In Spanje zijn twee kanten naar voren gekomen: linkse politiek die de burgers wil helpen versus extreem-rechtse vox

In Spanje zijn twee kanten naar voren gekomen: linkse politiek die de burgers wil helpen versus extreem-rechtse vox

8 april 2020 0 Door Indignatie redactie

De komst van Podemos en VOX op het Spaanse politieke toneel betekende niet alleen dat kiezers nieuwe verkiezingsopties kregen. Het leidde ook tot een nieuwe, baanbrekende stijl die een verandering was van de stereotiepe, oncreatieve en overmatig gebruikte retoriek die jarenlang door andere partijen werd vertoond.

Met Podemos, een linkse partij, zijn de Spanjaarden gewend geraakt aan uitdrukkingen die een breuk zijn met wat zij beschouwden als oude en nutteloze manieren om politiek te doen. Dit wordt ” vieja política vs nueva política ” genoemd, of oude politiek versus nieuwe politiek.

VOX, een extreem-rechtse partij, die vrouwen aan het aanrecht wil en niet mogen werken maar voor de kinderen moeten zorgen, die abortus wil stoppen en vindt dat Spanje uit de EU moet, heeft een breed scala aan termen opgesteld om links en hun ideologische systeem in diskrediet te brengen. Dit systeem wordt gezien als zijnde betrokken bij ” ideología de género ” (genderideologie), ” feminismo supremacista ” (feministisch supremacisme) en ” la España Bolivariana ” (het Bolivariaanse Spanje). Toch heeft VOX ook de meer conservatieve krachten aangevallen die haar aanhangers omschrijven als ‘ derechita cobarde ‘ of rechtse lafaards.

Daarnaast heeft VOX ook gepleit voor een reeks nationale symbolen, waaronder de vlag, het volkslied of het kruis. Het heeft ook aangedrongen op de historische heropleving van evenementen zoals de Reconquista, de Slag bij Las Navas de Tolosa of het Leger van Vlaanderen, evenals figuren als Don Pelayo of de Katholieke Koningen en de dictatuur van Franco eert. VOX heeft deze onderwerpen zorgvuldig gekozen om haar ideologie vorm te geven.

Als extreme tegenstellingen van het politieke spectrum zijn beide partijen, ondanks hun verschillende taalstijlen, voorbeelden van het hedendaagse populisme in Spanje. Waar Podemos vaak kiest voor complexe retoriek, heeft VOX een duidelijke maar zeer domme manier a la Trump om haar boodschap over te brengen.

Lees ook:  De enige strategische reden voor de betrokkenheid van Amerika bij Syrië is uiteindelijk onthuld

Online oorlogen

Het is de moeite waard om de retoriek van politieke leiders in debatten of demonstraties tijdens verkiezingscampagnes te vergelijken met het soort discours dat zij, of in het bijzonder hun volgers, op sociale media gebruiken. Aanhangers van beide partijen vertonen doorgaans een hoger niveau van agressiviteit en extremisme op sociale netwerken, vooral omdat het online is. Cyberspace is een broedplaats voor dogmatische, onverdraagzame en uitsluitende taal vanwege waargenomen anonimiteit en een vermoedelijk gebrek aan verantwoordelijkheid waarvan gebruikers denken dat ze achter een scherm zitten. Dit is wat Claire Hardaker, docent aan de Lancaster University in het VK, het ‘ Gyges-effect ‘ noemt , zelfs als mensen hun echte identiteit gebruiken.

De aanwezigheid van “virtuele gemeenschappen” waarbij mensen over de hele wereld de mogelijkheid hebben om in een veel-op-veel-context te communiceren, in combinatie met de eindeloze mogelijkheid van wat het internet te bieden heeft, heeft het gevoel van opname of uitsluiting opnieuw gedefinieerd en de wens vergroot om horen thuis door deelname aan cybermobs. Al deze kenmerken zijn gerelateerd aan de concepten van groepsuitstraling en polarisatie die de ontsteking en verspreiding van online vijandigheid bevorderen.

De verdeeldheid in de sociale media in Spanje, met name op Twitter, bereikte de afgelopen maanden van 2019 niveaus die nog niet eerder waren bereikt. Dit was voornamelijk te wijten aan twee redenen: het Catalaanse onafhankelijkheidsproces en de opgraving van het lijk van wijlen dictator Francisco Franco. Beide gebeurtenissen lijken misschien niet gerelateerd, maar ze zijn eigenlijk verbonden. Aan de ene kant waren veel van degenen die tegen de opgraving van Franco waren, ook tegen het recht van Catalonië op zelfbeschikking en onafhankelijkheid van Spanje. Aan de andere kant steunen velen die het steunden vaak de beweringen van Catalonië.

Lees ook:  Trump laat van zich horen: ‘De bommen die gisteren zijn afgevuurd, zijn betaald door Obama’

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief INDIGNATIE-nieuws klik hier om te registreren



De binaire constructie van de wereld in ‘wij versus zij’ heeft de neiging om vooroordelen tussen groepen te versterken (of te creëren), met als uiteindelijk doel het versterken van onderlinge banden en banden binnen de groep. Meer specifiek leidt het tot tamelijk homogene groepen voor- en tegenstanders. Maar bij deze gelegenheid, en door de bovengenoemde gebeurtenissen, is de Spaanse samenleving meer gepolariseerd geworden en heeft de scheiding geresulteerd in twee partijen die niet langer als tegenstanders maar als vijanden worden beschouwd.

Met betrekking tot Catalonië hebben het referendum over de status van de regio in oktober 2017 en de daaropvolgende onafhankelijkheidsverklaring van het Catalaanse parlement – die door de Spaanse regering is opgeschort – een grens getrokken tussen twee Spanjes over een onderwerp dat niet de mogelijkheid om een ​​minnelijke oplossing te zien.

Verraders versus patriotten

Er zijn dus twee kanten gevestigd: verraders of patriotten. De lexicale keuzes die beide facties hebben gemaakt om elkaar te labelen, hebben hun ideologische basis onthuld en de pijlers van hun standpunten tonen twee onverenigbare perspectieven. Voorstanders van pro-onafhankelijkheid hebben de term ‘fascist’ gebruikt om naar Spanje te verwijzen, naast ‘politieke gevangenen’, ‘verbannen politici’ en ‘bezettingsmacht’. Uiterst rechts heeft de situatie beschreven met uitdrukkingen als “terrorisme”, “vijanden van het land” of “separatisme”.

De historische gebeurtenis die de sprekers van beide kanten nog steeds verdeelt, is de Spaanse Burgeroorlog van 1936-39, hoewel de meesten van hen niet leefden om dat conflict te zien. Met betrekking tot de opgraving van Franco, werd de oorlog in wezen weer tot leven gewekt op Twitter, waarbij de beelden van sport werden gebruikt die eerder door George Lakoff en Mark Johnson in 1980 werden genoemd als een van de fundamentele conceptuele metaforen.

Lees ook:  We ervaren economische verwoesting op een schaal die Amerika nog nooit eerder heeft gezien

Het feit dat het lichaam van Franco in 2019 werd opgegraven – waarbij de politieke redenen van beide kanten voor of tegen dit terzijde werden geschoven – werd door aanhangers aan de linkerkant als een overwinning ervaren. Voor extreemrechtse volgelingen werden ze eraan herinnerd dat wat ze ook doen met Franco’s lijk, rechts altijd de ‘winnaar’ van de oorlog zou zijn en dat dat feit niet kon worden uitgewist.

Bij de Spaanse algemene verkiezingen van november 2019 won VOX voor het eerst historisch 52 parlementaire zetels. Duizenden van zijn supporters kwamen buiten het hoofdkwartier van de partij bijeen om het te vieren terwijl ze ‘ A por ellos ‘ zongen (ga voor hen). Niemand, noch van de partij, noch van haar aanhangers, maakte duidelijk wat er met ‘zij’ werd bedoeld. Dat soort uitsluitingsdiscours dat de verdeeldheid bevordert, het verschil vergroot en de onverenigbare opvattingen verdiept, is het laatste wat Spanje nodig heeft in een tijd van instabiliteit. Toch zal VOX het dit keer verliezen, het land zit in de problemen en daar zal een extreem rechtse partij niets aan kunnen doen simpelweg omdat net als in Nederland de extreemrechtse kant alleen maar kunnen schreeuwen zonder te komen met een echte oplossing waar het hele land wat aan heeft!.

De corona-crisis heeft geleerd dat de mensen tijdens een probleem situatie het beste van de mens naar boven brengt samenwerking en empathie iets waar rechtse leiders een hekel aan hebben.



Comments

comments