Is democratie een uitstervende soort? wereldwijde protesten tonen het aan

Is democratie een uitstervende soort? wereldwijde protesten tonen het aan

3 november 2019 1 Door Indignatie redactie

Hoe gaat een democratie die in zichzelf een krachtige en onverzoenlijke vijand heeft voortgebracht ermee om?

Wat gebeurt er als de democratie niet werkt? Wat gebeurt er als mensen de democratie opgeven?

Wat gebeurt er als een meerderheid of militante minderheid besluit dat de grondwettelijke rechten van vrije meningsuiting, vrije verkiezingen, vreedzame vergadering en verzoekschrift onvoldoende zijn en de straat op gaan om de democratie te dwingen zich aan hun eisen te onderwerpen?

Onze wereld gaat het misschien weten.

Chili is het meest stabiele en welvarende land in Latijns-Amerika.

Toen de hoofdstad, Santiago, onlangs de metrotarieven met 5% verhoogde, stroomden duizenden de straat op. Rellen, plunderingen, brandstichting volgden. Het Metro-systeem was volledig vernield. Politie werd aangevallen. Mensen stierven. De rellen verspreidden zich naar zes andere steden. Troepen werden geroepen.

President Sebastian Pinera heeft de tariefstijging ingetrokken en een nationale noodsituatie uitgeroepen, waarin hij verklaarde: “Chili voert oorlog tegen een krachtige, onverzoenlijke vijand die niets of niemand respecteert en bereid is om onbeperkt geweld en misdaad te gebruiken.”

Hoe gaat een democratie die in zichzelf een krachtige en onverzoenlijke vijand heeft voortgebracht ermee om?

Vorige week kwamen tienduizenden Libanezen van alle religies en politieke verenigingen in opstand in Beiroet en Tripoli om de omverwerping van het regime en de afzetting van zijn president, parlementsvoorzitter en premier Saad Hariri te eisen. Alles moet gaan, de massa eist.

In Barcelona liepen vrijdag een half miljoen mensen de straat op uit protest na de veroordeling in Madrid van de secessionisten die in 2017 de onafhankelijkheid van Catalonië ten opzichte van Spanje wilden bewerkstelligen.

In heel China genieten maar weinigen van de vrijheden van de 7 miljoen in Hong Kong. Toch hebben deze gelukkige en vrije Chinezen vijf maanden lang geprotesteerd tegen een voorstel waardoor inwoners van Hong Kong aan China zouden kunnen worden uitgeleverd, de straat op stormen om het regime te trotseren en de omstandigheden waaronder zij leven aan de kaak te stellen.

Deze protesten zijn gekenmerkt door rellen, vandalisme, brandstichting en botsingen met de politie. “De straten van Hong Kong daalden af ​​in chaos na een ongeautoriseerde pro-democratie rally zondag”, schrijft de Associated Press. Demonstranten “zetten wegversperringen op en torpedeerden bedrijven, en de politie reageerde met traangas en een waterkanon. Demonstranten gooiden vuurbommen weg en trokken hun woede uit op winkels met Chinese banden op het vasteland. ‘

Wat stellen de inwoners van Hong Kong aan de kaak en eisen ze?

Ze protesteren tegen huidige en toekomstige beperkingen van hun vrijheid. Het verschijnen van Amerikaanse vlaggen in de protesten suggereert dat ze zoeken wat de agitators achter de Boston Tea Party en de jongens en mannen op Concord Bridge zochten – onafhankelijkheid, vrijheid en een verbreking van de banden met het moederland.

Maar omdat het communistische regime van Xi Jinping zo’n amputatie niet kon overleven, staat de bevrijding van Hong Kong niet in de kaarten. Het einde van deze maanden van protest zal waarschijnlijk frustratie, zinloosheid en mislukking zijn.

Misschien is het dat besef dat de heftigheid en het geweld verklaart. Maar de woede is ook wat de steun doodt die ze aanvankelijk kregen.

In Amerika in de jaren 60 trokken de eerste demonstraties van burgerrechten veel sympathie. Maar de uitbarsting van stedelijke rellen die volgden in Harlem, Watts, Newark, Detroit en 100 steden na de moord op Martin Luther King stuurde miljoenen streaming naar de banieren van Gov. George Wallace in de campagnes van 1968 en 1972.

Toen de ‘gele vest’-protesten in 2018 uitbraken in Parijs, over een brandstofbelasting, hadden de demonstranten de steun van miljoenen Fransen.

Maar die steun verdween toen demonstranten ramen van boetieks op de Champs-Elysee begonnen in te slaan, de politie aanvielen en monumenten en gedenktekens ontwaarden.

Deze omkering naar geweld, het plunderen van winkels en het douchen van de politie met bakstenen, flessen en puin, kost de demonstranten veel van de steun die ze genoten. In de afweging tussen vrijheid en orde zullen mensen uiteindelijk kiezen voor orde.

Toch vraagt ​​men zich af: waarom vinden deze uitbarstingen van gewelddadige protesten en rellen plaats in stabiele, vrije en welvarende samenlevingen?

Chili is het meest stabiele en rijke land in Zuid-Amerika. Catalonië is het meest welvarende deel van Spanje. Parijs is nauwelijks een hel van repressie. En Hong Kong is de meest vrije stad van China.

Als de begunstigden van vrijheden en democratische rechten deze als onvoldoende beschouwen om de politieke, economische en sociale resultaten te produceren die ze eisen, wat betekent dat dan voor de toekomst van de democratie?

Want ondanks de plunderingen, brandstichting en aanvallen op politie in Hong Kong, gaat Xi Jinping zijn satraps niet bevelen om toe te geven aan de populaire eisen voor autonomie of onafhankelijkheid. Madrid gaat ook het verlies van Barcelona en de afscheiding van Catalonië niet aanvaarden. Evenmin zal de conservatieve Chileense regering zich overgeven aan de straatreizigers en revolutionairen. Parijs gaat ook niet terug naar de ‘gele vesten’.

Toch vraagt ​​men zich af: als het “einde van de geschiedenis” en de wereldwijde triomf van het democratisch kapitalistische proefschrift, zoals de meesten het eens zijn, is bewezen, is het mogelijk dat het tijdperk van de democratie zelf een voorbijgaande fase is in de geschiedenis van het Westen en de wereld ?

Steun deze website en steun het vrije alternatieve nieuws zonder censuur:
IBAN: DE97100110012628055249
BIC:NTSBDEB1XXX
Op naam van: Erich brink
Onderwerp: Indignatie

Dit artikel is gekozen voor herpublicatie op basis van de interesse van onze lezers. Indignatie publiceert verhalen uit een aantal andere onafhankelijke nieuwsbronnen. De meningen in dit artikel zijn van de auteur en weerspiegelen niet het redactionele beleid van Indignatie.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating / 5. Vote count:

No votes so far! Be the first to rate this post.

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Comments

comments