Wat is de volgende stap: ‘Italexit’ of een mislukking van de Europese Unie?

Wat is de volgende stap: ‘Italexit’ of een mislukking van de Europese Unie?

8 april 2020 0 Door Indignatie redactie
5
(1)

Aangezien de economische hulp vanuit Brussel wordt besproken en vertraagd, stellen miljoenen Mediterraneanen het Europese project al in vraag.

Francesco GIUBILEI

Sinds de geboorte van de Europese Unie is er een intensief debat geweest over de mogelijkheid om een ​​tweesporen-Europa te creëren, verdeeld over de mediterrane landen en die van Noord-Europa.

Voorstanders van deze oplossing zijn van mening dat de verschillen tussen deze twee delen van Europa onverenigbaar zijn, qua levensstijl, met de manier waarop de samenleving wordt opgevat, en vooral met de mentaliteit van de burgers. De mogelijkheid van splitsing verscheen voor het eerst in Griekenland tijdens de crisis van 2008, en het lijkt nu te intensiveren met de coronavirus-noodsituatie.

Tegenwoordig is de scheidslijn tussen noord en zuid verhard en wordt bepaald door tegengestelde opvattingen over hoe de verspreiding van het virus kan worden aangepakt.

Aan de ene kant vragen de Latijns-Europese landen om de zogenaamde ‘euro-obligaties’ of ‘coronabonds’ te gebruiken, een financieel instrument met een gemeenschappelijke Europese schuld gekoppeld aan de middelen die strikt noodzakelijk zijn om deze noodsituatie op gezondheidsgebied aan te pakken. Italië en Spanje vragen niet om hun gewone staatsschuld te delen met Duitsland en de andere Noord-Europese landen; ze proberen alleen de middelen te delen die ze nodig hebben om de kosten te dragen om Coronavirus te bestrijden. Aan de andere kant beschuldigen Duitse politici en de media het zuiden ervan de crisis te willen financieren met Duits geld. Frankrijk staat halverwege tussen deze twee blokken, ook al lijkt Macron in de praktijk dichter bij de positie van de Zuid-Europese landen te staan.

De oplossing die Angela Merkel en andere Noord-Europese regeringen hebben voorgesteld, is gebruik te maken van de middelen van het Europees stabiliteitsmechanisme (ESM), een fonds dat is opgericht om in gewone tijden geld te lenen aan lidstaten in financiële moeilijkheden om situaties als de crisis van 2008 te voorkomen. De middelen van het stabiliteitsmechanisme zouden door individuele staten worden gebruikt en zouden dus geen gemeenschappelijke schuld vormen. Het Italiaanse standpunt is eenvoudig en gebaseerd op twee hoofdpunten: Ten eerste hebben we, aangezien Europa niet voor een gewone situatie staat, buitengewone middelen nodig die niet afkomstig kunnen zijn van het gebruik van ESM-middelen. Ten tweede betreft de COVID-19-noodsituatie niet één enkel land, maar heel Europa, en daarom moeten de kosten van de bestrijding en wederopbouw door alle landen worden gedeeld.

Vanuit het standpunt van Italië zijn er ook andere overwegingen. Italië draagt ​​meer bij aan de EU dan het ontvangt; haar netto jaarlijkse bijdrage bedraagt ​​20 miljard EUR, waarmee het de derde grootste bijdrage levert na Duitsland en Frankrijk. Dit betekent dat de door de Europese Unie als hulp verstrekte middelen ook deels Italiaans geld zijn. Hetzelfde geldt voor de middelen van het ESM. Italië draagt ​​17,80 procent van zijn middelen bij en Spanje 11,83 procent. Onder andere landen die tegen het gebruik van euro-obligaties zijn, draagt ​​Nederland slechts 5,68 procent bij, Oostenrijk 2,77 procent en Finland een schamele 1,79.

Waarom willen de landen van Zuid-Europa (en Ierland, dat zich bij hen heeft aangesloten) het gebruik van de middelen van het ESM niet accepteren? Journalist Nicola Porro, een van de bekendste stemmen ter wereld van de Italiaanse rechtervleugel, verwoordde het zo in een van zijn populaire video’s: het accepteren van het ESM zou het risico met zich meebrengen dat Italië onder curatele zou worden gesteld door een herboren “trojka” bestaande uit de ECB, de EU en het IMF – net als in Griekenland in 2008. Het risico om deze middelen vandaag te aanvaarden zou dodelijk kunnen zijn, aangezien de voorwaarden van de lening hoogstwaarschijnlijk na het einde van de noodsituatie zouden veranderen.

De angst van de centrumrechtse partijen, in het bijzonder Giorgia Meloni’s Fratelli d’Italia en Matteo Salvini’s Lega, is dat de regering van premier Giuseppe Conte uiteindelijk het ESM zal accepteren, dat waarschijnlijk anders zal worden verpakt en gepresenteerd, maar inhoudelijk blijft hetzelfde.

De huidige crisis is niet te vergelijken met die van 2008. In 2008 werd Europa geconfronteerd met een financiële crisis met economische en sociale gevolgen. Vandaag hebben we te maken met een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid, wat betekent dat het emotionele aspect ook een belangrijke rol speelt. Hoe vertel je een ondernemer uit Lombardije, een van de rijkste regio’s van Europa met een BBP hoger dan veel regio’s van Duitsland, dat de Europese Unie tien dagen de tijd heeft gegeven om te bespreken en een oplossing te vinden – midden in een pandemie, wanneer levens zijn op het spel? Hoe leg je dat uit aan iemand die zijn hele leven heeft gewerkt, belasting heeft betaald, veel mensen heeft voorzien van banen en die waarschijnlijk zijn vader, een vriend of een werknemer binnen enkele dagen aan het coronavirus heeft verloren?

Lees ook:  Migratiecrisis Nieuw Europees migratiepact al na Pasen

Zelfs als de Europese Unie in politiek en formeel opzicht emotioneel blijft functioneren, bestaat ze voor de meerderheid van de burgers van de mediterrane landen niet meer. Als er morgenochtend in Italië een consultatief referendum zou worden gehouden met een online stemming, zou 80 procent van de Italianen waarschijnlijk voor een exit zijn. Niet alleen conservatieve en centrumrechtse partijen hebben zich verzet tegen de huidige Europese Unie, maar voor het eerst hebben ook veel liberale en linkse burgers partij gekozen tegen de EU bij het observeren van hun reactie op de pandemie en de vermeende onverschilligheid voor het lot van Italië.

Coronavirus heeft het falen van de globalistische ideologie benadrukt, zoals de intellectuelen Marco Gervasoni en Corrado Ocone het in hun onlangs gepubliceerde  Coronavirus: The End of Globalization hebben gezet , en een van de belangrijkste pijlers van deze ideologie waarop ze zich richten, is precies wat we Europeanisme noemen , dat is “het idee dat we, in afwachting van de oprichting van een wereldrepubliek, inderdaad een Europese republiek, de Verenigde Staten van Europa kunnen creëren, waarin de vrijheid van uitwisseling, handel, verkeer en de zogenaamde” buitengrenzen “blijven bestaan zo open mogelijk. ‘

Naast de verschillende politieke en economische standpunten, zijn er diepere breuken die verband houden met verschillende visies op het Europese project tussen de volkeren van Noord-Europa en de Latijnse landen in het zuiden. Bekijk als bewijs het artikel dat is ondertekend door een reeks Duitse intellectuelen in  Bild, een grote Duitse krant, die solidariteit betuigt met Italië. In de Italiaanse titel van het artikel staat: “Siamo con voi!” (“We are with you!”), Maar de inhoud heeft, waarschijnlijk in tegenstelling tot de goede bedoelingen, een gevoel van minachting in Italië veroorzaakt. De tekst staat vol stereotypen en neerbuigend over Italiaans eten, zoals ‘je hebt ons goede dingen gebracht om te eten. Plots konden we ook genieten van hapjes, vlinders en tiramisu. […] We wilden weten hoe je pasta zoals jij kookt, Campari zoals jij drinkt, liefhebt zoals jij. ” Over de zogenaamde Italiaanse “dolce vita” zeggen ze: “We wilden altijd zoals jij zijn. Met je gemakkelijke manieren. “

Dit zijn zeker geen troostwoorden voor een natie die dagelijks honderden doden treurt, waar artsen twaalf uur per dag werken en waar dankzij de buitengewone toewijding en inspanningen van haar burgers in Lombardije in slechts een paar dagen. Helaas, ondanks goede bedoelingen, vormen de woorden in het  Bild-  artikel alleen een synthese van het ‘pizza, pasta en mandoline’-stereotype van Italianen waarvan veel mensen uit Noord-Europa geloven dat ze waar zijn. Ze tonen de onwil om ons prachtige land te zien als een grote geïndustrialiseerde economie en een nettobijdrage aan de EU-begroting, waarvan de burgers de dictaten van de Europese Unie niet zomaar kunnen accepteren.

In Italië wordt, zelfs zonder directe vermelding van Italexit, voor het eerst in de politieke en media-debatten consequent gesproken over een plan B, “een alternatief voor dit Europa” en de behoefte aan “nieuwe oplossingen”. Vanuit praktisch oogpunt levert het verlaten van de EU twee problemen op: het feit dat de Italiaanse munteenheid de euro is en de moeilijkheid om een ​​referendum te houden.

In tegenstelling tot Groot-Brittannië, dat het pond sterling behield nadat het tot de EU was toegetreden, verliet Italië de lira. Natuurlijk heeft Italië de euro aangenomen onder ongunstige omstandigheden voor zijn economie, maar nu de euro zou worden afgeschaft, zou het nog erger worden.

Bovendien voorziet de Italiaanse wet niet in de mogelijkheid van een referendum zoals dat in het VK wordt gehouden om de Brexit goed te keuren, en voor het houden ervan zou een grondwetswijziging nodig zijn. Als de meerderheid van de Italianen voor Italexit zou stemmen, zou het parlement zonder amendement een gewone wet moeten aannemen, zoals het geval was met de goedkeuring van het Verdrag van Lissabon. Op dat moment bestaat het risico dat onverenigbaarheid zou ontstaan ​​met artikel 117 van de Italiaanse grondwet, dat de wetgevende bevoegdheden regelt tussen de nationale regering, haar regio’s en de EU als derde actor, en dus kan een verdere grondwetswijziging nodig zijn .

Dit gecompliceerde pad is onwaarschijnlijk, zo niet onmogelijk, althans in een gewone situatie. We bevinden ons echter niet in een gewone, maar in een buitengewone situatie en de pandemie heeft de gevoelens van de Italianen veranderd.

In werkelijkheid is er een andere mogelijkheid, die ook moeilijk is maar niet langer een hersenschim lijkt te zijn: de ineenstorting van de Europese Unie. Als de hele Europese steiger zou instorten, zou er geen Italexit meer nodig zijn. In heel Zuid-Europa vragen veel meer burgers, wat is het nut van een supranationale entiteit die duur en juridisch omslachtig is, maar niet in staat is om op dit dramatische moment adequate oplossingen te bieden aan meer dan 120 miljoen burgers van Italië, Spanje en Portugal?

OPMERKING VAN DE REDACTIE: Indignatie.nl is een onafhankelijk nieuwsbron voor ieder die op de hoogte wil blijven van het Nationale en Internationaal nieuws vaak in de vorm van opinies. Als u ons wil helpen met een kleine donatie voor onze schrijvers en medewerkers te ondersteunen, en gezond te blijven.
Lees ook:  Amerika: stuur eten, we verhongeren!


How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 5 / 5. Vote count: 1

No votes so far! Be the first to rate this post.

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Comments

comments