De geloofwaardigheid van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens ligt in puin nadat de banden van rechters met Soros zijn onthuld

De geloofwaardigheid van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens ligt in puin nadat de banden van rechters met Soros zijn onthuld

27 februari 2020 0 Door Indignatie redactie
3
(2)

Een studie van het Europees Centrum voor recht en rechtvaardigheid in Straatsburg heeft verschillende belangenconflicten aan het licht gebracht tussen rechters van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en ngo’s die worden gefinancierd door George Soros.

Het Europees Centrum voor recht en rechtvaardigheid is een NGO die vaak voor het gerecht verschijnt om campagne te voeren voor sociale, familie- en religiegerelateerde kwesties. Ik ben er trots op dat ik als onderzoeker bij de ECLJ wordt vermeld, maar in werkelijkheid heb ik slechts één artikel voor de website van het centrum geschreven en ontvang ik er geen salaris van. Ik had geen rol bij het schrijven van het rapport .

Uit het onderzoek is gebleken dat bijna een kwart (22) van de 100 rechters die in de periode 2009-2019 aan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens hebben gewerkt, sterke banden hebben met de Open Society Foundation van George Soros of met NGO’s zoals Amnesty International en anderen die erdoor worden gefinancierd. Human Rights Watch heeft bijvoorbeeld sinds 2010 $ 100 miljoen ontvangen van de Open Society Foundation.

Sommige NGO’s ontvangen zoveel van hun budget van Soros dat ze in feite volledige dochterondernemingen van zijn stichting zijn.

De banden tussen de rechters en de NGO’s zijn aanzienlijk. Ze omvatten jarenlang werken als leden van de raad van bestuur of de uitvoerende raad van deze NGO’s; onderwijsfuncties hebben bij door hen gefinancierde instituten; werknemer zijn van een programma voor de Open Society Foundation of geassocieerde NGO’s; en voor hen andere vormen van betaald werk verrichten. De volledige lijst van deze links is te vinden op pagina zeven en acht van het rapport .

Een goed voorbeeld is dat van de Bulgaarse Yonko Grozev die, als leider van het Open Society Justice Initiative, de Pussy Riot-zaak tegen Rusland verdedigde in 2018 voordat hij kort daarna als rechter van de rechtbank werd gekozen.

De studie omvat niet minder formele vormen van samenwerking met NGO’s, zoals incidenteel werk voor hen (zie noot 15 van het rapport). Dit betekent dat de koppelingen zelfs groter zijn dan die welke specifiek in het onderzoek aan bod komen.

Het rapport heeft ook betrekking op andere mensenrechtenfunctionarissen, zoals de commissaris voor mensenrechten bij de Raad van Europa van 2012-2018 (Nils Muiznieks), die niet als rechter zit, maar jarenlang een betaalde activist was van de Open Society Foundation in Letland en die zijn officiële positie heeft gebruikt om campagne te voeren tegen de zogenaamde “anti-Soros” -wetgeving in Hongarije.

Deze NGO’s zijn uiterst actief bij het EVRM. De Helsinki Foundation for Human Rights in Polen heeft 16 aanvragen ingediend en 32 zaken verdedigd, alleen al in 2017. Heel vaak verschijnt de rol van de NGO’s niet in de administratie van de rechtbank, maar moet in plaats daarvan worden ontdekt uit de eigen rapporten van de NGO’s. Een zaak kan bijvoorbeeld worden verdedigd door advocaten van de ene NGO met middelen die door andere NGO’s als derden zijn gehoord, ook al worden de andere organisaties in feite gefinancierd uit dezelfde bron als de aanvrager, meestal Soros.

Er zou niets mis zijn met rechters die een bezoldigde activiteit voor een NGO hadden uitgeoefend voordat ze rechter werden, als deze zelfde organisaties zelf niet actief waren als partijen die zaken aanhangig maken bij het EVRM, hetzij als verzoekers zelf, als advocaten voor sollicitanten, of als derden die zogenaamd deskundig bewijs leveren (maar in werkelijkheid lobbyen voor een oorzaak), en als die rechters die zaken dan niet hebben gehoord.

De slechtste bevinding van het rapport is inderdaad dat in 88 zaken rechters op de bank zaten over zaken die door NGO’s waarvoor zij eerder hadden gewerkt, voor het gerecht zijn gebracht, zonder een belangenconflict te verklaren en zich terug te trekken uit de zaken (zie pagina 15 van de rapport en bijlagen 1 en 2.) In één zaak, beslist in 2018, werden 10 van de 14 NGO’s die de zaak hadden aangespannen gefinancierd door de Open Society Foundation, terwijl zes van de 17 rechters die de zaak zelf hoorden banden hadden aan dezelfde door Soros gefinancierde groep.

Lees ook:  Washington onder vuur voor het labelen van coronavirus

De weigering van de rechters om zich terug te trekken is een schandelijk professioneel falen dat aantoont dat Europa’s hoogste orgaan voor mensenrechten in feite niet onafhankelijk is, maar in plaats daarvan deel uitmaakt van een echte ‘mensenrechtenindustrie’ – een piramide van geld en een hecht netwerk van professionele relaties, bovenaan zit George Soros met zijn miljarden. Ngo’s worden verondersteld het ‘maatschappelijk middenveld’ te vertegenwoordigen onafhankelijk van staten; in werkelijkheid is een zeer groot aantal van hen het creëren van actoren zonder democratische legitimiteit, zoals de Open Society Foundation.

Het feit dat dit corrupte systeem heeft kunnen floreren, heeft verschillende oorzaken. De eerste is dat Soros en de ngo’s die hij financiert de mensenrechtenindustrie op de Balkan en in de Baltische staten domineren. Zijn miljoenen overstromen deze kleine, arme landen (hij heeft bijvoorbeeld sinds 1992 $ 131 miljoen in Albanië uitgegeven) en zij benoemen op hun beurt rechters bij het EVRM dat regels regelt over mensenrechtenkwesties voor de 47 lidstaten van de Raad van Europa. In het rapport wordt inderdaad vastgesteld dat de totale uitgaven van de Open Society Foundation in Europa, $ 90 miljoen per jaar, eigenlijk de jaarlijkse begroting van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens ($ 70 miljoen) overschrijden.

Ten tweede voorzien nieuwe procedures die in 2012 zijn ingevoerd specifiek in de mogelijkheid voor ngo’s om deel te nemen aan de selectieprocedure voor rechters bij het EVRM. Deze NGO’s kunnen kandidaten voorstellen en kunnen lobbyen voor hun selectie. Ze hebben dit vaak gedaan, zoals het rapport laat zien. In het geval van Albanië in 2018 waren bijvoorbeeld twee van de drie kandidaten leidinggevenden van de Open Society Foundation; een van hen werd gekozen.

Ten slotte is er geen vereiste dat personen die zijn benoemd als rechter bij het EVRM, enige juridische ervaring hebben. Ongeveer 51 van de 100 rechters die sinds 2009 op de EVRM-bank zitten, waren nog nooit eerder rechter of magistraat geweest. In plaats daarvan waren het heel vaak mensenrechtenactivisten die voor Soros of een van zijn frontorganisaties werkten.

Dit is een structurele zwakte die ook de internationale tribunalen voor oorlogsmisdaden treft. Zoals ik in mijn boek ‘Travestie’ heb laten zien, betekent dit dat mensen rechterlijke macht kunnen uitoefenen die in feite geen getrainde rechters of magistraten of zelfs noodzakelijk advocaten zijn, maar in plaats daarvan politieke activisten. In sommige zeer ernstige gevallen zijn mensen rechter geworden op de banken van deze tribunalen zonder zelfs een diploma in de rechten te hebben.

Het resultaat is dat de rechters die op deze organen zitten, zich in feite niet gedragen zoals rechters zouden moeten. De rol van de rechter is om te zeggen wat de wet is, niet om te zeggen wat hij of zij denkt dat de wet zou moeten zijn. Helaas is dit precies wat rechters bij het EVRM en bij de nieuwe internationale tribunalen doen. In 1978 verklaarde het EVRM dat het verdrag “een levend instrument was dat moet worden geïnterpreteerd in het licht van de huidige omstandigheden” en dat zijn rechters daarom het recht hadden nieuwe dingen in het verdrag te lezen in plaats van ermee in te stemmen . Dergelijk gerechtelijk activisme is een schandaal van de rechtsstaat.

Het is een travestie, omdat de gebieden waarop rechters van het EVRM hun gerechtelijk activisme uitoefenen, precies de meest politiek gevoelige kwesties zijn, die terecht moeten worden beslist door politici in gekozen parlementen, of door referenda, en niet door een elitekaste van onverantwoordelijke activisten. Die gebieden omvatten vrijheid van meningsuiting, asiel, LGBT-rechten, detentievoorwaarden, rechten van minderheden, enzovoort. Gebruikmakend van hun vrijheid om de wet te vormen, hebben de rechters van het EVRM een nieuwe visie op de mens toegepast die tegengesteld is aan de oorspronkelijke bedoeling van het Verdrag, namelijk het beschermen van mensen en hun families tegen misbruik van de staatsmacht. Nu besteedt het EVRM het grootste deel van zijn tijd aan het eisen van meer staatsmacht voor deze of die modieuze (“ontwaakte”) zaak.

George Soros is al lang aangevallen vanwege de buitensporige politieke macht die zijn gigantische fortuin heeft gekocht, vooral in het postcommunistische Oost-Europa. Dit rapport van het Europees Centrum voor recht en rechtvaardigheid is echter een van de eerste gelegenheden waarin het corrumperende effect van die macht nauwgezet is geïdentificeerd en gedocumenteerd met betrekking tot het hoogste orgaan belast met de bescherming van de mensenrechten in Europa. Tot op heden heeft het EVRM geen van de feiten in het rapport ontkend en, voor zover deze feiten niet kunnen worden ontkend omdat ze afkomstig zijn van het EVRM zelf, ligt de geloofwaardigheid als een onafhankelijk gerechtelijk orgaan nu in puin.

OPMERKING VAN DE REDACTIE: Indignatie.nl is van mening dat het helpen van lezers om op de hoogte te blijven van de gevolgen van de coronaviruscrisis een vorm van openbare dienstverlening is. Om die reden is dit artikel en al onze coronavirus-dekking gratis. Als u ons wil helpen met een kleine donatie voor onze schrijvers en medewerkers te ondersteunen, en gezond te blijven.
Lees ook:  Wereldwijde verspreiding van coronavirus roept pandemische angsten op


How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 3 / 5. Vote count: 2

No votes so far! Be the first to rate this post.

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Comments

comments