EU en neoliberalisme in ondergang: geld is overvloedig denken ze in Brussel

EU en neoliberalisme in ondergang: geld is overvloedig denken ze in Brussel

10 december 2019 0 Door Indignatie redactie

De EU faalt vanwege een verifieerbare valse economische doctrine. De heersende neoklassieke school kan geen crises voorspellen noch bijdragen aan de oplossing ervan. Hun centrale veronderstellingen worden door de realiteit weerlegd. Tijd voor een paradigmaverschuiving.

Het vorige verhaal gaat ongeveer zo: de staatsschuld van veel landen in de EU en de eurozone is niet duurzaam. Nederland heeft ook lang buiten zijn mogelijkheden geleefd en een schuldenberg opgebouwd, die het als een erfenis van toekomstige generaties belast. Kortom, de regel van de gerenommeerde Harvard-econoom Kenneth Rogoff is van toepassing, volgens welke een schuld, die hoger is dan 90 procent van het BBP, voor een nationale economie op de lange termijn niet houdbaar is, omdat dan de groei afneemt. Aangezien de schuldenlast van veel landen in de EU boven dit niveau ligt, heeft de EU een streng bezuinigingsbeleid opgelegd aan haar landen en de handhavingsrechten van de Commissie op de nationale begrotingen afgedwongen. Deze beperking van de soevereiniteit van de staat is in het belang van toekomstige generaties.

Over het algemeen is schuld een probleem, ze moeten immers met rente worden terugbetaald. Degenen die permanent op krediet leven, leven simpelweg op teveel grond, dus moeten ze zichzelf beperken. Dit geldt op kleine schaal en natuurlijk ook op grote schaal, dat wil zeggen op het niveau van de staat. In plaats daarvan zet u de drukpers gewoon omhoog en creëert u een inflatie die de opgeslagen en onbeheerste waarden kan devalueren. Uiteindelijk dreigt het faillissement van de staat. Het is dus heel eenvoudig: als een staat geld wil uitgeven, moet het eerst zijn belast.

Op deze manier kan de positie van de economische hoofdstroom grofweg worden samengevat als het gaat om overheidsschuld en overheidsuitgaven. Schuld is slecht, sparen is goed, omdat de besparingen komen als bestaande schulden op een rechte weg in de volgende generatie. Ze hebben een klein fortuin geërfd of schulden die ze moeten afbetalen. Daarom in Duitsland: zwarte nul, schuldreductie en soberheid. Met zijn krachtige positie in de EU heeft Duitsland ook alle andere staten van de monetaire unie tot deze koers gedwongen.

Maar er zijn een paar problemen met deze kijk op dingen. Het kleine probleem is dat de bovengenoemde Rogoff-formule verkeerd is omdat de ster-econoom wetenschappelijk onrein heeft gewerkt. Hij negeerde eenvoudig landen die niet in een hypothese in zijn onderzoek pasten. Voilà … Het kwam tijdens het onderzoek naar voren, wat hij als een hypothese had aangenomen. Dat is natuurlijk niet wetenschappelijk.

Maar zelfs als de waarde verkeerd kan zijn, kan men beweren, dus de overheidsschuld is nog steeds problematisch omdat ze moet worden afbetaald door toekomstige generaties. Deze opvatting is ook iets te kort, omdat een staat met de schuld in de balans altijd de eisen heeft geërfd. Iemand kocht de staatsobligaties waaruit deze schuld bestaat. In de regel zijn dit hun eigen burgers, banken, bedrijven en instellingen die zichzelf willen afdekken. Met de schulden dus zijn de eisen geërfd. Dit betekent dat exact nul wordt geërfd omdat schulden en schulden worden kwijtgescholden.

Deze nogal geruststellende en bovendien onbetwistbare kijk op staatsschuld benadrukt een vrij recente economische theorie: de moderne monetaire theorie. Aandacht voor hen is lonend omdat het een totaal andere kijk op staatsschuld en -tekorten biedt, en daarmee de mogelijkheden van politieke vormgeving en kansen voor sociale ontwikkeling. Dus ze geeft ook toe met de fout, het zou eerst moeten worden belast, zodat een staat geld kan investeren. Het is andersom. De staat investeert. Deze investeringen zijn de inkomsten van andere sectoren van een economie. Een deel van deze inkomsten wordt door de staat teruggevorderd in de vorm van belastingen.

Helaas wordt MMT, zoals de moderne monetaire theorie meestal wordt afgekort, in Duitsland nauwelijks besproken , behalve op de website makroskop.eu . De VS is veel verder vooruit, met een verbod op MMT dat al wordt overwogen, wat getuigt van hoe bedreigd het establishment zich duidelijk voelt.

Lees ook:  Catalaanse regeringsleider roept op tot onmiddellijk einde geweld in Barcelona

Het feit dat de discussie in Duitsland zoveel achterblijft, is betreurenswaardig, omdat het veel dieper zou kunnen verklaren waarom Duitsland en de EU in internationale vergelijking verder en lager dalen, en het zou ook kunnen verklaren wat de EU doet. Het zou snel duidelijk zijn: Poetin niet.

Wat geld is, kunnen neoliberale economen niet naar tevredenheid antwoorden. Universeel ruilmiddel, waardevol vanwege de schaarste van het aanbod, dus zijn interpretatie. Zoiets als goud, op de een of andere manier gewoon anders. De eenvoudige beschrijvingen van neoklassiek blijven onbevredigend omdat ze op geen enkele manier modern geld kunnen verklaren.

De benadering van MMT is anders: geld heeft geen intrinsieke waarde. Geld als materieel goed, aangezien bankbiljetten en munten geen waarde hebben die gelijk is aan hun koopkracht. Een factuur van tien euro als item heeft geen waarde van tien euro, maar hooguit een paar cent. Geld op de bank bestaat niet materieel, maar alleen virtueel. Het heeft geen kwantificeerbare waarde als een opgeslagen eenheid. Een bank is niet de eerste geldopslag, maar een datacenter. De waarde van geld komt niet van zichzelf, maar van een andere bron. Geld krijgt zijn waarde doordat het wordt herkend als betaalmiddel. De waarde van geld komt van de wetgever. De waarde van geld is wettelijk vastgelegd. De staat stelt het in als betaalmiddel, u kunt er zijn belastingen mee betalen. Dit brengt het vertrouwen, dus geld heeft zijn nut, vandaar zijn waarde. Om deze reden zijn neoliberale ideeën zoals “particulier geld” of “geld zonder de staat” volslagen onzin, hier terloops opgemerkt.

Een staat met een eigen centrale bank heeft monetaire soevereiniteit, wat betekent dat hij nooit failliet kan gaan in zijn eigen valuta en alle producten in zijn valuta kan kopen. Dit geldt vooral voor het goederenwerk. Volgens dit inzicht is elke werkloze die wil werken een teken van het falen van de overheid.

In een ideale economische wereld creëert de staat banen in tijden van werkloosheid en onderbezetting door investeringen. Deze zijn niet precair, maar voldoende. Wanneer bedrijven worden ontslagen in economische neergang of failliet gaan vanwege een gebrek aan innovativiteit, hoeven werknemers in de economie die zijn georganiseerd volgens de regels van de MMT geen zorgen te maken over het verliezen van hun baan, omdat ze onmiddellijk nieuw, adequaat werk vinden in een breed scala van vormen. Mercedes-Benz en Audi kunnen failliet gaan omdat ze de ontwikkelingen van de afgelopen decennia hebben verslapen. Werknemers zouden onmiddellijk nieuwe banen vinden in een omgeving met volledige tewerkstelling, zich opnieuw omscholen, zich heroriënteren, maar zouden niet worden bedreigd met statusverlies. Het faillissement zou geen catastrofe zijn, maar slechts een aanpassing van de markt.

De overheidsmaatregelen worden gefinancierd door overheidstekorten en uiteindelijk door schulden, waarbij deze tekorten en schulden de inkomsten van de particuliere sector zijn. Als een staat bijvoorbeeld in infrastructuur investeert, is het geld niet weg. Het is gewoon ergens anders. Het is met de bedrijven en medewerkers die de infrastructuurprojecten uitvoeren. Bovendien heeft dit geld iets van echte waarde gecreëerd: wegen, een goed ontwikkeld spoornetwerk, goed functionerend openbaar vervoer. Dit wordt niet beperkt door de schaarste van geld. Dit kan willekeurig worden gegenereerd. Om deze relaties te noemen vergeet de heersende economische leer volledig. Elke poging tot staatsbesparing, zoals te zien is voor soevereine valuta zoals de dollar, leidt tot een recessie. De toegevoegde waarde wordt beperkt door andere factoren. Een daarvan is inflatie.

Geld is oneindig beschikbaar in een functionerende economie. Geld wordt gegenereerd door boekingen die een belofte zijn om contant te betalen. Een centrale bank kan een oneindige hoeveelheid geld verstrekken in de valuta waarin zij actief is. Zelfs banken kunnen geld verdienen door te lenen. Er is praktisch geen limiet. Geld is, in tegenstelling tot het concept van neoklassiek, geen schaars goed. Het kan onmiddellijk worden gegenereerd indien nodig. De middelen die de centrale bank aan een staat ter beschikking stelt, zijn de inkomsten van de particuliere sector, waarvan zij een deel van de belastingen aan de staat moet terugbetalen.

Lees ook:  Van wetenschapper-politici tot een anti-wetenschappelijke demagoog: Amerika's tragische afdaling in waanzin

Het geheel wordt gefinancierd door staatsobligaties. De winsten en activa worden nergens als contant geld opgeslagen, maar worden omgezet in onderpand tenzij ze worden verbruikt of herbelegd. Dat is de overheidsschuld. Het kan in deze context worden gezien: de overheidsschuld heeft meer het karakter van een schikkingsomvang, het is absoluut niet bedreigend en geen last voor toekomstige generaties. De overheidsschuld wordt momenteel niet opnieuw geïnvesteerd in de reële economie of verbruikt overschotten van burgers en het bedrijfsleven. Laat me dit in het belang van de hele samenleving nog eens zeggen dat precies nul wordt geërfd. Dit saldo nul kan nu worden achtergelaten met een intacte infrastructuur of zonder erfenis. Het kan worden gecombineerd met een functionerende gezondheid, Pensioen of sociaal systeem overnemen of gewoon zonder. Het kan worden geërfd met een koolstofneutrale economische vorm die opnieuw is ontworpen met grote financiële uitgaven, of zelfs met een spaarzaam gecorrigeerde, fossiele “ga zo door”. We kiezen altijd de tweede optie. Om puur ideologische redenen.

Deze vorm van economische activiteit wordt niet beperkt door een gebrek aan geld, maar door inflatie. Maar in tegenstelling tot de mening van de heersende economische doctrine, vindt inflatie niet alleen plaats wanneer er steeds meer geld in omloop is. Dit is een noodzakelijke maar niet voldoende voorwaarde. De laatste jaren weerleggen in de praktijk de neoklassieke stelling dat “geld drukken” automatisch tot inflatie leidt. Er is een ongelooflijke hoeveelheid geld beschikbaar, maar er is vrijwel geen inflatie (behalve op de beurzen en op de onroerendgoedmarkt), omdat de staten in het bijzonder in de eurozone gebonden zijn aan bezuinigingsmaatregelen en schuldremming. Ze kunnen het beschikbare geld niet opnemen om hun nationale economieën te stimuleren, investeren, herbouwen en realiseren. De gelegenheid zou gunstig zijn gezien het debat over klimaatverandering. Nu nemen we het geld en geven we vorm aan de toekomst ten behoeve van toekomstige generaties. Dat dit niet gebeurt, getuigt dat de politieke intentieverklaringen louter lippendienst zijn. Maar zelfs de klimaatbeweging zelf begrijpt de economische context niet wanneer deze de klimaatvraag stelt over de sociale kwestie en denkt dat het ene iets moet afleggen voor het andere. Het gaat beide samen, omdat we er het geld voor hebben. Maar niemand wil dat geld. Zo blijft de eurozone weg van de beoogde inflatie van twee procent. dat de politieke intentieverklaringen louter lippendienst zijn. Maar zelfs de klimaatbeweging zelf begrijpt de economische context niet wanneer deze de klimaatvraag stelt over de sociale kwestie en denkt dat het ene iets moet afleggen voor het andere. Het gaat beide samen, omdat we er het geld voor hebben. Maar niemand wil dat geld. Zo blijft de eurozone weg van de beoogde inflatie van twee procent. dat de politieke intentieverklaringen louter lippendienst zijn. Maar zelfs de klimaatbeweging zelf begrijpt de economische context niet wanneer deze de klimaatvraag stelt over de sociale kwestie en denkt dat het ene iets moet afleggen voor het andere. Het gaat beide samen, omdat we er het geld voor hebben. Maar niemand wil dat geld. Zo blijft de eurozone weg van de beoogde inflatie van twee procent.

Inflatie kan alleen optreden als de vraag toeneemt bij volledige capaciteitsbenutting van alle productiecapaciteiten. Alleen dan stijgt de prijs. Maar we hebben deze situatie niet, noch in Duitsland, noch in Europa. Hier werkt niets aan de gebruikslimiet, integendeel. Om de vraag en dus het gebruik te laten stijgen, zouden de lonen aanvankelijk sterk moeten stijgen. In de eurozone is hiervan geen sprake. De factor arbeid staat in de hele EU onder druk. In Duitsland vanwege onzeker werk, tijdelijk werk, tijdslimieten en andere “dereguleringen”. De druk van Agenda 2010 heeft echter niet tot groei geleid. Duitsland en de Monetaire Unie blijven integendeel achter bij de wereldwijde trend, omdat bezuinigingen en bezuinigingen de binnenlandse vraag verminderen. De productiecapaciteiten worden daarom op geen enkele manier benut, de lonen stijgen ver onder het economisch mogelijke en zinvolle. Om die reden is er geen significante inflatie, hoewel de ECB er alles aan doet om de inflatie te stimuleren. Ze “print” geld. Dat dit niet tot inflatie leidt, bewijst hoe fundamenteel verkeerd de heersende economische doctrine is. De hoofdrolspelers waarschuwen tegen inflatie sinds de aankoopprogramma’s van de ECB, maar ze willen niet meedoen. hoe fundamenteel verkeerd is de heersende economische leer. 

Al meer dan tien jaar verkeren de EU en de eurozone in een crisis, die wordt ondersteund door het bezuinigingsbeleid van Duitsland en een volledig eenzijdig, ideologisch achterhaald economisch perspectief. De heersende economische leer heeft de crisis niet kunnen voorzien, noch is het in staat om geschikte concepten te ontwikkelen om de crisis te beëindigen. Daarom loopt de eurozone achter op internationale normen, eroderen infrastructuren in de eurozone, stagneert innovatie, is de werkloosheid aanhoudend hoog en neemt de armoede toe.

Waar we ons natuurlijk voor moeten verontschuldigen, is dat, in tegenstelling tot landen als Rusland, China en de VS, de eurolanden geen soevereine valuta hebben. De aan de euro gekoppelde landen hebben hun nationale monetaire soevereiniteit overgedragen aan de Europese Centrale Bank, die beroofd is van de invloed van natiestaten. De eurolanden zijn dus de ware, neoliberale droom van een van Hayek: gedemocratiseerd en vastgebonden in een niet langer controleerbaar door het valutaregime van de nationale staten dat regulerende interventie door de staat verhindert, omdat de nationale staten met elkaar reclame maken voor de gunst van de markten. concurreren. Met zijn te verwachten mislukking staat de eurozone echter ook voor het falen van neoklassiek als een economische school, 

Het is ook van toepassing op de eurozone dat het niet failliet kan gaan in zijn eigen valuta, tenzij de ECB de levering van geld aan individuele eurolanden ontkent. Dat is wat er in Griekenland is gebeurd. Dergelijke radicale maatregelen zijn echter minder geruststellend en maken het systeem kwetsbaar. Het heeft ook duidelijk aangetoond dat het euro-systeem in wezen disfunctioneel is. Meedoen is daarom niet erg aantrekkelijk. Landen als Polen, die oorspronkelijk van plan waren toe te treden tot de eurozone, hebben het project nu begraven. De afgelopen jaren is duidelijk geworden dat het opgeven van monetaire soevereiniteit niet in het belang is van nationale staten. De grote paradox is dat natuurlijk ECB-president Mario Draghi deze fout en het verbod op overheidsfinanciering zag, waarvoor in principe geen geldige reden is, zeer, zeer ruim geïnterpreteerd. Hij smeekte letterlijk om staten het geld van de ECB te laten gebruiken om iets nuttigs te doen. Alleen, ze hebben geweigerd vanwege schuldenrem en Duitse bezuinigingen dicteren om het te doen. 

Er zijn dus maar twee mogelijke scenario’s voor de eurozone: het breekt uit elkaar of de ECB wordt een centrale bank voor alle landen van het eurogebied, niet alleen vanwege prijsstabiliteit, maar ook door volledige werkgelegenheid en euro-obligaties met één rentetarief voor alle eurolanden. De landen van de monetaire unie moeten weer zoiets als valutasoevereiniteit ontvangen. Na het laatste ziet het er niet uit, dus het uiteenvallen blijft. Poetin, zoveel is al zeker, dat zal het niet zijn geweest. Het is een economische ideologie die hier in werkelijkheid faalt.

Lees ook:  De regering van Nederland laat de werkende klasse opdraaien voor de kosten van Covid-19


Comments

comments