Elke zeven jaar werken dan een jaar vrij met behoud van baan kan dat?

Elke zeven jaar werken dan een jaar vrij met behoud van baan kan dat?

24 mei 2019 0 Door Indignatie redactie

WAT dit voor een vraag? Je werkt zes jaar en je krijgt een heel jaar betaald om te doen wat je wilt.

Onze wereld is een wonder. Er is een plaats in het Alhambra die de Court of the Myrtles wordt genoemd, waar ‘s nachts de maan weerkaatst op een vijver vol goudvissen en het onmogelijke sierlijke lijstwerk op de bogen erboven verlicht. Met kennis, materialen en tijd kan een persoon zijn eigen nieuwe orchideeshybride creëren, nog nooit eerder op aarde gezien, of een houten automaat modelleren met een met de hand gesneden beeldje dat ronddraait of danst op commando.

De meeste mensen besteden niet erg veel van hun tijd aan het omgaan met de wonderen van de wereld. In plaats daarvan werken de meeste mensen, en wanneer ze klaar zijn met werken, nemen ze deel aan onnodig zware onderhoudstaken en als ze toevallig tijd over hebben, zijn ze vaak te uitgeput om veel te doen behalve televisie kijken of slapen.

Dit is een travestie. De wereld is van de levenden en onze levens zijn fragiel en vluchtig. Meer mensen zouden het Court of the Myrtles moeten bezoeken, of tenminste eindelijk rond moeten om de banjo te leren of de archieven te raken om die stamboom uit te werken.

Het socialisme heeft als doel maximale vrijheid voor de mens, omdat het leven kort is en mensen een beetje moeten leven. Het kapitalisme staat op gespannen voet met dit doel. Onder het kapitalisme, het werk dat gedaan moet worden, de hoeveelheid arbeidskrachten die mensen moeten uitvoeren en hoeveel die arbeid wordt gecompenseerd, zijn beslissingen die bijna volledig worden genomen op basis van hoeveel privé-winst ze zullen genereren voor het handjevol mensen die eigenaar zijn van bedrijven.

Het socialisme wil dit script omdraaien: we moeten samen bepalen in welke maatschappij we willen leven en we moeten dienovereenkomstig werk toewijzen. Al het werk zou een gerechtvaardigd gebruik van de samenleving kunnen zijn, er zou minder van zijn, en alles zou eerlijk gecompenseerd moeten worden – met basisbehoeften zoals huisvesting, gezondheidszorg en onderwijs gegarandeerd en niet afhankelijk van iemands baan. Dit zou meer vrije tijd en meer capaciteit betekenen om van die vrije tijd te genieten. Het zou het vermogen inhouden om de existentiële vraag te stellen en te beantwoorden van wat de moeite waard is om te doen met ons leven.

We zullen het kapitalisme niet van de ene op de andere dag vervangen door het socialisme, maar we kunnen de ondergang van het kapitalisme bespoedigen door te vechten voor hervormingen die deze socialistische ideeën en waarden in beweging zetten. Deze hervormingen hebben het potentieel om mensen te overtuigen hoeveel beter leven kan zijn als we weigeren te spelen volgens de regels van het kapitalisme. Als ze worden ondernomen in de geest van het uiteindelijk beëindigen van het kapitalisme, kunnen ze mensen ook fysiek bevrijden om zelfs nog grotere gevechten op de weg aan te gaan.

In de jaren negentig vormden vakbondsmensen en socialisten in de Verenigde Staten een Labour-partij. De politieke omstandigheden van dit experiment waren ongunstig en het kreeg niet veel grip, maar het programma van de PvdA stond vol met eisen die de waarde van vrije tijd en het recht van werkende mensen om hun leven te leiden, verhoogden. Een hele plank van het platform, getiteld ‘Meer tijd voor gezin en gemeenschap’, was gewijd aan het voorkomen dat kostbare tijd van werkende mensen werd opgeslokt door werk. Deze omvatten een kortere werkweek, twintig verplichte betaalde vakantiedagen voor iedereen en een betaald verlof van een jaar voor elke zes jaar werk.

Deze laatste vraag is de meest opwindende. Stel je dat voor: je werkt zes jaar en je hebt een heel betaald jaar beloofd om te doen wat je wilt, waarbij je werk daarna nog op je wacht. Wat zouden mensen doen met deze tijd?

Waarschijnlijk zullen sommige zitten rond het eten van Doritos en het spelen van videogames – en dat is prima, want het spelen van games is een plezierig onderdeel van de menselijke ervaring en mensen hebben recht op vrije tijd. Maar de meeste mensen zouden dat de hele tijd niet doen, omdat de meeste Doritos-en-gamesessies die plaatsvinden onder het kapitalisme, mensen zijn die een moment stelen om te ontspannen en tot rust te komen te midden van de constante druk van het werk en het saaie levenbeheer, zoals het herfinancieren van hun student leningen en rondbellen om te zien welke artsen in het netwerk zitten.

Sommige mensen zouden waarschijnlijk het jaar Doritos-en-gaming beginnen en dan moe worden van het spel. Wat zouden ze hierna kunnen bedenken? Misschien is hun favoriete deel van Assassin’s Creed: Brotherhood was het deel waar ze om deel te nemen in de hand-to-hand combat op de daken van de Alhambra. Misschien besluiten ze om voor de eerste keer in hun leven een vliegticket uit de VS te boeken en eindigen ze aan het Court of the Myrtles, terwijl ze kijken naar de goudvisvijver die zachtjes onder de volle maan golft.

Er is geen limiet aan wat mensen zouden besluiten te doen met hun sabbatical, en dat is het punt. Mensen zijn zo goed in staat, en zo weinigen krijgen echt de mogelijkheid om hun eigen capaciteiten te verkennen.

Een persoon kan leren kajakken, en vanaf dat moment hebben ze de mogelijkheid om in de weekenden te kajakken, waardoor hun levenskwaliteit nog decennialang verbetert. Een andere persoon zou kunnen genieten van een aloude nieuwsgierigheid die ze altijd hadden bij het lezen van een aantal boeken over bijvoorbeeld de ontwikkeling van de vroege kinderjaren – en dan ontdekken dat ze eigenlijk meer geïnteresseerd waren in een kleuteronderwijzer dan een typist te zijn, waardoor ze een loopbaan veranderden in een meer voldoening.

Iemand die nooit naar de universiteit gaat, laat staan ​​in het buitenland studeren, zou een heel jaar in Nagasaki kunnen doorbrengen om Japans te leren. Terwijl ze daar zijn, kunnen ze ook leren over de erfenis van de atoombom, waardoor hun begrip van de risico’s van nucleaire proliferatie wordt verdiept. Wanneer ze terugkeren, kunnen ze zoals gewoonlijk weer leven – behalve nu ze anime zonder ondertitels kunnen bekijken en misschien weigeren te stemmen voor politici die kernwapens ondersteunen. Misschien worden ze zelfs een nucleaire ontwapeningsactivist!

Een samenleving die in staat is om met succes een dergelijke vraag te verwezenlijken, zou een sterkere socialistische, of op zijn minst sociaal-democratische, beweging moeten hebben dan onze huidige maatschappij. Tegen de tijd dat we er alles aan doen om de sabbatical te realiseren, hebben we idealiter ook een werkgarantie in de plaats, wat betekent dat iedereen die in staat is om te werken dat kan doen en daarom in aanmerking komt voor een betaald zesjarig jaartarief. Een regelmatig betaald sabbatical zou niet alleen voor diegenen zijn die het geluk hebben werkloosheid te vermijden – het zou voor iedereen zijn die werkt.

Deze samenleving zou ook al in staat zijn om betaald ouderschapsverlof te garanderen, wat de kans zou verminderen dat mensen zouden proberen om een ​​gezin te stichten met hun sabbatical. We willen niet dat mensen de sabbatical gebruiken om dingen te doen die ze al recht zouden moeten hebben, zoals tijd doorbrengen met hun pasgeboren kinderen. Hetzelfde geldt voor jobtraining – mensen moeten het werk kunnen verlaten om betere training te krijgen wanneer ze dat willen, zonder kosten voor hen, en dan het personeel opnieuw in een meer gespecialiseerde hoedanigheid invoeren zodra hun training is voltooid. Dit komt de maatschappij ten goede, omdat meer geschoolde werknemers een meer functionele samenleving en meer welvaart voor iedereen betekent.

De sabbatical moet voor vrije tijd, plezier en nieuwsgierigheid zijn. Het zou moeten zijn voor reizen, keramieklessen en het maken van nieuwe grafische aanpassingen van elfde-eeuwse IJslandse sagen waar niemand om heeft gevraagd. Het zou een tijd moeten zijn dat, na zes jaar uren in te zetten om onze wereld soepel te laten verlopen, elke persoon die wereld zelf kan verkennen en ervan kan genieten.

De kapitalisten zullen het niet leuk vinden, maar ze hielden ook niet van het weekend. Het weekend werd gewonnen door een krachtige beweging van werkende mensen, waarbij ze beweerden dat de tijd van hun leven aan hen zou behoren, niet aan degenen die hen uitwringen voor winst.

De vraag naar een sabbatical zou op dezelfde manier gewonnen moeten worden. En in het proces van vechten voor en het winnen van die vraag, zouden veel werkende mensen gaan beseffen dat er iets fundamenteel mis is met de manier waarop we waarde toewijzen en werk toewijzen. Als ze geleid en beïnvloed worden door degenen die al zijn gaan begrijpen dat het kapitalisme niet bevorderlijk is voor het menselijk bloeien, dan zouden meer dan enkelen hun zinnen op het socialisme zetten.

Steun deze website en steun het vrije alternatieve nieuws zonder censuur:
IBAN: DE97100110012628055249
BIC:NTSBDEB1XXX
Op naam van: Erich brink
Onderwerp: Indignatie


Comments

comments