Ter verdediging van het internet

Ter verdediging van het internet

27 maart 2019 0 Door Indignatie redactie

Ja, het kan gewelddadig worden – maar dat is een essentieel onderdeel van de vrije gedachtewisseling.

Wie zou zich nu een wereld zonder internet kunnen voorstellen? Alles van kaarten tot datingsprofielen, nieuwsberichten tot bakinstructies, liggen binnen handbereik. Het is dus moeilijk te geloven dat het wereldwijde web slechts 30 jaar oud is.

Maar niet iedereen viert zijn verjaardag. Waaronder de Britse ingenieur en wetenschapper Tim Berners-Lee, gecrediteerd als de maker van het world wide web (zijn gekozen naam). Hij heeft veel tijd doorgebracht sinds zijn eerste website in 1991 online ging, zich zorgen makend over het gebruik en misbruik van zijn creatie.

In 2008 richtte hij de World Wide Web Foundation op om internetgebruikers te beschermen tegen bedreigingen van ‘onze privacy, onze democratie, onze rechten’. Sindsdien heeft hij sindsdien een open brief geschreven over deze bedreigingen. Dit jaar heeft hij een ‘contract voor het web’ voorgesteld, met negen eisen voor overheden, bedrijven en burgers om ‘het open web te beschermen als een publiek goed en een basisrecht voor iedereen’.

Het internet heeft zijn gebreken natuurlijk. Van de proliferatie van pornografie tot de clickbait-industrie die geld maakt door het drukken van onbetrouwbare artikelen over afslankschokken, er zijn veel dubieuze dingen die er zijn. Maar de vrees die Berners-Lee in de jubileumbrief van dit jaar tot uitdrukking bracht, gaat over iets anders. Hij schetst drie gebieden waarin hij denkt dat het internet niet goed functioneert: ‘Opzettelijke, kwaadwillige intentie’; ‘de virale verspreiding van verkeerde informatie’; en ‘de verontwaardigde en gepolariseerde toon en kwaliteit van online discours’. Zijn grootste zorg is blijkbaar dat wij – internetgebruikers – ons op verantwoorde wijze met zijn creatie kunnen verbinden.

Berners-Lee is niet de enige. Inderdaad, handwringen over het duistere gedrag dat door het web is losgelaten, is voor veel mensen een nationaal tijdverdrijf geworden. Feministen zeggen dat online adverteren vrouwen onder druk zet om op een bepaalde manier te proberen te kijken. Sommige ouders geven sociale media de schuld dat ze angststoornissen bij kinderen veroorzaken. Scholen geven de schuld voor de afnemende aandachtsgebieden van de volgende generatie. De Amerikaanse Democraten geven de schuld aan blogs en clickbait voor Trump . Restanten geven Facebook de schuld voor Brexit . Elke sociale slechte – of simpelweg democratische stem waar het establishment niet van houdt – kan volgens Berners-Lee teruggevonden worden.

Wat deze recente paniek lijkt over het hoofd te zien, is dat internet slechts een hulpmiddel is. En een briljante tool. Op zoveel manieren heeft internet ons leven ten goede gekomen. Het heeft de menselijke vindingrijkheid versneld. We hebben het gebruikt om het menselijk huis opnieuw uit te vinden, protesten te mobiliseren, zelfs om regeringen te ontzetten. Als je een internetverbinding hebt, kun je kranten van 70 jaar geleden lezen, naar mensen aan de andere kant van de wereld zwaaien, verloren familieleden vinden of de piano leren.

Het belangrijkste is dat mensen over de hele wereld internet hebben gebruikt om met elkaar te communiceren. Ze delen artikelen, hebben discussies, en ja, soms argumenteren ze – gepassioneerd. En de bangmakerij over internet komt meestal hierop neer – een angst voor wat gewone mensen eraan doen. Waar gaan ze naartoe? Wat zeggen ze? Wie zijn ze nu aan het schrikken? Dit is het duidelijkst in de talrijke recente aanvallen op internetvrije meningsuiting . Overheden en bedrijven sluiten het vermogen van mensen om zich online uit te drukken, uit. Van Twitter-regels die de ‘deadnaming’ van transgenders verbieden naar politici die actief een petitie aanvragen bij YouTube om Tommy Robinson te verbieden, wordt internetvrijheid ernstig bedreigd. Het is tegenwoordig zo terloops vernederd – een bewijs van het gebrek aan gehechtheid dat politicis en bedrijven in Silicon Valley voelen tegenover vrijheid.

Nergens in Berners-Lee’s aanbevelingen noemt hij de woorden ‘vrije meningsuiting’. Dat is raar, want de grootste bedreiging voor het world wide web komt zeker van censuur. Het internet is – of zou zeker – het openbare plein van de 21ste eeuw moeten zijn. Een groot internationaal openbaar plein. Het zou een plek moeten zijn waar mensen vrij zijn om ideeën te zweven, hun stem te laten horen en soms dingen fout te doen. Dit is vooral belangrijk voor de politiek: politieke betrokkenheid en discussie vinden steeds vaker online plaats.

Als we een toleranter wereldwijd web willen, moeten we om te beginnen pleiten voor vrijheid op internet. De bezorgdheid van de paniekkooplieden op internet is dat gewone internetgebruikers, zoals ondeugende kinderen, online gaan om kamerleden aan het werk te zetten, onbeleefde dingen zeggen tegen gevestigde personen, pc-spraakcodes breken, demo’s organiseren en – het meest schandalig van allemaal – uitdagen van de status quo. Maar dat is het goede aan het wereldwijde web – het feit dat het zoveel spraak, afwijkende meningen en ‘onjuist’ denken mogelijk maakt. Berners-Lee zou zijn kritiek moeten richten op degenen die ons vermogen om te spreken beperken, zoals we dat online willen. We moeten de oude droom van een volledig gratis internet herstellen.

Steun deze website en steun het vrije alternatieve nieuws zonder censuur:
IBAN: DE97100110012628055249
BIC:NTSBDEB1XXX
Op naam van: Erich brink
Onderwerp: Indignatie

Dit artikel is gekozen voor herpublicatie op basis van de interesse van onze lezers. Indignatie publiceert verhalen uit een aantal andere onafhankelijke nieuwsbronnen. De meningen in dit artikel zijn van de auteur en weerspiegelen niet het redactionele beleid van Indignatie.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating / 5. Vote count:

No votes so far! Be the first to rate this post.

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Comments

comments