Kleine koning Macron, de zwakte van de EU en de Balkan

Kleine koning Macron, de zwakte van de EU en de Balkan

4 december 2019 0 Door Indignatie redactie
0
()

Van de redder tot de herrieschopper. Aandelen van publieke erkenning voor de Franse president Emmanuel Macron zijn sterk in waarde gedaald.

“Na zijn verkiezing stond het jonge staatshoofd aan de voeten van iedereen die het goed bedoelde met de Europese eenwording. Omdat hij in een langverwachte succesboodschap had voorzien: Ja, je kunt winnen tegen het rechtse populistische neo-nationalisme, zelfs als je zijn toewijding aan de EU niet verbergt, maar voor iedereen zichtbaar op de vlag schrijft. En dan heeft Macron ook een paar sprankelende toespraken gehouden in Europa, waarin met name de Duitsers een warm hart hebben, dat eerder te maken had met het smakeloze EU-dieet Angela Merkel.

Maar de teleurstelling volgde al snel. Geïrriteerd moesten de vrienden van de egalitaire EU beseffen dat Macron geenszins de pionier is van een postnationaal, postgaullistisch Frankrijk. Hoewel hij zijn toewijding aan een verenigd en sterk Europa zeer serieus neemt. Maar hij presenteert zichzelf als een Gaullistisch Europa waarin Frankrijk een natuurlijke leidende rol heeft. En omdat hij zich realiseert dat Duitsland – niet alleen om huidige politieke redenen van de coalitie – niet bereid of niet in staat is om deze ambitie in de barrières te plaatsen, wordt hij moediger. Hij doet zich voor als een pionier van de EU, eist een nieuwe, hij bedoelt waarschijnlijk: een vriendelijkere relatie met Rusland. En hij heeft geen problemen zodat de Oost-Europese EU-landen – die al in ideologische strijd zijn met West-Europa – zo hard mogelijk worden getroffen. Macron, de kleine absolutist, heeft geen respect voor het belangrijke principe van de EU dat de grote staten, althans in principe, niet meer tellen dan de kleine, zodat de EU een staat-egalitaire gebeurtenis is. Vooral in zijn houding ten opzichte van Rusland blijkt Macron een volkomen onmodieuze machtspoliticus te zijn: als iemand die nog steeds de op zijn minst waardevrije neutrale diplomatie van de 19e eeuw is. Hij heeft zoveel schade toegebracht aan de EU. dat de EU een staat-egalitaire gebeurtenis is. Vooral in zijn houding ten opzichte van Rusland blijkt Macron een volkomen onmodieuze machtspoliticus te zijn: als iemand die nog steeds de op zijn minst waardevrije neutrale diplomatie van de 19e eeuw is. Hij heeft zoveel schade toegebracht aan de EU. dat de EU een staat-egalitaire gebeurtenis is. Vooral in zijn houding ten opzichte van Rusland blijkt Macron een volkomen onmodieuze machtspoliticus te zijn: als iemand die nog steeds de op zijn minst waardevrije neutrale diplomatie van de 19e eeuw is. Hij heeft zoveel schade toegebracht aan de EU.

Hij wekte eindelijk Europese woede toen hij onlangs de toetredingsonderhandelingen met Albanië en Noord-Macedonië blokkeerde. Met het argument dat verdieping van de EU momenteel belangrijker is dan uitbreiding. Natuurlijk, niet alleen in het geval van de kandidaat-lidstaten voor de uitbreiding en niet alleen in Oost-Europa, klonken onmiddellijk de alarmbellen. Het vermoeden: deze president denkt in oude machtscategorieën, daarom is de EU van de 28 en binnenkort 27 lidstaten veel te groot voor hem. Hij wil niet uitbreiden, hij heeft zelfs liever een kleinere EU – bij voorkeur een kern Europa geleid door Frankrijk en Duitsland, waarrond min of meer grote en politiek sterke vazalstaten zijn gegroepeerd. Het is mogelijk dat Macron, ondanks zijn lenige Europese diversiteitsretoriek, ook zo denkt. Zou het zo zijn hij zou het idee van de EU niet hebben begrepen. En dan is het aan Duitsland, de tweede grote EU-lidstaat, om het krachtig de parade in te rijden.

Niettemin heeft Macron een reëel en belangrijk probleem opgeworpen met Frankrijk’s nee tegen toetredingsonderhandelingen met Albanië en Noord-Macedonië. Hij zegt dat de EU niet werkt zoals zou moeten – wat ongetwijfeld juist is. Hoe moet ze werken als ze meer lidstaten heeft? Toch raakt hij een punt. Hoe dwingend de zogenaamde uitbreiding naar het oosten van de EU ook was, deze heeft heel wat problemen voor de Europese Unie veroorzaakt. Met Polen, Hongarije en Tsjechië schuwen drie lidstaten de niet-nationalistische opmerking van de EU weg. En in ieder geval bewijst Roemenië dat zelfs als een kleptocratische staat lid kan worden van de EU – wat hun waarden gemakkelijk omzet in goedkope luchtslingers.

Lees ook:  Is het einde van Europa zoals we nu kennen voorbij?

De EU heeft tot dusverre de aanvragen voor lidmaatschap van de zes landen van de Westelijke Balkan op een crimineel slechte manier behandeld (omdat het voorheen nutteloos en oneerlijk was over de wens van Turkije om lid te worden). Ze duwde alles steeds opnieuw naar de allerlaatste bank. Ze zei geen nee en niet ja, ze zei: het zal waarschijnlijk gebeuren. En vooral: het heeft geen duidelijke procedure en duidelijke criteria vastgesteld. Het opent altijd nieuwe “hoofdstukken”, van de rechtsstaat tot corruptie. Maar het blijft bij de opening, er zijn geen duidelijke doelen, geen specificaties. Het is slechts een show. De getroffen staten weten niet hoe ze zijn. Het maakt het gemakkelijk voor hen om zich niet in te spannen. En bij de EU-instellingen weet u dat niet voor niets of deze kandidaat-lidstaten van de Westelijke Balkan ooit de middelen zullen hebben om volwaardige en dus volledig verantwoordelijke leden van de gemeenschap te worden. Daarom doen ze alleen maar voor hen de mogelijkheid van toetreding. Maar is stiekem wel zeker dat het alleen op de Santa Never is, dus kom nooit.

Deze methode is al vele jaren gebruikelijk. Het weegt de Europeanen, die al lid zijn van de EU, in de opbeurende zekerheid dat hun club verbonden en uitbreidbaar is. En het onderdrukt de bereidheid om een ​​inspanning te leveren in de staten die lid willen worden. Als er geen concrete doelstellingen en stappen zijn, als er geen meetbare procescriteria zijn die van nationale hervormingen een verdienste in het toetredingsproces maken, dan is er geen reden in de bureaucratieën van de Westelijke Balkan om hard te werken aan interne hervormingen. En dus geven de vermeende kandidaat-lidstaten van de EU dan alle argumenten om de toetreding tot de nog langere bank uit te stellen.

In Noord-Macedonië is men vooral verontwaardigd over het nee van Macron. Het land heeft het moeilijk gehad. Het is lid geworden van de Albanese minderheidsvoorzitter, het heeft een vriendschapsverdrag met Bulgarije ondertekend, het permanente conflict met Griekenland opgelost en het Albanees als tweede officiële taal ingesteld. Hoewel het niet duidelijk is hoe diep deze niet-etnische benadering echt is, zou het moeten worden beloond. Andere kandidaat-lidstaten, zoals Servië en Kosovo, zijn nog niet klaar. Macron rechtvaardigde onder meer zijn nee tegen de huidige toetredingsvooruitzichten van Noord-Macedonië en Albanië door de kandidaat-lidstaten van de Westelijke Balkan niet bekend te maken – dit blijft alleen oude divisies. Juist, maar dat hoeft niet.

Zoals gesuggereerd door Gerald Knaus, hoofd van het European Stability Initiative (ESI), zou men de aanpak kunnen herhalen die men ooit gebruikte voor Oostenrijk, Finland, Zweden en Noorwegen: men kon zich bij hen aansluiten voordat hij tot de EU toetrad. ” Europese Economische Ruimte (EER). Dit zou eisen en promoten. Aan meetbare criteria moet worden voldaan. En wie erbij hoort, hoewel hij niet de volledige  politieke  rechten van het EU-lidmaatschap heeft, maar in andere opzichten zou hij in feite lid zijn van de EU – omdat het tot op de dag van vandaag het niet-EU-land Noorwegen is.

De staten van de Westelijke Balkan zijn echt niet in staat dat ze goed passen in een op mensenrechten gebaseerde rechtsstaat en de scheiding van machten die de EU aanvaarden. De Balkan, al meer dan honderd jaar een explosie aan de rand van Europa, maar  binnenEuropa, de EU kan niet onverschillig zijn. Of Europa vredig blijft, maar ook afhangt van de Balkan zelf, waarin het christendom en de islam veel langer en meer met elkaar verweven zijn dan in Frankrijk, Duitsland en het VK. Kosovo, Montenegro, Albanië, Servië, Bosnië en Herzegovina en Noord-Macedonië zijn allemaal staten die in hun huidige staat niet goed passen bij de etnisch en religieus kleurenblinde EU. Maar omdat de Balkan zo belangrijk is voor de veiligheid van Europa en voor zijn relatie tot de wereld buiten de Bosporus, mag hij niet onverschillig staan ​​tegenover de Europese Unie. Dit komt ook omdat Rusland en China klaar zijn om het vacuüm te vullen dat ontstaat door de onwetendheid van de EU over de regio.

Tenminste hier is Duitsland in trek. Het kanselierkantoor en elders hebben lange tijd te maken gehad met het initiatief van de Franse president en met een regenbui die van tijd tot tijd heeft geregend en binnenkort zal overgaan. Als Duitsland geen absolutistisch Europa wil, moet het nu het initiatief nemen. En niet verder gaan in de zelfverzekerde, maar minder ambitieuze Kanzleramtstrott. “

OPMERKING VAN DE REDACTIE: Indignatie.nl is een onafhankelijk nieuwsbron voor ieder die op de hoogte wil blijven van het Nationale en Internationaal nieuws vaak in de vorm van opinies. Als u ons wil helpen met een kleine donatie voor onze schrijvers en medewerkers te ondersteunen, en gezond te blijven.
Lees ook:  Erdogan dreigt opnieuw “poorten te openen” voor migranten


How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating / 5. Vote count:

No votes so far! Be the first to rate this post.

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Comments

comments