De geschiedenis van Brexit

De geschiedenis van Brexit

31 augustus 2019 0 Door Indignatie redactie

“Dit is het moment van het Britse Rijksdagvuurbesluit”.

Dat was de reactie van een man op het nieuws dat deze week, de prorogatie van het Parlement, heeft gedomineerd.

Je zou zo’n hyperbool kunnen verwachten uit de wildere streken van sociale media, waar de wet van Godwin – de onvermijdelijkheid van iemand die Hitler opvoedt in een online debat – springlevend is. Om het te horen van Richard J Evans, een van ‘s werelds belangrijkste historici van nazi-Duitsland, was helemaal meer verontrustend. Om niet te worden overtroffen, noemde een andere van onze meest gevierde historici, Simon Schama, Boris Johnson ‘Duce’, een knipoog naar de gekozen titel van Mussolini.

Dat dergelijke erudiete figuren hun toevlucht moeten nemen tot het fascistisch noemen van de premier, is een indicatie van hoe ontkracht het Brexit-debat is geworden. Het herinnert er ook aan dat intellect geen verzekering is tegen passie, met al zijn logische eigenschappen.

Natuurlijk heeft dit soort glib historische vergelijking ook zijn spiegel aan de kant van het Verlaten, met een bepaald type Brexiteer niet in staat om onderhandelingen te bespreken zonder Duinkerken, de Blitz of D-Day aan te roepen.

Samen met overdreven vergelijkingen is de neiging van Johnson’s tegenstanders om taal te gebruiken die volkomen ongeschikt is voor de huidige situatie. De protesten van deze week lieten mensen ernstig schreeuwen om een ​​’staatsgreep’ of de premier een ‘dictator’ noemen. De eerste minister van Schotland, Nicola Sturgeon, waarschuwde ernstig dat dinsdag zou kunnen voorbijgaan als de dag “elke schijn van parlementaire democratie sterft”.

Lees ook:  De 'Brexit Election' van Groot-Brittannië houdt geen rekening met wat er daarna komt....

Je zou iemand vergeven die onder een echte dictatuur had geleefd omdat hij dit allemaal enigszins ongelooflijk vond. Zoals Alan Lockey gisteren op deze pagina’s schreef, “kon alleen een democratie onaangetast door de historische littekens van bezetting of revolutie” bedenken wat de premier als een ‘staatsgreep’ heeft gedaan. (Nogmaals, deze onmatigheid is niet beperkt tot één kant – ik ben de tel kwijt van de keren dat de Brexiteers me hebben verteld dat het VK door de EU wordt ‘geknecht’ – of de ‘EUSSR’ als ze zich florid voelen.)

Maar terwijl zijn tegenstanders het erover hebben dat het Parlement “stilgelegd” wordt, is het praktische effect van de gok van deze week niet om de manoeuvre van zijn tegenstanders te vernietigen door de zittingsdagen voor 31 oktober te verkorten.

Het is duidelijk dat de gok van de heer Johnson niet alleen gaat over het naar voren brengen van een nieuwe wetgevingsagenda, maar is een tactiek om het parlementaire tijdschema te drukken. Maar de algemene bewering dat dit wordt gedaan om No Deal Brexit te rammen, lijkt mij te simplistisch.

Integendeel, een groot deel van het plan zou kunnen zijn geweest om precies het soort waanzinnige reactie op te wekken die we deze week hebben gezien. Wat is tenslotte een betere manier om Brexit Party te laten zien dat de heer Johnson de echte deal is. Door dit te doen heeft hij zich bewust opengesteld voor een mogelijke vertrouwensstemming, of een soort wetgeving om No Deal te voorkomen, maar het lijkt zeer onwaarschijnlijk dat beide mogelijkheden niet zorgvuldig zijn gepland.

Er zijn veel manieren om dit allemaal te karakteriseren. Een agressieve gok? Ja. Een politiek risico? Zeker. Een crisis om gelijke tred te houden met de laatste dagen van de Weimarrepubliek? Trek aan de andere.

indignatie is afhankelijk van de vrijgevigheid van zijn lezers. Als u waarde hecht aan wat we doen, overweeg dan om een ​​donatie te doen.

Comments

comments