Trump impeachment: Adam Schiff herschrijft de geschiedenis van Oekraïne

Trump impeachment: Adam Schiff herschrijft de geschiedenis van Oekraïne

19 november 2019 0 Door Indignatie redactie

Trump’s beschuldiging vereist dat Amerikanen de geschiedenis begrijpen op een manier die verenigbaar is met de geopolitieke betrokkenheid van de natie om de kwetsbaren te beschermen tegen pestkoppen.

Om het Amerikaanse volk te helpen de onaantastbare misdaden van president Donald Trump te begrijpen als een ervaren beoefenaar van quid pro quos met Oekraïne, biedt Democratisch vertegenwoordiger Adam Schiff een korte samenvatting van de essentiële gebeurtenissen die de context van de misdaad bepalen. In één zin verduidelijkt Schiff de contrasterende motieven van het Westen en Rusland met betrekking tot Oekraïne. Gewapend met Schiff’s visie op geschiedenis, zal iedereen die geïnteresseerd is in het buitenlands beleid van de VS de aard van de misdaad van Trump kunnen waarderen.

In zijn inleiding op de hoorzitting over beschuldiging verklaarde Schiff: “In 2014 viel Rusland een bondgenoot van de Verenigde Staten binnen, Oekraïne, om de omhelzing van die natie van het Westen om te keren en de wens van Vladimir Poetin om een ​​Russisch rijk opnieuw op te bouwen te vervullen.”

Omhelzing:

In de taal van de diplomatie, een daad van amoureuze toenadering waarvan de oprechtheid, zoals in het rijk van de gewone menselijke amoureuze relaties, zich uitstrekt tussen, aan het ene uiterste, wat amoureuze paren ‘eeuwige liefde’ noemen en, anderzijds, betalen voor de dienst van een buitenlandse callgirl

Contextuele opmerking

Hoe oprecht was de vermeende ‘omhelzing van het Westen’ in Oekraïne? Hoe echt was het? De geschiedenis van de relatie van het Westen met Oekraïne in de afgelopen drie decennia lijkt meer op die van een sultan die op zoek is naar kandidaten om zijn harem uit te breiden dan een geliefde jongen die hoopt een date te hebben met het meisje in zijn klas dat hij stiekem leuk vindt en wil omhelzing. Omhelst het odalisque, wanneer ze er op af komen, de sultan of de sultan het odalisque?

Het oriëntalisme zal niet de sleutel zijn om Schiffs geschiedenisverhaal te begrijpen. Hij laat het klinken als het verhaal van een klassieke liefdesdriehoek in de westerse traditie. Maar het is noch Anna Karenina, Madame Bovary noch ‘Jules et Jim’. Het lijkt meer op een humorloze versie van Popeye , Olive Oyl (met haar baby, Sweetpea) en de brutale Bluto, met de VS in de rol van de sluwe Popeye, wiens Spinazie zal hem altijd in staat stellen om de gespierde pestkop te overwinnen. Volgens Schiffs versie van het verhaal, zodra Oekraïne tekenen vertoonde dat hij het deugdzame Westen wilde ‘omhelzen’, ‘viel’ Rusland het binnen om het meisje en de baby van het meisje (de Krim) weg te stelen in zijn zoektocht naar een imperium.

Dit is het soort afgeknotte en vervormde geschiedenis waarvan Schiff weet dat het een Amerikaans publiek zal aanspreken. Het herinnert aan een andere variatie op het thema, de iconische advertentie voor bodybuilding, met de pestkop op het strand en de 98-pond zwakkeling die zich realiseert dat hij zijn spieren moet buffen op weg naar het vernederen van de pestkop in aanwezigheid van zijn vriendin. Of het nu spinazie (groen, net als dollars) of spieren (militaire macht) is, de VS hebben een missie om de bedreigde jonge dames van de wereld te redden van de tirannie van pestkoppen.

De les die Adam Schiff de afgelopen drie jaar met Russiagate heeft gevolgd, hangt dan af van onze perceptie van een pestkop – Rusland – en jonkvrouw in nood (in eerste instantie Hillary Clinton en, in het tweede, Oekraïne).

Schiff komt terug op het Olive Oyl-complot van het kwetsbare slachtoffer dat even later Amerikaanse bescherming nodig heeft: “De vragen van dit beschuldigingsonderzoek zijn of president Trump de kwetsbaarheid van die bondgenoot wilde uitbuiten en Oekraïne’s bemoeienis met onze verkiezingen wilde uitnodigen?” Iedereen weet hoe Trump treedt op met kwetsbare vrouwen.

Aan de kant van de goeden (het Westen) biedt Schiff ons de onschuld van een liefdevolle omhelzing. Aan de kant van de slechteriken zien we de brutaliteit van invasie en de ambitie van het rijk. Dat zorgt voor een zeer geruststellend verhaal en stelt hem in staat elke verwijzing naar het enige authentieke rijk in het verhaal te vermijden: de VS. We wachten ademloos het einde af wanneer de pestkop wordt onderworpen en de jonkvrouw wordt gered.

Historische notitie

Voormalig CIA-medewerker Ray McGovern schrijft voor Consortium News en biedt het publiek een geschiedenis van Oekraïne en zijn relaties met het Westen. In essentie leest het als een hoofdstuk van Dee Brown’s catalogus van gebroken beloften en verraden verdragen gedocumenteerd in zijn boek ‘Bury My Heart at Wounded Knee’. Brown catalogiseerde de gebeurtenissen die moderne Amerikanen zich herinneren als de ‘verovering van het Westen’ dat indianen ervaren als een zich langzaam ontvouwende genocide, blok na blok opgebouwd uit territoriale oorlogen, gevolgd door verdragen die opeenvolgende regeringen en administraties systematisch negeerden of braken tot de verovering voltooid was.

Niet één keer herinneren de reguliere media van vandaag het Amerikaanse publiek aan de reeks gebeurtenissen die McGovern meldt, die allemaal essentieel zijn voor het begrijpen van de inzet van Oekraïne om te kiezen:

“December 2-3, 1989 : president George HW Bush nodigt de Sovjetleider Michail Gorbatsjov uit voor besprekingen op Malta; stelt hem gerust ‘de VS zullen niet profiteren’ van Sovjetproblemen in Oost-Europa. …

7-10 februari 1990 : staatssecretaris James Baker onderhandelt over een tegenprestatie; Sovjetacceptatie van de bittere pil van een herenigd Duitsland (binnen de NAVO), in ruil voor een mondelinge Amerikaanse belofte om de NAVO niet ‘een centimeter meer’ naar het oosten te vergroten. …

De tegenprestatie begon in oktober 1996 tijdens de laatste weken van de campagne van president Bill Clinton te ontrafelen toen hij zei dat hij Polen, Hongarije en Tsjechië zou verwelkomen in de NAVO – ondanks de eerdere belofte aan Moskou. ‘

McGovern beschrijft vervolgens de gebeurtenissen van 2013-14 toen de VS steunden voor de omverwerping van de democratisch gekozen president van Oekraïne, Viktor Janoekovitsj, die te vriendelijk voor Rusland was en niet bereid was om de integratie van Oekraïne in de NAVO te bevorderen. McGovern citeert George Friedman, destijds president ‘van de alom gerespecteerde denktank STRATFOR’ die de staatsgreep in Kiev omschreef als ‘de meest flagrante staatsgreep in de geschiedenis’.

Later in zijn tijdlijn maakt McGovern een belangrijk punt om te benadrukken hoe de media de geschiedenis van de regio hebben bevroren in het driehoekige drama dat Adam Schiff wil dat mensen onthouden:

“Februari 23, 2014 : De datum die de NAVO, de westerse diplomaten en de bedrijfsmedia hebben gekozen – ten onrechte – als het begin van de recente Europese geschiedenis, met stilte over de staatsgreep die de dag ervoor in Kiev werd georganiseerd. ”

De beknopte tijdlijn van McGovern legt de essentiële feiten vast die hebben geleid tot wat we nu de ‘Nieuwe Koude Oorlog’ noemen, zo duidelijk tijdens de hele aflevering van Russiagate die bijna drie jaar lang de aandacht van de media trok. Het is het leidende thema van de vestiging van de Democratische Partij geworden en heeft de strategen in het zich steeds verder uitbreidende militair-industriële complex van de eerste Koude Oorlog enthousiast gemaakt. Zoals Micah Zenko, Whitehead senior fellow bij Chatham House, in 2018 vertelde: “‘Grootmachtpolitiek is terug’ is een mantra die civiele en militaire functionarissen het afgelopen half decennium steeds vaker hebben herhaald.”

Dit moet worden opgevat als een herinnering dat zowel Russiagate als Ukrainegate, met hun focus op het beschermen van het Westen tegen het ‘kwaadaardige imperium’ van Poetin, fenomenen zijn die weinig te maken hebben met het presidentschap van Trump en alles wat te maken heeft met de continuïteit van de Amerikaanse militair-industriële complex en de mentaliteit van de inlichtingengemeenschap.

“Grote machtspolitiek” omvat nu Rusland en China als de concurrenten van een westers imperium dat is blijven uitbreiden, eerst via de NAVO zelf na de val van de Sovjet-Unie en vervolgens dankzij een buitenlands beleid dat schommelt tussen invasies en bezettingen, in sommige contexten en sancties gecoördineerd met geheime activiteiten in anderen.

Alle recente Amerikaanse presidenten hebben in verschillende mate en op verschillende manieren economische sancties gebruikt om economieën te verlammen of te dreigen te verlammen, wat onvermijdelijk leidt tot het massale lijden van de burgerbevolking in verschillende delen van de wereld. De door George W. Bush gelanceerde regeringswisseloorlogen die zijn voortgezet onder Barack Obama zijn impopulair geworden, maar de dreiging van dergelijke oorlogen blijft een belangrijk instrument van de Amerikaanse diplomatie, zoals de gevallen van Iran en Venezuela aantonen. Maar omdat lokale oorlogen allemaal onhandelbaar en onproductief zijn gebleken, vinden de militaire strategen het aantrekkelijk om terug te keren naar de Koude Oorlog-logica van grote machtsconcurrentie.

Ze hebben goede reden om dat te denken. Superkrachtoorlogen van de toekomst zullen voortdurende investeringen in wapens en militaire technologie vereisen. Dat is goed voor de zakelijke kant van de oorlogscultuur. Het is ook goed voor de strategische ontwerpen van imperium die in toenemende mate haar autoriteit minder uitdrukken door vuurkracht dan door technologische innovatie, waardoor de rest van de wereld wordt gedwongen te volgen of zich te conformeren. Misschien nog belangrijker, de militaire denkers zien de eerste Koude Oorlog als bewijs dat rivaliteit tussen superkrachten minder waarschijnlijk is voor de rommelige en onproductieve gevechten die in Vietnam en, meer recent, in het Midden-Oosten worden ervaren.

De boodschap van Adam Schiff is duidelijk: om Amerika weer groot te maken – met een heimwee naar de wereld van de jaren 1950 vergelijkbaar met die van Trump – moet de president worden beschuldigd in naam van het verzet tegen Rusland en de essentiële waarheid worden bevestigd dat de VS alles te maken heeft met haar inzet om te redden jonkvrouwen in nood. Daarom is, wat Oekraïne betreft, ‘zijn verhaal’ belangrijker dan geschiedenis.

Steun deze website en steun het vrije alternatieve nieuws zonder censuur:
IBAN: DE97100110012628055249
BIC:NTSBDEB1XXX
Op naam van: Erich brink
Onderwerp: Indignatie

Dit artikel is gekozen voor herpublicatie op basis van de interesse van onze lezers. Indignatie publiceert verhalen uit een aantal andere onafhankelijke nieuwsbronnen. De meningen in dit artikel zijn van de auteur en weerspiegelen niet het redactionele beleid van Indignatie.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating / 5. Vote count:

No votes so far! Be the first to rate this post.

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Comments

comments