Waarom protesteren geen kinderen tegen armoede?

Waarom protesteren geen kinderen tegen armoede?

22 maart 2019 0 Door Indignatie redactie

Klimaatverandering is niet het meest urgente probleem voor miljoenen mensen over de hele wereld.

Afgelopen vrijdag, toen ik door de Amsterdamse metro reed, merkte ik een aantal kinderen in de trein op met banners voor klimaatverandering in de hand. Ze waren waarschijnlijk tussen de 15 en 17 jaar oud, en op weg naar de wereldwijde schoolklimaatstakingen, waarvan campagnevoerders zeggen dat ze wereldwijd meer dan een miljoen deelnemers hebben aangetrokken. De kinderen in de trein leken onder toezicht te staan ​​van een oudere dame die hen met een trotse glimlach aankeek.

Er is een deel van jou dat altijd het jeugdactivisme wil steunen. Het is geweldig om jonge mensen bij de politiek te betrekken, vooral als je bedenkt hoe vaak ze worden genaaid door politici die veel ouder zijn dan zijzelf. Maar ik worstelde om veel enthousiasme op te wekken voor de stakingen van klimaatverandering, want om eerlijk te zijn leek het allemaal een beetje misplaatst. En dat zeg ik zelf als jonge volwassene.

Begrijp me nu niet verkeerd – ik heb geen probleem met mensen die campagne voeren voor klimaatverandering als zodanig. Het is een belangrijk debat en een van de vele die minder aandacht hebben gekregen temidden van de allesoverheersende politieke kolos die de Brexit is. Maar het lijkt mij vreemd dat dit onderwerp, in plaats van elk ander, ervoor zorgt dat jonge mensen zo veel gaan – of liever, jonge mensen in het Westen.

Lees ook:  Duitsland neemt server van blueleaks in beslag in opdracht van de FBI

De bezorgdheid over klimaatverandering is inderdaad een fenomeen dat zich voornamelijk beperkt tot ontwikkelde (lees: rijke) westerse landen. Groeiende economieën zoals China en India zijn begrijpelijkerwijs minder bezorgd over het veronderstelde klimaat Armageddon waarvan we regelmatig horen dat we op weg zijn, aangezien de basis van hun groei fossiele brandstoffen zijn. Als deze landen op dit moment fossiele brandstoffen zouden opgeven, valt niet te ontkennen dat de verbazingwekkende vooruitgang die ze hebben geboekt om honderden miljoenen mensen uit de armoede te halen, zou stoppen.

Dat wil niet zeggen dat ze een vrije pas moeten krijgen om voor eeuwig hun weg door kolen en olie te verbranden – maar het moet zeggen dat ze vertellen dat ze onze morele normen moeten naleven, en hen belachelijk moeten maken omdat ze dat niet hebben gedaan, is zowel oneerlijk en gevaarlijk.

Klimaatverandering wordt vaak behandeld als een ‘moreel’ probleem op een manier die veel onaangename materiële realiteiten negeert. Dit maakt deel uit van een verschuiving in de westerse politiek weg van de oude economische argumenten van links en rechts en naar kwesties van een meer nagebootst moreel karakter. Omdat het graven van fossiele brandstoffen de meeste westerlingen financieel niet zal schaden, vinden veel westerse activisten het een groots idee. Die verarmde Aziaten en Afrikanen die hun bestaansmiddelen zouden zien verpest, en elk vooruitzicht op vooruitgang vernietigd, worden grotendeels genegeerd.

Lees ook:  Pensioenen 2020: weer geen indexatie: dan maar eigen huis opeten

Sterker nog, het argument dat hun hoek wordt gezien als een vorm van “ontkenning van de klimaatverandering”, evenals elke weigering om de schijnbaar voor de hand liggende waarheid te geloven dat het klimaat alle andere kwesties in belang overtreft. De absurditeit van het discours rond deze kwestie raakte thuis toen de Zweedse 16-jarige Greta Thunberg, een activist en architect van de protesten van de kinderen, werd genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede, een prijs die volgens mij gereserveerd was voor mensen die het hebben gedaan iets dat echt seismisch is voor vrede.

Waarom protesteren jongeren niet in zoiets als ongelijkheden? Of armoede? Of dakloosheid? De reden is dat velen in het moderne liberale ‘links’, die populair zijn onder jongeren, geen interesse meer hebben in materialistische zorgen, of misschien te comfortabel zijn om bewijs van ontbering in hun dagelijks leven te zien. Omdat armoede in het Westen niet zo erg is, geven veel mensen er niet zoveel om. Dat het wereldwijd nog steeds verschrikkelijk slecht is, en dat fossiele brandstoffen ongelooflijk veel hebben gedaan om mensen uit de greep te krijgen, zijn feiten die niet passen in het verhaal.

Uiteraard zijn er uitzonderingen. Er zullen vorige week mensen zijn geweest die campagne voeren, jong en oud, die een grote geschiedenis van werk hebben op allerlei politieke kwesties. Er zullen anderen zijn voor wie dit hun eerste politieke actie was, maar die zich zal gaan bezighouden met een gevarieerde agenda van oorzaken. Maar een deel van de intensiteit rond activisme voor klimaatverandering, en een deel van de reden waarom het zo veel onder de jongeren heeft gevangen, komt voort uit het feit dat mensen het zien als een ongecompliceerde morele kwestie, en dat er geen discussie over kan zijn.

Lees ook:  De post-coronaviruswereld zal veel erger zijn dan de pre-coronaviruswereld

Laten we dus naar dingen kijken met meer balans. Als we campagne gaan voeren tegen klimaatverandering, laten we het dan behandelen zoals het is: een kwestie onder vele anderen, en een die echt debat vereist. We moeten niet iedereen die niet helemaal overtuigd is van het feit dat het klimaat belangrijker is dan al het andere ontslaan. Noch zouden we jonge mensen moeten leren dat dit de manier is om politiek te doen.

Comments

comments