Overheid door chantage: Jeffrey Epstein, Trump’s Mentor en de Duistere Geheimen van het Reagan Tijdperk.

Overheid door chantage: Jeffrey Epstein, Trump’s Mentor en de Duistere Geheimen van het Reagan Tijdperk.

29 juli 2019 0 Door Indignatie redactie

Dit verwarde web van onsmakelijke allianties, dat zowel het misbruik van kinderen zelf als de huiveringwekkende implicaties van de overheid door chantage afschuwt, werpt een luguber licht op de politieke geschiedenis van de VS vanaf het Verbodstijdperk tot aan het tijdperk van Trump.

Jeffrey Epstein, de miljardair die nu in de gevangenis zit op federale aanklachten voor de sekshandel van minderjarigen, is in de weken na zijn arrestatie op 6 juli door de media blijven kijken. Een deel van de reden voor deze voortdurende media-interesse is gerelateerd aan Epstein’s vermeende relatie met de inlichtingendiensten en nieuwe informatie over de ware omvang van de seksuele chantage-operatie waarvan Epstein al decennia lang loopt.

Zoals wij vorige week meldde , was Epstein in staat om deze smerige operatie zo lang uit te voeren, juist omdat hij slechts de laatste incarnatie was van een veel oudere, uitgebreidere operatie die begon in de jaren 1950 en misschien zelfs eerder. 

Beginnend eerst met mob-gekoppelde drankbaron Lewis Rosenstiel en later met Roy Cohn, Rosenstiel’s beschermeling en toekomstige mentor voor Donald Trump, is Epstein slechts een van de vele seksuele chantage-operaties met kinderen die allemaal verbonden zijn aan hetzelfde netwerk, dat elementen bevat van georganiseerde misdaad, machtige politici in Washington, lobbyisten en ‘fixers’ en duidelijke banden met inlichtingen en de FBI. 

Dit rapport, deel II van deze serie getiteld ‘The Jeffrey Epstein Scandal: Too Big To Fail’, zal ingaan op Cohn’s nauwe banden met de Reagan-administratie, die ook nauw verbonden was met hetzelfde georganiseerde misdaadnetwerk onder leiding van de beruchte maffiafiguur Meyer Lansky, die werd besproken deel I . Van bijzonder belang is het “Iran Contra” -netwerk, een groep ambtenaren en medewerkers van Reagan die een sleutelrol hebben gespeeld in het Iran Contra-schandaal. Hoewel het jarenlang relatief onbekend is gebleven, waren veel sleutelfiguren in datzelfde netwerk, en verschillende fronten voor de CIA die betrokken waren bij het doorsturen van geld naar de Midden-Amerikaanse Contra-paramilitairen, ook minderjarigen voor hun seksuele uitbuiting en gebruik in seksuele chantage ringen .

Verschillende van deze ringen haalden in de loop der jaren op een bepaald moment de krantenkoppen – van de “call boy ring” van de lobbyist van Washington, Craig Spence, tot de Franklin kinderseks- en moordring van de Republikeinse operatieve Larry King, tot het schandaal dat omhuld was het katholieke liefdadigheidsverbondshuis eind jaren tachtig. 

Maar zoals dit rapport zal aantonen, waren al deze ringen – en meer – verbonden met hetzelfde netwerk dat sleutelfiguren met betrekking tot het Reagan White House en met Roy Cohn inhield – wat de ware reikwijdte van de gemene seksuele chantage-operaties en seks onthulde ringen die betrekking hadden op de handel in kinderen in de VS en zelfs in Midden-Amerika voor hun uitbuiting door gevaarlijke en krachtige pedofielen in de Verenigde Staten. 

Dit verwarde web van onsmakelijke allianties, dat zowel de schurkenmishandeling van kinderen zelf als de huiveringwekkende implicaties van de overheid door chantage afschuwt, werpt vanaf het Verbodstijdperk tot op de dag van vandaag en de leeftijd van het tijdperk van de Verboden Tijd een helder licht op de politieke geschiedenis van de Verenigde Staten. Trump, een feit dat steeds duidelijker wordt naarmate meer en meer informatie aan het licht komt met betrekking tot de Jeffrey Epstein-zaak.

 

“Roy kan iedereen in de stad repareren”

Sinds Donald Trump in 2015 het politieke toneel opsloeg, begon de erfenis van zijn mentor Roy Cohn – evenals de invloed van Cohn op zijn beroemdste beschermeling – hernieuwde media-aandacht te krijgen. Veel van de profielen op Cohn na de opkomst van Trump hebben zich uitsluitend gericht op bepaalde schimmige aspecten van de geschiedenis van Cohn, met name zijn associatie met belangrijke figuren in de georganiseerde misdaad in New York , zijn corrupte transacties en zijn uiteindelijke afwijzing. Sommige van deze afbeeldingen gingen zelfs zo ver dat ze werden geëtiketteerd Cohn als politiek machteloos. Hoewel het bekend was dat Cohn in zijn carrière met een behoorlijke hoeveelheid sleaze omging, merken dergelijke afbeeldingen van de man niet op dat hij een invloedsmachine van ongeëvenaarde macht had gecreëerd die enkele van de meest prominente mensen in de media en de politiek omvatte, evenals een kader van beroemdheden.

Cohn was nauw verbonden met tal van beroemdheden, beroemde politici en politici. Veel van zijn verjaardagsfeestjes trokken door de jaren heen beroemde figuren zoals kunstenaar Andy Warhol, modeontwerper Calvin Klein en cabaretier Joey Adams, evenals opmerkelijke politieke figuren, waaronder voormalig burgemeester van New York Abraham Beame en vervolgens assemblager uit Brooklyn en de toekomst Senator Chuck Schumer, onder anderen. In 1979 woonde Margaret Trudeau, moeder van de huidige premier van Canada, Justin Trudeau, het verjaardagsfeest van Cohn bij, waar ze beroemd zijn aangepaste verjaardagstaart omver wierp ; en natuurlijk was Donald Trump, die Cohn’s protege werd in het midden van de jaren zeventig, een vaste waarde bij sociale evenementen die ter ere van Cohn werden gehouden.

De politici, journalisten en beroemdheden die waren uitgenodigd voor de exclusieve partijen van Cohn zouden degenen zijn die ‘ rekeningen openden in de’ gunstbank ‘van Cohn , zijn bijnaam voor zijn onofficiële balans van politieke gunsten en schulden die zeker werd geïnformeerd en beïnvloed door zijn uitgebreide betrokkenheid bij seksuele chantage-operaties vanaf de jaren 1950 tot ver in de jaren 1980.

Veel van de beroemde vriendschappen van Cohn werden gekweekt door zijn relatie met en frequente optredens in de beroemde en beroemde losbandige New Yorkse nachtclub Studio 54, die door Vanity Fair werd beschreven als ‘het duizelingwekkende epicentrum van hedonisme uit de jaren 70, een discotheek van mooie mensen, eindeloze cocaïne en elke vorm van seks. ‘Cohn was de oude advocaat van de eigenaars van de club, Steve Rubell en Ian Schrager.

epstein

Studio 54 mede-eigenaar Steve Rubell en Roy Cohn, links, praten met verslaggevers buiten het US District Court in Manhattan op 2 november 1979. Foto | AP

Onder de beste vrienden van Cohn waren Barbara Walters, naar wie Cohn in het openbaar vaakzijn ‘verloofde’ verwees , en die hij later introduceerde aan het hoofd van het US Information Agency, Chad Wick, en andere high rollers in het Reagan White House. Toch was Walters slechts een van de krachtige vrienden van Cohn in de media, een groep die ook Abe Rosenthal, uitvoerend redacteur van de New York Times , omvatte ; William Safire, oud- columnist van de New York Times en medewerker van New York Magazine ; en George Sokolsky van de New York Herald Tribune , NBC en ABC . Sokolsky was een bijzonder goede vriend van zowel Cohn als voormalig FBI-directeur J. Edgar Hoover, wiens betrokkenheid bij de seksuele chantage van Cohn wordt beschreven in deel I van deze onderzoekserie. Sokolsky leidde met Cohn enkele jaren de Amerikaanse Joodse Liga tegen het communisme en de organisatie noemde haar Medal of Honor later naar Sokolsky.

Cohn was ook de advocaat en vriend van media-mogul Rupert Murdoch en volgens New York Magazine : “Telkens wanneer Roy een verhaal wilde stopzetten, een artikel wilde plaatsen of het verhaal wilde exploiteren, noemde Roy Murdoch;” en nadat Murdoch de New York Postkocht , Cohn “hanteerde de krant als zijn persoonlijke shiv.” Volgens wijlen journalist Robert Parry begon de vriendschap tussen Murdoch en Cohn voor het eerst dankzij hun wederzijdse steun aan Israël. 

Cohn leunde ook op zijn levenslange vriend sinds de middelbare school, Si Newhouse Jr., om invloed van de media uit te oefenen. Newhouse hield toezicht op het media-imperium dat nu Vanity Fair, Vogue, GQ, The New Yorker en tal van lokale kranten in de Verenigde Staten omvat, evenals grote belangen in kabeltelevisie. New York Magazine merkte ook op dat “Cohn zijn invloed in de vroege jaren ’80 gebruikte om gunsten voor zichzelf en zijn Mob-klanten in Newhouse-publicaties te beveiligen.” Naast Newhouse, Cohn’s andere middelbare schoolvrienden , Generoso Pope Jr. en Richard Berlin, later werd de eigenaren van de National Enquirer en de Hearst Corporation, respectievelijk. Cohn was ook een goede vriend van een andere mediamagnaat, Mort Zuckerman, die – samen met Rupert Murdoch – vrienden zou worden met Jeffrey Epstein.

Cohn’s vertrouwenspersonen in de media, zoals journalist William Buckley van The National Review and Firing Line, vielen vaak de politieke vijanden van Cohn aan – vooral de oude Manhattan District Attorney Robert Morgenthau – in hun columns, met Cohn als anonieme bron. Buckley, die historicus George Nash ooit ‘de vooraanstaande stem van het Amerikaanse conservatisme en zijn eerste grote oecumenische figuur’ noemde , ontving de George Sokolsky-medaille naast Cohn’s mob-gekoppelde client en ‘Supreme Commander’ Lewis Rosenstiel van de Cohn-run American Jewish League tegen Communisme in 1966. Buckley kreeg later een lening met een hoge korting van $ 65.000 om een ​​luxe boot te kopen van een bank waar Cohn invloed had en wiens president Cohn had uitgekozen, volgens een artikel uit 1969 in LIFEmagazine. 

Buckley – samen met Barbara Walters, Alan Dershowitz en Donald Trump – zou later dienen als karaktergetuigen voor Cohn tijdens zijn uitbarstingen van 1986 en alles behalve Buckley zou later controverse trekken over hun relaties met Jeffrey Epstein.

Met zulke connecties is het geen wonder dat Stanley Friedman – een rechtspartner van Cohn, die later werd opgesloten wegens een smeergeld en omkopingsschandaal terwijl hij diende als loco-burgemeester – journalist Marie Brenner in 1980 vertelde dat “Roy iedereen in de stad.”

 

Politiek alomtegenwoordig en polygaam

Roy Cohn’s ‘favor bank’ en zijn unieke positie als een verbinding tussen de criminele onderwereld, de rijken en beroemdheden, en top media beïnvloeders maakten hem een ​​kracht om rekening mee te houden. Toch waren het zijn politieke banden met leidende figuren in zowel de Republikeinse als de Democratische partijen en zijn nauwe relatie met de oude FBI-directeur J. Edgar Hoover, onder andere figuren, die hem en zijn duistere geheim voor een groot deel van zijn ‘onaantastbaar’ maakten leven. Hoewel de meeste van zijn politieke invloed werd gesmeed in de jaren 1950, Cohn werd zelfs nog krachtiger met de opkomst van Ronald Reagan.

Hoewel hij gedurende zijn hele leven nominaal zijn band met de Democratische Partij behield, was Cohn een bekende ‘fixer’ voor Republikeinse kandidaten en dit is duidelijk te zien in zijn grote rollen tijdens de presidentiële campagnes van 1976 en 1980 van Ronald Reagan. Het was tijdens dat laatste dat Cohn een andere van zijn beschermingen zou ontmoeten , Roger Stone, die hij beruchte instructies gaf om een flinke steekpenning achter te laten in een koffer voor de deur van het hoofdkwartier van de Liberale Partij tijdens de campagne van 1980. Tijdens deze campagne ontmoette Cohn ook Paul Manafort – een medewerker van Stone en later de campagneleider van 2016 van Trump – en introduceerde beide aan Donald Trump.

De rechtspartner van Cohn, Tom Bolan, was ook een invloedrijke factor in de Reagan-campagne en was later voorzitter van het overgangsteam van Reagan in 1980. Reagan noemde toen Bolan, die hij beschouwde als een vriend, een directeur van de Overseas Private Investment Corporation, de ontwikkelingsfinancieringsinstelling van de overheid , en hij was ook de co-voorzitter van de New York Finance in de Reagan-campagne in zowel 1980 als 1984. Bolan stond ook dicht bij anderen in de omgeving van Cohn, zoals William F. Buckley Jr., Donald Trump en Rupert Murdoch.

Bovendien speelde Bolan een belangrijke rol bij het veiligstellen van federale rechtspraak voor verschillende personen die later invloed zouden uitoefenen, waaronder de toekomstige FBI-directeur Louis Freeh. Cohn kon ook vrienden krijgen van klanten die werden benoemd als federale rechter, waaronder de zus van Donald Trump, Maryanne Trump Barry. Nadat Barry was aangesteld als federale rechter, belde Trump Cohn om hem te bedanken voor het trekken van touw voor zijn zus.

Hoewel Cohn geen openbare functie in de Reagan-regering kreeg, was hij niet alleen een ‘vuile bedrieger’ die tijdens de Reagan-campagnes in de schaduw werkte. In feite werkte hij nauw samen met enkele van de meer zichtbare gezichten van de campagne, waaronder de toenmalige communicatie-directeur voor Reagan’s 1980-campagne en later CIA-directeur, William Casey. Volgens Christine Seymour – de langdurige telefonist van Cohn vanaf het einde van de jaren zestig tot aan zijn dood in 1986, die zijn oproepen beluisterde – waren Casey en Cohn goede vrienden en, tijdens de campagne van 1980, belde Casey bijna dagelijks Roy. 

Seymour merkte ook op dat een van Cohn’s andere meest voorkomende telefoonvrienden en beste vrienden Nancy Reagan was en zij was ook een van zijn klanten . Reagan, wiens invloed op haar man bekend was, stond zo dicht bij Cohn dat het grotendeels zijn dood aan aids was die haar ertoe bracht ‘haar man aan te moedigen om meer financiering voor AIDS-onderzoek te zoeken’. 

Voorafgaand aan Cohn’s dood, beveiligden Nancy en haar man Ronald zijn plek in een exclusief experimenteel AIDS-behandelingsprogramma, ondanks de goed gedocumenteerde “non-respons” van de Reagan-administratie op de AIDS-crisis van die tijd. Ronald Reagan was ook een vriend van Cohn en, volgens de late journalist Robert Parry , “weeldede hij aan Cohn, inclusief uitnodigingen voor evenementen in het Witte Huis, persoonlijke bedankbriefjes en vriendelijke verjaardagswensen” tijdens zijn presidentschap.

Gezien het feit dat Reagan het evangelische recht zwaar bepleitte en ‘familiewaarden’ als president promootte, lijkt de nauwe band tussen niet alleen hijzelf, maar ook zijn innerlijke cirkel met Cohn vreemd. Reagan had echter, net als Cohn, diepe banden met dezelfde georganiseerde misdaadfracties die tot Cohn’s klanten en gelieerde ondernemingen van dezelfde maffiafiguren behoorden dicht bij Cohn’s eigen mentor, Lewis Rosenstiel (zie deel I ).

In tegenstelling tot Cohn had Reagan’s eigen mentor , Lew Wasserman, nauwe banden met de menigte. Wasserman, de lange tijd voorzitter van MCA en de bekende Hollywood mogul, staat bekend om niet alleen het maken van Reagan’s film- en tv-carrière, maar ook het ondersteunen van zijn succesvolle push-to-voorzitter van de Screen Actors Guild, die later politieke carrière Reagan’s gelanceerd worden . Bovendien was MCA een belangrijke financier van Reagan’s succesvolle gouvernementele bod in 1966 en, niet lang nadat Reagan president werd, sloot zijn regering controversieel een massieve sonde van het Department of Justice (DOJ) af in de banden van MCA met de georganiseerde misdaad.

reagan

Ronald Reagan, midden, met AC Lyles en Lew Wasserman, rechts. Foto | AC Lyles

Volgens Shawn Swords, een documentairemaker die Reagan’s banden met MCA onderzocht in Wages of Spin II: Bring Down That Wall :

Ronald Reagan was een opportunist. Zijn hele carrière werd geleid door MCA – door Wasserman en [MCA-oprichter] Jules Stein, die opschepte dat Reagan vervormbaar was, dat ze konden doen wat ze met hem wilden … Dat ding over Reagan is hard tegen [georganiseerde] misdaad – dat is een misvatting .” 

De karakterisering van Swords van deze relatie wordt ondersteund door een naamloze Hollywood-bron die wordt aangehaald in een vrijgegeven document van DOJ, die Reagan “een complete slaaf van MCA noemde die op alles zou bieden”.

Welke elementen van georganiseerde misdaad waren verbonden met Wasserman? Als jongeman trad Lew Wasserman toe tot de Mayfield Road Gang, die werd gerund door Moe Dalitz, een goede vriend van Meyer Lansky, die volgens de FBI een machtig figuur was in de criminele onderneming van Lansky, alleen na Lansky zelf onder de leden van de Joodse menigte. 

Lew Wasserman zou later trouwen met Edith Beckerman, wiens vader de advocaat van Dalitz was . De beste vriend en advocaat van Wasserman , Sidney Korshak, had ook nauwe banden met Dalitz en werkte ooit samen met Lansky in het Acapulco Towers Hotel. Het tijdschrift New West verklaarde met name in 1976 dat Korshak de ” logische opvolger van Meyer Lansky was. ”Korshak, als advocaat, paste in een niche vergelijkbaar met Roy Cohn en verwierf een reputatie als de brug tussen georganiseerde misdaad en een respectabele samenleving.

Bovendien werd de DOJ-sonde in MCA die de Reagan-regering vernietigde naar verluidt gestimuleerd nadat het ministerie van Justitie hoorde dat een invloedrijk lid van de Gambino-misdaadfamilie, Salvatore Pisello, zaken deed met het enorme entertainmentbedrijf. In die tijd was de baas van de Gambino-misdaadfamilie, Paul Castellano, een klant van Roy Cohn. 

 

Lees ook:  CO2: We zijn met z'n allen niet langer een 'beetje dom', maar 'hardleers'. 'Stupid'.

Cohn, Murdoch and the Contras

Hoewel Cohn’s invloed in de Reagan-regering en zijn vriendschap met de Reagan-familie en hun innerlijke cirkel is erkend, is minder bekend hoe Cohn de geheime propaganda-inspanningen van de CIA hielp die deel uitmaakten van het grotere schandaal dat Iran-Contra wordt genoemd.

Cohn, wiens invloed op de pers al gedetailleerd is, smeedde nauwe banden met de directeur van het US Information Agency, Chad Wick, en organiseerde zelfs een lunch ter ere van Wick die op grote schaal werd bijgewoond door invloedrijke figuren in de conservatieve pers, evenals senatoren en vertegenwoordigers. Kort daarna leidde de toenmalige CIA-directeur en Cohn-vriend William Casey een uitgebreide PR-campagne gericht op het versterken van de publieke steun voor Reagan’s Latijns-Amerikaanse beleid, inclusief de steun van de Contra-paramilitairen. 

Deze binnenlandse propaganda-inspanning was technisch illegaal en vereiste dat de CIA de klus uitbesteedde aan de particuliere sector om het risico op fall-out te minimaliseren. Zoals Robert Parry in 2015 meldde , nam Wick het voortouw bij het verkrijgen van privéfinanciering voor de inspanning en, slechts enkele dagen nadat Wick beloofde privéondersteuning te vinden, bracht Cohn zijn goede vriend, de mediamagnaat Rupert Murdoch, naar het Witte Huis.

reagan

1/18/1983 President Reagan during a meeting with Rupert Murdoch with Charles Wick Roy Cohn Thomas Bolan in the Oval Office

Reagan ontmoet Rupert Murdoch, directeur van het Amerikaanse informatiebureau Charles Wick, en Roy Cohn in het Oval Office in 1983. Foto | Reagan presidentiële bibliotheek

Parry merkte later op dat, na deze ontmoeting, “documenten vrijgegeven tijdens het Iran-Contra-schandaal in 1987 en later uit de Reagan-bibliotheek aangeven dat Murdoch snel werd gezien als een bron voor de particuliere financiering” voor de propagandacampagne. 

Na die eerste ontmoeting werd Murdoch de belangrijkste mediabondgenoot van deze door Casey geleide propaganda-inspanning en werd hij ook steeds dichter bij het Witte Huis van Reagan. Murdoch profiteerde bijgevolg enorm van het beleid van Reagan en zijn vriendschap met de regering, waardoor Murdoch zijn Amerikaanse mediabezit kon vergroten en in 1987 de Fox Broadcasting Corporation oprichtte.

 

“De man in de zwarte smoking”

Roy Cohn was niet de enige die dicht bij de Reagan-regering stond en tegelijkertijd seksuele chantage-operaties uitvoerde die kinderen misbruikten en uitbuitten. In feite waren er verschillende figuren, die allemaal directe connecties deelden met CIA-directeur William Casey en andere goede vrienden en vertrouwelingen van Cohn.

Een van deze personen was Robert Keith Gray, de voormalige voorzitter en CEO van het krachtige in Washington gevestigde PR-bedrijf Hill en Knowlton, dat 60 minuten ooit ‘een niet-gekozen schaduwregering’ noemde vanwege de invloed ervan in de hoofdstad. Volgens de Washington Post , grijs zelf was “een van de meest gewilde lobbyisten in Washington” en een bericht verslaggever noemde hem “een soort legende in deze stad, … de man in de zwarte smoking met sneeuwwit haar en een glimlach als een diamant. ‘

Toch was Gray veel meer dan een krachtige PR-manager.

Gray, die eerder een goede adviseur van zowel Dwight D. Eisenhower als Richard Nixon was geweest, was een zeer succesvolle Republikeinse fondsenwerver die ‘geld inzamelt in zescijferige bollen’, volgens een rapport uit 1974 in de Washingtonian. Hij kwam voor het eerst in nauw contact met wat de binnenste cirkel van Ronald Reagan zou worden tijdens Reagan’s mislukte presidentiële campagne van 1976 en later als adjunct-directeur communicatie tijdens Reagan’s campagne in 1980. In laatstgenoemde functie zou hij direct onder William Casey werken, die later CIA-directeur werd .

Gray zou medevoorzitter van Reagan’s Inauguration Committee worden en zou daarna terugkeren naar de PR-business, waarbij hij verschillende klanten aannam, waaronder Saoedische wapenhandelaar Adnan Khashoggi en hedgefondsmanager Marc Rich. Zowel Khashoggi als Rich zullen meer in detail worden besproken in deel III van dit rapport – met name Rich, die een aanwinst was voor de Israëlische inlichtingendienst Mossad, en wiens latere gratie door Bill Clinton grotendeels werd georkestreerd door leden van de Mega Group zoals Michael Steinhardt en Israëlische politici zoals Ehud Barak.

Het verband tussen Gray en Casey is bijzonder duidelijk, omdat later werd onthuld door voormalig Nebraska-senator die werd omgezet-onderzoeker John DeCamp dat Gray een specialist was in homoseksuele chantage-operaties voor de CIA en naar verluidt heeft samengewerkt met Roy Cohn in die activiteiten . Cohn en Gray kenden elkaar waarschijnlijk goed, want tijdens Reagan’s presidentiële campagne in 1980, Casey – toen Gray’s baas – noemde Roy Cohn ‘elke dag’, aldus Cohn’s voormalige telefooncentrale Christine Seymour .

Gray was een bekende medewerker van de CIA-agent en marine-inlichtingenofficier Edwin Wilson, die in de jaren zeventig zitting had in het bestuur van Consultants International, een organisatie die Wilson had opgericht en die de CIA als een frontbedrijf gebruikte. Hoewel Gray probeerde afstand te nemen van Wilson nadat hij in 1983 illegaal wapens aan Libië was verkocht , verklaarde een marine-onderzoek van Wilson’s inlichtingencarrière, opgegraven door journalist Peter Maas , dat Gray Wilson beschreef als een man van “ongekwalificeerd vertrouwen” en dat Gray en Wilson hadden al in 1963 ‘twee of drie keer per maand’ professioneel contact gehad. 

Hoewel Wilson’s voornaamste specialiteit frontbedrijven waren die werden gebruikt om heimelijk goederen te verzenden en te smokkelen namens de Amerikaanse inlichtingendienst, voerde hij ook seksuele chantage-operaties uit voor de CIA, met name rond het tijdstip van het Watergate-schandaal, volgens zijn voormalige partner en collega-agent bij de CIA , Frank Terpil.

Terpil vertelde later auteur en onderzoeksjournalist Jim Hougan: 

Historisch gezien was een van de taken van Wilson’s Agency het ondermijnen van leden van beide huizen [van het Congres] met alle mogelijke middelen … Bepaalde mensen kunnen gemakkelijk worden gedwongen door hun seksuele fantasie in levende lijve uit te leven … Een herinnering aan deze gelegenheden [werd] permanent vastgelegd via geselecteerde camera’s…. De technici die verantwoordelijk zijn voor het filmen … [waren] TSD [Technical Services Division van de CIA]. De onwetende pornosterren gingen vooruit in hun politieke carrière, waarvan sommigen misschien nog in functie zijn. ‘ 

Volgens Terpil voerde Wilson zijn operatie uit de George Town Club, eigendom van lobbyist en Koreaans inlichtingenmiddel Tongsun Park. Volgens de Washington Post richtte Park de club op namens het Koreaanse Central Intelligence Agency “als een primair middel in een illegale poging om Amerikaanse politici en ambtenaren te beïnvloeden.” De president van de George Town Club ten tijde van Wilson’s vermeende activiteiten op de site was Robert Keith Gray.

DeCamp meldde later dat Wilson’s activiteiten een spin-off waren van dezelfde seksuele chantage-operatie waarbij Cohn tijdens het McCarthy-tijdperk betrokken raakte met Lewis Rosenstiel en J. Edgar Hoover.

 

Vader Ritter en zijn favoriete jongeren

De operatie die naar verluidt wordt uitgevoerd door Gray en Wilson was niet de enige seksuele chantage-operatie verbonden met het netwerk van Cohn of met invloedrijke Amerikaanse politici van die tijd. Een ander pedofiel netwerk dat in het begin van de jaren negentig verbonden was met een nauwe medewerker van voormalig president George HW Bush, werd gerund als een gelieerde onderneming van het katholieke liefdadigheidsverenigingshuis, dat werd opgericht en gerund door pater Bruce Ritter.

In 1968 vroeg Ritter zijn leidinggevende – kardinaal Francis Spellman van het aartsbisdom van New York – om toestemming om dakloze tieners, jongens en meisjes, naar zijn huis in Manhattan te brengen. Zoals in Deel I van deze serie werd opgemerkt, werd Spellman beschuldigd van pedofilie en verordende bekende pedofielen terwijl hij diende als de katholiek priester met de hoogste rang in de Verenigde Staten. Spellman was ook een naaste medewerker, klant en vriend van Roy Cohn, evenals van zijn advocatenpartner Tom Bolan, en Spellman zou ten minste één van Cohn’s “chantagepartijen” zijn gezien. Bovendien, Spellman’s neef, Ned Spellman , werkte voor Roy Cohn, volgens LIFE magazine.

Ritter werd, net als Spellman en andere priesters die onder Spellman dienden, uiteindelijk beschuldigd van seksuele relaties met veel van de minderjarige jongens die hij had aangenomen, en van het verbond House-geld aan weelderige geschenken en betalingen aan de kwetsbare tieners die hij uitbuitte. 

Een van de slachtoffers van Ritter, Darryl Bassile, schreef een open brief aan hem een ​​jaar nadat de priester het jagen op tienerjongens door de pers was ontmaskerd: ‘Je had ongelijk omdat je je verlangens had opgelegd aan een 14-jarige. . . Ik weet dat je op een dag voor degene zult staan ​​die ons allemaal beoordeelt en op dat moment zal er geen ontkenning meer zijn, alleen de waarheid. ‘

Met name wanneer de activiteiten Ritter bij Covenant House in 1989 werden blootgesteld door de New York Post , Charles M. Sennott, het bericht verslaggever die het verhaal schreef, zou later verklaren dat “de seculiere krachten meer dan het aartsbisdom of de franciscanen hem beschermd [Ritter ]. ”Het rapport van Sennott werd kwaadwillend aangevallen door columnisten in andere media in New York, machtige politici, waaronder de toenmalige gouverneur van Mario Cuomo, en ook de opvolger van kardinaal Spellman, kardinaal John O’Connor.

De waarschijnlijke reden dat deze ‘seculiere krachten’ te hulp kwamen van de ruzie met Ritter, die nooit werd aangeklaagd voor het hebben van seksuele relaties met minderjarigen en alleen werd gedwongen om ontslag te nemen, is dat Covenant House en Ritter zelf diep verbonden waren met Robert Macauley , De kamergenoot van Bush Sr. in Yale en een oude vriend van de familie Bush. Macauley werd door de New York Times beschreven als ‘instrumenteel’ voor de fondsenwerving van Covenant House nadat hij in 1985 lid werd van de raad van bestuur en verschillende ‘andere rijke of goed verbonden mensen’ trok, waaronder voormalige regeringsfunctionarissen en investeringsbankiers.

bush

George Bush en presidentsvrouw Barbara ontmoeten bewoners in het Convent House in New York op 22 juni 1989. Vader Bruce Ritter zit op de achtergrond. Rick Bowmen | AP

De organisatie van Macauley, de AmeriCares Foundation, die later werd beschuldigd van geld naar de Contra’s te leiden, was een van de belangrijkste financieringsbronnen van Covenant House. Een van de leden van de adviesraad van AmeriCares was William E. Simon, voormalig Amerikaans secretaris van de schatkist onder de administraties van Nixon en Ford, die ook het Nicaraguaanse Freedom Fund leidde, dat hulp aan de Contra’s stuurde.

Van AmeriCares was ook bekend dat het rechtstreeks samenwerkte met Amerikaanse inlichtingendiensten. Zoals de Hartford Courant in 1991 opmerkte : “Deskundige voormalige federale ambtenaren, velen met een achtergrond in inlichtingenwerk, helpen AmeriCares manoeuvreren in delicate internationale politieke omgevingen.”

Verder was bekend dat Ritter het landgoed Connecticut van Macauley had bezocht en vice-president van AmeriCares was, totdat hij werd gedwongen af ​​te treden uit Covenant House. Met name, de broer van George HW Bush, Prescott, zat ook in de adviesraad van AmeriCares . Nadat George HW Bush vorig jaar stierf, verklaarde AmeriCares dat hij ” behulpzaam was geweest bij het oprichten van de op gezondheid gerichte hulp- en ontwikkelingsorganisatie.”

Jaren voordat Ritter werd uitgebracht als een pedofiel die jaagde op de achtergestelde en kwetsbare tieners die hun toevlucht zochten bij zijn liefdadigheidsinstelling, werd Covenant House zwaar geprezen door president Ronald Reagan, en zelfs een vermelding verdiend in zijn State of the Union-adres uit 1984, dat Ritter noemde van de ‘onbezongen helden’ van het land. Van 1985 tot 1989 groeide het operationele budget van Covenant House van $ 27 miljoen naar $ 90 miljoen en het bestuur bestond uit krachtige personen, waaronder topmanagers bij IBM, Chase Manhattan Bank en Bear Stearns.

In deze periode groeide Covenant House uit tot een internationale organisatie, met vestigingen in verschillende landen, waaronder Canada, Mexico en elders in Midden-Amerika. De eerste vestiging in Midden-Amerika werd geopend in Guatemala en werd geleid door Roberto Alejos Arzu, een CIA-activum waarvan de plantage werd gebruikt om de troepen te trainen die werden gebruikt bij de mislukte invasie van de “Varkensbaai” van Cuba. Alejos Arzu was ook een medewerker van de voormalige door de VS gesteunde dictator van Nicaragua, Anastasio Somoza, en lid van de Ridders van Malta, een katholieke orde waartoe voormalig CIA-directeur William Casey en de rechtspartner van Roy Cohn Tom Bolan ook behoorden. Alejos Arzu werkte ook voor AmeriCares en was verbonden aan verschillende Midden-Amerikaanse paramilitaire groepen. 

Door de DeCamp geciteerde bronnen van inlichtingendiensten beweren dat de door Alejos Arzu geleide tak van Covenant House kinderen verwierf voor een pedofiele ring in de Verenigde Staten. Jaren later werd Mi Casa, een ander door de VS gerund goed doel in Guatemala dat George HW Bush in 1994 met zijn vrouw Barbara persoonlijk had bezocht, beschuldigd van ongebreidelde pedofilie en kindermishandeling.

 

Lees ook:  Michael Bloomberg wil Donald Trump slopen in 2020 met geld heel veel geld

De ondergang van “Washington’s Jay Gatsby”

Nadat hij zijn baan als correspondent voor ABC News in de jaren 1980 had verlaten , vond Craig Spence succes als een prominente conservatieve lobbyist in Washington. Spence zou zijn fortuin snel dramatisch zien veranderen, toen in juni 1989 werd onthuld dat hij in de jaren tachtig kinderen naar de machtselite in de hoofdstad van het land had gepimpt in appartementen die waren afgeluisterd met video- en audio-opnameapparatuur. Net als Jeffrey Epstein, die een soortgelijke operatie uitvoerde, werd Spence vaak vergeleken met Jay Gatsby, de mysterieuze, rijke figuur uit de bekende Fitzgerald-roman The Great Gatsby.

Een artikel uit New York Times uit 1982, geschreven over Spence, zei dat zijn ‘persoonlijke telefoonboek en gastenlijsten voor feesten een’ Who’s Who ‘vormen in het Congres, de regering en de journalistiek’ en verklaarde dat Spence ‘zoveel mogelijk door zijn klanten werd aangenomen voor wie hij weet als wat hij weet. ‘Spence stond er ook om bekend feestelijke feesten te geven, die de Times beschreef als’ schitteren met notabelen, van ambassadeurs tot televisie-sterren, van senatoren tot hoge ambtenaren van het ministerie van Buitenlandse Zaken. ‘Roy Cohn, William Casey en Roy Cohn’s journalistenvriend William Safire waren slechts enkele van de andere aanwezigen op de festiviteiten van Spence.

“Volgens de heer Spence,” gaat het Times- artikel verder, “is Richard Nixon een vriend. Dat geldt ook voor [voormalige procureur-generaal onder Nixon] John Mitchell. [ CBS- journalist] Eric Sevareid wordt ‘een oude, lieve vriend’ genoemd. Senator John Glenn is ‘een goede vriend’ en Peter Ustinov [Britse acteur en journalist] is ‘een oude, oude vriend’. ”Met name schreefUstinov voor de Europese krant kort nadat het in 1990 werd opgericht door Robert Maxwell, de vader van De vermeende mevrouw Ghislaine Maxwell van Epstein en een bekende Mossad-agent.

Het werd onthuld slechts zeven jaar nadat de Times zijn toegewijde profiel van Spence publiceerde dat zijn “glinsterende partijen voor sleutelambtenaren van de Reagan- en Bush-administraties, mediasterren en militaire topofficieren” waren afgeluisterd om “gasten in gevaar te brengen.” aan het explosieve rapport gepubliceerd door de Washington Times , was Spence gelinkt aan een “homoseksuele prostuition ring” wiens klanten “regeringsfunctionarissen, lokaal gevestigde Amerikaanse militaire officieren, zakenlieden, advocaten, bankiers, congresmedewerkers, mediavertegenwoordigers en andere professionals waren.” Spence bood zijn gasten ook cocaïne aan als een ander middel om chantage te verwerven.

Volgens het rapport, was het huis van Spence “afgeluisterd en had een geheime bidirectionele spiegel, en … hij probeerde bezoekers te strikken tot het sluiten van seksuele ontmoetingen die hij vervolgens als hefboom kon gebruiken.” Een man die met de Washington Times sprak zei dat Spence stuurde een limousine naar zijn huis, die hem naar een feest bracht waar “verschillende jonge mannen probeerden vriendelijk met hem te worden.” Volgens DeCamp stond Spence erom bekend dat hij jonge kinderen voor seks bood aan zijn chantagepartijen, samen met illegale drugs zoals cocaïne.

Verschillende andere bronnen, waaronder een ambtenaar van het Witte Huis van Reagan en een sergeant van de luchtmacht die door Spence gehoste partijen had bijgewoond, bevestigden dat het huis van Spence vol was met opnameapparatuur, die hij regelmatig gebruikte om gasten te bespioneren en op te nemen, en zijn huis omvatte ook een spiegel in twee richtingen die hij gebruikte voor het afluisteren.

Het rapport documenteerde ook de connecties van Spence met Amerikaanse inlichtingendiensten, met name de CIA. Volgens het rapport van de Washington Times “pochte Spence vaak dat hij voor de CIA werkte en zei hij eens dat hij een tijdje zou verdwijnen ‘omdat hij een belangrijke CIA-opdracht had.’ ‘Hij was ook nogal paranoïde over zijn vermeende werk voor het bureau, omdat hij zijn bezorgdheid uitte “dat de CIA hem zou kunnen ‘verdubbelen’ en hem in plaats daarvan zou doden en het vervolgens op een zelfmoord zou laten lijken.” Niet lang nadat het rapport van de Washington Times over zijn activiteiten was gepubliceerd, werd Spence dood aangetroffen in de Boston Ritz Carlton en zijn dood werden snel geregeerd als zelfmoord.

Het rapport van de Washington Times biedt ook een aanwijzing over wat Spence mogelijk heeft gedaan voor de CIA, omdat het bronnen citeerde die beweerden dat Spence had gesproken over het smokkelen van cocaïne naar de VS vanuit El Salvador, een operatie waarvan hij beweerde dat hij Amerikaanse militairen had betrokken . Gezien de timing van deze opmerkingen van Spence, de krachtige connecties van de Spence en de betrokkenheid van de CIA bij de uitwisseling van cocaïne voor wapens in het Iran Contra-schandaal, zijn zijn opmerkingen misschien veel meer dan alleen opscheppen bedoeld om indruk te maken op zijn feestgasten.

Een van de meest kritische delen van het schandaal rond Spence was echter het feit dat hij ‘s avonds laat het Witte Huis was binnengekomen tijdens de George HW Bush-regering met jonge mannen die de Washington Times omschreef als’ call boys ‘.

bush

Spence verklaarde later dat zijn contacten binnen het Witte Huis, waardoor hij en zijn ‘call boys’ toegang hadden, functionarissen van het ‘hoogste niveau’ waren en hij selecteerde toenmalig National Security Advisor van George HW Bush Donald Gregg. Gregg werkte sinds 1951 bij de CIA voordat hij in 1982 ontslag nam als National Security Advisor van Bush, die toen vice-president was. Voordat hij zijn functie bij de CIA neerlegde, werkte Gregg direct onder William Casey en eind jaren zeventig samen met een jonge William Barr bij het tegenhouden van het congres Pike Committee en Church Committee, dat de CIA vanaf 1975 onderzocht. dat ze de taak hadden om te onderzoeken waren de ‘love traps’ van de CIAof seksuele chantage-operaties die worden gebruikt om buitenlandse diplomaten naar afgeluisterde appartementen te lokken, compleet met opnameapparatuur en tweewegspiegels.

Barr zou later Bush’s procureur-generaal worden en opnieuw naar die functie stijgen onder Trump. Verder werkte Barr’s vader voor de voorloper van de CIA, het Office of Strategic Services (OSS) en rekruteerde hij een jonge Jeffrey Epstein, daarna een voortijdig schoolverlater, om les te geven aan de elite Dalton School, waaruit Epstein later werd ontslagen. Een jaar voorafgaand aan het inhuren van Epstein publiceerde Donald Barr een sciencefiction-fantasieroman over seksslavernij . Opmerkelijk is dat hetzelfde jaar dat Donald Barr Epstein inhuurde, zijn zoon voor de CIA werkte. Bill Barr heeft geweigerd oproepen om zich terug te trekken uit de Epstein-zaak, ook al werkte hij bij hetzelfde advocatenkantoor dat Epstein in het verleden heeft vertegenwoordigd.

Donald Gregg is ook verbonden met de “invloedmachine” van Roy Cohn door het huwelijk van zijn dochter met Christopher Buckley, de zoon van conservatieve journalist William Buckley, vertrouweling en vriend van zowel Roy Cohn als Cohn’s law partner Tom Bolan.

De Washington Times- rapporten over de kinderseksring van Spence onthullen ook zijn nauwe banden met niemand minder dan de alomtegenwoordige Roy Cohn. Een van de bronnen van de Times voor het eerste verhaal op het schandaal beweerde dat hij een verjaardagsfeest voor Roy Cohn had bijgewoond dat Spence bij hem thuis had georganiseerd en dat CIA-directeur William Casey ook aanwezig was. Spence werd ook gezegd in het rapport dat hij vaak opschepte over zijn sociale metgezellen en noemde regelmatig Cohn en beweerde Cohn in zijn huis te hebben gehost bij andere gelegenheden dan het bovengenoemde verjaardagsfeestje. 

 

Lees ook:  Donald Trump zegt dat hij het Witte Huis zal verlaten als het kiescollege op Joe Biden stemt

“Lichamen door God”

De onthulling van Craig Spence’s “call boy ring” leidde al snel tot de ontdekking van het beruchte Franklin kind seksueel misbruik en ritueel moordschandaal. Die gemene operatie werd uitgevoerd door Omaha, Nebraska door Larry King , een prominente lokale Republikeinse activist en lobbyist die de Franklin Community Federal Credit Union leidde tot deze werd gesloten door de federale autoriteiten. 

Begraven in een artikel in mei 1989 in de sonde van de Omaha World Herald in King’s Credit Union en seksring , is een veelzeggende onthulling: “In de 6 1/2 maanden sinds de federale autoriteiten Franklin hebben gesloten, hebben geruchten volgehouden dat geld van de kredietunie op de een of andere manier is gevonden zijn weg naar de Nicaraguaanse contra-rebellen. ‘ 

De mogelijkheid dat King’s frauduleuze kredietunie heimelijk de Contra’s financierde, werd ondersteund door latere rapportage door Pete Brewton van de Houston Post , die ontdekte dat de CIA, in samenhang met georganiseerde misdaad, in het geheim geld had geleend van verschillende spaar- en leeninstellingen (S&L) aan geheime operaties van fondsen. Een van die S & L’s had Neil Bush, de zoon van George HW Bush, aan boord en had zaken gedaan met de organisatie van King.

Een andere link tussen King en het Iran Contra-team is het feit dat King samen meer dan $ 25.000 heeft opgericht en vervolgens heeft gedoneerd aan een organisatie die is aangesloten bij de Reagan-regering, Citizens for America, die spreekbezoeken heeft gesponsord voor luitenant-kolonel Oliver North en Contra-leiders . De toenmalige directeur van Citizens for America was David Carmen, die tegelijkertijd een PR-bedrijf leidde met het voormalige hoofdvan de geheime operaties bij de door Casey geleide CIA, zijn vader Gerald, die ook door Reagan was aangesteld als hoofd van de algemene diensten. Administratie en naar een volgend ambassadeurschap.

Een van de onderzoeksjournalisten die de Craig Spence-ring onderzocht, vertelde DeCamp later dat de ring van Spence verbonden was met King: 

De manier waarop we Larry King en zijn in Nebraska gevestigde callboy-ring ontdekten, was door de creditcardbetalingen van de ring van Spence te bekijken, waar we de naam van King vonden. ‘

Het was later bleek dat koning en Spence waren in hoofdzaak zakelijke partners als hun kinderhandel ringen onder een grotere groep die kreeg de bijnaam werden geëxploiteerd “Bodies door God.”

Hoeveel groepen precies onder deze overkoepelende groep ‘Bodies by God’ opereerden, is onbekend. Wat wel bekend is, is dat de ringen van zowel King als Spence met elkaar verbonden waren en beide ook verbonden waren met prominente ambtenaren in de Reagan en de daaropvolgende George HW Bush-administraties, inclusief ambtenaren met banden met de CIA en Roy Cohn en zijn netwerk.

Inderdaad Spence, enkele maanden voor zijn vermeende zelfmoord in het Boston Ritz Carlton, had gezinspeeld op Washington Times verslaggevers Michael Hedges en Jerry Seper, die oorspronkelijk het verhaal had gebroken, dat zij slechts de oppervlakte van iets veel donkerder was gekrast: 

Al dit spul dat je hebt ontdekt [met betrekking tot call boys, omkoping en rondleidingen door het Witte Huis], om eerlijk te zijn, is onbeduidend in vergelijking met andere dingen die ik heb gedaan. Maar ik ga je die dingen niet vertellen, en op een of andere manier zal de wereld doorgaan. ‘

Het is ook de moeite waard om de rol van de FBI in dit alles te vermelden, met name in het Franklin-schandaal over seksueel misbruik van kinderen. Inderdaad, de ring van Larry King’s seksueel misbruik van kinderen werd snel en agressief verdoezeld door de FBI, die verschillende onderhandse tactieken gebruikte om de realiteit van de smerige operatie van King te begraven. Hier is het belangrijk om de belangrijke rol te herinneren die voormalig FBI-directeur J. Edgar Hoover speelde bij soortgelijke seksuele chantage-operaties waarbij kinderen werden misbruikt (zie deel I ) en de nauwe relatie tussen Hoover, Roy Cohn en Lewis Rosenstiel, die later het voormalige recht van Hoover in dienst namen -handman bij de FBI, Louis Nichols. 

Jaren later bleek uit documenten die door de FBI waren vrijgegeven dat Epstein een FBI-informant werd, toen Robert Mueller de directeur van het Bureau was, in ruil voor immuniteit tegen toen hangende federale aanklachten, een deal die doorhield met de recente arrestatie van Epstein over nieuwe federale kosten. Bovendien zou voormalig FBI-directeur Louis Freeh worden ingehuurd door Alan Dershowitz, die wordt beschuldigd van het verkrachten van meisjes bij Epstein en ooit een getuige was voor Roy Cohn, om de slachtoffers van Epstein te intimideren. Zoals eerder vermeld, werd de eerdere benoeming van Freeh als rechter voor de rechtbank van het Amerikaanse district voor het zuidelijke district van New York georkestreerd door Cohn’s law partner Tom Bolan.

Het verdoezelen van de Franklin-zaak door de FBI is dus slechts een voorbeeld van de al lang bestaande praktijk van het Bureau om deze pedofiele ringen te beschermen wanneer ze leden van de Amerikaanse politieke elite betrekken en het Bureau voorzien van een constante aanvoer van chantage. Het maakt het ook de moeite waard om de onpartijdigheid van een van de belangrijkste aanklagers in de Jeffrey Epstein-zaak, Maurene Comey , in twijfel te trekken , die de dochter is van de voormalige FBI-directeur James Comey.

 

De rot aan de bovenkant

Hoewel er verschillende activiteiten op het gebied van seksuele handel waren verbonden met zowel Roy Cohn als de machtshallen onder de regering-Reagan, lijkt het een kwestie van maanden na Cohn’s dood dat een ander individu een centrale figuur werd in het krachtige netwerk dat Cohn had gecultiveerd.

Die persoon, Jeffrey Epstein, zou na zijn ontslag uit de Dalton School door Alan “Ace” Greenberg, een goede vriend van Cohn, worden aangeworven om bij Bear Stearns te werken. Na het verlaten van Bear Stearns en werken als een vermeende financiële ‘premiejager’ voor klanten waarvan wordt gezegd dat ze de Iran-Contra-verbonden wapenhandelaar Adnan Khashoggi hebben omvat, zou Epstein in contact komen met Leslie Wexner, een miljardair dicht bij de Meyer Lansky- verbonden Bronfman-familie, die zelf verbonden was met leden van georganiseerde misdaadsyndicaten die ooit werden vertegenwoordigd door Cohn.

In hetzelfde jaar dat Wexner zou beginnen met zijn tientallen jaren durende samenwerking met Epstein, zou een andere Cohn-vriend met banden met het Reagan White House en de familie Trump, Ronald Lauder, Epstein een Oostenrijks paspoort verstrekken met de afbeelding van Epstein maar een valse naam. 

Lauder, Wexner en de Bronfmans zijn lid van een elite-organisatie die bekend staat als de Mega Group, waartoe ook andere door Meyer Lansky verbonden ‘filantropen’ behoren, zoals hedgefondsmanager Michael Steinhardt . Hoewel Epstein een aanzienlijke overlap heeft met het netwerk dat in dit rapport en deel I van deze serie wordt beschreven, is hij ook diep verbonden met de Mega Group en zijn partners, waaronder de vader van Ghislaine Maxwell, Robert Maxwell. 

Deel III van deze serie zal zich richten op de Mega Group en zijn banden met het netwerk dat is beschreven in deel I en II. Daarnaast zal de rol van de staat Israël, de Mossad en verschillende wereldwijde lobbyorganisaties voor pro-Israël ook worden besproken in verband met dit netwerk van seksuele chantage-operaties en Jeffrey Epstein.

Het is hier dat de volledige breedte van het Epstein-schandaal zichtbaar wordt. Het is een criminele en gewetenloze chantage-operatie die al meer dan een halve eeuw wordt gerund door invloedrijke figuren, verborgen in het zicht, die het leven van ontelbare aantallen kinderen in het proces uitbuiten en vernietigen. In de loop der jaren heeft het vele vestigingen gegroeid en verspreid tot ver buiten de Verenigde Staten, zoals blijkt uit de activiteit van Covenant House in Latijns-Amerika en Epstein’s eigen internationale inspanning om meer meisjes te werven voor misbruik en uitbuiting.

Dit alles heeft plaatsgevonden met de volledige kennis en zegen van topfiguren in de wereld van de “filantropie” en in de Amerikaanse overheid en inlichtingendiensten, met grote invloed op verschillende presidentiële administraties, met name sinds de opkomst van Ronald Reagan en doorgaand naar Donald Trump.

Vond je dit stuk leuk? Overweeg om een ​​kleine fooi te geven en deze met je vrienden te delen, zodat ik kan blijven schrijven. Ik zou elke vorm van ondersteuning op prijs stellen.

Het is eindelijk 2021 ...

… En nog nooit is er zo gretig uitgekeken naar een nieuw jaar. De Covid-19-vaccins, het openen van de horeca en uitgaansleven, de aankomende verkiezingen in Nederland, het Joe Biden-voorzitterschap, de last-minute Brexit-deal: hoewel er grote uitdagingen blijven bestaan, is er reden voor hoop. Met een nieuw jaar in het verschiet, doen we er alles aan om indrukwekkende blogs te leveren waarop u altijd kunt vertrouwen.

Wij geloven dat iedereen toegang verdient tot informatie die is gebaseerd op wetenschap en waarheid, en tot analyse die is geworteld in autoriteit en integriteit. Daarom hebben we een andere keuze gemaakt: onze rapportage open houden voor alle lezers, ongeacht waar ze wonen of wat ze kunnen betalen. Dit betekent dat meer mensen beter geïnformeerd, verenigd en geïnspireerd kunnen worden om zinvolle actie te ondernemen.

In deze gevaarlijke tijden is een naar waarheid zoekende wereldwijde alternatieve mede zoals TIndignatie essentieel. We hebben geen aandeelhouders of eigenaar van een miljardair, wat betekent dat onze blogs vrij is van commerciële en politieke invloed - dit maakt ons anders. Wanneer het nog nooit zo belangrijk is geweest, stelt onze onafhankelijkheid ons in staat om de machthebbers onbevreesd te onderzoeken, uit te dagen en bloot te leggen.

In een jaar van ongekende elkaar kruisende crises in 2020, hebben we precies dat gedaan, met onthullende journalistiek die een reële impact had: de onhandige aanpak van de Covid-19-crisis niet alleen in ons landje Nederland, de Black Lives Matter-protesten en de tumultueuze Amerikaanse verkiezingen.

Als er ooit een tijd was om je bij ons aan te sluiten, dan is het nu. Uw financiering stimuleert onze bloggers, het beschermt onze onafhankelijkheid en zorgt ervoor dat we voor iedereen open kunnen blijven. U kunt ons door deze uitdagende economische tijden heen ondersteunen.

Elke bijdrage, hoe groot of klein ook, maakt echt een verschil voor onze toekomst. Steun  indignatie al vanaf € 5 - het duurt maar een minuut. Dank je.


Comments

comments