De kracht die de vrijheid beëindigt, die liegt

De kracht die de vrijheid beëindigt, die liegt

4 juni 2019 0 Door Indignatie redactie

Elk rijk is een dictatuur. Geen enkele natie kan een democratie zijn die een koninkrijk of een vazalstaat bestuurt. Het is duidelijk dat, om een ​​vazalstaat te zijn binnen een imperium, dat land wordt gedicteerd – door de natie waarvan het een kolonie is. 

Maar zelfs de binnenlandse inwoners van de koloniserende natie kunnen niet vrij zijn en leven in een democratie, omdat hun diensten in het buitenland nodig zijn om de bezettende macht aan de kolonie of vazalstaat op te leggen. Dit is een belangrijke last voor de ‘burgers’ of eigenlijk de onderdanen van de keizerlijke natie. Bovendien moeten ze, via hun belastingen, deze bezettingsmacht in het buitenland, in voldoende mate financieren om weerstand te bieden aan de bewoners van een kolonie. Elk imperium wordt opgelegd, niets is echtop vrijwillige basis. Conquest creëert een rijk, en de constante toepassing van geweld handhaaft het. Elk rijk is een dictatuur, niet alleen voor zijn buitenlandse bevolkingsgroepen (wat vanzelfsprekend is, want anders kan er geen rijk zijn), maar ook voor zijn eigen rijk, op zijn eigen onderdanen.

Elk imperium heeft wapentuig nodig, die verkopen aan de overheid en wiens enige markten de keizerlijke regering en zijn vazalstaten of ‘bondgenoten’ zijn. Daarentegen zijn ‘vijandige’ landen degenen die de keizerlijke macht op haar prioriteitenlijst heeft geplaatst van landen die nog overwonnen moeten worden. Er zijn twee hoofdredenen om een ​​natie te veroveren. Eén is om in staat te worden gemaakt om uit de kolonie, olie of goud, of een ander waardevol goed te extraheren. De andere is om het te beheersen om in staat te worden gesteld om dat land te gebruiken als een doorgang voor het exporteren, van een vazal-natie, naar andere naties, producten van vazal-natie.

Internationale handel is de basis voor elk imperium, en de miljardairs die de controleblokken beheren in de internationale bedrijven van een land zijn de feitelijke heersers ervan, de begunstigden van het rijk, de ontvangers van de rijkdom die wordt gewonnen uit de koloniën en van de binnenlandse onderwerpen.

Het idee van een imperium is dat de heersers van de keizerlijke natie, haar aristocratie, hun producten uit de koloniën halen, en zij leggen hun binnenlandse onderwerpen de financiële en militaire lasten op van het opleggen van hun internationale dictatuur aan de buitenlandse onderdanen.

Sommige auteurs zeggen dat er een ‘diepe staat’ bestaat en dat deze bestaat uit (sommige ongedefinieerde elementen binnen) de inlichtingendiensten, en van het leger en van het corps diplomatique, van elke gegeven dictatuur; maar eigenlijk zijn die werknemers van de staat slechts werknemers, niet de werkelijkebestuursorgaan, over die dictatuur. De werkelijke Deep State zijn altijd de aristocraten, zijzelf, de mensen die de draaideur lopen tussen ‘de private sector’ (de bedrijven van de aristocratie) en de overheid. In vroegere tijden waren veel van de aristocraten zelf regeringsfunctionarissen (de adellijke titel), maar dit is niet langer gebruikelijk. Tegenwoordig zijn de aristocraten de individuen die controle-blokken van aandelen bezitten in internationale bedrijven (met name wapenproducerende bedrijven zoals Lockheed Martin en BAE, omdat de enigemarkten voor die bedrijven zijn de eigen regering en haar vazalstaten of ‘bondgenoten’); en zulke individuen zijn meestal de miljardairs van de natie, en misschien enkele van de loutere centi-miljonairs. Een klein aantal, meestal minder dan 100, van deze buitengewoon rijke individuen, zijn de grootste donoren van politici en denktanks en andere non-profitorganisaties (deze laatste zijn ook belastingsschulden aan hun donoren, en dat geldt ook voor belastingafvoer voor het grote publiek) die betrokken zijn bij de vorming van het beleid van de nationale overheid, en, uiteraard, ook eigenaren van en / of adverteerders in de propaganda-media zijn, die de kern of de meest essentiële standpunten van de aristocratie verkopen aan de onderdanen van de natie om die kiezers te overtuigen om alleen te stemmen voor de geselecteerde kandidaten van de aristocratie en niet voor iedereen die zich verzet tegen de aristocratie. Deze paar, voornamelijk miljardairs, zijn dewerkelijke Deep State – de bazen over de dictatuur, de uiteindelijke begunstigden in elk rijk.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief INDIGNATIE-nieuws klik hier om te registreren



Lees ook:  De dringende gevaren van technocratie

Om dit systeem, van de internationale dictatuur of het imperium, te behouden, is het meest essentiële hulpmiddel bedrog, van het electoraat, door de aristocratie.

De controlemethode is: de gekochte agenten van de Deep State liegen tegen het publiek over wat hun beleid zal zijn als ze winnen, om de macht te kunnen winnen; en dan, als ze eenmaal de macht hebben gewonnen, doen ze het tegenovergestelde, wat ze altijd hebben betaald door de diepe staat (de aristocratie) om hen te helpen. Daarbij zijn verkiezingen niet “democratisch” maar “democratisch”: het zijn slechts formaliteiten van de democratie, zonder de inhoud van de democratie. Alle goed gefinancierde kandidaten voor de topkantoren zijn eigenlijk vertegenwoordigers van de Deep State, en vrijwel geen vertegenwoordigers van het publiek, omdat de kiezers zijn misleid en keuzes hebben gekregen tussen twee of meer kandidaten, die geen van allen zullen vertegenwoordigen het publiek indien en wanneer gekozen.

Hier is een typisch voorbeeld van dit systeem – het imperiale systeem, internationale dictatuur, in actie:

Tijdens de presidentiële campagne van Donald Trump zei hij: “De aanpak om Assad en ISIS tegelijkertijd te bestrijden was waanzin en idiotie. Ze vechten met elkaar en toch vechten we allebei met elkaar. Weet je, we vochten beiden. Ik denk dat ons veel grotere probleem dan Assad ISIS is, dat heb ik altijd gevoeld. Assad is, je weet dat ik niet zeg dat Assad een goede man is, omdat hij dat niet is, maar ons veel grotere probleem is niet Assad, het is ISIS. … denk ik, je kunt niet vechten tegen twee mensen die tegen elkaar vechten en ze samen bestrijden. Je moet de een of de ander kiezen. “ Assad is bondgenoot van Rusland tegen de Sauds (die de belangrijkste bondgenoot van de Amerikaanse aristocratie zijn), dus de VS (in overeenstemming meteen beleid dat George Herbert Walker Bush op 24 februari 1990 was begonnen en dat door alle volgende Amerikaanse presidenten was uitgevoerd ) was vastbesloten om Assad omver te werpen, maar Trump zei dat hij fel gekant was tegen dat beleid. Hij loog om te winnen. Dat is de norm.



Lees ook:  Wat is de Monroe Doctrine?

Comments

comments