De NRA is geen binnenlandse terroristische organisatie

De NRA is geen binnenlandse terroristische organisatie

17 september 2019 0 Door Indignatie redactie

Het is een begrip dat bij het brede publiek aanslaat, maar het helpt ons niet om geweld te begrijpen of te confronteren.

De National Rifle Association (NRA) is misschien toegewijd aan gewapende zelfverdediging, maar de organisatie zelf is grotendeels onverdedigbaar. NRI-leider Wayne LaPierre, die de groep factureerde voor zijn luxe kleding en weelderige vakanties, bracht de zomer door met het opschonen van hooggeconcureerde rivalen die twijfels hadden over de financiële problemen. Hoewel het zichzelf beschouwt als de ‘grootste burgerrechtenorganisatie’ van de natie, is de NRA niet enthousiast over het verdedigen van de rechten van zwarte wapenbezitters en heeft het via raciale retoriek mensenhandel gedaan . De groep oefent zijn politieke invloed uit om wapenbeheersmaatregelen te blokkeren die door 90 procent van het Amerikaanse volk worden gesteund.

Dit alles maakt de aanvalslijn van de Board of Supervisors in San Francisco des te groter. Met het argument dat de NRA enige verantwoordelijkheid draagt ​​voor massale schietpartijen, heeft het een resolutie aangenomen waarin wordt verklaard dat de NRA een ‘binnenlandse terroristische organisatie’ is. De wapenrechtenorganisatie reageerde snel: ‘Dit is een roekeloze aanval op een organisatie die van vrijheid houdt, zijn leden, en de principes waar onze natie voor staat, ‘ zei de groep in een verklaring .

Het sentiment geniet echter een opmerkelijke mate van publieke steun. In een YouGov-enquête die vorige week werd gepubliceerd, zei 43 procent van de Amerikanen dat het beschrijven van de NRA als een binnenlandse terroristische organisatie volledig of grotendeels juist is.

Ze hebben het natuurlijk fout. Massaschieters plegen geen bloedbaden in naam van de NRA, of met het doel zijn specifieke politieke agenda te bevorderen. De leiders organiseren geen gewelddadige aanvallen op verdedigers van de wapenbeheersing of hun gekozen bondgenoten. En terwijl aanhangers van wapenrechten vaak waarschuwen voor bloedvergieten als de Tweede Amendementrechten van wapens worden geschonden, blijft die retoriek nog steeds achter bij directe aansporing tot moord. Het beschrijven van de NRA als een binnenlandse terroristische organisatie begrijpt niet goed hoe zij macht gebruikt om haar doelen te bereiken. Het voegt warmte toe zonder enig licht te verliezen.

Wat dit in plaats daarvan belicht, is de nutteloosheid van de term “terrorisme” als een descriptor. Het wordt vaak toegepast om het zeer reële fenomeen van politiek geweld te beschrijven, of het nu wordt gepleegd door jihadistische groepen zoals ISIS of individuele blanke nationalisten die geen organisatorische banden claimen. Maar de term “terrorisme” is zo vaag en rijp voor misbruik dat het zijn nut al lang heeft overleefd als een middel om elk soort geweld te begrijpen.

Wat geldt als terrorisme? Net als pornografie is het grotendeels in het oog van de toeschouwer. Geleerden die politiek geweld bestuderen, zijn het eens over bepaalde kenmerken: het wordt over het algemeen gepleegd door andere groepen en individuen dan de overheid, en het wordt meestal uitgevoerd om politieke doelen te bereiken. Vanaf daar lopen ze wild uiteen over de details. Volgens een recente telling hebben academici en wetgevers over de hele wereld minstens 260 definities gemaakt van wat ‘terrorisme’ is. Net als bij kunst of schoonheid suggereert het gebrek aan consensus dat ‘terrorisme’ uiteindelijk subjectief is.

Een deel van het probleem is dat de term “terrorisme” niet is gemaakt om te dienen als een analytisch kader voor het begrijpen van geweld. Het ontstond als een politiek epitheton tijdens de donkerste hoofdstukken van de Franse revolutie. Maximillian Robespierre, de radicale leider die toezicht hield op het bewind van terreur, sprak positief over het gebruik van “terreur” om zijn revolutionaire doelen te bereiken. Critici van zijn brutaliteit beschreven hem als een terrorist, niet om te begrijpen hoe hij geweld gebruikte, maar om hun walging met zijn tactiek emotioneel zwaar te laten wegen.

Lees ook:  Censuur is de manier waarop elke dictatuur - en GEEN democratie - functioneert.

Hoewel het daarna sporadisch werd gebruikt, drong de term pas echt door tot het midden van de 20e eeuw. Zowel politici als academici begonnen het te gebruiken om geweld te beschrijven dat werd gepleegd door niet-statelijke actoren om politieke redenen. De Koude Oorlog, de ineenstorting van Europese koloniale rijken en etno-nationalistische strijd in grote democratieën boden geen gebrek aan kansen: gewapende republikeinen en loyalisten tijdens de problemen in Noord-Ierland, de FLN in Algerije, de LTTE in Sri Lanka, de derde Ku Klux Klan in het Amerikaanse zuiden, en nog veel meer.

Het gebruik van de term “terrorisme” dient twee onderling verbonden doeleinden. Een daarvan is grotendeels retorisch van aard. Voor bijzonder gruwelijke misdaden zoals massale schietpartijen en autobommen, is het niet voldoende om ze eenvoudig te beschrijven als moord of zelfs massamoord. Mensen zoeken natuurlijk naar termen die niet alleen het politieke aspect van de moorden overbrengen, maar ook vollediger uitdrukking geven aan hun afkeer en afschuw over de gebeurtenis zelf. Terrorisme in deze zin is meer dan alleen moord; het is een supercriminaliteit die een grotere respons vereist dan de gemiddelde moord zou ontvangen van de politie.

Helaas bieden deze gevoelens kansen voor uitbuiting. President Donald Trump bijvoorbeeld bracht de verkiezingen van 2016 door met klagen dat zijn politieke tegenstanders de uitdrukking ‘ radicaal islamitisch terrorisme ‘ niet zouden gebruiken om ISIS en Al-Qaida te beschrijven. Zijn interesse was niet methodologisch strikt; het doel was om anti-moslimsentiment onder zijn aanhangers te voeden en te stoken. Die sentimenten zouden op hun beurt de steun versterken voor het beleid dat hij hoopte te voeren tegen moslims die groot schrijven, zoals het verbieden van hun binnenkomst in de Verenigde Staten en het inspecteren van hun gebedsplaatsen.

Dat leidt tot de andere reden dat ‘terrorisme’ in de volksmond wordt ingeroepen: om een ​​reactie van de overheid te rechtvaardigen die verder gaat dan de normale wettelijke en constitutionele grenzen. In zekere zin bestaat “terrorisme” eigenlijk niet. Degenen die om ideologische redenen bommen afgeven of tientallen mensen neerschieten, plegen vaak moord, zij het op een ongewoon grote schaal. Het definiëren van hun misdaden als “terrorisme” helpt de reactie van de staat los te koppelen van het feitelijke criminele gedrag dat voorhanden is. Onderzoek naar “potentiële terroristen” veroorzaakt minder sirenes voor burgerlijke vrijheden dan onderzoek naar “potentiële moordenaars” of “potentiële leningshaaien”.

Die loskoppeling verhoogt alleen maar de kans dat overheidsfunctionarissen uiteindelijk hun bevoegdheden zullen misbruiken. De regering-George W. Bush reageerde op de aanslagen van 11 september met marteling, massale garantie zonder toezicht, voor onbepaalde tijd vastgehouden en geheime wachtlijsten. De politie van New York heeft tien jaar met CIA-functionarissen gewerkt om illegaal de moslimbewoners van de stad te volgen, hun verblijfplaats te volgen en hun activiteiten massaal vast te leggen zonder rechtvaardiging. Hoewel sommige van deze programma’s nu zijn beëindigd, anderen slingeren verder meer dan achttien jaar na 9/11.

Liberalen hebben wat lessen geleerd van die schandalen, maar lijken het grotere punt te hebben gemist. Sommige Democraten hebben gereageerd op recente blanke nationalistische aanvallen door een federale binnenlandse terrorismewet voor te stellen die de regering nieuwe bevoegdheden zou geven om blanke nationalistische groepen na te streven. Zoals ik vorige maand opmerkte , biedt de geschiedenis meer dan een paar precedenten om aan te tonen dat dergelijke wetten zouden worden gebruikt tegen liberale en links leunende groepen die geen geweld plegen. De ingrijpende taal van het wetsvoorstel laat ook de mogelijkheid open dat onschuldige politieke activisten kunnen worden aangeklaagd voor grondwettelijk beschermd gedrag. Maar de politieke noodzaak om een ​​superrespons te geven op een supercriminaliteit lijkt die lessen te hebben gecompenseerd.

Dit betekent natuurlijk niet dat politiek geweld en massamoord niet bestaan. Het betekent niet dat de sociale en psychologische tol van die handelingen minder reëel is voor degenen die erdoor worden getroffen. Het betekent ook niet dat het geen problemen zijn om te confronteren. Het betekent alleen dat “terrorisme” niet de beste manier is om de vormen van geweld die het beschrijft te begrijpen. Het voelt misschien emotioneel bevredigend – zelfs rechtvaardig – om de politieke organisaties die je niet bevalt met het label te taggen, maar hoe meer dit idee ons politieke discours binnensluipt, hoe meer het enig inhoudelijk inzicht ondermijnt. Uiteindelijk doet het meer schade aan onze burgerstof dan aan de NRA.

Vond je dit stuk leuk? Overweeg om een ​​kleine fooi te geven en deze met je vrienden te delen, zodat ik kan blijven schrijven. Ik zou elke vorm van ondersteuning op prijs stellen.
Lees ook:  Door Trump te beschuldigen, vernietigen de democraten zowel het politieke systeem als hun kansen om te winnen in 2020

Het is eindelijk 2021 ...

… En nog nooit is er zo gretig uitgekeken naar een nieuw jaar. De Covid-19-vaccins, het openen van de horeca en uitgaansleven, de aankomende verkiezingen in Nederland, het Joe Biden-voorzitterschap, de last-minute Brexit-deal: hoewel er grote uitdagingen blijven bestaan, is er reden voor hoop. Met een nieuw jaar in het verschiet, doen we er alles aan om indrukwekkende blogs te leveren waarop u altijd kunt vertrouwen.

Wij geloven dat iedereen toegang verdient tot informatie die is gebaseerd op wetenschap en waarheid, en tot analyse die is geworteld in autoriteit en integriteit. Daarom hebben we een andere keuze gemaakt: onze rapportage open houden voor alle lezers, ongeacht waar ze wonen of wat ze kunnen betalen. Dit betekent dat meer mensen beter geïnformeerd, verenigd en geïnspireerd kunnen worden om zinvolle actie te ondernemen.

In deze gevaarlijke tijden is een naar waarheid zoekende wereldwijde alternatieve mede zoals TIndignatie essentieel. We hebben geen aandeelhouders of eigenaar van een miljardair, wat betekent dat onze blogs vrij is van commerciële en politieke invloed - dit maakt ons anders. Wanneer het nog nooit zo belangrijk is geweest, stelt onze onafhankelijkheid ons in staat om de machthebbers onbevreesd te onderzoeken, uit te dagen en bloot te leggen.

Lees ook:  Prinses Amalia jarig: We gaan straks anderhalf miljoen betalen voor multimiljardairs dochter BELACHELIJK
In een jaar van ongekende elkaar kruisende crises in 2020, hebben we precies dat gedaan, met onthullende journalistiek die een reële impact had: de onhandige aanpak van de Covid-19-crisis niet alleen in ons landje Nederland, de Black Lives Matter-protesten en de tumultueuze Amerikaanse verkiezingen.

Als er ooit een tijd was om je bij ons aan te sluiten, dan is het nu. Uw financiering stimuleert onze bloggers, het beschermt onze onafhankelijkheid en zorgt ervoor dat we voor iedereen open kunnen blijven. U kunt ons door deze uitdagende economische tijden heen ondersteunen.

Elke bijdrage, hoe groot of klein ook, maakt echt een verschil voor onze toekomst. Steun  indignatie al vanaf € 1 - het duurt maar een minuut. Dank je.


Comments

comments