COVID-19: Zelfstandigen worden het hardst geraakt en worden het minst ondersteund

COVID-19: Zelfstandigen worden het hardst geraakt en worden het minst ondersteund

14 april 2020 0 Door Indignatie redactie

Zelfstandigen worden het zwaarst getroffen door COVID-19-vergrendelingen. Toch krijgen ze vaak minder overheidssteun dan loontrekkende werknemers. Is de ongelijkheid gerechtvaardigd?

Ondersteuningspakketten van de overheid om werknemers te helpen de door COVID-19 veroorzaakte verstoringen te doorstaan, zijn ogenschijnlijk genereus, maar vaak discriminerend. In veel landen krijgen zelfstandigen minder steun dan werknemers in loondienst. In Nederland bijvoorbeeld krijgt een werknemer die gewoonlijk € 3.000 / maand verdient € 1.200 minder COVID-19-ondersteuning als ze als zelfstandige werkt. Zijn er goede redenen voor deze ongelijke hulpverlening?

Zelfstandigen worden het zwaarst getroffen door COVID-19

Zelfstandigen vertegenwoordigen 14% van de EU-beroepsbevolking ( Eurostat , 2018). Ze werken onevenredig in de sectoren die het zwaarst zijn getroffen door de lockdown: 44% van de zelfstandigen versus 37% van de werknemers (figuur 1).

De ongelijke verdeling in figuur 1 is bijzonder zorgwekkend omdat de meeste zelfstandigen financieel slechter af zijn dan werknemers. De mediane zelfstandige verdient 18% minder dan de mediane werknemer (equivalent netto besteedbaar inkomen, Eurostat 2018) [1] .

Een aanzienlijk deel van de zelfstandigen bevindt zich aan het uiterste einde van de financiële kwetsbaarheid, hoewel sommige zelfstandigen een zeer hoog inkomen hebben. In de taal van economen zijn zelfstandigen oververtegenwoordigd in zowel de bovenste als de onderste staart van de inkomensverdeling (Schneck 2018, Astebro et al 2011 en IFS ). Een kwart van alle zelfstandigen in Europa verkeert in situaties die worden gekenmerkt door economische afhankelijkheid, een lage mate van autonomie en financiële kwetsbaarheid ( Eurofound , 2017) [2] . Europese zelfstandigen hebben tweemaal zoveel kans op armoede en sociale uitsluiting als werknemers [3] – sociale kwalen die in sommige landen meer dan een kwart van de zelfstandigen bedreigen (Eurostat 2018,Eurofound 2017 ) [4] .

Lacunes in de dekking van sociale bescherming dragen bij aan de financiële kwetsbaarheid. Zelfstandigen worden vooral blootgesteld aan plotselinge inkomstendalingen. In acht EU-landen, waaronder België, Frankrijk en Italië, zijn zelfstandigen uitgesloten van een of meer van de op verzekeringen gebaseerde regelingen die verplicht zijn voor loontrekkende werknemers ( Europese Commissie , 2017). In deze landen zijn zelfstandigen uitgesloten van bepaalde sociale verzekeringen, zoals ziekte, werkloosheid en / of arbeidsongevallen. [5]

Zelfs in landen waar zelfstandigen toegang hebben tot programma’s voor sociale verzekeringen, zijn ze in de praktijk mogelijk onvoldoende beschermd ( Europese Commissie , 2017). De subsidiabiliteitsvoorwaarden en inkomensbeoordelingen kunnen zodanig zijn dat zelfstandigen voor een kortere periode dan werknemers een lagere uitkering ontvangen [6] .

Maatregelen ter ondersteuning van zelfstandigen

Lees ook:  Frankrijk bestraft chloroquine nadat 78 van de 80 patiënten binnen vijf dagen volledig hersteld zijn van COVID-19

In Europa en elders zijn de fiscale maatregelen snel uitgerold om zelfstandigen te ondersteunen via de COVID-19-epidemie. Tabel 1 toont de maatregelen die zijn genomen in zeven EU-landen, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. De analyse richt zich op maatregelen om de verloren inkomsten van individuen te vervangen. Het omvat geen maatregelen om kleine bedrijven te beschermen tegen faillissementen (bv. Liquiditeitsinjecties door middel van subsidies of door de overheid gegarandeerde leningen). De analyse sluit ook programma’s uit die individuen ondersteunen, ongeacht hun arbeidsstatus, zoals voedsel en huisvestingssubsidies.

Tabel 1 toont de verschillende maatregelen als inkomensvervangingspercentages, als middel om de steun voor mediane zelfstandigen en werknemers te vergelijken. Inkomensvervangingspercentages zijn het inkomen uit werk dat wordt ontvangen als een deel van het inkomen uit werk.

Tabel 1: Inkomensondersteunende regelingen voor zelfstandige (SE) werknemers en werknemers die zijn getroffen door de COVID-19-crisis

azelfstandige

Uit tabel 1 komen vier soorten inkomensondersteuningsregelingen naar voren: eenmalige subsidies (in grijs in tabel 1), vaste maandelijkse betalingen (in blauw), procentuele inkomensvervangende regelingen (in groen) en programma’s voor werkloosheidsuitkeringen uitgebreid tot zelfvoorziening -werkzame werknemers (in het rood).

Vergelijking van de maatregelen

Krijgen werknemers en zelfstandigen dezelfde deal? Deze vraag kan worden beantwoord met betrekking tot administratieve kosten, betalingsfrequentie en vervangingspercentages.

In alle onderzochte Europese landen moeten bedrijven en zelfstandigen bewijzen dat hun inkomsten door het coronavirus negatief zijn beïnvloed om toegang te krijgen tot reddingsfondsen. [7] Deze vereiste brengt administratieve kosten met zich mee. Hoewel deze door werkgevers worden gedragen in het geval van loontrekkende werknemers, moeten zelfstandigen hun eigen tijd en middelen besteden en daardoor worden benadeeld.

Wat frequentie betreft, verdienen terugkerende betalingen duidelijk de voorkeur boven eenmalige subsidies. Eenmalige betalingen doen weinig om de onzekerheid te verminderen die huishoudens in tijden van crisis teistert: is het mogelijk doorlopende betalingen te doen? Toch hebben zelfstandigen in Frankrijk en Italië eenmalige beurzen gekregen, terwijl werknemers maandelijks worden ondersteund. Hierdoor worden zelfstandigen veel zwaarder belast dan hun loontegenhangers.

Tot slot, als het gaat om vervangingspercentages, krijgen de meeste zelfstandigen een gelijke of slechtere deal dan werknemers. Er ontstaan ​​twee groepen landen.

De eerste groep omvat alle landen die inkomensvervangende regelingen op basis van een percentage of een uitgebreide werkloosheidsverzekering hebben aangenomen (in groen en rood in tabel 1). In deze landen zijn de vervangingspercentages hetzelfde voor werknemers en zelfstandigen (bijvoorbeeld in Spanje ontvangen alle werknemers 70% van hun maandelijks inkomen).

De tweede groep omvat de landen die eenmalige beurzen aanbieden en de landen die vaste maandelijkse betalingen bieden (in grijs en blauw in tabel 1). Inkomensvervangende regelingen in deze groep zijn distributieblind: zelfstandigen ontvangen hetzelfde vaste bedrag, of ze nu gewoonlijk € 1.200 of € 3.000 verdienen. Degenen met een hoger inkomen worden daarom benadeeld in vergelijking met werknemers in dezelfde inkomensgroep. In Nederland bijvoorbeeld ontvangt een ontslagen danser die doorgaans € 3.000 verdient, in maart € 2.700 als ze in loondienst is, maar slechts € 1.500 als ze zelfstandige is. Omgekeerd krijgen mensen met een lager inkomen een betere deal als ze als zelfstandige werken (bijvoorbeeld zelfstandigen die in Nederland minder dan € 1.667 verdienen).

Lees ook:  Balans van de FED stijgt met $ 253 miljard, staat nu op $ 4.000 miljard

Tabel 2: Beknopte vergelijking van inkomenssteunregelingen voor zelfstandigen en werknemers die zijn getroffen door de COVID-19-crisis (a)

In de meeste landen krijgen werknemers en zelfstandigen daarom ongelijke ondersteuning (tabel 2). Is het simpelweg fiscaal en politiek onmogelijk om het speelveld gelijk te trekken – eerlijkheid kan hogere belastingen of lagere vervangingspercentages met zich meebrengen voor loontrekkende werknemers, die de meerderheid van het electoraat vertegenwoordigen – of zijn er goede redenen voor deze ongelijke hulp?

Er zijn plausibele argumenten voor kleinere reddingsoperaties voor zelfstandigen – argumenten in verband met moreel risico, ongelijke belastingbijdragen en alle aangevoerde redenen om te rechtvaardigen dat zelfstandigen worden uitgesloten van sociale werkloosheidsverzekeringen. Over moreel gevaar zou bijvoorbeeld kunnen worden beweerd dat zelfstandigen de neerwaartse risico’s van hun activiteit op zich moeten nemen, omdat ze bewust afzien van financiële zekerheid omwille van flexibiliteit en autonomie.

In deze crisis heeft één argument echter voorrang boven alle andere: er worden lockdowns aangenomen voor de gezondheid en veiligheid van elk individu, daarom zou de economische last voor iedereen gelijk moeten zijn. Als mijn Uber-chauffeur ziek wordt, word ik ziek. Afgezien van politieke platitudes, zijn we echt ‘allemaal samen’. Zelfstandigen moeten daarom recht hebben op gelijke bijstand om de lockdown te weerstaan.

Praktisch gezien betekent gelijke bijstand het aanbieden van terugkerende maandelijkse betalingen en inkomensvervangende tarieven die de leemten in de sociale verzekeringen en hogere administratieve kosten voor zelfstandigen compenseren. Maar hoe betalen landen voor de extra uitgaven? De EU komt misschien te hulp: de Commissie heeft onlangs een regeling voorgesteld die, indien aangenomen, de EU-landen zou helpen de kosten van inkomensvervangende programma’s te dekken (het zogenaamde SURE- instrument).

Hoe gefinancierd ook, landen moeten uitgaven voor zelfstandigen zien als een investering en niet als verloren middelen. Als de crisis voorbij is, zal flexibel personeel een grote troef zijn. Een gehavende niet.

Lees ook:  Zoals gebruikelijk vervormen westerse media het conflict in Syrië

Referenties

Adam S., Miller H., Waters T. en Xu X. (2020) ‘Ondersteuning voor zelfstandigen tijdens de pandemie van het coronavirus’, IFS Briefing Note BN274, IFS, beschikbaar op: https://www.ifs.org .uk / uploads / Ondersteuning voor zelfstandigen tijdens Covid-19-BN274-.pdf

Åstebro, T., Chen, J. en Thompson, P. (2011) ‘Stars and misfits: Self-employer and labour market frictions’, Management Science, 57 (11): 1999-2017

Schneck, S. (2018) ‘The Effect of Self-Employment on Income Inequality’, GLO Discussion Paper No.281, Global Labour Organization (GLO)

Spasova, S., Bouget, D., Ghailani, D. en Vanhercke, B. (2017) ‘Toegang tot sociale bescherming voor mensen die werken met niet-standaardcontracten en als zelfstandige in Europa’, Een studie van nationaal beleid, Europees netwerk voor sociaal beleid (ESPN)

Vermeylen, G., Wilkens, M., Biletta, I. en Fromm, A. (2017) ‘Exploring self-employer in the European Union’, Publications Office of the European Union

[1] Mediaan equivalent netto inkomen: de mediaan van het totale inkomen van alle huishoudens, na belastingen en andere aftrekposten, dat beschikbaar is om te besteden of te sparen, gedeeld door het aantal gezinsleden dat is omgezet in equivalente volwassenen; leden van het huishouden worden geëgaliseerd of equivalent gemaakt door elk te wegen op basis van hun leeftijd, met behulp van de zogenaamde gewijzigde OESO-equivalentieschaal. De gemiddelde zelfstandige verdient 7% minder.

[2] Zelfstandige werknemers die als ‘kwetsbaar’ of ‘verborgen’ zijn bestempeld.

[3] Eurostat 2018 “Mensen die het risico lopen op armoede of sociale uitsluiting naar meest voorkomende activiteitsstatus (bevolking van 18 jaar en ouder)”

[4] Deze landen zijn Estland, Luxemburg, Portugal, Roemenië, Slovenië en Spanje.

[5] De volledige lijst met landen is: België, Cyprus, Griekenland, Frankrijk, Italië, Litouwen, Letland, Slowakije. Merk op dat België een verplichte sociale verzekering verstrekt voor faillissementsgevallen, waarvan het bedrag hoger kan zijn dan de werkloosheidsuitkering aan voormalige loontrekkende werknemers.

[6] Dit is bijvoorbeeld het geval in Denemarken, Estland, Griekenland en Finland voor werkloosheidsuitkeringen en België, Bulgarije, Tsjechië, Finland en Slovenië voor uitkeringen bij ziekte.

[7] Hoewel de administratieve lasten sterk verschillen van rechtsgebied. Zie https://www.nytimes.com/2020/04/03/world/europe/coronavirus-Berlin-self-employed.html

OPMERKING VAN DE REDACTIE: Indignatie.nl is een onafhankelijk nieuwsbron voor ieder die op de hoogte wil blijven van het Nationale en Internationaal nieuws vaak in de vorm van opinies. Als u ons wil helpen met een kleine donatie voor onze schrijvers en medewerkers te ondersteunen, en gezond te blijven.

Comments

comments