Boze open brief van een boer aan mark Rutte @minpres: Met zijn woede staat de #boer niet alleen

Boze open brief van een boer aan mark Rutte @minpres: Met zijn woede staat de #boer niet alleen

27 november 2019 1 Door Indignatie redactie

De reacties van veel politici en de media op de demonstraties van de boeren tonen een opvallende inspanning om deze protesten te portretteren als iets dat ze niet zijn: de geïsoleerde rebellie van een lobbygroep die moreel en ethisch geneigd is om geërfde privileges aan te dringen en de tekenen van de tijd niet te herkennen heeft. Maar deze lezing is verschillende keren verkeerd.

Deel dit bericht met ieder die je kent via de sociaal media, kom in actie voor de boeren.

Ten eerste hebben de boeren niets tegen insecten of milieubeschermingseisen, maar wijzen ze vaak op onzinnige of zelfs contraproductieve voorschriften die het niet alleen moeilijk maken voor het leven, maar ook voor de bescherming van het milieu. Anderzijds hebben ze geen zin meer om de zondebok te geven in de slipstream van klimaatmysterie en eco-ideologen.

En dit is geen fenomeen dat zich beperkt tot de boeren. Op de groene partijoverschrijdende agenda verzamelen zich slechts drie politieke omkeringen in een complete razernij, die voor de getroffenen nuchter zal eindigen: energietransitie, verkeersomkeer en landbouwverandering. Alle drie zijn ze ideologisch besmet en gaan met verbazingwekkende nonchalance over de praktijk en behoeften van mensen en hun werk. De Energieverandering heeft echter te maken met ongeorganiseerde kleine mensen die hulpeloos toekijken terwijl de elektriciteitsprijzen exploderen en zich al lang hebben ontwikkeld tot een tweede leasecontract. Bij de verandering van het verkeer stuit men op een politiek laf management in de auto-industrie, die gelooft dat ze zich groen moeten vermommen en de overheidssubsidies goed moeten aanboren. Weerstand tegen ecologisch onzinnige en economisch verwoestende gedwongen elektromobiliteit wordt momenteel niet verwacht. De boeren zijn van een ander kaliber: traditioneel goed georganiseerd en zich bewust van zijn politieke macht – en van een bijna Frans-achtige geest van tegenspraak met de autoriteiten.

De boeren protesten in de velden zijn de boeren tegenhangers van het gele westen. Ver weg van de veganistische biotopen in de grote steden, genieten de demonstraties van de boeren veel sympathie en zijn uiteindelijk slechts het topje van een ijsberg, die enorme ontevredenheid van degenen die in het productieve deel van de economie werken en niet aan het einde van de wereld moeten denken, maar aan het einde van de maand , Er is niet langer de neiging om rond te springen op de neus van de Greta-discipelen en hun Keynote-sprekers in de politiek en de media en hen moreel opzij te schuiven. En er zijn meer parallellen met het gele westen.

In aanvulling op de Framers defence force articuleert een nieuwe groep in Duitsland genaamd “Land creëert verbinding” hun protest. De vrouw van een boer in Noord-Duitsland had in oktober een Facebook-groep opgericht en raakte daarmee duidelijk een zenuw. Meer en meer ontevreden boeren zitten sindsdien in sociale netwerken onder de slogan “Land creëert verbinding”. Ondertussen heeft de Facebook-groep meer dan 21.000 leden. De demonstranten komen uit alle regio’s van Duitsland en uit alle landbouwtakken. “Het is opmerkelijk dat een opmerkelijk aantal jonge boeren meedoet”, zegt het. En je kunt niet een geïdealiseerd beeld van oma’s boerderij of de koppen zoals “bio-industrie” en “agrarische fabrieken” bedenken. De uitdagingen voor boeren in Nederland en Duitsland zijn relatief eenvoudig:

  • Op het bestaande gebied moet steeds meer voedsel worden geproduceerd, dit is niet mogelijk met de biologische landbouw van vandaag.
  • De groeiende wereldbevolking kan alleen worden ondersteund door efficiënte landbouw op industriële schaal.
  • Technologie en wetenschap worden de basis voor een ecologisch en ethisch vernieuwde productiewijze.
  • In geïndustrialiseerde landen worden traditionele kleine bedrijven steeds vaker vervangen door grootschalige arbeidsbedrijven.
  • Terwijl in 1950 nog 5.000 vierkante meter per hoofd van de bevolking beschikbaar was voor voedselproductie, wordt geschat dat er in 2050 voor elke mens slechts 1.750 vierkante meter zal zijn. En met de toenemende vraag en de toegenomen vraag naar eiwitbevattend voedsel. En daar bovenop komt de teelt van energiegewassen als vervangers van aardolie.
Lees ook:  EU schaamteloos banken aan het redden en laat de burgers dood gaan

Een stad als Amsterdam verslindt elke dag duizenden tonnen fruit, brood, groenten, melk, eieren of vlees. Deze groothandel vereist productie en logistiek op industriële schaal. In de ontwikkelingslanden is deze uitdaging nog groter. Er is een vergelijkbare ontwikkeling in fast motion, aangezien ze eerder door Europa en Noord-Amerika zijn gegaan. Meer en meer mensen concentreren zich in de megasteden, en hun honger naar kwaliteitsvoedsel groeit met het inkomen, vooral naar vlees. Een mensheid die verder groeit dan 6,3 miljard en welvarender wordt, zal niet in staat zijn om op een milieuvriendelijke manier te produceren en consumeren zonder technologische doorbraken. Het idee gedeeld door sommige Europese consumenten De redding van de landbouw ligt in een terugkeer naar pre-industriële productiemethoden en blijkt vervolgens romantisch wishful thinking. En de bijbehorende feiten en beperkingen zijn echt niets nieuws.

Dit is de reden waarom ik deze open brief schrijf en hoop dat ieder die dit leest deze wil delen met vrienden:

Geachte minister president Mark Rutte, dames en heren,

de kerk is vandaag vol. Dat is leuk. Maar zoals u weet, is de uitzondering eerder. De nieuwe kathedralen van de dynamische en verlichte stadsbewoner lijken meer op de sportscholen. In een geseculariseerde wereld lijkt de behoefte aan redding en zingeving constant te zijn. En zoveel mensen zoeken een vervangende religie. Er zijn er veel, het aanbod is geweldig. De lichaams- en gezondheidscultus is er slechts één van. Ik wil dit niet waarderen en niet devalueren. Het betekent echter wel dat een samenleving plotseling totaal andere eisen stelt aan het dagelijkse brood.

Bij de fitnessbalie bestelt de moderne man een energiedrank en een eiwitpreparaat. En dan nog een paar vitaminepillen bovenop. Een reclameslogan formuleert de overtuiging: “altijd slank”. In het verleden werd een voedingsmiddel gemeten aan de hand van wat het bevatte. Boter, eieren, suiker of spek werden als waardevol beschouwd. Vandaag is het precies het tegenovergestelde. Een voedingsmiddel wordt gemeten aan de hand van wat er niet in zit. Het duurt niet lang om vol te zijn. Het gaat om: gezondheid, fitness, afvallen, eeuwige jeugd en schoonheid, prestige, onderscheid en onderscheid van de massa. En het gaat om waarden en betekenis. Voedsel moet milieuvriendelijk en klimaatvriendelijk zijn. En ze moeten op alle manieren moreel en ethisch exemplarisch worden geproduceerd.

Lees ook:  Salvini schrijft een open brief aan Merkel

Dat is prima. Maar het wordt vrijwel meteen gevraagd. Een boer heeft het vandaag niet gemakkelijk. In het bijzonder omdat de veeleisende eindgebruiker het inzicht in eenvoudige relaties vaak volledig verloren is. Ik wil een voorbeeld geven: steeds meer mensen wijzen de consumptie van dieren af ​​en willen graag vegetarisch eten. Daar is niets mis mee. Dezelfde mensen eisen echter vaak dat voedsel alleen in de biologische landbouw mag worden verbouwd. Nu hebben ze dierlijke meststoffen nodig in de biologische landbouw omdat minerale meststoffen niet zijn toegestaan. Je hebt zelfs veel dierlijke mest nodig. Geen veehouderij meer betekent geen dierlijke meststoffen en dus geen biologische landbouw meer.

Ik wil deze dingen niet tegen elkaar spelen, maar als een voorbeeld van tegenstrijdige doelen waarmee een boer vandaag wordt geconfronteerd. Wat de boer ook doet, het wordt vaak als verkeerd ervaren. Laten we een korte tijd bij de kunstmest blijven. Velen eisen om milieuredenen de volledige afstand van minerale meststoffen. Op dit punt zou ik niet willen zeggen of het goed of fout is. Maar één ding is duidelijk: zonder kunstmatige meststoffen zouden de boeren van de wereld slechts ongeveer de helft van de mensheid kunnen voeden vanwege de lagere opbrengsten. En dat is moreel en ethisch echt niet de moeite waard om naar te streven.

We hebben de neiging om naar de wereld te kijken vanaf ons kleine eiland van gelukkigen. En niet alleen in Nederland

. Het zijn de stedelijke elites overal in de welvarende landen die het voedseldiscours domineren. Dit zijn meestal slimme mensen, maar ze hebben meestal een volledig geromantiseerd beeld van het plattelandsleven. Ze weten niet dat het leven op Opa’s boerderij allesbehalve aangenaam was. Ik ben opgegroeid op het platte land en ging naar school met zonen en dochters van boeren. Niemand wilde het bedrijf van hun ouders overnemen, omdat ze wisten wat een zware klus het was. Je gaf er de voorkeur aan om politieman of leraar te worden. Country Romance is een gevoel van stadsbewoners die zelf nooit klaar zouden zijn, 35 uur per week, Vakanties en vrijetijdsactiviteiten uitwisselen voor het harde werken in de stal en op het veld. Dankzij Thanksgiving wil ik degenen bedanken die anders niet of zelden worden bedankt.

Allereerst de jongeren die klaar zijn om een ​​boerderij over te nemen. De meeste bedrijven worden verlaten, omdat er geen opvolger is. Een boer moet al een overtreder van een veroordeling zijn. De kwalificaties voor dit beroep zijn nu even groot als in een hogere functie in een industrieel bedrijf, de verantwoordelijkheid is meestal groter. Bovendien is er een ononderbroken oproepdienst. En dan moet je een partner vinden die alles wil doen. Daarom wens ik jonge boeren dat ze erin slagen een modern bedrijf op te richten, zoals in veel gevallen al is gebeurd. Succesvolle ondernemers zijn, dat is het meest duurzame wat ze kunnen doen.

De tweede groep die ik wil bedanken zijn de vele technici, ingenieurs, wetenschappers en onderzoekers die nieuwe methoden en ideeën gebruiken om de opbrengsten te verhogen. De aarde gaat deze eeuw op weg naar tien miljard mensen. We hebben niet meer landbouwgrond, anders zouden we de laatste natuurgebieden moeten vernietigen. Als je de mensheid in de toekomst wilt voeden, moet je bijna twee keer zoveel voedingsmiddelen op hetzelfde gebied kweken als vandaag. Dat is een heel eenvoudige berekening.

En daarom moeten we allereerst tevreden zijn met alle ideeën en oplossingen, ongeacht of deze organisch, conventioneel of onconventioneel zijn. Het gaat niet zonder intensivering. Maar dat is een slecht woord voor ons. En degenen die eraan werken worden ervan beschuldigd vergiftigers of Frankensteins te zijn. Ook dit getuigt van grote onwetendheid.

De natuur is geen vriendelijke, vredige moeder. Ze heeft klauwen en tanden. Door ratten overgedragen ziekten hebben meer mensen geplukt dan oorlogen en revoluties. Orengraan in gewas heeft hele stukken land ontvolkt. De bijbelse plagen zijn nog niet klaar. Ongedierte vernietigt nog steeds grote delen van het gewas in veel regio’s. Als boeren echt afstand doen van pesticiden, zouden miljoenen mensen sterven van de honger vanwege lagere opbrengsten. Natuurlijk moeten we op een verantwoorde manier met dergelijke middelen omgaan. Maar één ding is duidelijk: de risico’s van het gebruik ervan zijn heel, veel minder dan het risico van niet-toepassing. Deze twee dingen moeten altijd tegen elkaar worden afgewogen als men tot een rationele beslissing wil komen.

En nu wil ik een derde groep bedanken die hen misschien zal verrassen. Ik wil graag die consumenten bedanken die zo nu en dan bonen uit Kenia en appels uit Zuid-Afrika kopen. Er is geen gebrek aan oproepen om alleen voedsel uit de regio te kopen. Dit is vaak ook redelijk. Maar vaak klopt het niet. Ten eerste kan de energiebalans zeker spreken voor goederen die van ver worden getransporteerd als ze onder gunstiger klimatologische omstandigheden of met efficiëntere methoden worden geproduceerd.

Ten tweede, en nog belangrijker, zijn landbouwproducten vaak het enige dat ontwikkelingslanden kunnen exporteren. Ik heb zojuist een coöperatie van voormalige arbeidsmigranten bezocht in de buurt van Port Elizabeth, Zuid-Afrika, met een groep journalisten. Ze hebben daar een kleine boerderij opgezet, waar minstens 200 tot 300 mensen werken. En ze zijn wanhopig op zoek naar manieren om hun goederen in Europa te verkopen. Het was bijna ontroerend hoe ze ons vroegen om contacten die hen toegang zouden geven tot onze supermarkten en supermarkten.

Laten we die nu zeggen: “Helaas werkt het om ecologische redenen niet. We willen je spullen niet. Het komt van te ver. “Concreet zou dat betekenen dat ze de kansen voor ontwikkeling zouden worden beroofd. Kan dat kloppen? En dit van alle dingen uit een land genaamd Export Wereldkampioen?

Tot slot wil ik God bedanken voor de vaardigheid die hij ons heeft gegeven om onszelf te helpen. Meer toegepaste rede en minder ideologie en dogmatisme zou de mooiste oogst zijn waardoor men het zou kunnen bewijzen.

Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine donatie klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Lees ook:  Betekent de pandemie van het coronavirus het einde van de globalisering? PERFECT!


Comments

comments