Nee, de VS is niet in gevaar een socialistische natie te worden

Nee, de VS is niet in gevaar een socialistische natie te worden

14 juni 2019 0 Door Indignatie redactie

De oude bugaboo van het S-woord is weer opgedoken maar de echte dreiging komt van globalisme en sociaal progressivisme.

Tijdens een diner in zijn huis in New Jersey, waar John O’Sullivan en ik beiden waren uitgenodigd, stelde voormalig president Richard Nixon de vraag: “Wat is politiek?”

Mijn reactie was “vriend-vijandelijke relaties.” “Nee”, zei O’Sullivan. “Het gaat om het vinden van thema’s voor een verkiezingscampagne.” Onze verschillende antwoorden weerspiegelden een verschil in achtergronden: ik had zojuist een boek gepubliceerd over de zeer donkere Duitse politieke theoreticus Carl Schmitt en was een grote fan van Thomas Hobbes; O’Sullivan was een campagneadviseur van Margaret Thatcher voordat hij de hoofdredacteur van National Review werd.

Natuurlijk hadden we allebei gelijk. Het politieke leven in westerse landen gaat over de organisatie van verkiezingscampagnes, waarbij de ene kant de ander als de duivel voorstelt. Typisch zijn de ideologische confrontaties niet zo inhoudelijk als ze gemaakt worden om te verschijnen; de geritualiseerde veldslagen worden gevoerd over kwesties waar politici en hun donoren over willen praten.

Ik dacht aan dit gesprek terwijl ik onlangs naar politieke praatspunten luisterde, namelijk het gebrabbel van onze Republikeinenen van Emmanuel Macron en zijn centristische coalitie in Frankrijk over een dreigend ‘socialistisch’ gevaar. In geen enkel land is deze claim overtuigend. Ik ontken niet dat links geen veel ‘gratis spul’ eist, inclusief gratis onderwijs in de VS, zelfs niet voor degenen die niet de interesse of de neiging hebben serieuze academische studies te doen. Jonge mensen die rondhangen universiteiten willen ook de economie herstructureren rond verschillende ‘groene deals’, zoals het plan dat onlangs door congreslid Alexandria Ocasio-Cortez is uitgezet. Haar Green New Deal-regeling zou ongelooflijk duur zijn en zou in elk geval slechts een minimaal effect op het milieu hebben. Maar de koploper voor de Democratische presidentiële nominatie, Joe Biden, lijkt hoe dan ook niet al te enthousiast om een ​​radicaal ecologisch voorstel aan te nemen (hoewel hij wel pleit vooreen $ 1,7 biljoen “schone energie” -plan ).

Eenvoudig gezegd, wat deze “socialisten” willen is zeker niet wat er bestaat in Venezuela, China of Cuba. Geen van onze Democratische presidentskandidaten probeert economieën te vestigen die op dezelfde manier worden genationaliseerd. Een democratische regering zou de economische groei waarschijnlijk vertragen en meer PC-eisen opleggen aan de commerciële sector. Maar dit zou ons niet tot Castro’s Cuba of de voormalige Duitse Democratische Republiek maken. Iemand die ooit een echte socialist was, is Bernie Sanders, maar zelfs Bernie drijft nu vooral het ‘gratis spul’, samen met ‘intersectionele politiek’.

Het hebben van gesocialiseerde geneeskunde kan een goede of slechte zaak zijn (ik verafschuw het persoonlijk), maar zoals ik eerder heb betoogd, maakt het pleiten ervoor niemand tot een socialist. Landen die zelfs onze Republikeinse denktanks als ‘kapitalistisch’ beschouwen , zoals Canada, Duitsland en Groot-Brittannië, hebben allemaal medische systemen voor één betaler.

Bovendien steunen grote bedrijfsbelangen onze politieke linkerzijde en lijken het er niet op te lijken dat de cultureel linkse democratische presidentiële hoopvolken van plan zijn om het socialisme aan de hand te leggen dat zich voedt. Procter en Gamble , Citibank, Coca-Cola, Gillette en Silicon Valley geven geschenken aan de Democraten, terwijl ze LGBT pushen , het Tweede Amendement schrappen , abortusrechten uitbreiden en proberen de nationale grenzen te verzwakken.

Ik ben er zeker van dat deze zakelijke titanen er niet in geïnteresseerd zijn dat de staat hun bezit in beslag neemt en hun winsten opnieuw verdeelt. Ze steunen Links omdat de echte ideologische splitsing in onze samenleving in geen enkel geval tussen kapitalisten en socialisten loopt. Integendeel, het liegt, zoals Steve Bannon onlangs opmerkte in het Franse maandblad L’incorrect, tussen globalisten en ‘zij die hun naties en beschaving waarderen’.

Midden-rechts in westerse landen heeft terecht of ten onrechte besloten dat het geen verkiezingen kan winnen door de echte linkse vijand te benoemen voor wat zij zijn – globalisten die hun sociale waarden op anderen willen drukken. Dus ze in plaats daarvan vallen hun tegenstanders als “socialisten”, of wat Macron hekelt als “les socialo-Communistes.”

In de loop van de decennia zijn de westerse landen sterk opgeschoven naar links over sociale kwesties. Zo wordt zelfs onze zogenaamd extreem rechtse president onder de vlag van een LGBT-regenboog weergegeven en geeft hij uitdrukking aan zijn engagement om overal homorechten te promoten . En hoewel burgemeester Pete de intensiteit van het enthousiasme van Trump voor het homohuwelijk kan betwisten , heeft Trump zelf in duidelijke bewoordingen gezegd dat hij een instelling vindt die de meeste Amerikanen twintig jaar geleden fel hebben verworpen om ‘absoluut goed’ te zijn. Veel van de meeste jonge republikeinen zijn vurig in het voordeel van het homohuwelijk .

Wat immigratie en abortus betreft, zijn de doelpalen ook naar links verplaatst – tenminste in nationale verkiezingscampagnes. De GOP is nu officieel tegen abortus op de late termijn of het doden van pasgeboren baby’s, maar sommige staten proberen abortussen op een vroeger tijdstip in de zwangerschap te verbieden. Republikeinse agenten vragen om controle over illegale immigratie, maar vermijden expliciet te praten over het terugdringen van immigratie.

Met het oog op wat wordt gezien als het afnemende nut van het benadrukken van ‘joods-christelijke waarden’, zal de RNC naar alle waarschijnlijkheid tegen die gouden oudheid ingaan: ‘socialisme’. Het kan ook dergelijke ideeën oproepen als voor het individu tegen de staat zijn en (beter nog) “om de overheid van onze rug te halen.” In Frankrijk is het ook weer “déjà vu”. Daar waken de globalisten tegen de geest van de Franse communisten, die ooit een kwart van de nationale stemmen verzamelden. Maar Macron’s grootste tegenstanders zijn nu op het nationalistische rechts en op de multiculturele globalistische linkerzijde, vertegenwoordigd door de groenen – geen echte socialisten.

Zowel de Franse president als de GOP moeten tijdige en eerlijkere retoriek vinden, of anders het risico lopen meer verkiezingen en partijdige ondersteuning te verliezen. De socialistische bugaboo heeft een beperkte houdbaarheid, die veel eerder kan vervallen dan de critici ervan beseffen.

Comments

comments