Waarom Nieuw-Zeeland het manifest van de shooter niet mag verbieden

Waarom Nieuw-Zeeland het manifest van de shooter niet mag verbieden

6 april 2019 0 Door Indignatie redactie

Zijn we echt zo bang, niet alleen van de wapens van een terrorist, maar ook van zijn woorden?

De ‘hoofd censor’ van de Nieuw-Zeelandse regering heeft het vermeende Christchurch moskee moordenaar manifest verboden als officieel ‘verwerpelijk’ onder de Nieuw-Zeelandse wet. Het bezit van een gedrukt exemplaar van het document, of het hebben van het op uw computer, zou u een gevangenisstraf van 10 jaar kunnen verdienen. Via internet naar iemand anders sturen, kan je tot 14 jaar gevangenisstraf opleveren.

Het is begrijpelijk dat dit verbod niet zoveel kritiek heeft geuit als andere censuurverklaringen, omdat weinigen een campagne willen starten die vrijheid van meningsuiting eist voor zelfverklaarde ‘eco-fascistische’ terroristen die beschuldigd worden van massamoord.

Maar het verbod is nog steeds een slechte zaak. Om te proberen te voorkomen dat mensen de ‘boodschap’ van de vermeende schutter lezen, hebben de autoriteiten een verontrustende eigen boodschap uitgestuurd. Hun boodschap is dat we bang moeten zijn, niet alleen voor de dodelijke wapens van de terrorist, maar ook voor zijn woorden; dat de westerse samenleving nu zo verzwakt is en geen zelfvertrouwen heeft dat ze de rommelige retoriek van een gekke schutter niet aankan.

De onderliggende boodschap van het verbod is ook dat de autoriteiten het Nieuw-Zeelandse volk niet vertrouwen en dat die mensen elkaar niet moeten vertrouwen. Wat zegt het tenslotte over je buren als de regering denkt dat ze in een racistische terrorist veranderd kunnen worden door een glimp van een razende webpagina?

De Bill of Rights Act van Nieuw-Zeeland (1990) verklaart dat “iedereen het recht heeft op vrijheid van meningsuiting, inclusief de vrijheid om informatie en meningen van welke aard ook in welke vorm dan ook te zoeken, ontvangen en door te geven”. Zoals echter in het rapport van de New York Times over het verbod werd opgemerkt, zijn de parameters restrictiever dan de First Amendment-garanties in de VS. Met andere woorden, de Nieuw-Zeelandse autoriteiten hebben meer ruimte om dat ogenschijnlijke wettelijke recht te omzeilen en de vrijheid van meningsuiting te beperken. Net als in dit geval kunnen ze zelfs een preventief verbod opleggen. En het is aan de ‘hoofd censor’ van de staat om te beslissen wat is toegestaan.

David Shanks, de huidige zittende van die honderd jaar oude functie, nam de buitengewone stap om het manifest uit te bannen met behulp van de definitie van ‘aanstootgevend’ volgens de wet inzake films, video’s en publicaties (1993). Dit kan elke publicatie omvatten die de censor beslist ‘omgaat met zaken als seks, horror, misdaad, wreedheid of geweld op zo’n manier dat de beschikbaarheid van de publicatie waarschijnlijk schadelijk is voor het algemeen belang’.

Die ‘verwerpelijke’ wet lijkt een opmerkelijk overweldigende macht voor een moderne staat die schijnbaar toegewijd is aan ‘vrijheid van meningsuiting’, en geeft de officiële censor alle ruimte om het blauwe potlood te hanteren.

Door het manifest van de vermeende mosqueschutter te verbieden en New Zealanders te waarschuwen om ‘kopieën te vernietigen’ en waarnemingen te melden, merkte Shanks op dat het ‘daden van moord en terroristisch geweld tegen geïdentificeerde groepen mensen’ promoot, aanmoedigt en rechtvaardigt ‘, doelen voor andere aanvallen identificeert en mogelijke manieren om ze uit te voeren. Dit bracht hem tot de kern van zijn zaak.

‘Er is een belangrijk onderscheid te maken’, zei Shanks, ‘tussen’ hate speech ‘, die door veel rechtsdenkende mensen kan worden afgewezen maar die legaal moet worden uitgedrukt, en dit type publicatie, dat opzettelijk is geconstrueerd om te inspireren verdere moord en terrorisme. Het overschrijdt de grens. ‘

Elk debat over de vrijheid van meningsuiting van vandaag neigt ertoe zich te concentreren op precies waar ‘de grens’ zou moeten zijn en welke soorten spraak erover gaan. De mode in westerse samenlevingen is om die lijn gemakkelijker te doorkruisen en meer en meer soorten ‘haatzaaiende’ of ‘aanstootgevende’ woorden te verbieden. Shanks maakt de welkome concessie dat ‘haatspraak’, hoewel verwerpelijk, niet illegaal is. Dat zou ook niet zo moeten zijn. Hij verschuift de lijn vervolgens opnieuw om zijn verbod te rechtvaardigen.

Het argument van de NZ-staat is dat het manifest van de vermeende schutter niet beschermd mag worden door de vrijheid van meningsuiting omdat het ‘verdere moord en terrorisme inspireert’. Met andere woorden, het is een aansporing tot racistisch geweld.

‘Opruiing’ is aantoonbaar de meest gebruikte en misbruikte methode om de vrijheid van meningsuiting te beperken. We moeten duidelijk zijn wat we ermee bedoelen. Er moet een grens zijn tussen woorden die een uiting zijn van een mening, hoe hatelijk ook, en woorden die onderdeel worden van de uitvoering van een illegale actie. Maar die lijn zou heel vastberaden moeten worden getrokken om opruiing eng en breed te definiëren om de vrijheid van meningsuiting te bevorderen. In plaats daarvan is de tendens tegenwoordig om de definitie van opruiing te verruimen tot om het even welke ‘opruiende’ woorden. Het verbod van Nieuw-Zeeland is hiervan een goed voorbeeld.

De wettelijke gouden standaard wordt nog steeds bepaald door het Amerikaanse Eerste Amendement, zoals geïnterpreteerd door het Hooggerechtshof. 50 jaar lang heeft de Hoge Raad geoordeeld dat opruiende spraak niet gestraft kan worden tenzij deze woorden bewust bedoeld waren om aan te zetten en waarschijnlijk ‘aanstaande wetteloze actie’ op te wekken. Op zijn minst zou elke poging van een geciviliseerde samenleving om spraak te verbieden, moeten aantonen dat zij die juridische test heeft doorstaan.

Geeft het vermeende manifest van de moskeemoordenaar, ‘The Great Replacement’, zo’n strenge test door? Hij is duidelijk en opzettelijk van plan om geweld te inspireren, met zijn oproepen tot een oorlog tegen islamitische ‘indringers’ en hoofdletters van ‘KILL ANGELA MERKEL, KILL [Turkse president] ERDOGAN, KILL [Londense burgemeester] SADIQ KHAN’; ‘DODELIJKE PLAATSELIJKE ANTI-WHITE CEO’; ‘DODEN UW PLAATSELIJKE DRUGDEALER’ en verwijzend naar het Rotherham-schandaal over seksuele uitbuiting van kinderen: ‘KILL THE RAPISTS, HANG HOM FAMILIES’.

Maar gelooft iemand serieus dat zo’n schelle lange afstands miltvlucht door een gekke Australiër in Nieuw-Zeeland waarschijnlijk‘imminente wetteloze actie’ zal aanwakkeren? Context en timing zijn de sleutelwoorden. Als hij, in zijn fantasieën, probeerde een racistische groep te leiden die zich losmaakte van de striemen om zich te richten tot moslimfamilies in Rotherham, of om kanselier Merkel in de straten van Berlijn aan te vallen, kon hij terecht worden gearresteerd vanwege ophitsing. Vage adviezen geven om individuele personen in een persoonlijk online manifest te ‘DODEN’, lijkt echter niet meer gevaar te veroorzaken om ‘dreigend’ geweld aan te zetten dan de uitlatingen van een ander op Twitter.

We zouden er goed aan doen de woorden van één rechter van het Amerikaanse Hooggerechtshof te herhalen: ‘Elk idee is een aansporing’, anderen aanmoedigen om op een bepaalde manier te handelen. Of ze ervoor kiezen of niet of niet, is hun beslissing en verantwoordelijkheid.

Het gaat er hier niet om een ​​voorstander te zijn van het recht van een vermeend massamoordenaar om te tieren (hoewel een eco-fascist eigenlijk dezelfde vrijheid van spreken zou moeten hebben als ieder ander). Het is erop aan te dringen op ons recht om te beslissen wat we lezen, bekijken of luisteren, en voor onszelf te oordelen – zonder de tussenkomst van niet-officiële of andere censors, niet-voor-de-kinderen. Vrije meningsuiting voor het individu gaat over de vrijheid van de rest van ons om onze eigen geest te vormen.

Het is een teken van hoe laag onze mening heersers vandaag vinden van de mensen dat zij zouden moeten geloven dat anderen in racistische moordenaars veranderd zouden kunnen worden door het lezen van zo’n meanderende tirade. Denken de NZ-autoriteiten dat dit document zulke magische krachten heeft, dat zelfs het bezitten van een kopie van de slechte woorden een ernstig misdrijf moet zijn?

In ‘The Great Replacement‘ kondigt de vermeende schutter aan dat de enige plek om vandaag de waarheid te leren is ‘Het internet, natuurlijk. Je zult de waarheid nergens anders vinden. ‘ Misschien zouden Westerse regeringen het hele wereldwijde web moeten verbannen en mensen stoppen zijn ‘waarheid’ te vinden, alleen maar om aan de veilige kant te blijven?

Ondanks dat wij de pdf hebben om in te zien kan echt niet aanbevelen dat iemand de moeite neemt om ‘The Great Replacement’  te bestuderen – niet omdat het gevaarlijk is, maar omdat het saai is. Tegen het einde heb je meer kans om de wil om te leven verloren te hebben dan je te laten doden. Het is bijna net zo saai als Mein Kampf – het eindeloze ‘manifest’ van Adolf Hitler dat tot voor kort ook in Duitsland was verboden, omdat de autoriteiten vreesden dat het ‘normale’ mensen in nazi’s kon veranderen.

De ironie is dat sommigen die zo’n verbod ondersteunen, bijna de echo van de minachting van het manifest voor de demo’s – de mensen – weergaven. ‘Er is geen democratische oplossing’, roddelt hij: ‘STEMMEN IS MOB-REGEL EN MOB-REGEL IS MEDIA-REGEL EN MEDIA-REGEL IS BEDRIJFSREGEL.’ We lijken te hebben gehoord dat soortgelijke sentimenten tegenwoordig in meer respectabele politieke kringen worden uitgedrukt.

De andere ironie is dat, in paniek en het verbieden van het manifest, de NZ-autoriteiten bijna zouden instemmen met het standpunt van de auteur over het ‘zelfmoordnihilisme’ van de westerse samenleving en haar ‘dode cultuur’. Als we echt zo bang zijn voor het opscheppen en de bullshit van zo’n boeman dat we ons geloof in vrijheid moeten opgeven, dan heeft de beschaving zeker nog grotere problemen te pakken dan een geïsoleerde massamoordenaar.

Steun deze website en steun het vrije alternatieve nieuws zonder censuur:
IBAN: DE97100110012628055249
BIC:NTSBDEB1XXX
Op naam van: Erich brink
Onderwerp: Indignatie


Comments

comments