Het zijn de gevestigde orde die de extremisten zijn

Het zijn de gevestigde orde die de extremisten zijn

26 maart 2019 0 Door Indignatie redactie

De nonchalance waarmee ze de democratie dreigen te negeren is alarmerend.

In de bijna drie jaar dat 17,4 miljoen van ons hebben gestemd om de EU te verlaten, is ons verteld dat extremisme op gang is in het VK. Dat het Brexit- referendum een ​​lelijk, buitenaards en liberaal dreigend wereldbeeld losliet. Dat een deel van de Britse samenleving de sociale orde wenst af te schaffen zoals we het geweten hebben en Groot-Brittannië in een reactionaire, zelfs extreemrechtse toekomst brengt. Dit alles voelt steeds meer waar. Maar niet op de manier die wordt voorgesteld door het overwegend Remainer establishment dat deze extremistische angsten heeft opgeworpen. Ze denken dat wij het zijn, we laten kiezers achter, die extremisten zijn die het politieke en democratische weefsel openbreken. Dat is het niet. Zij zijn het.

Dit is misschien wel de grootste truc die sinds het referendum is gespeeld: onder het mom van opkomen voor ‘extremisme’ hebben het establishment en zijn cheerleaders echt extremisme gemainstreamed. Ze hebben het normaal gemaakt om antidemocratisch te zijn. Ze hebben het niet alleen aanvaardbaar gemaakt, maar ook gevierd om openlijk te praten over het disenfranchiseren van het publiek. Ze hebben het soort wereldbeschouwing dat ons terecht afschuwt wanneer het gepropageerd wordt door een Pinochet of Kim, geïnjecteerd in het hart van de Britse politiek. Een wereldbeeld dat zegt dat de massa’s niet echt te vertrouwen zijn bij het nemen van belangrijke politieke beslissingen en daarom de politiek opnieuw zou moeten worden de bevoegdheid van kleine aantallen deskundigen en opgeleide mensen. Dit is het extremistische idee dat op dit moment de meeste schade toebrengt aan het Verenigd Koninkrijk .

In de afgelopen weken is het masker gevallen van de reactionaire Remainer-inrichting. Het remanerisme heeft sinds het referendum in juni 2016 drie stadia achter de rug. Ten eerste was er een schok. De stemming om de EU te verlatenwas een bliksemschicht voor technocraten en mandarijnen die zo gewend zijn om hun eigen politieke weg te vinden. Ze reageerden door lippendienst te bewijzen aan het democratisch ideaal. Het resultaat kan niet worden vernietigd, zeiden ze. We moeten stemmen om een ​​beroep te doen op artikel 50, drongen ze aan. Toen kwam de tweede fase: de uitvinding van nieuwe termen en een gladde, grenslijn Orwelliaanse politieke taal om het trage herstel van de Brexit-stemming te rechtvaardigen. We hebben een Soft Brexit nodig, zeiden ze, gebruikmakend van een uitdrukking die niet door één persoon werd gebruikt tijdens de campagne van het referendum. We kunnen de ‘extremisten’ niet laten winnen, redeneerden ze. En dus stelden ze het idee vast dat de Brexit een te stevig en gevaarlijk idee was – jij domme kiezers – en dat het hun is overkomen om het te temperen en te verzachten.

En nu zijn we in de derde fase. Het stadium waarin een groot deel van de camouflage van de Soft Brexit-taal is weggelaten ten gunste van een eerlijkere verklaring van het wereldbeeld van het Resterende establishment: dat het publiek een ernstige fout maakte en die fout nu moet worden gecorrigeerd. Dit idee – dit extremistische, pre-20e-eeuwse idee – is nu los in het politieke en publieke domein. Je hoort het in de losse gesprekken van parlementsleden over het intrekken van Artikel 50 en het kiezen voor ‘Geen Brexit’. We zagen het tijdens de middenklasse-mars in Londen op zaterdag, waar mensen openlijk opschepten over hun intellectuele superioriteit tegenover de massa’s – we hebben graden en kunnen correct spellen, plakkaten verklaard – en eisten dat de Brexit gewoon gestopt zou worden. ‘Herroep deze shit’, zei een banner. ‘Shit’ – ze bedoelen democratie.

Wat is nog verontrustender dan de expliciete antipathie van de elites om Brexit te laten gebeuren – Brexit is gestemd door het grootste aantal kiezers in de Britse geschiedenis, onthoud – is de onderliggende overtuiging die deze antipathie motiveert: het geloof dat democratie een vergissing is. Dit, betwistbaar voor de eerste keer sinds alle volwassenen in 1928 in vrijheid waren gesteld, is nu een uiten en zelfs juichten sentiment in Britse politieke en kwebbelende kringen.

In sommige opzichten is dit niet verrassend. Het establishment weet heel goed wat Brexit vertegenwoordigt – een duidelijke uitdaging van een groot deel van het publiek voor het idee dat politiek beter wordt gedaan door hen, de experts dan door ons, de plebs. En als de gevestigde orde dit idee voorbij laat gaan, laat het in wet worden gevestigd door een schone breuk met de EU, dan zal het zichzelf van zijn veronderstelde morele en politieke autoriteit afkeuren; het zal afstand doen van zijn eigen claim om betere, scherpere inzichten te hebben dan het ongeschoolde, ongezonde, niet-pc-publiek; het ondergraaft de grondslag waarop zijn politieke regel nu al drie of vier decennia is gebaseerd. De expliciete en extremistische wending tegen het democratische ideaal is een wanhopig overlevingsmechanisme: om hun politieke stijl te redden, zijn ze bereid de belofte van democratie te vernietigen.

De extremisten zijn niet de mensen die zeggen: ‘Laten we de EU verlaten’. Het zijn de mensen die zeggen: ‘Ik ben slimmer dan jij en daarom zou ik meer moeten zeggen’. Het zijn de mensen die zeggen: ‘Laten we gewoon de grootste democratische stem in de Britse geschiedenis annuleren’. Zij zijn de mensen die eeuwenlange bloedige strijd hebben hervat door de beginselen van de democratie volledig na te bootsen. Het is waar dat er latente vooroordelen en haat op de loer lagen in de Britse samenleving en dat de stemming voor Brexit hen in de wereld losliet. En die vooroordelen en haat waren een van de heersende delen van de samenleving. En hoe ze zijn losgelaten! Overal waar men zich omdraait, drukt een bedrieglijk beleefde en twee politicus of commentator het diep bevooroordeelde en extremistische idee uit dat de kleine mensen, de debielmassa’s hun stemmen moeten laten overrulen en hun rechten moeten beperken. Dit is het gevaarlijke idee dat Brexit Groot-Brittannië besluipt. Dit is het ware vooroordeel. Dit is het lelijke gezicht van extremisme. En we moeten er niet meer voor opkomen.

Comments

comments