Is Europa in opstand gekomen?

Is Europa in opstand gekomen?

23 juni 2019 0 Door Indignatie redactie

Washington’s huidige buitenlandse beleidspraktijk doet een beetje denken aan het gouden tijdperk van de Ottomaanse Sublieme Porte, in die zin dat elk bezoek door een leider van een vazalstaat wordt gezien als niets meer dan een kans voor een openbare demonstratie van zijn bereidheid om te dienen de grote sultan of, in de moderne context, het bevel te voeren aan de meester van het Witte Huis.

De bezoeker moet ook een grote grijns dragen en hartstochtelijk vertellen hoe blij hij is dat hij in de gelegenheid is gesteld de pantoffels van de sultan te kussen. Of, om het in de taal van vandaag te zetten, om onder de indruk te zijn van de leiding van de VS en persoonlijk geïnspireerd door de energie van de Amerikaanse president. De vestiging in Washington kan zijn hoofd niet omdraaien in een andere configuratie en daarom zijn in het huidige tijdperk van de Amerikaanse hegemonie de ideale bezoekers aan het Witte Huis de presidenten van Oekraïne of de Baltische staten. De andere staatshoofden die naar Washington komen, waaronder EU-leiders en zelfs enkele Afrikaanse presidenten, gedragen zich als onbeschaamde parvenu’s, die – vanuit het standpunt van de keizerlijke traditie – niet oplettend zijn, geneigd zijn hun vleierij zonder vurigheid of uitbundigheid aan te bieden, en , belangrijker nog,

eu

Ontvangstceremonie van de Conte de Saint Priest aan de Ottomaanse Poort door Antoine de Favray 1767

De ontmoeting tussen de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Amerikaanse president Donald Trump op 27 april 2018 diende alleen om te bevestigen dat Washington geen bondgenoten nodig heeft die hun eigen nationale belangen hebben: alle bondgenoten moeten zich laten leiden door het concept van de unipolaire hegemonie van de VS. Iedereen die zich hier niet prettig bij voelt, is gedegradeerd tot de kring van degenen die als onvriendelijk voor het Witte Huis worden gezien. De  Washington Post  maakt duidelijk dat Duitsland in dit laatste kamp valt: ” Angela Merkel wordt de zwakste schakel van Europa. 

Dat artikel geeft aan hoe ernstig de verschillen zijn tussen de heersende facties van beide landen. Zowel de politieke elite van Duitsland, als de Duitse bevolking als geheel, worden zeer minachtend gekenmerkt:

“Duitse passiviteit is diep geworteld. Berlijn’s politieke klasse mist strategisch denken, haat risico en heeft weinig pit. Het verbergt zich achter zijn smadelijke verleden om het pacifisme te rechtvaardigen als het gaat om harde vragen over defensie en veiligheid. “

Het algemene verval van de Bundeswehr en zijn uitrusting wordt bekritiseerd en bespot in de discussie over de weigering van Duitsland om deel te nemen aan de raketaanval op Syrië door de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk. En dan beweert het artikel zelfs dat het Syrische beleid van Duitsland de verkeerde kant heeft aangepakt door asiel toe te kennen aan bijna een miljoen vluchtelingen die het land ontvluchten, waardoor Bashar al-Assad zou blijven vechten.

In dit verband wordt het overduidelijk dat de specifieke problemen die Merkel in Washington naar voren bracht slechts secundaire zorgen waren voor haar Amerikaanse partner. De Duitse Mevrouw Chancellor moest een afstand van 10.000 kilometer overbruggen om een ​​20 minuten durend gesprek te krijgen, waaruit duidelijk was dat Trump zijn negatieve houding ten opzichte van vragen die zo belangrijk voor de Duitsers als invoerrechten op staal en aluminium (vastgesteld op 25% en 10%), Nord Stream 2, een versoepeling van de Russische sancties voor grote Duitse fabrikanten, of de nucleaire deal met Iran.

Angela Merkel had een moeilijke keuze om te maken. Of Berlijn verklaart de oorlog aan alle tegenstanders van Washington, of het wordt voor eens en voor altijd afgewezen als de “zwakste schakel”, met alle gevolgen van dien. Maar de eerste optie zou een slag zijn voor de nationale belangen van Duitsland. Het is niet alleen de internationale handel die de hit zou nemen, maar ook de energieprojecten en de Duitse publieke opinie. Ze kreeg te verstaan ​​dat anders Duitsland niet zou voldoen aan de criteria van het Witte Huis voor de rol van de belangrijkste partner van Amerika in Europa.

Lees ook:  FRANKRIJK: Marion Maréchal, de nicht van Marine Le Pen, nu ook in actie tegen islam

Angela Merkel leek niet overdreven onder de indruk. Ze ziet de beperkingen die er zijn voor haar. De historische herinnering aan de grootste nederlaag van de twintigste eeuw blijft hangen. Vandaar het hoge niveau van behoedzaamheid als het gaat om uitnodigingen om toe te treden tot de militaire escapades van de NAVO. Noch is iemand daar de jaren tachtig vergeten, toen Duitsland in intense angst leefde voor de SS-20-raketten van de USSR die dat land in een oogwenk hadden kunnen verbranden. Duitsers hebben geen zin om gedwee de lijn te volgen van weer een andere president van de VS, die hen uiteindelijk terug zou kunnen brengen naar die tijd.

Blijkbaar is dit de reden waarom het hoofd van de Duitse regering zich tijdens de onderhandelingen in Washington leek te hebben gepantserd met de mantra van ” geef niets aan Trump “.

Als je dingen op een pragmatische manier bekijkt, moest Trump een paar concessies van Merkel krijgen. Allereerst had hij de toestemming van de Duitse bondskanselier nodig om de sancties tenminste terug te halen en hopelijk zelfs in te stemmen met een oorlog tegen Iran, omdat voor de huidige regering in Washington een ontbinding van de ‘Iran deal’ en een daaropvolgende oorlog met Teheran is het grootste item op zijn agenda voor het buitenlands beleid. Ten tweede moest Trump Merkel ‘uitpersen’ over de kwestie van het verhogen van de financiële bijdragen van Duitsland aan de NAVO-begroting. Volgens het Witte Huis zou Duitsland 2% van zijn jaarlijkse BBP moeten bijdragen aan de begroting van de alliantie (of met andere woorden, aan de achterstand van productorders voor het Amerikaanse militair-industriële complex). Zoals Trump het  uitdrukte het is zo poëtisch: “De NAVO is geweldig, maar het helpt Europa meer dan het ons helpt, en waarom betalen we de overgrote meerderheid van de kosten?” Ten derde moesten de VS ervoor zorgen dat de Europese leiders, en vooral Merkel, capituleerden in de oorlogen tussen de VS en de EU, en in het beste geval ook om de hulp van de EU in de handelsoorlog met China veilig te stellen die onlangs door Trump is gestart.

Op basis van de resultaten van de bijeenkomst ontving Washington een beleefde weigering op alle drie de punten. Vijf jaar geleden zou het moeilijk zijn geweest om een ​​dergelijke situatie te bedenken, maar nu is dit objectief de realiteit van de realiteit, en het is iets dat noch de politieke analisten in de VS, noch een significante factie van de Europese mediaklasse ( die de Europese Unie nog steeds als een “grote Puerto Rico” beschouwt) kan wennen. Het belang van Puerto Rico is dat het een plaats buiten de grenzen van de VS is, maar dat dit in feite wordt gecontroleerd vanuit Washington, hoewel het niet de macht heeft om het Amerikaanse beleid te beïnvloeden. Overigens heeft het officiële discours van Washington met betrekking tot de Europese Unie al een radicale transformatie ondergaan  en, volgens Trump zelf, het lijkt erop dat de EU werd “gevormd om te profiteren van de Verenigde Staten,” hoewel voorafgaand aan dat de EU werd geschilderd in de officiële westerse narratief uitsluitend in termen van zijn “idealen van vrijheid,” “bescherming van democratie, “en een soort” pan-Europese bestemming en waarden “.

De essentie van de huidige transatlantische relatie is te zien in de contacten tussen Washington en Parijs. Ondanks de grote hoop van het Witte Huis dat Frankrijk zijn loyaliteit aan de alliantie zal bewijzen, zijn zijn leiders net zo sterk geweest als Duitsland om op te komen voor hun eigen belangen. Deze mentaliteit was duidelijk in de houding van president Emmanuel Macron , die door Bloomberg  als volgt werd  geciteerd

“We zullen nergens over praten terwijl er een pistool op ons hoofd staat.”

Europese leiders dringen erop aan dat alle discussies met iedereen op gelijke voet plaatsvinden, iets waar Washington zich principieel niet mee kan bezighouden. Zelfs Europese ambtenaren op een lager niveau gebruiken hun economische macht om de VS te bedreigen. De Franse minister van Economie Bruno Le Maire beweerde,

“Eén ding heb ik geleerd van mijn week in de VS met president Macron: de Amerikanen zullen alleen een show van kracht respecteren.”

Onnodig te zeggen dat iemand niet in zulke termen spreekt met een echte mondiale hegemoon.

Wat de uitkomst ook is van alle diplomatieke en economische conflicten tussen de twee oevers van de Atlantische Oceaan, het is al veilig om te zeggen dat Europa de greep van Washington is kwijtgeraakt en dat de toekomstige betrekkingen tussen de VS en de EU steeds gespannender zullen worden. We zullen snel zien of Europa zijn huidige kans zal benutten om de economische en politieke vrijheid die het op een gegeven moment heeft verloren, terug te winnen.

Vond je dit stuk leuk? Overweeg om een ​​kleine fooi te geven en deze met je vrienden te delen, zodat ik kan blijven schrijven. Ik zou elke vorm van ondersteuning op prijs stellen.
Lees ook:  Soros' en de strijd om een nieuwe economische wetenschap te vormen

Het is eindelijk 2021 ...

… En nog nooit is er zo gretig uitgekeken naar een nieuw jaar. De Covid-19-vaccins, het openen van de horeca en uitgaansleven, de aankomende verkiezingen in Nederland, het Joe Biden-voorzitterschap, de last-minute Brexit-deal: hoewel er grote uitdagingen blijven bestaan, is er reden voor hoop. Met een nieuw jaar in het verschiet, doen we er alles aan om indrukwekkende blogs te leveren waarop u altijd kunt vertrouwen.

Wij geloven dat iedereen toegang verdient tot informatie die is gebaseerd op wetenschap en waarheid, en tot analyse die is geworteld in autoriteit en integriteit. Daarom hebben we een andere keuze gemaakt: onze rapportage open houden voor alle lezers, ongeacht waar ze wonen of wat ze kunnen betalen. Dit betekent dat meer mensen beter geïnformeerd, verenigd en geïnspireerd kunnen worden om zinvolle actie te ondernemen.

In deze gevaarlijke tijden is een naar waarheid zoekende wereldwijde alternatieve mede zoals TIndignatie essentieel. We hebben geen aandeelhouders of eigenaar van een miljardair, wat betekent dat onze blogs vrij is van commerciële en politieke invloed - dit maakt ons anders. Wanneer het nog nooit zo belangrijk is geweest, stelt onze onafhankelijkheid ons in staat om de machthebbers onbevreesd te onderzoeken, uit te dagen en bloot te leggen.

Lees ook:  NAVO en COVID-19: een parasitaire ziekte in Europa
In een jaar van ongekende elkaar kruisende crises in 2020, hebben we precies dat gedaan, met onthullende journalistiek die een reële impact had: de onhandige aanpak van de Covid-19-crisis niet alleen in ons landje Nederland, de Black Lives Matter-protesten en de tumultueuze Amerikaanse verkiezingen.

Als er ooit een tijd was om je bij ons aan te sluiten, dan is het nu. Uw financiering stimuleert onze bloggers, het beschermt onze onafhankelijkheid en zorgt ervoor dat we voor iedereen open kunnen blijven. U kunt ons door deze uitdagende economische tijden heen ondersteunen.

Elke bijdrage, hoe groot of klein ook, maakt echt een verschil voor onze toekomst. Steun  indignatie al vanaf € 1 - het duurt maar een minuut. Dank je.


Comments

comments