Hoe onafhankelijk is de EU van de VS?

Hoe onafhankelijk is de EU van de VS?

2 november 2019 0 Door Indignatie redactie

De verschuivende mondiale balans, herverdeling van macht, geopolitieke onzekerheden, samen met de twijfels over de betrouwbaarheid van de Verenigde Staten als bondgenoot, leiden tot de vraag hoe onafhankelijk de EU werkelijk is.

Het antwoord op deze vraag is tegenwoordig bijzonder belangrijk, aan de vooravond van de nieuwe EU-Commissie die haar werkzaamheden op 1 november begint. Zonder het te beantwoorden, zal het onmogelijk zijn te begrijpen wiens belangen het gaat verdedigen en beschermen – die van het Verenigde Europa zelf en zijn gewone burgers, of de belangen van de Verenigde Staten, die er de afgelopen decennia aan gewend zijn geraakt EU-politici te bevelen. Om dit doel te bereiken, is Washington al begonnen met het opleggen van sancties aan de EU om hefboomwerking op haar elites te verkrijgen.

Over een onafhankelijk Europa gesproken, we moeten het begrip onafhankelijkheid definiëren als het vermogen om eigen prioriteiten te stellen en eigen beslissingen te nemen op het gebied van buitenlands beleid en veiligheid, samen met de institutionele, politieke en materiële middelen om deze keuzes te realiseren, hetzij in samenwerking met derden, of alleen indien nodig.

Alleen de partij die zichzelf kan beschrijven als een strategisch onafhankelijke speler kan internationale regels vaststellen, in plaats van onderworpen te zijn aan beslissingen van andere mogendheden.

Europa zou al enige tijd verschillende niveaus van strategische onafhankelijkheid genieten. In de handel heeft de EU zowel de middelen als de wil om internationale invloed uit te oefenen. Tegelijkertijd moet worden erkend dat Europese machten de nodige economische en financiële soevereiniteit missen vanwege de financiële lay-out die bekend staat als de euro, waarbij de enige centrale bank het monetaire beleid voor alle landen van de unie heeft vastgesteld, terwijl zij zelf leeft in de schaduw van de Fed in New York. Bovendien moet worden erkend dat verdragen die de Europese landen de afgelopen 20 jaar hebben ondertekend de nationale parlementen hun soevereiniteit hebben ontnomen, die niet langer de economische, financiële of militaire hefboom hebben om autonome beslissingen in hun eigen belang te nemen.

Wat de militaire sfeer zelf betreft, de kloof tussen Europese ambities en realiteit is diep en breed. Europese landen genieten geen militaire soevereiniteit, omdat ze in deze kwestie onderworpen zijn aan de commandostructuur van de NAVO. Sinds de ondertekening van het Verdrag van Maastricht waren alle EU-leden, inclusief neutrale landen, gedwongen het primaat van de NAVO in militaire aangelegenheden te erkennen.

De Oostenrijkse publicatie bekend als Contra Magazin merkte in april op dat EU-staten gedwongen waren Washington na al hun militaire avonturen te marcheren, waaronder Bosnië en Herzegovina, Kosovo, Afghanistan, Irak, Libië, Syrië en Jemen als echte vazallen. Daarom dragen Europeanen dezelfde verantwoordelijkheid voor de recente Amerikaanse oorlogen als de VS zelf, inclusief de verantwoordelijkheid voor de hongersnood in Jemen, die werd veroorzaakt door de brede militaire samenwerking tussen Saoedi-Arabië en de door de VS geleide coalitie.

Tegelijkertijd blijft Washington de onbetwiste leider van het militaire blok, dus mocht het Pentagon besluiten om sancties te gebruiken om een ​​potentieel vijandig economisch machtscentrum te ondermijnen, dan moet Europa volgen.

In dit verband was de reactie van Donald Trump op de oproep van de Franse leider Emmanuel Macron om een ​​onafhankelijke gewapende strijdmacht in Europa op te richten bijzonder veelzeggend. Trump beschreef deze stelling als aanstootgevend op zijn Twitter, wat suggereert dat Frankrijk zijn uitgaven aan NAVO-behoeften moet verhogen alvorens over te gaan tot de oprichting van een pan-Europees leger.

Eerder merkte Angela Merkel op het idee om een ​​onafhankelijk Europees leger op te richten, en merkte op dat Europa een visie moet hebben over de oprichting van een echt Europees leger. Bovendien is volgens haar de tijd dat Europa voor zijn beveiligingsbehoeften op andere partijen kon vertrouwen, voorbij. Volgens de Duitse kanselier vragen oude bondgenoten nu de bewezen banden.

Lees ook:  ‘Trump wilde ‘Law and Order’, maar hij kreeg ‘eigenrichting’, schreef NRC naar aanleiding van de dood van twee relschoppers in Kenosha.

De grondgedachte achter de woorden van Angela Merkel wordt vooral duidelijk tegen de achtergrond van directe Amerikaanse dreigingen om de Europese Unie zonder militaire steun te verlaten als Brussel zijn militaire bevelen blijft trotseren. Dergelijke verklaringen zijn met name afgelopen mei afgelegd tijdens de bijeenkomst van militaire en politieke vertegenwoordigers van de EU met Michael Murphy, die verantwoordelijk is voor het onderhouden van de betrekkingen met Brussel in het Witte Huis. Volgens deze Amerikaanse functionaris zullen de burgers niet erg onder de indruk zijn van het feit dat Brussel alleen wapens van zijn eigen fabrikanten verwerft wanneer de crisis komt en de EU-verdediging faalt. De Verenigde Staten hebben Europa dus een moeilijke keuze voorgelegd: alleen de veiligheid van zijn grenzen waarborgen of zijn militaire capaciteiten binnen de NAVO versterken. Wat was het antwoord van Europa op Washington? Nou, dat is nauwelijks een geheim.

Zoals opgemerkt door het buitenlands beleid, onderstreepte het besluit van Washington om weg te lopen van het Gezamenlijk Alomvattend Actieplan de strategische irrelevantie van Europa en het collectieve onvermogen van de leiders om tegen de Verenigde Staten op te komen of zijn denken over een kwestie van primordiaal belang te wijzigen . Volgens deze publicatie was het praktische resultaat van al dat opzuigen rampzalig, omdat de Europese topmachten de visie van de Trump-regering daadwerkelijk hadden toegegeven dat de deal met Iran ontoereikend is en moet worden vervangen of aangevuld door aanvullende overeenkomsten.

De onverholen nalatigheid van Washington tegenover Europa alsof het niets anders was dan een oude vazal blijkt uit het document dat is opgesteld door de Atlantische Raad van de Verenigde Staten – een organisatie waarvan de activiteit als ongewenst wordt erkend in de Russische Federatie. Washington heeft dit document opgesteld in afwachting van de lancering van de nieuwe Europese Commissie onder leiding van Ursula von der Leyen. Dit document schetst de belangrijkste Europese autoriteiten alle onmiddellijke stappen die de EU moet nemen om effectief beleid te voeren dat gunstig is voor het Witte Huis. Van de Europese Commissie wordt met name geëist dat zij zich houdt aan haar eerdere beleid, onversierde Russophobia bevordert, obstakels opwerpt bij de bouw van Nord Stream 2 en Oekraïne bijstaat in zijn vermeende strijd tegen de zogenaamde “Russische agressie”, het gedrag van de Poolse autoriteiten als een gouden standaard nemen die alle Europese landen moeten volgen. De “aanbeveling” om Polen als rolmodel te gebruiken in de betrekkingen tussen Europa en Rusland is gebaseerd op het feit dat een aanzienlijk deel van de heersende Poolse elites pathologisch wantrouwend tegenover Rusland blijft, aangezien Warschau wordt geleid door een partij die zijn haat heeft getransformeerd van de Russische Federatie in een ideologie, en het is nauwelijks een geheim dat de verspreiding van dergelijk beleid in de EU meer haat zal oproepen en zal leiden tot de destabilisatie van de Europese ruimte.

Tegelijkertijd probeert Washington zijn eigen belangen in Europa te bevorderen, ongeacht de behoeften van zijn Europese bondgenoten. Tegenwoordig zijn Franse en Duitse politici inderdaad niet de enige die spreken over de noodzaak om betere betrekkingen met Rusland na te streven. Volgens het hoofd van het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken, Heiko Maas, is samenwerking de enige weg naar duurzame vrede in Europa. Deze verklaring werd afgelegd in afwachting van de plenaire zitting van het Russisch-Duitse forum bekend als de Petersburgse dialoog.

Sergei Lavrov, het hoofd van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken, heeft onlangs de belangstelling van Rusland voor het volledige herstel van de beschadigde betrekkingen met de Europese Unie bevestigd:

“We staan ​​nog steeds open voor het lang beloofde, lang uitgeroepen gemeenschappelijke doel van het creëren van een verenigde humanitaire en economische ruimte van de Atlantische Oceaan tot de Stille Oceaan. In bredere zin zien we het vooruitzicht op een groter Euraziatisch partnerschap. ”

Comments

comments