Wanneer vrouwen vrouwen haten

Wanneer vrouwen vrouwen haten

2 februari 2020 0 Door Indignatie redactie

Waarom worden vrouwen in machtspositie de ergste vijanden van andere vrouwen?

Het wordt tijd om een ​​nieuwe # MeToo-beweging te hebben – een die stem geeft aan al die vrouwen die zijn gepest, gedenigreerd, ontslagen en vernederd door andere vrouwen, met name vrouwen in een machtspositie. Dit klinkt misschien bizar. Immers, de talloze documenten die zijn geproduceerd door internationale organisaties en ngo’s zijn rijk aan claims op hun toewijding aan de ’empowerment van vrouwen’. Vrouwen in leidende posities, zoals Angela Merkel in Duitsland en Jacinda Ardern in Nieuw-Zeeland, worden gevierd. De opkomst van Marine Le Pen om een ​​legitieme presidentiële mededinger in Frankrijk te worden, niet zozeer.

Hilary Clinton komt er nog steeds mee weg zichzelf te presenteren als een feministisch icoon, ondanks haar voortdurende verdediging van het seksuele wangedrag van haar man, haar langdurige vriendschap en associatie met Harvey Weinstein (onschuldig tot bewezen schuldig), of het feit dat het Clintons ‘ Center for American Progress , die wordt geleid door een vrouw, “is vol met beschuldigingen van intimidatie, intimidatie en censuur van haar vrouwelijke werknemers.”

Er is hier een lelijke waarheid, dat vaker wel dan niet, vrouwen in machtspositie elk gevoel van genderloyaliteit overboord gooien. Het is eigenlijk erger: vrouwen aan de macht worden de ergste vijanden van andere vrouwen. Eenmaal in een machtspositie wordt het beklimmen van de carrièreladder alomvattend, ook al betekent dit het overboord gooien van fundamentele principes. Neem bijvoorbeeld een studie uit 2009, gerapporteerd in het wetenschappelijke tijdschrift Gender in Management. Het doel van de studie was om erachter te komen wat vrouwen ervan vonden om voor vrouwen te werken. De resultaten waren verwoestend.

Machtsposities

Vrouwen dachten in het algemeen dat vrouwen goede managers waren. Toch wilden vrouwen niet voor hen werken. Hoe langer vrouwen in dezelfde baan werkten, hoe meer ze liever voor een mannelijke supervisor werkten. De auteurs van de studie vermoedden dat dit misschien iets te maken heeft met de ‘perceptie van vrouwen van vrouwelijke managers als zijnde hoog in dominantie’.

“Hoog in dominantie” vertaalt zich vaker wel dan niet in het behandelen van ondergeschikten op een hooghartige en vernederende manier. Uit een recent onderzoek van de Universiteit van Arizona is gebleken dat vrouwen op de werkplek meer “ongenoegen” ervaren van vrouwen dan mannen in machtspositie. Dientengevolge rapporteerden vrouwen minder welzijn (werkplezier, psychologische vitaliteit) en meer werkonderbreking. Uit een enquête onder juridisch secretaresses uit 2011 bleek dat geen van hen wilde samenwerken met vrouwelijke partners. Een van de redenen was dat ze in een vernederende manier werden behandeld, dienen als “een bokszak.” Het artikel veroorzaakte veel consternatie onder zijn lezers, waardoor haar redacteuren geven een “mild verontschuldiging voor het gekwetste gevoelens.”  

Intimidatie op de werkplek is tegenwoordig een groot en zeer kostbaar maatschappelijk probleem, waarvan de negatieve psychologische impact op de slachtoffers niet kan worden onderschat. Tien jaar geleden bleek uit een enquête op de werkplek dat intimidatie op het werk vier keer vaker voorkomt dan seksuele intimidatie en rassendiscriminatie. Toch wordt intimidatie op de werkplek minder dan serieus genomen in vergelijking met de laatste. Dientengevolge wordt het zelden gemeld , hetzij omdat het slachtoffer het gevoel heeft dat er toch niets zal veranderen, of omdat ze bang is voor vergelding, of omdat het “zo antithetisch is voor de manier waarop [vrouwen] zich zouden moeten gedragen tegenover andere vrouwen.” Als gevolg hiervan lijden ze rustig of gaan ze weg.

De realiteit is dat instellingen zich meer bezighouden met het behouden en verdedigen van hun reputatie dan het welzijn van hun personeel – wat er ook gebeurt . Neem het geval van UNICEF: in 2019, in reactie op een intern rapport, beweerden vrouwen dat er op UNICEF een prevalentie was van een cultuur van de ‘ oude jongensclub’ waar intimidatie en pesten hoogtij vierden. De situatie was vergelijkbaar bij andere internationale instanties. De Wereldgezondheidsorganisatie bijvoorbeeld rapporteerde in 2019 dat gevallen van intimidatie meer dan 90% stegen in vergelijking met 2017. In hoeverre de daders vrouwen waren, is onbekend, maar waarschijnlijk niet te verwaarlozen.

Bijen

Uit een recent rapport van het Workplace Pesting Institute, een Amerikaanse belangenvereniging, bleek dat een derde van de pestkoppen op de werkplek vrouwen waren. Dit was een opmerkelijke daling in vergelijking met tien jaar eerder, toen vier van de tien lastiggevallen vrouwen op de werkplek vrouwen waren. Wat echter niet was veranderd, waren de doelen. In beide gevallen gaven vrouwen de voorkeur aan vrouwen in ongeveer 70% van de gevallen te pesten. (In het geval van mannelijke pestkoppen was de situatie anders: terwijl 10 jaar geleden mannen ” gelijke kansen ” -pesters waren, ondertussen kwamen ze samen met vrouwelijke pesterijen).

Lees ook:  Beauty YouTuber Nikkie Tutorials zegt dat ze werd gechanteerd om als Trans uit te komen

Intimidatie van vrouwen op vrouwen komt veel minder vaak voor dan intimidatie van man op vrouw. Echter, zoals een Forbes-artikel uit 2012 luidt , zijn vrouwen, als het erop aankomt, ‘het ergste soort pestkoppen’, blijkbaar meer gemeen en gemener dan hun mannelijke tegenhangers.

Cecilia Harvey, een in Londen gevestigde consultant bij HSBC global banking, die uitgebreid onderzoek heeft gedaan naar pesten op de werkplek, noemt dit gedrag ” bijenkoningin syndroom “. Het “ontstaat wanneer vrouwen hun vrouwelijke collega’s op een demoraliserende manier behandelen, hetzij door ze te ondermijnen of te gebruiken hun sociale status om anderen te manipuleren om minder aan hen te denken. ”In een recent artikel suggereert Harvey dat deze“ koninginbijen ”de“ volwassen versies zijn van de gemene meisjes van school ”die het leven van de“ onkuise ”meisjes ellendig maken.

Alleen dit is geen middelbare school en de gevolgen kunnen verwoestend zijn. Zoals Harvey het stelt, kunnen vrouwelijke pestkoppen ‘blijvende negatieve effecten hebben op zowel individuele loopbanen als hele organisaties. Het Queen Bee-syndroom kan de grootste hindernis zijn voor vrouwen die op de werkplek komen. ”Harvey bevestigt de aanklacht in het Forbes-artikel. Vrouwen, merkt ze op, hoewel niet noodzakelijkerwijs ‘openlijk agressief ten opzichte van elkaar’, in plaats daarvan ‘hun sociale intelligentie gebruiken om relaties te manipuleren of de reputatie van anderen te schaden.’ en praten over iemand met anderen. “

Onvergeeflijk

Wat verklaart dit gedrag? Harvey stelt een aantal redenen voor, vooral de noodzaak om serieus te worden genomen in een door mannen gedomineerde omgeving; compenseren voor een diep gevoel van onzekerheid, gezien het feit dat vrouwen nog steeds twee keer zo goed moeten zijn als een man om acceptatie te vinden; of simpelweg de noodzaak om de “onbetwiste” te zijn. “Dit slaat op met de opmerking dat succesvolle carrièrevrouwen , zodra ze de top hebben bereikt,” onmiddellijk de ladder direct achter zich op slepen. “Dit betekent niet alleen” tactisch “vermijden andere vrouwen helpen om vooruit te komen, maar ook hun toevlucht nemen tot “passief-agressief gedrag om hun belangen te beschermen.”

Dit kunnen verklaringen zijn, maar ze moeten niet als excuus dienen. Intimidatie op de werkplek, zowel door mannen als door vrouwen, is zowel onacceptabel als onverdedigbaar gedrag dat onmiddellijk en krachtig moet worden bestraft, indien nodig, door de dader te ontslaan. Ondergeschikten drijven tot het punt waarop ze dankbaar zijn dat ze aan het einde van de dag hun meerdere niet hebben vermoord grenst aan de crimineel en moeten dienovereenkomstig worden aangepakt.

Er is misschien een zekere ironie aan het feit dat veel van de toonaangevende instellingen van vandaag, zoals grote bedrijven, universiteiten en internationale organisaties, beleidsmaatregelen en richtlijnen hebben aangenomen om het aantal vrouwelijke personeelsleden op senior niveau aanzienlijk te vergroten. De Verenigde Naties hebben bijvoorbeeld als doel gesteld om tegen 2026 genderpariteit te bereiken, met name op de hoogste niveaus. Dit vormt uiteraard een potentieel groot probleem. Meer vrouwen in hogere functies betekent – als de eerder aangehaalde statistieken een echte weergave van de realiteit zijn – meer vrouwen in machtsposities waar ze ongestraft vrouwelijk personeel kunnen pesten. Niet noodzakelijk een ontwikkeling in lijn met al deze VN-verklaringen over “empowerment of women”.

Het alter ego van Agatha Christie, Ariadne Oliver, staat bekend om haar geërgerde klacht: “Was er maar een vrouw hoofd van Scotland Yard.” de leiding zou op een of andere manier, op wonderbaarlijke wijze, de wereld een betere plek maken.

De Margaret Thatchers, Hilary Clintons en trouwens Marine Le Pens van deze wereld hebben ons – hopelijk – van deze illusie ontdaan. Als het hoofd van Scotland Yard vandaag een vrouw was, is de kans dat ze sommige van haar vrouwelijke officieren zou drijven, die hard werkten om te komen waar ze zijn, om te overwegen moord, zelfmoord – of beide – statistisch gezien, niet te verwaarlozen .

De empowerment van vrouwen heeft een lange weg afgelegd om kansen te creëren die vrouwen eeuwenlang zijn ontzegd. Dat vrouwen eindelijk hun plaats innemen naast mannen in bijna alle beroepen, heeft het evenwicht naar gendergelijkheid geklopt, hoewel er nog een lange weg te gaan is. Maar het idee van vrouwelijke solidariteit – en zelfs een zusterschap – in zijn idealisme heeft de neiging de donkere kant van de menselijke natuur te negeren, met zijn concurrentievermogen, egoïsme en ambitie waaraan we allemaal ten prooi kunnen vallen, ongeacht geslacht.

Het wordt tijd om intimidatie op de werkplek serieus te nemen en de nodige stappen te nemen om van de werkplek een omgeving te maken die bevorderlijk is voor empathie, samenwerking en innovatie in plaats van rancune, wrok en verwijten. Dit betekent dat intimidatie op de werkplek – ongeacht wie het lastigvalt – moet worden erkend als wat het is, een fundamentele inbreuk op en schending van de psychologische integriteit van het slachtoffer. 

Dit betekent op zijn beurt dat intimidatie op de werkplek moet worden behandeld zoals elke andere vorm van intimidatie, of het nu gaat om seksuele intimidatie of intimidatie op basis van etnische achtergrond, seksuele geaardheid, handicap. Dit betekent niet alleen het ontwikkelen van beleid, regels en voorschriften op het gebied van intimidatie op de werkplek, maar ervoor zorgen dat deze strikt worden gehandhaafd en krachtig worden bestraft, indien nodig met onmiddellijk ontslag.

Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine donatie klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.
Lees ook:  Terre des Femmes: dramatische toename van genitale verminking van vrouwen in Duitsland


Comments

comments