Vergeet de Brexit, de EU staat op instorten

Vergeet de Brexit, de EU staat op instorten

16 september 2019 0 Door Indignatie redactie

Het Brexit-debat is niets, zo niet insulair. Hoewel het bedrijfsleven, de media en de politieke elite in Londen geobsedeerd zijn door het soort toekomstige relatie dat het VK met Brussel zou moeten hebben, lijken maar weinigen te hebben opgemerkt dat de EU zelf binnenkort ineenstort. Als en wanneer dat het geval is, zal de val des te schokkender zijn, juist omdat er niet zoveel ogen op de bal zijn gericht.

De grimmige waarheid is dat de leiders van de eurozone sinds de financiële crisis van 2008 hebben geprobeerd en gefaald om de eenheidsmunt veilig te stellen. De poging van president Macron om een ​​fiscale unie te bevorderen, is een erkenning van deze mislukking en een poging om er iets aan te doen, maar zijn plan is al afgemaakt door een combinatie van de Duitse economische beleidsvormende elite en de Italiaanse kiezer. Als het nu al doorgaat, zal het grotendeels onbeduidend zijn.

De poging om een ​​bankenunie op te bouwen gaat een soortgelijk lot tegemoet. De bail-in-voorzieningen voor falende banken worden niet consequent geïmplementeerd en het fonds voor het herkapitaliseren van falende banken is veel te klein. Met name in Italië bestaat de politieke wil niet om te voldoen aan zijn restricties. Er is ook geen vooruitgang geboekt met een Europees depositoverzekeringsstelsel. En het werk om een ​​kapitaalmarktenunie op te bouwen is pijnlijk traag en is in elk geval decennialang werk.

De rode draad in al deze vastgelopen pogingen tot hervorming van de eurozone is de onwil van de nationale autoriteiten om echt Europese oplossingen na te streven. Wat dit in de praktijk betekent, is dat als er een nieuwe crisis komt, er geen gemeenschappelijk Europees antwoord zal zijn. Individuele landen van de eurozone zullen grotendeels aan zichzelf worden overgelaten, terwijl EU-leiders, net als in de laatste crisis, besluiten proberen te nemen grotendeels op de hoef. De vraag is nu hoelang leiders in de eurozone ermee kunnen wegkomen? En het antwoord is misschien niet veel langer.

Een scan van de horizon suggereert dat het maar al te goed mogelijk is om de triggers te identificeren voor wat snel een eurozone en een bredere ineenstorting van de EU zou kunnen worden. Aan de economische kant is een voor de hand liggend pad naar crisis het begin van een nieuwe recessie. De groei in de eurozone vertraagt ​​al en het internationale klimaat vertroebelt slecht.

Zowel een transatlantische handelsoorlog veroorzaakt door Trump, of een Chinese financiële crisis als gevolg van de stijgende publieke en private schulden kunnen enorme en plotselinge schade aan de economieën van de eurozone veroorzaken. Een zware recessie zou op zijn beurt de overheidsfinanciën in veel al zwaar verschuldigde lidstaten van de eurozone ondermijnen, hun financieringskosten onbetaalbaar verhogen en miljarden van de balansen van hun banken vegen, waarvan vele zware investeerders zijn geweest in obligaties uitgegeven door hun eigen regeringen . Te midden van dalende activawaarden en een algemene toename van niet-renderende leningen zouden veel banken in de problemen komen.

Ze zouden opnieuw hulp nodig hebben van reeds vastzittende regeringen die moeite zouden hebben om die te bieden. Er is daarom een ​​duidelijke weg van een recessie naar een nieuwe banken- en staatsschuldencrisis in de eurozone, waardoor het vooruitzicht op exit van de euro, besmetting en een existentiële crisis voor de gemeenschappelijke munt als geheel wordt vergroot.

Lees ook:  Johnson op ‘Highway to Hell’: hij krijgt het parlement niet mee en wellicht is het bij de volgende stemming van hetzelfde

Als een recessie geen banken- en overheidsschuldencrisis veroorzaakt, is er een niet te verwaarlozen mogelijkheid dat een nieuwe bankencrisis de aanleiding kan zijn voor een recessie. Wereldwijd zijn er waarschuwingen van hoge beleidsmakers over activabubbels, niet-gereguleerd schaduwbankieren in Azië en het nemen van buitensporige risico’s op mondiale financiële markten.

Als zich uit dit moeras een nieuwe crisis voordoet, zullen de ondoorzichtige en complexe leningsregelingen die het systeem kenmerken, een algemeen verlies van vertrouwen en een crisis in de beschikbaarheid van krediet betekenen. Nogmaals, zwakke banken in de eurozone zouden worden omvergeworpen door zowel dalende activawaarden als een gebrek aan liquiditeit.

Italië maakt zich zorgen. De Italiaanse regering zou in principe kunnen proberen met een dergelijk scenario om te gaan, maar dat is onwaarschijnlijk, omdat veel Italiaanse particuliere beleggers zwaar belegd zijn in obligaties uitgegeven door Italiaanse banken en enorme verliezers zouden zijn. Het zou daarom moeten proberen door de belastingbetaler gefinancierde reddingsoperaties uit te voeren.

Te midden van zijn al hoge schulden zou het snel bijna onmogelijk om te lenen vinden. Het zou een beroep kunnen doen op andere lidstaten van de eurozone voor leningen in ruil voor jaren van bezuinigingen en structurele hervormingen, maar na twee decennia van weinig groei en met een bevolking die al in grote aantallen voor eurosceptische partijen stemt, lijkt dat pad politiek onbestelbaar. Het alternatief zou zijn dat Italië de eenheidsmunt verlaat en zijn eigen geld print.

Er is daarom een ​​plausibele weg naar een belangrijke exit van de euro, besmetting met andere delen van de eurozone, en een existentiële crisis voor de euro begraven in een nieuwe financiële crisis, of die crisis nu in Europa begint of ergens anders in de wereld. Politiek gezien bestaan ​​er ook andere wegen om uit elkaar te gaan. Een eenvoudige verkiezingsdoorbraak door eurosceptische krachten die de Europese Unie willen verlaten, kan nog steeds niet worden uitgesloten in landen als Italië en Frankrijk.

Meer dan 20 miljoen mensen stemden voor een of andere vorm van euroscepticisme in de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen van vorig jaar. Het was alleen het tweefasige stemsysteem waardoor Macron er uiteindelijk als een overtuigende winnaar uitzag. In Italië zijn eurosceptische krachten in de vorm van de Five Star Movement en de Northern League ongebreideld.

In een groot deel van Europa zouden dergelijke bewegingen een verdere enorme impuls kunnen krijgen, en het concept van vrij verkeer zou een fatale slag toebrengen, als de vluchtige president Erdogan van Turkije op enig moment besluit om de stroom van migranten en vluchtelingen terug te keren naar de Europese Unie Aan. Zelfs een dergelijke crisis in Catalonië, die de Spaanse economie kan vernietigen, kan een staatsschuldencrisis en bredere ontrafeling veroorzaken.

Gezien de mogelijkheden en kwetsbaarheden waarmee de EU in het algemeen wordt geconfronteerd, kunnen zowel waarnemers als deelnemers vanuit een toekomstig standpunt terugkijken om te zien dat Brexit slechts een voetnoot was in een veel fundamentelere periode van Europese opschudding. Britse onderhandelaars kunnen elke pees belasten om een ​​deal te krijgen, alleen om te ontdekken dat de entiteit waarmee ze het eens zijn, binnenkort niet meer bestaat.



Lees ook:  TERUG VECHTEN! Griekenland maakt duidelijk dat dit niet de dumpplaats van Turkije voor illegale migranten zal zijn

Comments

comments