Hongkong is bang – voor de relschoppers

Hongkong is bang – voor de relschoppers

19 september 2019 0 Door Indignatie redactie

Het was ooit een Brits politiebureau, evenals de Victoria Prison Compound. De inwoners van Hongkong beefden gewoon van het horen van de naam genoemd. Hier werden mensen vastgehouden, ondervraagd, vernederd, gemarteld en verdwenen.

Nu, nadat Hong Kong ‘terugkeerde naar China’, werd het omgebouwd tot het Tai Kwun Center – een van de grootste en meest levendige kunstinstellingen in Azië.

Deze transformatie was symbolisch, net zoals de conversie van de sloppenwijken uit het Britse tijdperk in openbare parken symbolisch was.

Maar nu, terwijl de pro-westerse en anti-Chinese verraderlijke hooligans deze voormalige Britse kolonie verdelen en verwoesten, worden de oud-kolonialistische vlaggen van “British Hong Kong” samen met de vlaggen van de Verenigde Staten gezwaaid, terwijl Chinese vlaggen worden vernederd en in de baai gegooid.

Oproerkraaiers lijken zich niets te herinneren van die ‘goede oude tijd’ (volgens hen), toen borden schaamteloos verklaarden: “No Dogs and Chinese”. Omdat ze beide ogen lijken te sluiten en het neokolonialisme en de bloedbaden te negeren, zijn Noord-Amerika en Europa voortdurend bezig in alle uithoeken van de wereld.

Nu zijn de burgers van Hong Kong bang. Niet van de “regering”, niet van de politie of Beijing: ze zijn bang voor de zogenaamde demonstranten, voor ninja-achtige jonge mensen met bedekte gezichten en metalen staven in hun handen.

De heer Edmond, die werkt voor het Tai Kwun Center, spreekt bitter over de gebeurtenissen in zijn stad:

“Wat nu echt eng is, is dat gezinnen hier in HK diep verdeeld zijn. Vader praat niet met zijn zoon. De stilte heerst in de families. Collega’s raken het onderwerp rellen niet. De situatie verpest onze stad, onze samenleving, onze families grondig. ‘

“Als iemand het publiekelijk oneens is met de demonstranten, worden ze geslagen. Ze zijn erin geslaagd mensen het zwijgen op te leggen. ‘

“Mensen komen hier, naar dit prachtige kunstcentrum, en als ze uit Beijing komen, verbergen ze nu hun identiteit. Het is omdat ze bang zijn. ‘

De heer Edmond blijft herhalen dat “meningsverschillen als geschillen binnen het gezin moeten zijn”. Hij bedoelt meningsverschillen tussen de inwoners van Hong Kong en Beijing. Volgens hem zouden de buitenstaanders er niet bij betrokken moeten zijn.

Dit is wat de meerderheid van de mensen nu in Hong Kong voelt. Dit is wat ze voelden in 2014, toen ik schreef over een andere langdurige en destructieve gebeurtenis die werd gesponsord door het Westen – de zogenaamde “Umbrella” -opstand.

Ze voelen dit, maar de meesten van hen durven het niet uit te drukken. De relschoppers zijn jong, in goede fysieke vorm en gewapend met stokken en staven. Ze hebben geen identiteit, omdat hun gezichten bedekt zijn met sjaals. Ze zijn dronken van fanatieke eigengerechtigheid; stoned van een primitief doel. Hun gedrag is niet rationeel – het is religieus.

Ik heb met ze gepraat. In 2014 en nu. De meesten weten niets over het buitenlands beleid van het Westen. Ze hebben geen idee van de brutaliteit van het Britse rijk. Ze willen niet horen over de vernedering en pijn van het Chinese volk, toen hun land werd binnengevallen, in stukken werd gebroken en bezet.

Ze zijn egoïstisch; grootstanders en uiterst arrogant.

Ze zwaaien met vlaggen; buitenlandse vlaggen. Ze spugen op hun eigen vaandels. Ze doen wat hun wordt opgedragen: door de vijandige, buitenlandse mogendheden. En ze doen, waarvoor ze worden betaald. Het is net zo deprimerend als beschamend om te zien.

‘President Trump, bevrijd ons alstublieft!’ ‘Red ons alstublieft, president Trump!’ Dat is wat ze roepen. Dat is wat hun posters zeggen.

Het is heel moeilijk om met ze te praten. Ik heb geprobeerd. De meesten van hen willen hun gezicht niet blootleggen en spreken. Ze lijken zich alleen veilig te voelen in packs, in menigten. Wanneer ze worden uitgedaagd, onthullen ze dat ze heel weinig weten, zelfs over China; of zelfs over Hong Kong zelf.

Maar ze zijn klaar om te prediken; lesgeven.

Wanneer ze worden geconfronteerd met logische argumenten, die ze niet kunnen weerleggen, worden ze brutaal.

Slechts een paar dagen geleden vielen ze een lokale leraar aan die het volkslied van China zong. Ze hebben hem in elkaar geslagen. Een kind dat getuige was van de gebeurtenis was geschokt. Hij huilde. De leraar bleef zingen.

Ze slaan diegenen die proberen te stoppen met het vernietigen van de stad. Ze slaan degenen die hen beschamen.

Wanneer ik erin slaag om langere uitwisselingen met hen te hebben, voelt het op de een of andere manier hetzelfde als wanneer ik religieuze fanatici in het Midden-Oosten confronteer. Misschien is het niet eens verrassend, want beide zijn producten van de westerse propagandisten en hun bondgenoten.

Mensen die weigeren hun folders op de luchthaven te accepteren, worden geslagen. Als bezoekers van winkelcentra de relschoppers uitdagen – vindt er een openbare mishandeling plaats.

Deze bedekking van gezichten met zwarte sjaals zou illegaal zijn in veel delen van het Westen, als de zwarte sjaals zouden worden gedragen door, laten we zeggen, moslimvrouwen of lokale relschoppers. Maar de westerse media, waanzinnig selectief in haar berichtgeving, verheerlijken het hier, simpelweg omdat het tegen de belangen van de Volksrepubliek China is.

Chinezen, met duizenden jaren cultuur, meestal tolerant, zijn dit niet gewend. Deze gebeurtenissen van de afgelopen drie maanden zijn iets heel vreemds voor hen. Daarom zijn velen bang. Erg bang. Ten einde raad.

Ninja’s van deze aard springen meestal in alle richtingen, maar vanuit de schermen van televisietoestellen, niet midden op straat.

***

Terwijl ik film in Hong Kong, terwijl ik verslag uitbreng voor televisiestations, wordt het beeld steeds duidelijker.

Er worden Amerikaanse vlaggen gedragen, het Amerikaanse volkslied wordt gezongen en onmiddellijk beginnen honderden westerse mediabemanningen te filmen.

Maar wanneer openbaar eigendom wordt beschadigd, metrostations worden vernield, voetgangers en automobilisten worden aangevallen, zijn westerse camera’s nergens te zien.

Lees ook:  De volgende stap? Noem het dodental nepnieuws

Als relschoppers Heathrow Airport in Londen zouden vernielen, zou het leger onmiddellijk worden gebeld. Hier worden de relschoppers aangemoedigd door buitenlanders.

Het is duidelijk dat Westerse massamedia en de relschoppers hand in hand werken. Ze hebben dezelfde doelen.

***

Angst wordt gemengd met schaamte. Niemand in Hong Kong spreekt openlijk, op de plaat. Zelfs over dergelijke schijnbaar ‘onschuldige’ onderwerpen zoals de ineenstorting van het toerisme.

Degenen die de stad verwoesten, zijn duidelijk niet bereid om verantwoordelijkheid te nemen voor de ontberingen die ze de burgers toebrengen.

Degenen die met Beijing zijn, degenen die geloven in “één China”, wat de zwijgende meerderheid van de burgers is, voelen zich schaamt, omdat er zoveel verraders onder hen wonen, in een overvol stedelijk gebied.

Daarom, stilte!

Iedereen hier in Hong Kong en op het Chinese vasteland begrijpt hoe gevaarlijk de situatie echt is. Leiders van de rellen, zoals Joshua Wong, worden verzorgd door Washington, Londen en Berlijn. Ze worden moreel en financieel ondersteund, in tegenstelling tot mensen als Guaido in Venezuela. Het is bekend dat de heer Wong zich associeert met organisaties zoals de ‘White Helmets’, die namens het Westen werkt aan ‘regime change’ in Syrië.

Schade, China in stukken breken, is nu het hoofddoel van het westerse buitenlandse beleid. Beijing wordt op alle fronten aangevallen: Uyghurs, het Belt and Road Initiative, Taiwan, Tibet, Zuid-Chinese Zee, handel. Hoe succesvoller China wordt; hoe meer aanvallen het onder ogen moet zien.

Hong Kong was vroeger een stad waar volgens de legende ‘straten met goud waren geplaveid’. Het Chinese vasteland zag het vroeger als een semi-paradijs. Dit is allemaal veranderd, nu omgekeerd. Naburige steden zoals Shenzhen en Guangzhou tellen met een veel betere infrastructuur, een groter cultureel leven en minder armoede.

In een van de internationale hotels van Hong Kong werd mij door een manager verteld:

“Chinese mensen op het vasteland zien Hong Kong niet meer als iets aantrekkelijks. Ze reizen hier niet vaak meer. Ze worden hier niet goed behandeld. Ze gaan in plaats daarvan naar Thailand of naar Europa. ‘

De inwoners van Hong Kong voelen zich gefrustreerd en boos. Hun “uniciteit” verdampt. Ze worden achtergelaten. Armoedecijfers zijn hoog. De Engelse taalvaardigheid neemt af en bedrijven verhuizen naar Singapore. Hong Kong is de duurste stad op aarde en het is onbetaalbaar voor de meeste inwoners.

Extreem kapitalisme heeft hier niets spectaculairs voor de mensen gebracht. Het wordt steeds duidelijker dat het communistische systeem (of het ‘socialisme met de Chinese kenmerken’ genoemd) veel succesvoller is geworden dan het oude neoliberalisme in Britse stijl; in termen van sociaal beleid, infrastructuur, kunst en algemene levenskwaliteit.

De verwende, egoïstische jongeren van Hong Kong zijn woedend. Wat? Ze zijn plotseling niet op de top van de wereld? De Commies over de hele linie zijn beter in bijna alles wat ze aanraken?

In plaats van harder te werken, keren ze zich tegen China; tegen het vasteland.

Ze willen heel Hong Kong en zelfs het vasteland ervan overtuigen dat de ‘Hong Kong-manier’ de enige juiste manier is. En natuurlijk is er voldoende geld beschikbaar om hun krankzinnige claims te ondersteunen. De financiering komt van de mede-instortende samenlevingen – die in het Westen.

***

De meeste inwoners van Hong Kong zijn bang dat de relschoppers slagen.

Ze hebben de intrekking van de Uitleveringswet al gedwongen, wat Hong Kong zou kunnen helpen om de endemische corruptie en onkwetsbaarheid van zijn zakelijke elites te bestrijden.

Ze zijn er al in geslaagd om de regering van Hong Kong tot compromissen te jagen.

De relschoppers gedragen zich als enorme, gewelddadige bendes en ze genieten volledige propaganda-ondersteuning vanuit het Westen.

Maar of ze het nu leuk vinden of niet, Hong Kong is China. Vraag een supermarktverkoper op North Point, vraag koelies, oude dames op een bankje of een basisschoolleraar, en je zult het begrijpen. Deze mensen geven er niet om of Hong Kong uitzonderlijk is of niet. Ze hoeven niet te pronken. Ze willen gewoon leven, overleven, uitkijken naar een betere toekomst.

En een betere toekomst ligt beslist in Beijing, niet in Washington of Londen.

Ze hadden al Londen. Ze hadden er genoeg van.

“Meer Beijing, niet minder”, zou je horen als mensen niet bang waren om te praten. In 2014, toen dingen niet zo extreem waren als nu, vertelden ze me dat.

Nu is het niet eenvoudig om te vechten tegen de honderdduizenden ijdele en metalen bar zwaaiende fanatici. Hun religie is gewoon “Het Westen”. Het is abstract. Net als hun eisen. Net als hun gewelddadige uitbarstingen van minderwaardigheidscomplexen.

Zowel de lokale meerderheid als Beijing moeten goed nadenken over welke strategie ze moeten toepassen om Hong Kong en China te beschermen en te verdedigen tegen die brutale, gefrustreerde, moreel corrupte hooligans en verraderlijke kaders.

Andre Vltchek is filosoof, romanschrijver, filmmaker en onderzoeksjournalist. Hij is een maker van  Vltcheks Wereld in Woord en Afbeeldingen en een schrijver die een aantal boeken heeft geschreven, waaronder  China en Ecological Civilization.  Hij schrijft vooral voor het online magazine  ‘New Eastern Outlook’.

Lees ook:  Lincoln Project verbrandt Trump omdat hij dode troepen 'verliezers' noemt in vernietigende nieuwe video

Comments

comments