Tirannie van de minderheid: de lakmoesproef van Сatalonia bewijst dat Europese elites referenda negeren

Tirannie van de minderheid: de lakmoesproef van Сatalonia bewijst dat Europese elites referenda negeren

14 oktober 2019 0 Door Indignatie redactie

De Catalaanse separatistische leider Oriol Junqueras zit 13 jaar vast. Het VK wacht nog steeds op Brexit in 2019. De EU heeft talloze referenda genegeerd. De verbinding? Overheden denken dat ze beter weten dan de mensen.

Spanje zal ongetwijfeld zeggen dat het Catalaanse onafhankelijkheidsreferendum illegaal was. Ze zullen erop wijzen dat de reden dat meer dan 92% voor onafhankelijkheid heeft gestemd, was dat de ‘Rest’ kant, om het gemeenschappelijke taalgebruik te gebruiken, het referendum had geboycot. Dat neemt niet weg dat Catalonië consequent pro-onafhankelijkheidsregeringen heeft gekozen.

Ik ben erg geïnteresseerd in de vraag of Catalonië deel blijft van Spanje, maar ik geloof allereerst in de kracht van zelfbeschikking. Het Catalaanse volk moet het volk zijn om die beslissing te nemen. In het VK zou ik mezelf omschrijven als Unionist: ik wil dat Schotland deel blijft uitmaken van de Union. Als het Schotse volk echter zou stemmen in een referendum om een ​​onafhankelijk land te worden, zou ik absoluut en ondubbelzinnig hun recht om dat te doen steunen. In dit alles heeft Spanje geprobeerd de Catalaanse drang naar autonomie te vernietigen in plaats van een weg te bieden naar een onbetwiste, legale manier om een ​​ultieme beslissing te nemen.

Artikel 7 van het Verdrag van Lissabon staat de ironie van de Europese Unie toe enigszins het stemrecht van landen op EU-niveau op te schorten. De Europese Unie heeft zich gericht op Hongarije en Polen, maar heeft Spanje krachtig verdedigd. Het is deze selectieve benadering van zelfbeschikking die de kern vormt van de meeste problemen met de moderne samenleving. Verwacht niet veel van een reactie van de EU op de gevangenneming van de EU in Junqueras, of op de voortdurende ballingschap van Carles Puigdemont.

Lees ook:  Wat - of wie - is antifa?

Negen van de tien keer werken referenda goed als middel om belangrijke nationale beslissingen te nemen. De Zwitsers houden jaarlijks referenda, waardoor ‘people power’ een kans krijgt om te werken. Veel staten in de VS plaatsen stellingen op exact dezelfde manier op stembiljetten en verbinden mensen met beslissingen. In het Verenigd Koninkrijk hebben we referenda gehouden over allerlei vragen: Welshe devolutie, Schotse devolutie, verandering van het stemsysteem, lid zijn van de gemeenschappelijke markt (als ze maar eerlijk waren geweest over wat dat zou worden), en Schots onafhankelijkheid. In elk van die gevallen – en de Welshe devolutie in 1997 werd slechts met 50,3% tot 49,7% aangenomen – werden de resultaten zonder ernstige aantasting gerespecteerd.

Democratie vereist de instemming van de verliezers. Snel vooruit naar het Brexit-referendum van 2016, en plotseling veranderde alles. Een klein aantal politici, vastbesloten de wil van het volk niet te implementeren, wilde alles over de Brexit saboteren. Ze betaalden lippendienst aan ‘het resultaat respecteren’ en probeerden het vervolgens te ondermijnen en te proberen het te ontmantelen.

Op het moment dat de minderheid de wil van de meerderheid wil omverwerpen, stuiten we op een nog groter probleem dan de ‘tirannie van de meerderheid’ die in de 18e eeuw werd beschreven door de Amerikaanse Founding Fathers. Een moderne, politiek correcte opvatting is dat de ‘tirannie van de minderheid’ moet zegevieren: dat de meerderheid haar benadering altijd moet aanpassen om bij de minderheid te passen. Het gender-fluïditeitsdebat is hier een voorbeeld van, waar het simpelweg respecteren van de autonomie van je vrienden en buren niet langer voldoende is – er wordt een verwachting van dwang verwacht, dat je je eigen kijk moet aanpassen aan die van hen. Wanneer we van vrijheid van meningsuiting naar dwingende meningsuiting gaan, lijdt democratie.

Lees ook:  De arbeidersbeweging van Frankrijk is in vuur en vlam

oen het Griekse volk een referendum gebruikte om ‘Oxi!’ Te zeggen, ‘Nee!’ op de door de EU opgelegde reddingsvoorwaarden reageerde de EU door nog zwaardere voorwaarden op te leggen. De stem van het volk riskeerde dat Griekenland de euro verliet, devalueerde en de productie ontwikkelde. De politici hebben de mensen onmiddellijk overruled.

Het falen van instemming in dit artikel is verre van de enige: de EU heeft de referendumresultaten over verdragswijzigingen in vier verschillende landen op verschillende tijdstippen genegeerd (of na een tweede stemming vereist). Zelfs in Zwitserland, dat bastion van democratie, werd het Zwitserse immigratie-initiatief 2014 niet gerespecteerd.

Als een manier van bestuur geloof ik dat referenda werken – maar het principe is altijd geweest dat de verliezende partij instemt met het resultaat. Wanneer politici van mening zijn dat de overheid boven het volk moet staan ​​en in staat moet zijn om elk resultaat dat ze niet leuk vinden te negeren, wordt democratie weinig meer dan een illusie. Het is de tirannie van de minderheid.

Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine donatie klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.

Comments

comments