Het volgende Europese land als een strategisch doelwit van extreem-rechts

Het volgende Europese land als een strategisch doelwit van extreem-rechts

14 september 2019 0 Door Indignatie redactie

Nationalisme is altijd tot op zekere hoogte een kenmerk geweest in het politieke spectrum van Europa, maar de laatste jaren is het bevorderd door de wil van Donald Trump en gefinancierd door Amerikaanse religieuze ‘conservatieven’ dat er een explosie is geweest in de steun van de kiezers voor rechtse en populistische partijen. 

Extreemrechtse politieke partijen proberen zich te organiseren in een pan-Europees machtsblok. Het speelt in op een vals verhaal, gezien als een weerslag tegen het politieke establishment, dat een golf van ontevredenheid teweegbrengt en vervolgens inspeelt op zorgen over globalisering, immigratie, een verwatering van de nationale identiteit en dan natuurlijk de Europese Unie zelf. Portugal is het laatste bastion van een volledig functionerende linkse regering – en het is nu het nieuwste doelwit in het vizier van extreemrechts internationalisme.

Door Boaventura De Sousa Santos: Areeks recente gebeurtenissen heeft steeds verontrustende tekenen onthuld dat extreemrechts internationalisme Portugal tot een strategisch doelwit maakt. Duidelijke illustraties van dergelijke tekens omvatten de recente poging van sommige intellectuelen om de kaart van rassenhaat te spelen om bestaande verdeeldheid zowel rechts als links te testen en daarmee de politieke agenda, de internationale vergadering van extreemrechtse partijen in Lissabon in augustus en de staking van de nieuw opgerichte National Union of Dangerous Goods Drivers, die tegelijkertijd met de bijeenkomst in Lissabon zal plaatsvinden. Er zijn verschillende redenen voor deze ontwikkelingen. Portugal is het enige Europese land met een linkse regering die op het punt staat een volledige zittingsperiode van het parlement af te ronden en binnenkort een nieuw verkiezingsproces doormaakt,

Portugal is het enige Europese land met een linkse regering die op het punt staat een volledige zittingsperiode van het parlement af te ronden

Is Portugal zo belangrijk om dergelijke strategische aandacht te verdienen? Ja, Portugal is inderdaad belangrijk omdat het vanuit het oogpunt van extreemrechts de zwakke schakel is waardoor het zijn aanval op de Europese Unie kan uitvoeren. Het belangrijkste doel hier is dus om de Europese Unie te vernietigen en Europa terug te sturen naar een continent van rivaliserende staten, waar nationalismen de vrijheid hebben om te floreren en sociale en raciale uitsluiting zich gemakkelijker kunnen lenen voor politieke manipulatie. In de ogen van extreemrechts speelt traditioneel rechts een zeer bescheiden rol bij het bereiken van dit doel, niet in het minst omdat het al lang de drijvende kracht van de Europese Unie is. Daarom wordt het met enige mate van minachting behandeld, althans tot zijn ideologische zelfuitputting het dichter bij extreem-rechts brengt, zoals momenteel het geval is in Spanje.

Omgekeerd moeten de krachten aan de linkerkant worden geneutraliseerd. In de ogen van extreem-rechts lijkt links te beseffen dat de EU, ondanks al haar beperkingen – die al lang voldoende reden zijn voor de verspreiding van anti-Europeanisme onder sommige van die links – nu een verzetsmacht is tegen de reactionaire golf die de wereld veegt. Van de EU kan niet worden verwacht dat ze veel meer biedt dan de verdediging van de liberale democratie, maar deze loopt een groter risico om democratisch te sterven zonder de EU dan met de EU. En de linksen weten uit ervaring dat zij de eerste slachtoffers zullen zijn van elk autoritair regime. Ze kunnen eraan worden herinnerd dat de verschillen tussen hen altijd groter leken te zijn wanneer ze bekeken werden vanuit de krachten aan de linkerkant dan vanuit het standpunt van hun tegenstanders. Voor alle gevechten tussen socialisten en communisten in de periode na de Eerste Wereldoorlog, toen Hitler aan de macht kwam, vond hij geen verschillen tussen hen en daarom geen reden om ze anders te behandelen. Hij heeft ze allemaal vermoord.

 

Toen Hitler aan de macht kwam, vond hij geen verschillen tussen hen en daarom geen reden om ze anders te behandelen. Hij heeft ze allemaal vermoord.

 

Lees ook:  De heilige muur van Trump

Of dit is wat linkse mensen denken is niet relevant. Het is wat extreem-rechts over links denkt, en dat is de basis voor zijn acties. Wie rijdt er mee? Nationale en internationale strijdkrachten zijn. Er zijn er meerdere, met doelen die elkaar slechts gedeeltelijk overlappen. Tot verrassing van sommigen is het internationale beleid van de VS een van die krachten. Tegenwoordig is de VS een zeer voorwaardelijke verdediger van democratie, in die zin dat het alleen verdedigt in de mate dat het de belangen van Amerikaanse multinationals dient. De belangrijkste reden daarvoor is de rivaliteit tussen de VS en China, die de internationale politiek op een diepgaande manier conditioneert. Het touwtrekken tussen de twee rijken, het ene in verval, het andere in opkomst, vereist de onvoorwaardelijke inschakeling van hun respectieve bondgenoten of van de landen in hun invloedssfeer.

Gefragmenteerd Europa zal neerkomen op een verzameling landen die worden veroordeeld om ofwel gemakkelijk te dwingen of uiteindelijk irrelevant te zijn (de Duitse zaak moet apart worden behandeld). Meer dan ooit wordt diplomatie bepaald door economische belangen. Op 9 augustus meldde de BBC dat de tweets van president Trump in het Chinees meer dan 100.000 volgers hebben onder Chinese dissidenten, die de Amerikaanse president als een mensenrechtenverdediger beschouwen. Dat is hij zeker in de Chinese context, en gezien het feit dat het de belangen van de oorlog met China dient. Het is geen toeval dat China de VS de schuld geeft van de huidige golf van protesten in Hong Kong. Maar gezien de manier waarop het Venezolaanse volk wordt onderworpen aan een wreed en verwoestend embargo, door de VN zelf beschreven als een grove schending van de mensenrechten,

Extreemrechts heeft drie fundamentele instrumenten tot zijn beschikking: om te profiteren van de sociale protesten tegen het beleid dat wordt uitgevoerd door regeringen die vijandig worden geacht, om nuttige idioten te exploiteren en, in het geval van meer linkse kabinetten, om de problemen te maximaliseren inherent aan op regeringen gebaseerde regeringen. Het eerste geval wordt misschien het best geïllustreerd door de staking van de National Union of Dangerous Goods Drivers. De impact van dit soort staking kan zo ernstig zijn dat elke zittende regering wordt ondermijnd. Vakbonden zijn zich meestal bewust van dit feit, dus ze drijven een hard koopje, maar tegelijkertijd weten ze dat ze alleen zo ver kunnen gaan, opdat ze de fundamentele belangen van burgers niet in gevaar brengen. Dat is bij deze vakbond niet het geval geweest.

De geschiedenis herhaalt zichzelf nooit, maar het zet je wel aan het denken. Na zowel door de lokale elites als de Verenigde Staten te zijn lastiggevallen, moest de democratische socialistische regering van Salvador Allende haar laatste crisis het hoofd bieden na stakingen van de vakbonden van de tankwagenchauffeurs, juist omdat ze het hele land verlamden en tot een doordringend effect leidden gevoel van onbestuurbaarheid. Jaren later werd ontdekt dat de CIA zeer actief was geweest achter die stakingen.

Nuttige idioten zijn degenen die, zij het met de beste bedoelingen, in de handen van extreem-rechts spelen, hoewel ze er niets mee te maken hebben. Ik zal er twee noemen. Ten tijde van de eerste staking door de bovengenoemde vakbond haasten sommige naïeve sociologen zich om de komst van een nieuw soort niet-ideologisch vakbondswerk uit te spreken, exclusief gericht op de belangen van de arbeiders. Er werd aldus een impliciet contrast getrokken met de oude CGTP (de Algemene Confederatie van Portugese arbeiders), die nu wordt gezien als ideologisch bevooroordeeld en ten dienste van duistere ondemocratische belangen. Hadden ze iets meer gelezen over de vakbewegingen uit het verleden, dan zouden ze weten dat in veel contexten de afkondiging van een afwezigheid van politieke ideologie het beste wapen is gebleken om de tegenovergestelde politieke ideologie te introduceren. Maar nuttige idioten kunnen ontstaan ​​waar je het minst verwacht. Er was dat moment waarop Mário Nogueira, een vakbondsleider die ik tot voor kort zeer bewonderde, fungeerde als een nuttige idioot toen hij de claims van de leraren in legitieme redenen veranderde om de linkse regering omver te werpen, gesteund door zijn eigen partij. Dergelijk radicalisme kan het bos niet door de bomen zien, dus in de praktijk dient het de destabiliserende belangen van extreem-rechts.

Dergelijk radicalisme kan het bos niet door de bomen zien, dus in de praktijk dient het de destabiliserende belangen van extreem-rechts.

Ten slotte weet extreem-rechts te profiteren van elke kloof in de linkse krachten, weet het hoe deze te versterken en hoe sociale netwerken te gebruiken om twee illusoire redeneringen te creëren uit halve waarheden. De eerste is dat de meeste leden van de Socialistische Partij en voormalige leiders denken dat de partij altijd beter heeft gedaan door zich te verenigen met het recht (wat niet waar is), dat het een hekel heeft aan linkse radicalisme (die ze nooit echt definiëren) en dat zodra de Socialisten Als je de linkse links weggooit, zullen ze hoe dan ook gemakkelijk een absolute meerderheid behalen (wat onwaarschijnlijk is). De tweede is dat er soortgelijke breuken bestaan ​​in de andere linkse partijen, die graag terugkeren naar hun oppositiehoeken en moe zijn van het sluiten van compromissen (wat deels waar is).

In Portugal hebben de linkse strijdkrachten een opmerkelijk goed oordeel getoond, waardoor het voor extreem-rechts moeilijker wordt om hun plannen uit te voeren. Of ze deze koers zullen blijven volgen of zich overgeven aan interne en externe druk blijft een open vraag.



Lees ook:  Verrijking in Stuttgart: Onheilspellende "man" valt de politie aan met een zwaard

Comments

comments