Wanneer aanwezigheid afwezig wordt in het Midden-Oosten

Wanneer aanwezigheid afwezig wordt in het Midden-Oosten

7 januari 2020 0 Door Indignatie redactie

De Amerikaanse militaire aanwezigheid in het Midden-Oosten lijkt nu niets meer te zijn dan een afwezigheid van gedachte.

Geschiedenis is opgebouwd uit symbolische momenten. Terwijl het jaar 2020 en een nieuw decennium beginnen, heeft de Amerikaanse president Donald Trump het iconische gebaar gegeven dat ervoor moet zorgen dat toekomstige herinneringen aan zowel het jaar als het decennium worden gericht op zijn torenhoge persoonlijkheid.

Trump toont zijn onwetendheid over hoe de Eerste Wereldoorlog begon (of misschien misbruik maakt van de onwetendheid van iedereen) en heeft een initiatief genomen dat, met dezelfde onbedoelde logica, zou kunnen leiden tot de lancering van Wereldoorlog III. Er zijn meerdere redenen om te geloven dat het instinct of de logica van terughoudendheid zal zegevieren, maar de geschiedenis heeft zelden geaccepteerd om te voldoen aan het beoogde scenario van een groep politici. En met de toenemende geopolitieke complexiteit – dankzij alles van klimaatverandering tot sociale media – is onvoorspelbaarheid nu de norm geworden.

Sommigen voelen zich gerustgesteld dat de acties van Trump kunnen worden toegeschreven aan een korte-termijn verkiezingsstrategie. Zijn moord op twee symbolische figuren in het Midden-Oosten kan al dan niet de slimme truc blijken te zijn die beide Trump’s afzettingstraf kort houdt en zorgt voor zijn herverkiezing in november. Amerikanen moedigen immers historisch gezien ‘oorlogspresidenten’ aan, zelfs op een moment in de geschiedenis waarin ze oorlogsziek lijken te zijn. 

Voor Amerikanen en de meeste media was de Amerikaanse moord op Iraanse generaal Qassem Soleimani op 3 januari op de luchthaven van Bagdad slechts een chirurgische operatie om een ​​”slechterik” te elimineren. Ze lazen het als een ander voorbeeld van een recent vervaardigde traditie die zijn vruchten heeft afgeworpen fraai als pure politieke marketing voor zowel Barack Obama als Trump.

De truc bestaat uit het uitschakelen van een vooraanstaande leider van de Amerikaanse vijandelijke strijdkrachten. Maar terwijl Obama’s trofee (Osama bin Laden en al-Qaeda) en Trump’s recente (Abu Bakr al-Baghdadi en de Islamitische Staat) beide in zekere zin duidelijke vijanden van de VS waren, was Soleimani niet alleen niet duidelijk een vijand, maar ook niet is Iran. De meeste Amerikanen zien Iran als een tegenstander of potentiële vijand die als gevaarlijk kan worden beschouwd vanwege hun perceptie ervan als “een sponsor van terrorisme”, wat het eenvoudigweg op één lijn stelt met Saoedi-Arabië. Maar de Amerikaanse bedrijfsmedia die niet door de Republikeinse Partij worden gecontroleerd, hebben ervan afgezien Iran als een vijand te behandelen. 

In hun analyse hebben Amerikaanse media ervoor gekozen om niet op te merken wat het meest opvallende effect van de moord op Soleimani is. Vanwege het symbolische belang kan dit heel goed de druppel zijn die eindelijk de ruggen van meerdere metaforische kamelen in het Midden-Oosten heeft gebroken, waardoor de laatste overblijfselen van de illusie zijn weggenomen dat de Amerikaanse aanwezigheid in de regio een positief doel dient.

Op het moment dat Trump heeft besloten 3.500 nieuwe troepen naar Irak te sturen , terwijl het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken tegelijkertijd de evacuatie van Amerikaanse burgers heeft gelast voor hun eigen veiligheid, meldt Euronews dat de eerste plaatsvervangende spreker van Irak, Hassan al-Kaabi, “Zegt dat het tijd is om een ​​einde te maken aan ‘Amerikaanse roekeloosheid en arrogantie’, eraan toevoegend dat [de spoedparlementaire zitting op 4 januari] zal worden gewijd aan het nemen van ‘beslissende beslissingen die een einde maken aan de Amerikaanse aanwezigheid in Irak.'”

We vernemen ook dat de Iraakse premier Adel Abdul-Mahdi ‘had opgeroepen tot een noodsessie en zei dat de aanwezigheid van de VS in Irak beperkt is tot trainingstroepen om terrorisme te bestrijden. Hij beschreef de aanval die generaal Qassem Soleimani en de Iraakse functionarissen doodde als een ‘schending’ van voorwaarden voor de aanwezigheid van de Amerikaanse troepen. ‘

Op 5 januari namen Iraakse parlementsleden een niet-bindende resolutie aan waarin Amerikaanse troepen werden opgeroepen het land te verlaten.

Hier is de 3D-definitie van vandaag:

Aanwezigheid:

De handeling of de toestand van het gedurende langere tijd op een bepaalde locatie zijn, waardoor iedereen zich vanaf die locatie afvraagt, niet alleen waarom, maar wanneer het zal eindigen

Contextuele opmerking

Ali Akbar Dareini, een expert op het gebied van Iran en de VS in Teheran, heeft erop gewezen dat het effect van de moord op Soleimani “precies in strijd is met wat de Amerikanen beweren.” Maar net zoals staatssecretaris Mike Pompeo beweerde dat “de wereld is [ nu] een veel veiligere plek “zonder Soleimani beval het ministerie van Buitenlandse Zaken Amerikaanse burgers om Irak te verlaten” voor hun veiligheid. “

In een artikel over Fair Observer heeft de voormalige Britse diplomaat Ian McCredie de fundamentele psychologische waarheid opgemerkt dat “de dood van Soleimani op Iraakse bodem waarschijnlijk de steun van het volk voor de Iraanse regering zal versterken, die de generaal zal afschilderen als een Shia-martelaar en de Amerikaanse president Donald Trump als een moordenaar. ‘De gevolgen voor de Amerikaanse geloofwaardigheid zullen zich tot ver buiten het Midden-Oosten uitstrekken. Trump heeft nu duidelijk de VS omgedoopt tot een regering die regeert door moord en zijn imago, zoals McCredie ons herinnert, in lijn brengt met die van “Joseph Stalin, Muammar Gaddafi, Mohammed bin Salman en Vladimir Poetin.”

De wereld blijft speculeren over de vraag of de beloofde vergelding van Iran zal lijken op een schietende oorlog, een nucleaire holocaust, guerrillaoorlogvoering of, zoals Trump lijkt te hopen, de deal van de eeuw. McCredie wijst erop dat een onmiddellijke apocalyps onwaarschijnlijk is, al was het maar omdat Iran een land van schakers is. Het is een spel waar de Russen ook goed in zijn. Amerikanen, niet zo veel. De dreiging van Trump om 52 sites te bombarderen is allesbehalve een zet van een schaakstrateeg. 

Marwan Bishara, senior politiek analist bij Al Jazeera, maakt zijn voorspelling voor de vergelding van Iran: “Dit omvat moorden, geheime operaties, oorlogvoering met lage intensiteit en olie- en maritieme verstoringen in de Golfregio. Met andere woorden, meer van hetzelfde – veel meer. ”Bishara vermoedt zelfs een logica waar de meeste commentatoren voor terugdeinzen. Hij stelt dat het de bedoeling van Trump is om de VS te dwingen Irak helemaal te verlaten.

Lees ook:  Trump's Zealots: White Supremacists and Evangelicals Klaar voor een nieuwe burgeroorlog?

De machtsstructuur waar Trump van nature toe verplicht is, heeft zich terughoudend getoond om zoiets te doen. Maar de president heeft er altijd op aangedrongen dat de VS helemaal uit het Midden-Oosten zouden moeten komen en de vrijheid moeten hebben om thuis zaken te regelen (dwz een muur bouwen en de belastingen op de rijken verlagen om de economie te stimuleren). In deze interpretatie heeft Trump deze radicale stap gezet om ervoor te zorgen dat de aanwezigheid van de VS niet langer door de Irakezen zou worden getolereerd. Als dat zijn doel was, heeft hij het misschien bereikt. 

Er is hier een merkwaardige symmetrie. De Iraniërs hebben gewaarschuwd dat de moord op Soleimani elke overblijvende geloofwaardigheid heeft verwijderd van de bewering dat de aanwezigheid van de VS – overal in het Midden-Oosten – door de bevolking als iets anders dan een vorm van onderdrukkend imperialisme zal worden beschouwd, zo niet door regeringen. Zoals Euronews meldt : ‘De Iraanse staatstelevisie noemde Trump’s bevel om Soleimani’ de grootste misrekening door de VS ‘sinds de Tweede Wereldoorlog te doden. ‘De mensen in de regio zullen Amerikanen niet langer toestaan ​​om te blijven,’ zei het. ‘

Bishara suggereert moedig dat het volgens Trump niet zozeer een misrekening was als wel zijn bevestigde intentie. Interessant is dat een artikel in de New York Times speculeert : “Het zou best kunnen blijken dat het doden van Soleimani, bedoeld als een schot tegen Iran, een van de langetermijndoelstellingen van Iran zou kunnen versnellen: het Amerikaanse leger uit Irak duwen.” 

Door niet alleen generaal Soleimani, maar ook Abu Mahdi al-Muhandis, de plaatsvervangend commandant van door Iran gesteunde milities in Irak bekend als de Popular Mobilization Forces, neer te halen, is Trump zich misschien wel bewust geweest van het feit dat hij – in de ogen van zowel de Irakezen als de Iraniërs – het equivalent van de omverwerping van de tweelingtorens door Osama bin Laden. De twee mannen hadden de status van culturele iconen, net als het New York Trade Center, simpelweg omdat de dominante culturele meme voor velen in het Midden-Oosten in de afgelopen twee decennia de weerstand was tegen het herhaalde patroon van Amerikaanse invasies en bezettingen, gevolgd niet alleen door verraden beloften en contracten (bijvoorbeeld de nucleaire deal met Iran), maar ook door willekeurige en brutale bestraffing van de bevolking (sancties).

Historische notitie

Marwan Bishara heeft misschien gelijk over de strategie van Donald Trump, ook al heeft het geen strategische betekenis. Volgens Peter Bowman die voor The uardian schrijft : “Het besluit van Trump om Suleimani te doden lijkt alleen een diepere en gewelddadiger verstrengeling te voorspellen.” Trump staat er echter om bekend zijn eigen impulsen te geven in plaats van regels te volgen, te luisteren naar experts of te reflecteren op iets anders dan kortetermijngevolgen. Dus hij kan deze gelegenheid gebruiken om een ​​terugtocht uit Irak te beheren of een andere impulsieve beslissing te nemen op het moment of in reactie op een dalende trend in de peilingen.

Het is waarschijnlijk dat het resultaat van binnenlandse peilingen over de wijsheid van Trump’s verhuizing de president gelukkig kan maken, en als zijn vooruitzichten op herverkiezing er goed uitzien, zal hij kalmeren. Zijn houding als moordenaar van slechteriken zou zijn kans om herkozen te worden moeten vergroten, niet alleen omdat het een beroep doet op de instincten van zijn loyale basis, maar ook omdat veel Amerikanen moord beschouwen als de hoogste vorm van gerechtigheid en de meest efficiënte vorm van probleem- oplossen.

Maar het druist in tegen de recente Amerikaanse geschiedenis waarin van presidenten werd verwacht dat ze de kunst leerden om zorgvuldig om te gaan met de symbolische impact van evenementen voor strategisch voordeel op de lange termijn, in plaats van op korte termijn verkiezingskansen. Deze moord kan de meerderheid van de permanente actoren in de politieke, economische en militaire machtsstructuur van de VS al van streek hebben gemaakt. De rapporten van de New York Timesdat ‘sommige functionarissen scepsis uitten over de reden voor een staking op generaal Suleimani.’ De Times beschreef de reactie van sommige ‘militaire topfunctionarissen’ als ‘verbijsterd’. Republikeinen zullen het niet openlijk toegeven, uit solidariteit met hun leider. Democraten wijzen er voorlopig alleen maar op en wijzen op procedurele schendingen, omdat oorlog steunen wordt beschouwd als een fundamentele deugd of op zijn minst als de standaardpositie in de Amerikaanse cultuur.

Trump heeft opnieuw duidelijk een grens overschreden wat betreft aanvaardbare geopolitiek in Washington. Hij heeft een traditie ondermijnd van wat bestond uit het spelen op angsten, maar nooit helemaal de angstige doen. Alle voormalige presidenten – gedetacheerd door een bewonderende of op zijn minst medeplichtige media – hebben zorgvuldig het imago van een Amerikaanse militaire aanwezigheid in een probleemgebied van de wereld gepromoot als ‘een kracht ten goede’.

Er is een fataal punt waarop het ‘goede’ er onherstelbaar slecht uitziet. De gebruikelijke truc is om toe te geven dat de kracht ten goede soms onbedoeld kwaad doet. De ambtenaren en de media zullen deze incidenten dan afschrijven als ongelukkige problemen. Generaties lang Amerikanen, de Amerikaanse militaire aanwezigheid in een vreemd land betekende een toewijding aan het bevorderen van democratie. Het hield in dat Amerika royaal zijn middelen zou inzetten om probleemlanden te helpen zich bij de moderne wereld en de wereldeconomie aan te sluiten. Het betekende geen heerschappij door moord.

Na 17 jaar opgelegde chaos hebben de Irakezen – zelfs degenen die gunstig zijn voor de invloed van de VS – de grenzen van het oplossen van problemen in de VS gezien. Mike Pompeo blijft hyperrealiteit blijven bevorderen en houdt vol: “Dit was een goede zaak voor de hele wereld en we dringen er bij iedereen op aan om achter te raken wat de Verenigde Staten proberen te doen om de Islamitische Republiek Iran zo te laten gedragen een normale natie. ‘ 

Ziet minister Pompeo de VS als een voorbeeld van een normale natie? Als dat zo is, dan kan Iran, zodra Iran een drone-aanval kan uitvoeren waarbij Pompeo en minister van Defensie Mark Esper worden uitgeschakeld, zichzelf bewijzen als “een normale natie”.

Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine donatie klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Lees ook:  Niets Is Zeker Dan De Dood, Belastingen En Infiltratie Door De Politie Van Amerikaanse Protesten


Comments

comments