Welke prijs heeft de nieuwe democratie? Goldman Sachs komt Europa slopen

Welke prijs heeft de nieuwe democratie? Goldman Sachs komt Europa slopen

11 november 2019 0 Door Indignatie redactie

Terwijl gewone mensen bezuinigen op bezuinigingen moeten doen en banen in de EU niet voor het oprapen zijn, hebben de machtscorridors van de eurozone een opmerkelijke transformatie ondergaan.

De beklimming van Mario Monti naar het Italiaanse premierschap is opmerkelijk om meer redenen dan mogelijk is om te tellen. Door het schandaalsurfen Silvio Berlusconi te vervangen, heeft Italië het onwrikbare verdreven. Door heerschappij op te leggen door niet-gekozen technocraten, heeft het de normale regels van democratie opgeschort, en misschien democratie zelf. En door een senior adviseur bij Goldman Sachs de leiding te geven over een westerse natie, heeft het de politieke macht van een investeringsbank naar nieuwe hoogten gebracht, waarvan u misschien dacht dat het politiek giftig was.

Dit is het meest opmerkelijke van alles: een enorme sprong voorwaarts, of misschien zelfs het succesvolle hoogtepunt van het Goldman Sachs-project.

Het is niet alleen de heer Monti. De Europese Centrale Bank, een andere cruciale speler in het staatsschulddrama, staat onder ex-Goldman management, en de alumni van de investeringsbank hebben de macht in bijna alle Europese landen, zoals ze in de VS hebben gedaan tijdens de financiële crisis . Tot woensdag werd de Europese divisie van het Internationaal Monetair Fonds ook geleid door een Goldman-man, Antonio Borges, die net ontslag nam om persoonlijke redenen.

Zelfs vóór de omwenteling in Italië was er nog geen teken dat Goldman Sachs zijn bijnaam ‘de Vampire Squid’ waarmaakte en nu zijn tentakels de top van de eurozone bereiken, roepen sceptische stemmen vragen op over zijn invloed. De politieke beslissingen die in de komende weken worden genomen, zullen bepalen of de eurozone zijn schulden kan en zal betalen – en de belangen van Goldman zijn nauw verbonden met het antwoord op die vraag.

Simon Johnson, de voormalige econoom van het Internationaal Monetair Fonds, betoogde in zijn boek 13 Bankiers dat Goldman Sachs en de andere grote banken in de aanloop naar de financiële crisis zo dicht bij de overheid waren gekomen dat de VS feitelijk een oligarchie was. Europese politici worden tenminste niet “gekocht en betaald” door bedrijven, zoals in de VS, zegt hij. “In plaats daarvan heb je in Europa een gedeeld wereldbeeld onder de beleidselite en de bankiers, een gedeelde reeks doelen en wederzijdse versterking van illusies.”

Dit is het Goldman Sachs-project. Simpel gezegd, het is om regeringen dicht te knuffelen. Elk bedrijf wil zijn belangen bevorderen met de toezichthouders die hen kunnen belemmeren en de politici die hen een belastingvoordeel kunnen geven, maar dit is niet alleen maar lobbywerk. Goldman is er om overheden te adviseren en te financieren, om zijn mensen in overheidsdienst te sturen en lucratieve banen te bungelen voor mensen die uit de overheid komen. Het project moet een zo diepe uitwisseling van mensen en ideeën en geld creëren dat het onmogelijk is om het verschil te zien tussen het publieke belang en het belang van Goldman Sachs.

Monti is een van de meest vooraanstaande economen van Italië en hij bracht het grootste deel van zijn carrière door in de academische wereld en de denktank, maar het was toen de heer Berlusconi hem in 1995 bij de Europese Commissie benoemde dat Goldman Sachs zich in hem begon te interesseren. Eerst als commissaris voor de interne markt, en vervolgens vooral als commissaris voor concurrentie, heeft hij beslissingen genomen die de overname en fusieovereenkomsten konden maken of verbreken waaraan de bankiers van Goldman werkten of de financiering voor leverden. Monti was later ook voorzitter van het comité van de Italiaanse Schatkist voor het bank- en financiële stelsel, dat het financiële beleid van het land heeft bepaald.

Met deze connecties was het logisch dat Goldman hem uitnodigde om lid te worden van de raad van internationale adviseurs. De twee dozijn sterke internationale adviseurs van de bank fungeren als informele lobbyisten voor haar belangen bij de politici die haar werk regelen. Andere adviseurs zijn Otmar Issing, die als bestuurslid van de Duitse Bundesbank en vervolgens de Europese Centrale Bank een van de architecten van de euro was.

Misschien wel de meest prominente ex-politicus binnen de bank is Peter Sutherland, procureur-generaal van Ierland in de jaren tachtig en een andere voormalige EU-commissaris voor mededinging. Hij is nu niet-uitvoerend voorzitter van Goldman’s in het VK gevestigde makelaar-dealer, Goldman Sachs International, en tot de ineenstorting en nationalisatie was hij ook een niet-uitvoerend bestuurder van Royal Bank of Scotland. Hij is een prominente stem in Ierland geweest bij de redding door de EU, met het argument dat de voorwaarden voor noodleningen moeten worden versoepeld om de financiële ellende van het land niet te verergeren. De EU kwam overeen deze zomer de Ierse rente te verlagen.

Het is slechts de helft van het project om goed verbonden beleidsmakers te bereiken op weg naar de overheid. De andere helft is het sturen van Goldman-alumni naar de overheid. Net als de heer Monti, is Mario Draghi, die op 1 november de president van de ECB is geworden, in en uit de regering en in en uit Goldman geweest. Hij was lid van de Wereldbank en directeur van de Italiaanse Schatkist voordat hij drie jaar als directeur van Goldman Sachs International doorbracht tussen 2002 en 2005 – alleen om terug te keren naar de regering als president van de Italiaanse centrale bank.

Lees ook:  Het heeft er toch alle schijn van dat 'Covid-19' in ons deel van de wereld is onderschat.

Draghi werd achtervolgd door controverse over de boekhoudtrucs die Italië en andere landen in de periferie van de eurozone voerden, toen ze tien jaar geleden probeerden zich in de eenheidsmunt te persen. Door complexe derivaten te gebruiken, konden Italië en Griekenland de ogenschijnlijke omvang van hun overheidsschuld afslanken, hetgeen volgens de euroregels niet meer dan 60 procent van de omvang van de economie zou moeten zijn. En het brein achter verschillende van die derivaten waren de mannen en vrouwen van Goldman Sachs.

De handelaars van de bank hebben een aantal financiële deals gesloten waarmee Griekenland geld kon inzamelen om zijn begrotingstekort onmiddellijk te verminderen, in ruil voor terugbetalingen in de tijd. In één deal gaf Goldman in 2002 $ 1 miljard aan financiering aan de Griekse overheid in een transactie die een valutaswap werd genoemd. Aan de andere kant van de deal, werkzaam bij de Nationale Bank van Griekenland, was Petros Christodoulou, die zijn carrière bij Goldman was begonnen, en die nu is gepromoveerd om het kantoor te leiden dat de Griekse staatsschuld beheert. Lucas Papademos, nu geïnstalleerd als premier in de Griekse eenheidsregering, was destijds een technocraat van de Centrale Bank van Griekenland.

Goldman zegt dat de schuldreductie door de swaps te verwaarlozen was ten opzichte van de euroregels, maar het uitte enige spijt over de transacties. Gerald Corrigan, een Goldman-partner die naar de bank kwam na het runnen van het New Yorkse filiaal van de Amerikaanse Federal Reserve, vertelde vorig jaar een parlementaire hoorzitting in het VK: “Het is achteraf duidelijk dat de normen van transparantie hadden kunnen zijn en waarschijnlijk hadden moeten zijn hoger.”

Toen de kwestie aan de orde kwam tijdens bevestigende hoorzittingen in het Europees Parlement voor zijn werk bij de ECB, zei de heer Draghi dat hij niet betrokken was bij de swaps-deals, noch bij de Schatkist, noch bij Goldman.

Het is onmogelijk gebleken de lijn met Griekenland vast te houden, dat volgens de laatste EU-voorstellen daadwerkelijk in gebreke blijft met zijn schulden door schuldeisers te vragen een “vrijwillig” kapsel van 50 procent op zijn obligaties te nemen, maar de huidige consensus in de eurozone is dat de schuldeisers van grotere landen zoals Italië en Spanje volledig moeten worden betaald. Deze schuldeisers zijn natuurlijk de grote banken van het continent, en het is hun gezondheid dat de primaire zorg van beleidsmakers is. De combinatie van bezuinigingsmaatregelen opgelegd door de nieuwe technocratische regeringen in Athene en Rome en de leiders van andere landen van de eurozone, zoals Ierland, en reddingsfondsen van het IMF en de grotendeels door Duitsland gesteunde Europese faciliteit voor financiële stabiliteit, kan allemaal worden herleid tot dit consensus.

“Mijn voormalige collega’s van het IMF rennen rond om bailouts van € 1,5 trn- € 4 trn te rechtvaardigen, maar wat betekent dat?” zegt Simon Johnson. “Het betekent 100% van de schuldeisers redden. Het is weer een bailout voor banken, zoals in 2008: het mechanisme is anders, omdat dit gebeurt op soeverein niveau, niet op bankniveau, maar de redenering is hetzelfde.”

Zo zeker is de financiële elite dat de banken worden gered, dat sommigen weddenschappen plaatsen op het resultaat. Jon Corzine, een voormalige directeur van Goldman Sachs, keerde vorig jaar na bijna een decennium in de politiek terug naar Wall Street en nam de leiding over een historisch bedrijf genaamd MF Global. Hij plaatste een weddenschap van $ 6 miljard met het geld van het bedrijf dat Italiaanse staatsobligaties niet in gebreke blijven.

Toen de weddenschap vorige maand werd bekendgemaakt, besloten klanten en handelspartners dat het te riskant was om zaken te doen met MF Global en het bedrijf stortte binnen enkele dagen in. Het was een van de tien grootste faillissementen in de Amerikaanse geschiedenis.

Het grote gevaar is dat crediteurenbanken failliet kunnen gaan als Italië stopt met betalen. Goldman Sachs, die meer dan $ 2 trn aan verzekering heeft geschreven, inclusief een niet bekendgemaakt bedrag op de schulden van de landen van de eurozone, zou niet ongedeerd ontsnappen, vooral als een deel van de $ 2 trn aan verzekering die hij bij die verzekering heeft gekocht, bij een bank blijkt te zijn die is ten onder gegaan. Geen enkele bank – en vooral niet de Vampire Squid – kan zijn tentakels gemakkelijk losmaken van de tentakels van zijn soortgenoten. Dit is de reden voor de reddingsoperaties en de soberheid, de reden dat we meer Goldman krijgen, niet minder. Het alternatief is een tweede financiële crisis, een tweede economische ineenstorting.

europa



Lees ook:  De arts spreekt duidelijk: migranten brengen ziekten en infecties naar Europa

Comments

comments