Waarom brandt Latijns-Amerika?

Waarom brandt Latijns-Amerika?

8 november 2019 0 Door Indignatie redactie

In Latijns-Amerika zijn verschillende landen in beroering, omdat mensen niet eens in de basisbehoeften kunnen voorzien. De afgelopen maanden hebben een opmerkelijk schouwspel gezien: honderdduizenden burgers gaan de straat op om te protesteren tegen wat zij waarnemen als de aanval van hun regeringen op hun welzijn, en de reacties van de regeringen waren laat en ontoereikend.

Een reden voor deze mislukkingen is te vinden in een anekdote van Jean Cocteau. Een paar bestuurders hebben een auto-storing in een klein Chinees stadje: er zit een gat in de gastank. Ze vinden een monteur die het kan repareren; hij kan een exacte replica van de tank maken in een paar uur. Wanneer ze de auto ophalen, beginnen ze de reis opnieuw, wanneer ze in de donkere uren van de nacht met hetzelfde probleem worden geconfronteerd. De reden: de monteur had ook het gat in de gastank gekopieerd. Regeringen, en helaas, niet alleen die in Latijns-Amerika, proberen problemen op te lossen waarmee ze worden geconfronteerd met hetzelfde recept, het recept dat eerder niet was geslaagd.

Wat er nu gebeurt, is niet alleen belangrijk in zijn dimensie, maar ook in de mogelijkheid van een gegeneraliseerde continentale chaos met onvoorspelbare gevolgen. En dit gebeurt nadat Latijns-Amerika op weg leek te zijn naar duurzame ontwikkeling, gebaseerd op jarenlange hoge grondstoffenprijzen. Overheden hebben echter, in plaats van voordeel te halen uit deze situatie, in plaats daarvan de opmerkelijke financiële middelen gebruikt voor hun eigen onechte doelen.

De burgers, moe van valse beloften, nemen hun toevlucht tot populistische regeringen die, hoewel ze de externe schuld van de landen vergroten, ten minste een beleid van herverdeling van middelen hebben dat onmiddellijke problemen oplost en mensen een vals gevoel van veiligheid geeft. Dit is nu sterk te zien in Argentinië, waar Alberto Fernández en Cristina Fernández de Kirchner (ze zijn niet verwant) de presidentsverkiezingen van het land hebben gewonnen, hoewel ze meer dan een dozijn strafzaken tegen haar heeft.

De huidige economische en sociale crises hebben speciale kenmerken naargelang de landen die worden beschouwd. De gemeenschappelijke noemer voor iedereen is de diepe economische ongelijkheid die volgens de Verenigde Naties in Latijns-Amerika groter is dan in enig ander deel van de wereld. De Economische Commissie voor Latijns-Amerika en het Caribisch gebied verklaart dat, hoewel de armoede in Chili tussen 2016 en 2019 met drie procentpunten is gedaald, één procent van de bevolking van het land nog steeds 26,5 procent van zijn rijkdom bezit.

David Konzevik, een Argentijnse econoom en adviseur van veel regeringen, heeft de theorie ontwikkeld: “De revolutie van verwachtingen”. Volgens Konzevik maakt de mate van kennis en informatie die vandaag bestaat mensen bewust van de mogelijkheden voor een beter leven die niet worden vervuld. Overheden blijven grotendeels doof voor de eisen van mensen. “De armen van vandaag zijn rijk aan informatie en miljonairs in verwachtingen,” vertelde Konzevik me onlangs in New York.

Bovendien zijn justitiële instellingen in bijna alle landen zwak en blijft wijdverbreide corruptie ongestraft. Omdat de wereldeconomie is vertraagd, hebben overheden onvoldoende middelen om te betalen voor sociale programma’s. Als gevolg hiervan is het publiek steeds luider geworden in zijn eisen voor betere diensten en salarissen, en minder bereid om grote niveaus van sociale ongelijkheid te accepteren.

Maar vandaag nemen niet alleen de armen deel aan de protesten tegen de regeringen. Ook protesteren zijn grote sectoren van de middenklasse die ook hun kwaliteit van leven aanzienlijk zien verminderen door overheidsbeleid dat vooral de rijken bevoordeelt.

Is er een uitweg uit dit moeras? Het antwoord is mogelijk in het volgende verhaal verteld door de Spaans-Mexicaanse historicus Juan María Alponte. “Een man die een steengroeve passeerde, zag drie stenen messen. Hij vroeg de eerste: ‘Wat doe je?’ ‘Zie je, deze stenen hakken.’ De tweede zei: ‘Ik bereid een hoeksteen voor.’ De derde zei eenvoudig, onaangetast. ‘Ik bouw een kathedraal.’ ”We hebben politici nodig die een kathedraal willen bouwen.

Steun deze website en steun het vrije alternatieve nieuws zonder censuur:
IBAN: DE97100110012628055249
BIC:NTSBDEB1XXX
Op naam van: Erich brink
Onderwerp: Indignatie

Dit artikel is gekozen voor herpublicatie op basis van de interesse van onze lezers. Indignatie publiceert verhalen uit een aantal andere onafhankelijke nieuwsbronnen. De meningen in dit artikel zijn van de auteur en weerspiegelen niet het redactionele beleid van Indignatie.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating / 5. Vote count:

No votes so far! Be the first to rate this post.

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Comments

comments