14 jaar Merkel: Nooit eerder heeft een politicus in de Bondsrepubliek dergelijke schade toegebracht

14 jaar Merkel: Nooit eerder heeft een politicus in de Bondsrepubliek dergelijke schade toegebracht

30 december 2019 2 Door Indignatie redactie

De Bondsrepubliek Duitsland is vandaag – na 14 jaar Merkel – de staat met het laagste particuliere vermogen van alle eurolanden, met een van de hoogste belastingtarieven wereldwijd en een van de laagste pensioenrechten in de EU. Bovendien is ons land sinds 2015 het toneel van immigratie-gerelateerde buitenlandse misdaad en het slachtoffer van een economisch krankzinnig ideologie-aangedreven energie- en economisch beleid. Een gastbijdrage van Frank Haubold

Als historici de ambtstermijn van kanselier Merkel in 30 of 50 jaar analyseren en beoordelen, moet drie jaar de focus zijn: 2011 als het begin van de zogenaamde “energietransitie”, 2015 als het jaar waarin de controle over de nationale grenzen werd opgeheven en 2019 als het begin van de definitieve vernietiging van het land energieke en industriële basis van het land onder de vlag van “klimaatredding”.

Kanselier Merkel besloot plotseling in 2011, na een nucleair ongeval veroorzaakt door een tsunami in het verre Japan, voornamelijk om electorale tactiek, om het moeizaam onderhandelde nucleaire compromis af te schaffen en een einde te maken aan het vreedzame gebruik van kernenergie in de Bondsrepubliek Duitsland. Het feit dat het risico op tsunami en aardbevingen in dit land redelijk beheersbaar is en dat de meeste landen er niet eens aan denken om de uitbreiding van kernenergie te stoppen, deed er niet toe, net als economische overwegingen. Er was immers de consument, die verplicht kon worden om de mijn via het EEG te betalen.

Zogenaamde “energietransitie” is mislukt

Zelfs de ‘wereld’, die absoluut niet kritisch is ten opzichte van de overheid, heeft recentelijk niet kunnen toegeven dat de zogenaamde ‘energieturnaround’ is mislukt: ‘De doelen van de energieturnaround worden gemist. Ondanks de vele miljarden is er geen vermindering van de uitstoot van kooldioxide, geen lager energieverbruik, geen hogere energieproductiviteit en niet langer gebruikte hernieuwbare energiebronnen, zoals de Federal Audit Office maanden geleden ontdekte. In ruil daarvoor betalen Duitse consumenten en bedrijven de hoogste elektriciteits- en gasprijzen ter wereld. “

De exploitanten van windturbines kunnen echter hun handen wrijven. Elektriciteitsklanten ontvangen zelfs geld van het EEG voor nooit geproduceerde elektriciteit. Volgens een rapport van de “Welt” waren de consumentenuitgaven aan de niet-geproduceerde spookstroom alleen al in het eerste kwartaal van 2019 364 miljoen euro. Citaat: “Omdat er geen netwerk is voor het transport van groene stroom. De consument betaalt de rekening. ‘

In ruil daarvoor steeg de prijs voor één kilowattuur elektrische energie tijdens het kanselierschap van Merkel van 18,66 cent tot 30,43 cent (2019), d.w.z. met 63 procent, wat natuurlijk ook een gevolg is van de genoemde “energietransitie”, waardoor de EEG-toeslag steeg bijna vertienvoudigd van 0,69 cent naar 6,76 cent (2020). Een gemiddeld driepersoonshuishouden betaalt daarom iets minder dan 250 euro per jaar voor deze onredelijke unilaterale inspanningen van de Federale Republiek, die ook de stabiliteit van de energievoorziening van het land in gevaar brengt. De vergoeding die aan de energiebedrijven moet worden betaald voor de voortijdige exit uit kernenergie is in de miljarden. Alleen Vattenfall eist 5,7 miljard euro van een internationaal arbitragetribunaal.

Overschrijdt in zijn eentje de toepasselijke asielwetgeving en artikel 16 bis van de basiswet

merkelDe asielwetgeving en artikel 16 bis van de basiswet, die in 2015 was opgeheven zonder de toestemming van de Bondsdag of het kabinetsbesluit, hadden dramatische gevolgen voor zowel de kosten als de interne veiligheid. De bondskanselier zelf was primair verantwoordelijk voor het politieke besluit, waarbij alle bezwaren van de veiligheidsautoriteiten werden afgewezen en sindsdien bijna 2 miljoen immigranten het land binnenkwamen, grotendeels ongecontroleerd, waaronder 70 procent die hun identiteit vermomde.

De kosten voor het volledige aanbod van deze klanten zijn een taboe-onderwerp in dit land. Officieel besteedde de federale overheid in 2018 15,1 miljard euro aan ‘vluchtelingenzorg’ in Duitsland, maar dat is slechts het topje van de ijsberg. De “NZZ” citeert minister van ontwikkeling Müller: “De federale overheid, staten en gemeenten besteden 30 miljard euro per jaar aan een miljoen vluchtelingen. Het geld zou beter worden geïnvesteerd in de landen van herkomst. ”Aangezien nu ongeveer 1,8 miljoen immigranten worden verzorgd, zijn er al snel meer dan 50 miljard per jaar, een aantal dat in overeenstemming is met de schattingen van het Instituut voor de Duitse economie (IW) en de Raad van Deskundigen gecorreleerd.

“Vluchtelingencrisis”: een miljardenbedrijf

Nu komen er 50 miljard per jaar niet uit de lucht vallen en zijn ze ook niet beschikbaar “omdat de federale overheid het goed heeft gedaan”, zoals een voormalige wijnkoningin die in de politiek is gestrand onlangs trots aankondigde. Nee, het is het geld van de belastingbetaler en de sociale zekerheidsbijdragen die door de burgers hard worden verdiend en onvermijdelijk elders ontbreken. Dit geld zou kunnen worden gebruikt om scholen en kinderdagverblijven te renoveren, jeugdwerk te financieren, bruggen en wegen te repareren, sociaal achtergestelde en daklozen in staat te stellen een fatsoenlijk bestaan ​​te hebben en de schandalige behoefte aan zorg te verlichten. Maar voor zo’n vanzelfsprekendheid wordt u niet wereldwijd gevierd als een weldoener als kanselier en de migratie-industrie, die nauw verbonden is met de politiek, wil ook leven voor wie de “vluchtelingencrisis” een miljardenbedrijf is.

Terwijl de politiek en de media aanvankelijk een toename van de criminaliteit als gevolg van immigratie ontkenden en later in perspectief plaatsten, laten de officiële statistieken (statistieken over politiecriminaliteit en de federale recherche) een ander beeld zien. In 2005, d.w.z. aan het begin van het kanselierschap van Merkel, was het aantal niet-Duitse verdachten (zonder schending van de rechten van buitenlanders) nog 448.544 mensen en 20 procent van alle verdachten. In 2018 waren er 589.200 en 30,4 procent van alle verdachten. Deze dramatische toename van ten minste 31,4 procent is voornamelijk te wijten aan vermoedelijke immigranten (voorheen asielzoekers), waarvan het aantal met name sinds 2015 aanzienlijk is toegenomen en die in 2018 165.769 bedroeg en 296.226 misdrijven pleegde. In 2014 was dat 115.011.

De kolenmijn betaalde en de lokale slachtoffers betaalden

Een staat die zijn grenzen niet beschermt en zelfs ongecontroleerde zware criminelen en jihadisten opneemt en wordt ondersteund door het sociale systeem, laat zijn eigen bevolking vrij voor plundering, verkrachting en, in extreme gevallen, zelfs moord.

De rekening voor de vermeende vrijgevigheid van de kanselier, die politiek verantwoordelijk is voor deze voorwaarden, werd betaald door de lokale slachtoffers. Alleen al in 2018 waren 46.336 Duitse slachtoffers van criminaliteit met immigranten als verdachten, inclusief 3.261 misdaden tegen seksuele zelfbeschikking, slachtoffers van criminaliteit volgens het beeld van de federale recherche “Criminaliteit in de context van immigratie”. We moeten ook denken aan de bloedige aanval op de Berlijnse Breitscheid-Platz door een afgewezen asielzoeker met een zeer crimineel verleden. Elf mensen stierven en 55 raakten gedeeltelijk ernstig gewond. De nalatige omgang met de autoriteiten door de latere dader, die sociale uitkeringen aanvroeg onder ten minste 14 aliassen in Duitsland, benadrukte de waanzin van het immigratiebeleid van Merkel. Een staat

Naast de gebruikelijke laster als een “xenofobie” of “racist”, bekritiseerden de propagandisten van Merkel ook dit beleid en verklaarden dat Duitsland een rijk land was waarvan de bevolking een morele plicht had om asielzoekers van over de hele wereld te accepteren en te verzorgen.

Lees ook:  Terroristische aanslag in Limburg - Angela Merkel eiste: vluchtelingen moeten vrachtwagenchauffeur worden

Het gemiddelde huishoudvermogen in zogenaamd rijk Duitsland is lager dan in enig ander euroland

Hoe ver het is met deze vermeende rijkdom van de Duitsers, blijkt uit statistieken over de gemiddelde welvaart van het huishouden, die dateert uit 2010, maar in de tussentijd misschien slechts marginaal is veranderd. Dienovereenkomstig is het gemiddelde gezinsvermogen in zogenaamd welvarend Duitsland lager dan in enig ander euroland. De “FAZ” schrijft: “De mediaanwaarden hier zijn 51.400 EUR – in Cyprus 266.900 EUR. Dit is een van de resultaten van een langverwachte enquête van de centrale banken over armoede en rijkdom in hun landen. De mediane rijkdom – de helft van de huishoudens heeft meer en de andere minder – ligt rond de 109.000 euro in het eurogebied, hoewel de gegevens voor Ierland en Estland nog niet beschikbaar zijn. In Duitsland heeft de massa huishoudens echter niet eens de helft minder.

De sluipende onteigening van Duitse spaarders door het verwoestende nulrentebeleid van de ECB wordt gewillig ondersteund door de regering Merkel, zoals elke maatregel ten gunste van derden ten koste van de eigen bevolking. De begunstigden zijn in wezen de insolvente zuidelijke staten van de EU, waarvoor de Europese Centrale Bank als gelddrukmachine fungeert. Met ongeveer 2,5 biljoen euro aan spaarrekeningen en call-money accounts in Duitsland en een inflatiepercentage van gemiddeld 1,5 procent zijn de besparingen op spaargeld bijna 40 miljard euro, waar de Duitse spaarders jaarlijks voor worden bedrogen (!). Dat is meer dan een tiende van het totale federale budget!

Het is passend dat het aantal precaire arbeidsrelaties in Duitsland, ook wel “tijdelijk” of “uitzendwerk” genoemd, meer dan verdubbeld tijdens Merkel’s kanselarij van 464.000 (2005) tot 1.04 miljoen in 2018. Het aandeel ontvangers van lage lonen bevindt zich ook in de top van Europa in Duitsland met 22,5 procent.

Ondertussen daalde het gemiddelde pensioenniveau (vóór belastingen!) Van 52,6 procent van het nettoloon naar 48,0 procent (2019), waarmee het een van de laagste in Europa is. Bayerischer Rundfunk schrijft: “Terwijl mannelijke laagverdieners in de EU gemiddeld 80,7 procent van hun netto gemiddelde inkomsten als netto pensioen kunnen verwachten, was het in Duitsland slechts 53,4 procent.” Normale verdieners zijn echter nauwelijks beter, omdat hier het EU-gemiddelde is 70,9 procent vergeleken met de bovengenoemde 48,0 procent in Duitsland.

Pensioenniveau daalt sterk, belastingdruk neemt sterk toe

In tegenstelling tot het pensioenniveau is de belastingdruk voor belastingplichtige burgers in Duitsland een van de hoogste ter wereld. In 2018 bedroeg het aandeel van belastingen (inkomstenbelasting plus sociale lasten) op het bruto-inkomen in Duitsland 39,7 procent (exclusief werkgeversaandeel). Dit aandeel is 23,8 procent in de VS en slechts 17,4 procent in Zwitserland. Zelfs de verzorgingsstaat Zweden vraagt ​​zijn werknemers slechts om 25,2 procent te betalen. Met name veruit het grootste deel van de sociale zekerheidsbijdragen wereldwijd (20,6 procent van het bruto inkomen), gezien de lage pensioenen, roept de vraag op wie door deze belastingen wordt gefinancierd. Dit zijn voornamelijk immigranten en migranten die nooit hebben betaald aan de Duitse sociale systemen, maar ook het enorme administratieve apparaat van de Federale Arbeidsbemiddeling, de zorgverzekeraars,

Het jaar 2019 werd tot nu toe gekenmerkt door twee beslissingen, waarvan de economische en sociale gevolgen nog niet te voorzien zijn. Dit zijn ten eerste de beslissing om steenkool uiterlijk in 2038 af te bouwen en ten tweede het zogenaamde “klimaatpakket” van de regering Merkel, dat op 16 oktober 2019 door het federale kabinet is aangenomen. Vanuit ecologisch oogpunt valt er weinig te zeggen tegen het afkeren van elektriciteitsopwekking op basis van kolen, op voorwaarde dat er verstandige en economische alternatieven zijn. Maar zoiets bestaat niet, althans niet in Duitsland, waar de CO2-neutrale kernenergie pas onlangs is afgezworen. Het aandeel van windenergie in elektriciteitsopwekking was slechts 17,5% in 2018, dat van fotovoltaïsche cellen 7,1%, die beide niet eens continu beschikbaar zijn. Onder deze omstandigheden wordt de geplande kolenuitgang nog steeds beschreven als “avontuurlijk”. Hetzelfde geldt voor het “klimaatpakket”, dat ook gepaard gaat met de ernst van het “redden” van het wereldwijde klimaat in de geest van de Greta-religieuzen. De enige manier om vliegtickets duurder te maken, is door Duitse luchtvaartmaatschappijen en luchthavens achter te laten in internationale concurrentie. Het aanstaande verbod op olieverwarming en het vooruitzicht van financiering voor alternatieve verwarmingssystemen doen de vraag al ineenstorten, zoals de “Welt” schrijft: “Met zijn klimaatpakket heeft de Duitse regering de verwarmingsmarkt in Duitsland in chaos gedompeld: duizenden huiseigenaren hebben hun bestellingen geannuleerd , “Bevordering van elektromobiliteit ten koste van de gevestigde auto-industrie kost honderdduizenden banen, en niet te vergeten de toegenomen behoefte aan elektrische energie. Net als bij de nucleaire uitfasering volgde de kanselier het geschreeuw van luide lobby’s ten koste van de economie en de rede.

De Bondsrepubliek Duitsland is vandaag de staat met het laagste particuliere vermogen van alle eurolanden, met een van de hoogste belastingtarieven wereldwijd en een van de laagste pensioenrechten in de EU. Bovendien is ons land uiterlijk sinds 2015 het toneel van immigratie-gerelateerde buitenlandse misdaad en het slachtoffer van een economisch krankzinnig ideologie-aangedreven energie- en economisch beleid dat de Federale Republiek op middellange termijn zal uitsluiten van het aantal economisch leidende landen.

Om de situatie opnieuw samen te vatten: de Bondsrepubliek Duitsland is vandaag de staat met het laagste particuliere vermogen van alle eurolanden, met een van de hoogste belastingtarieven wereldwijd en een van de laagste pensioenrechten in de EU. Bovendien is ons land uiterlijk sinds 2015 het toneel van immigratie-gerelateerde buitenlandse misdaad en het slachtoffer van een economisch krankzinnig ideologie-aangedreven energie- en economisch beleid dat de Federale Republiek op middellange termijn zal uitsluiten van het aantal economisch leidende landen.

Naast de bovengenoemde feiten en cijfers is er nog een andere, niet minder bedreigende ontwikkeling om over te klagen, namelijk de verdeling van de samenleving veroorzaakt en ondersteund door Merkel en haar politieke en media-bondgenoten, en de geleidelijke oprichting van een dictatuur.

Censuur en dwang om overheidspropaganda te financieren

De Bondsrepubliek is nu waarschijnlijk het enige westerse land waarin alle lezers- en discussiefora van de reguliere media worden gecensureerd in het belang van de overheid. Buiten dictaturen is het waarschijnlijk ook het enige land waar de staat de burger dwingt om overheidspropaganda in de publieke media te financieren. In de tussentijd is een situatie bereikt waarin de politiek geïnteresseerde wordt gedwongen om informatie van buitenlandse media (bijvoorbeeld Zwitserland) te verkrijgen over wat er in hun eigen land gebeurt, omdat er geen onafhankelijke rapportage meer is buiten niche-media.

Dit proces van quasi-egalisatie van de media is nauw verbonden met 2015, en zelfs de meer linkse Otto Brenner Foundation moest in een onderzoek toegeven dat de onderzochte media voornamelijk overheidspropaganda verspreidden met betrekking tot het vluchtelingenprobleem. In een dergelijke omgeving is een objectieve discussie in het openbaar niet langer mogelijk – een situatie die me fataal herinnert aan de omstandigheden in de vervaagde DDR, die de cirkel voor de socialisatie van Merkel sluit.

De geleden schade is onherstelbaar

Met het oog op al deze ontwikkelingen kan zonder overdrijving worden gesteld dat er in de geschiedenis van de Bondsrepubliek nooit een bondskanselier of politicus is geweest die zijn eigen gemeenschap als Angela Merkel een blijvende en onomkeerbare schade heeft toegebracht. Tegen deze achtergrond klinkt de eed van ambt, die de kanselier aflegde toen ze aantrad, voor mij als pure spot:

“Ik zweer dat ik mijn kracht zal wijden aan het welzijn van het Duitse volk, hun voordelen zal vergroten, schade van hen zal wegnemen, de basiswet en de wetten van de federale overheid zal handhaven en verdedigen, mijn plichten gewetensvol zal vervullen en gerechtigheid tegen iedereen zal uitoefenen. Dus help me God. “

Comments

comments