Deze pandemie is een “massaal trauma” dat de Amerikaanse samenleving zal veranderen

Deze pandemie is een “massaal trauma” dat de Amerikaanse samenleving zal veranderen

30 maart 2020 0 Door Indignatie redactie
0
()

Epidemioloog en activist over de langetermijneffecten van deze crisis en hoe een rechtvaardige samenleving deze had kunnen stoppen

In veel opzichten, zowel duidelijk als subtiel, is  Donald Trump precies de verkeerde persoon om president van de Verenigde Staten te zijn tijdens de coronaviruscrisis. Bijna alles wat hij doet, maakt de zaken erger en brengt levens in gevaar.

In het weekend dreigde Trump een burgeroorlog te beginnen, al was het maar door zijn eigen onwetendheid, door te suggereren dat hij New York, New Jersey en delen van Connecticut in quarantaine zou plaatsen . Natuurlijk heeft de president een dergelijke bevoegdheid niet onder de wet, en zijn administratie draaide in plaats daarvan om een ​​reisadvies uit te geven. Dit is slechts een ander voorbeeld van de manier waarop Trump, net als andere autoritairen, de normen en grenzen van wet en samenleving test voordat hij een manier vindt om ze te vernietigen.

Trump en zijn volgelingen geloven dat hij een koning of een keizer is die boven de wet staat. In die rol heeft Trump staten gestraft  waarvan de gouverneurs hem ‘ontrouw’ en niet ‘respectvol’ van hem vinden,  waardoor ze wachten op de broodnodige federale hulp en noodvoorzieningen van ventilatoren en andere apparatuur. Wanneer hulp wordt verleend, lijkt het erop dat het regime van Trump sneller voorraden levert aan  Republikeinse loyalisten dan leiders in staten of steden die Democraten steunen . 

Trump is een pathologische leugenaar, en nu maken zijn vele valse, fantastische en slecht geïnformeerde verklaringen de coronavirus pandemie dodelijker omdat zijn sekteleden en andere onwetende Amerikanen zonder twijfel zijn dictaten volgen.

Hoe zou verantwoordelijk presidentieel leiderschap eruit zien als reactie op de pandemie van het coronavirus? Hoe is deze volksgezondheidscrisis een soort stresstest voor de Verenigde Staten die onderliggende problemen van sociale ongelijkheid en onrecht blootlegt? Wat heeft de pandemie onthuld over de onverschilligheid, morele degeneratie en moedwillige wreedheid van de huidige Republikeinse Partij en de conservatieve beweging in het algemeen? Zal Amerika ooit terug kunnen keren naar “normaal” na het coronavirus, en hoe zal “normaal” eruit zien? 

Om deze vragen te beantwoorden, sprak ik onlangs met Dr. Abdul El-Sayed, een volksgezondheidsexpert, arts en hoogleraar epidemiologie aan de Columbia University. Zijn aanstaande boek, “Healing Politics”, onderzoekt Amerika’s diepe niveaus van structurele ongelijkheid en stelt een soort “empathiepolitiek” voor om het te behandelen. El-Sayed is ook de gastheer van de podcast “America Dissected” en was te gast op Michael Moore’s podcast Rumble, CNN en Democracy Now !. In 2018 was hij een democratische kandidaat voor gouverneur in Michigan en was hij eerder commissaris voor gezondheid voor de stad Detroit.

Dit gesprek is voor de duidelijkheid en lengte bewerkt.

Hoe beheert u als medische professional persoonlijk de coronavirus pandemie op emotioneel niveau?

Allereerst ben ik dankbaar dat ik het voorrecht heb om me geen zorgen te hoeven maken over het inkomen en de veiligheid van mijn gezin. Ik ben een beetje gefrustreerd om niet in de frontlinie te staan ​​van het reageren op het coronavirus zoals ik in het verleden was. Ik was een voormalig commissaris voor gezondheid. Ik voel me een beetje een generaal die de oorlog mist. Ik probeer nu nauwkeurige en zinvolle en inzichtelijke analyse en informatie aan mensen te geven – en dat te doen terwijl het verhaal van dag tot dag verandert en evolueert.

Het belangrijkste is dat ik gefrustreerd ben over het feit dat we de pandemie van het coronavirus hier naar de Verenigde Staten hadden moeten zien komen en dat hebben we niet gedaan. Nu lijden veel mensen voor die beslissing, of het nu is vanwege de ziekte zelf of vanwege de gevolgen van een mislukte reactie in dit land.

Het feit dat we op dit moment in de Verenigde Staten kiezen tussen levens en bestaansmiddelen, is een keuze die niemand zou moeten maken. We maken die keuze nu elke dag actief, en het is triest om te zien omdat zoveel mensen onnodig lijden.

Je gebruikt de analogie van een generaal die niet mag vechten in de oorlog. Je plant en traint, hebt de vaardigheden en expertise, maar het leiderschap laat je niet je werk doen door het land te helpen winnen. Het lijkt erop dat voor president Trump zijn persoonlijke politiek en ego belangrijker zijn dan de openbare veiligheid en het redden van levens.

Wat erger zou zijn, is proberen een generaal te zijn onder een president die je niet de dingen laat doen die je moet doen om te winnen. Er zijn geen snelkoppelingen of het omzeilen van de pandemie van het coronavirus. Onze reactie als land is achterblijvend geweest, en de reden dat het achterblijvend is geweest, is omdat sleutelfiguren in het leiderschap willen doen alsof de situatie niet direct op ons afkomt.

Er zijn mensen in de frontlinie van de strijd tegen de ziekte die precies zien wat dit is en wat er moet worden gedaan om het aan te pakken. Maar ze zijn niet bevoegd om te doen wat nodig is, vanwege de besluiteloosheid en de onwil om met de realiteit om te gaan van de mensen in het Witte Huis en sommige leden van het Congres. De gouverneurs doen het in dat opzicht veel beter.

Ik heb met mijn contacten bij de CDC gesproken en zij proberen te doen wat nodig en nodig is, maar worden consequent tegengehouden door Donald Trump. Hij en zijn administratie houden zich meer bezig met optica dan met doen wat nodig is. Als eerder de juiste interventies tegen het coronavirus waren gemaakt, hadden levens kunnen worden gered.

Medische professionals probeerden het Amerikaanse volk en de leiders van het land te waarschuwen voor de coronaviruspandemie, maar weinigen luisterden.

Experts hebben de inzichten en spreken vanuit een kennisplek. Maar op zo’n moment moeten de leiders van het land proactief zijn in het licht van slecht nieuws. Ze kunnen de feiten niet negeren. Gezondheidswerkers hebben de regering verteld wat er moet worden gedaan om levens te redden – maar de reactie was te lang dat we de dreiging overdreven. Het virus is nu een pandemie. Gezondheidswerkers die alarm slaan over de pandemie worden op de een of andere manier aangevallen omdat ze het land niet hebben gewaarschuwd. Het is allemaal erg frustrerend. Als Trump en andere leiders naar medische professionals en andere experts hadden geluisterd, zou het land het coronavirus ver vooruit zijn geweest. In plaats daarvan vecht het land nu van achteren.  

Geneeskunde is politiek. Hoe zou je die relatie aan het grote publiek uitleggen?

Politiek is het proces waarbij we schaarse middelen in de wereld toewijzen. De beslissingen die we nemen over wie die middelen krijgt – en dus een gelukkig, gezond leven – zijn politieke beslissingen. Dergelijke beslissingen worden voortdurend genomen.

Er is een vals verhaal dat wetenschap en geneeskunde deze steriele velden zijn, dat iedereen alleen maar aandacht besteedt aan de gegevens en bevindingen en dat het veld zelf op een of andere manier buiten de wereld van de politiek staat. Dat is niet waar. In de samenleving zijn beslissingen met betrekking tot wetenschap politieke beslissingen.

Het merendeel van de Republikeinse Partij heeft bijvoorbeeld laten zien, of het nu gaat om het ontkennen van de feiten van de wereldwijde klimaatverandering of de coronaviruspandemie, dat dergelijke beslissingen worden gestuurd door de politiek.

De keuze om te investeren in wetenschap en de keuze om te investeren in wat de wetenschap ons vertelt dat we zouden moeten doen, dit zijn allemaal politieke keuzes. Het besluit om ongelijke gezondheidsresultaten in de wereld te hebben, is politiek van aard. Als gezondheidswerkers moeten we werken om die resultaten rechtvaardiger en rechtvaardiger te maken. Hierbij gaat het om politieke keuzes over middelen, toegang en het belang van wetenschap en wetenschappelijke kennis voor de samenleving. Het doel is dat mensen een lang, gezond leven leiden.

Lees ook:  Vreemde spionage in het Balkan Casablanca, ook bekend als Servië

In een tijd van crisis zijn er al deze politieke leiders die beter middelen zouden kunnen toewijzen om de pandemie te stoppen en nu zeggen: “We mogen de pandemie niet politiseren.” Wel, die leiders hebben die keuze lang geleden gemaakt. Veel van die leiders hebben bewezen incompetent te zijn en niet in staat het land te leiden in een crisis als deze. Ze moeten worden vervangen door mensen die het belang van wetenschap begrijpen en in staat zijn om goede, competente beslissingen te nemen.

Er zijn tientallen jaren aan gegevens waaruit blijkt dat de Republikeinse Partij en haar beleid het Amerikaanse volk daadwerkelijk ziek maken. Het coronavirus is gewoon een ander onderdeel van dat verhaal.

Het uitgangspunt van mijn nieuwe boek is dat de onderliggende epidemie van de coronaviruspandemie er een is van diepe onzekerheid veroorzaakt door sociale ongelijkheid. Dit omvat een systematische herverdeling van middelen weg van het Amerikaanse volk en naar de zeer rijken door middel van massale belastingverlagingen. In de praktijk betekent deze overdracht van middelen aan de rijken dat het land als geheel de infrastructuur heeft gezien die nodig is om de coronaviruspandemie ernstig te verhinderen en nu te stoppen, zo niet vernietigd.

De financiering voor de lokale en nationale volksgezondheid is de afgelopen 15 jaar met 45% gedaald. Op dit moment vragen mensen, waar is het Amerikaanse volksgezondheidssysteem? Dat geld werd gebruikt om belastingverlagingen te geven aan rijke mensen. We hebben ons als land niet op deze crisis voorbereid, omdat het benodigde geld aan de zeer rijken is overgemaakt.

De coronavirus pandemie heeft de waarden van Trump, de Republikeinse Partij en de rechtse media getest. Ze hebben de test consequent niet doorstaan. Nu suggereren ze dat oudere mensen bereid moeten zijn om te sterven, zoals menselijke offers aan ‘de economie’. Ze zijn ook van mening dat het ‘natuurlijk’ en ‘normaal’ is dat rijke mensen vóór andere mensen toegang krijgen tot testen en medische hulp. 

Dat is de wereld zoals ze die zien. Ze leven en nemen beslissingen vanuit die regel. Al vroeg in de pandemie bagatelliseerden Republikeinen en andere rechtse media-persoonlijkheden de gevaren door te zeggen dat honderdduizenden mensen de hele tijd aan griep sterven. ‘Zo werkt de wereld.’

Dit is een bizarre redenering: er moet dus geen actie worden ondernomen om een ​​ziekte te stoppen omdat mensen ziekten krijgen?

Het hele uitgangspunt van volksgezondheid en geneeskunde is dat mensen geen ziekten mogen krijgen en dat wij als samenleving iets moeten doen om hen tegen ziekten te beschermen. Wij hier in de Verenigde Staten mogen niet vergeten dat het coronavirus een wereldwijd probleem is, en hoewel dit een wereldwijde crisis is, bestaat het uit geïndividualiseerde rampen. Elke keer dat iemand bijvoorbeeld aan de griep sterft, is het een ramp voor hen, hun familie en vrienden, hun gemeenschap, enz.

Elke keer dat iemand zonder de gezondheidszorg komt die hij nodig heeft en dan sterft, is het een catastrofe. Elke keer dat een kankerpatiënt schulden maakt en zijn hele spaargeld opruimt in een poging om te overleven, is dat een ramp.

Deze rampen gebeuren de hele tijd. Door ze te gebruiken om passiviteit te rechtvaardigen in de context van de coronaviruspandemie, spreekt het morele faillissement van een heel wereldbeeld en politieke ideologie. Dit is duidelijk aanwezig bij de Republikeinen. Het is ook aanwezig bij mensen die denken dat alles op de een of andere manier na de coronaviruspandemie weer normaal wordt.

Wij als land moeten eerlijk en serieus zijn om te erkennen dat ‘normaal’ niet zo geweldig was voor veel mensen. Het is gewoon dat te veel mensen zichzelf hebben laten kiezen voor nietsdoen omdat ze niet persoonlijk lijden. Het overkwam hen niet. Ze ervaarden het niet direct. Zo’n manier van denken is het toppunt van privilege en dat is een probleem.

Republikeinen en conservatieven geloven niet in de sociaal-democratie of dat de regering een kracht ten goede kan zijn. Het coronavirus heeft opnieuw de misvatting en morele leegte van dergelijke overtuigingen blootgelegd.

De werkaanname voor te veel mensen in Amerika was dat “de markt” op de een of andere manier al onze maatschappelijke problemen zou oplossen. In de afgelopen jaren is gebleken dat dit niet waar is.

We beginnen ons te realiseren dat de overheid een sleutelrol moet spelen bij het oplossen van onze collectieve uitdagingen en problemen. Ja, onze democratie wordt ondermijnd door onderdrukking van kiezers en hoe bedrijven worden gedefinieerd als ‘mensen’. Dat moet worden gecorrigeerd. Maar de overheid kan goed doen en productief zijn, en met een crisis als het coronavirus is het een essentiële speler bij het oplossen van problemen.

Als de Verenigde Staten een meer humane samenleving zouden zijn – een samenleving met een robuust sociaal vangnet, een leefbaar loon en nationale gezondheidszorg – hoe zouden ze dan beter in staat zijn om de pandemie van het coronavirus aan te pakken?

Een humane samenleving zou hebben geïnvesteerd in collectieve volksgezondheid en de instellingen die daarvoor zorgen. We zouden de pandemie het hoofd hebben kunnen bieden als het een broodroosterbrand was en geen inferno. Misschien hebben we hier in de Verenigde Staten helemaal geen pandemie. En als het zich had verspreid, dan zouden we geen sociale afstand meer hoeven te doen op de schaal die we nu zijn. Als we in Amerika een humane samenleving zouden hebben, zou er niet al deze economische rampspoed zijn, omdat er een basis sociaal vangnet zou zijn. In totaal zou het leven in het land niet zo verstoord zijn.

Het coronavirus legt veel van onze problemen als samenleving en cultuur bloot. Er zal veel nevenschade zijn. Stress en angst zijn zo’n voorbeeld. 

Het Amerikaanse volk is meer sociaal geïsoleerd dan ooit tevoren. Het coronavirus maakt dat erger. Wat dit moment doet, is dat het ten prooi valt aan al onze diepste zwakheden. Een van hen worstelt alleen. Als gezondheidswerkers weten we dat sociaal isolement dodelijk is. Stress is ook dodelijk. Dit veroorzaakt een verhoging van de chemische stof in de hersenen die bekend staat als cortisol. Ons lichaam bestrijdt in feite angst en angst en eenzaamheid alsof het infecties zijn.

De ironie hiervan is dat we een pandemie bestrijden en dat ons lichaam ook werkt alsof ze besmet zijn – behalve dat we niet allemaal besmet zijn door het coronavirus, maar door sociaal isolement en stress.

Dit zal op de lange termijn gevolgen voor de gezondheid hebben. En terwijl ons gezondheidszorgsysteem overweldigd raakt, zijn alle andere problemen nog steeds aanwezig. Mensen krijgen nog steeds gescheurde galblaas en complicaties door diabetes en hartaanvallen. Het vermogen van een systeem om met die routinematige gezondheidsproblemen om te gaan, wordt ook in gevaar gebracht door de pandemie van het coronavirus. Bedrijven en de economie zijn natuurlijk complexe systemen die ook in de toekomst met verstoringen en verliezen te maken zullen krijgen. Er zullen in de hele samenleving veel samenstellende problemen zijn door het coronavirus.

Wat weten we over de langetermijnimpact van pandemieën zoals het coronavirus op individuen en de samenleving?

We weten dat de gevolgen van massatrauma’s groot zijn en dat ze een negatieve impact hebben op het cohort van mensen die dat moment hebben meegemaakt. De Grote Depressie is een duidelijk voorbeeld van dat intergenerationele trauma.

Maar in termen van het coronavirus is dit niet het eerste trauma dat jongeren op dit moment hebben meegemaakt. Ze hebben de Grote Recessie meegemaakt. Ik ben afgestudeerd in die economie. Nu 10 jaar later is er de pandemie van het coronavirus, die een nieuwe recessie of misschien zelfs een economische depressie zal veroorzaken. De impact van die meerdere generatietrauma’s zal een eeuw aanhouden. De gevolgen gaan de Amerikaanse samenleving veranderen.

Hoe zou u het leiderschap en het gedrag van Trump beoordelen als reactie op de coronaviruspandemie?

Donald Trump is een masterclass over hoe je niet moet reageren op een crisis. Als reactie op de pandemie van het coronavirus hebben we een leider nodig die wetenschappelijk georiënteerd en wetenschappelijk gedreven is; empathisch en bereid en in staat om zichzelf in de schoenen van andere mensen te plaatsen; is daadkrachtig en kan snel moeilijke beslissingen nemen; goed in het beheersen van een veranderende situatie en het delegeren van besluitvorming. Een goede leider kan ook de publieke stemming begrijpen en mensen bijeenbrengen om samen te werken om het coronavirus te verslaan. Donald Trump heeft al deze dingen niet goed kunnen doen.

Trump beschouwt politiek als belangrijker dan wetenschap. Hij beledigt een verslaggever die een fundamentele vraag stelt over hoe het Amerikaanse volk zich voelt, hun angsten en angsten. Hij neemt slechte beslissingen en stelt verkeerd voor wat er aan de hand was met het verkrijgen van testkits voor het coronavirus. Hij verdraait en stelt de feiten meer algemeen voor. Hij kan geen basisvragen over de pandemie beantwoorden. Hij houdt zich op dit moment ook niet bezig met het juiste type buitenlands beleid en politiek leiderschap. Trump is ook niet in staat zich in te leven in mensen, vooral degenen die kwetsbaar zijn en de meeste hulp nodig hebben.

OPMERKING VAN DE REDACTIE: Indignatie.nl is van mening dat het helpen van lezers om op de hoogte te blijven van de gevolgen van de coronaviruscrisis een vorm van openbare dienstverlening is. Om die reden is dit artikel en al onze coronavirus-dekking gratis. Als u ons wil helpen met een kleine donatie voor onze schrijvers en medewerkers te ondersteunen, en gezond te blijven.
Lees ook:  Amerikaanse 'Democratie' - Een spektakel van de oorlogspartij


How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating / 5. Vote count:

No votes so far! Be the first to rate this post.

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Comments

comments