‘Calexit’ is misschien nog ver weg, maar Balkanisatie zal dat niet zijn

‘Calexit’ is misschien nog ver weg, maar Balkanisatie zal dat niet zijn

28 april 2020 0 Door Indignatie redactie
0
()

Elke Amerikaanse gouverneur denkt dat zijn of haar staat bijzonder is, maar alleen de gouverneur van Californië, Gavin Newsom, noemt hem regelmatig een ‘ natiestaat ‘.

De coronavirus pandemie heeft Newsom een ​​spraakmakende fase gegeven om zijn ambities te verwezenlijken. Hij was de eerste gouverneur van het land die een staatsafsluiting in de hele staat uitvaardigde. Samen met de gouverneur van Oregon, Kate Brown, was hij de eerste die een officiële “roadmap” publiceerde om deze te beëindigen. Newsom voegde zich bij Brown en de gouverneur van Washington, Jay Inslee, en kondigde ook zijn voornemen aan om een ​​gecoördineerd regionaal plan op te stellen voor een gefaseerde terugkeer naar het normale sociale en economische leven langs de hele westkust.

Hoewel de media-fanfare rond de routekaart het plan zelf heeft overtroffen, is Californië een van de weinige staten die praktisch beginnen na te denken over hoe ze ‘fase 2’ van de coronaviruspandemie kunnen betreden – de tijd na de harde afsluitingen van ‘fase 1’ maar vóór ‘fase 3’ normaliteit. Dit heeft met name Newsom op een aanvaringskoers gezet met president Trump over wie de autoriteit heeft ― en wie de politieke eer zal opeisen ― om Amerika weer aan het werk te krijgen.

De routekaart van Californië is de laatste in een lange reeks beleidslijnen die de Golden State praktisch en symbolisch distantieert van de rest van het land. Californië was lange tijd de enige staat die het recht kreeg om zijn eigen auto-emissienormen te handhaven. Sinds 2017 heeft het verhinderd dat staatspersoneel voor officiële zaken naar andere staten reisden die, ter beoordeling van haar procureur-generaal, legale “discriminatie op grond van seksuele geaardheid, genderidentiteit of genderexpressie” handhaven. Californië is een zelfverklaarde ‘heiligdomstaat’ die de mate beperkt waarin staat en lokale wetshandhaving kunnen samenwerken met federale immigratieambtenaren. In 2019 begon het bepaalde illegale immigranten te dekken in het Medicaid-programma van de staat,

Het lijdt geen twijfel dat Californië zowel heel bijzonder als heel groot is. Maar noch kwaliteit verleent het de status van een natie, noch maakt het van Californië een staat in de internationale juridische zin van het woord. Toch kan het op een dag zo worden, en de coronavirus pandemie creëert nieuwe kansen voor Californië om zo’n weg te bewandelen.

De staat beschikt al over de politieke infrastructuur om onafhankelijkheid te beginnen te genieten. In 2015 vormde een groep quixotische activisten de California National Party, gewijd aan de stelling dat Californiërs hun eigen land verdienen. Het volgende jaar vormde een parallelle organisatie, Yes California, ter ondersteuning van een onafhankelijkheidsreferendum voor de staat. Zowel de California National Party als Yes California zijn zelfbewust gemodelleerd naar de Scottish National Party (SNP) en de organisatie Yes Scotland die in 2014 de campagne voor Schotse onafhankelijkheid leidde.

Californiërs kunnen een soortgelijke oproep doen. De stemmen van het kiescollege van de staat zijn al meer dan dertig jaar niet naar een republikein gegaan. Republikeinen hebben in vierentwintig jaar geen huis van de wetgevende macht van Californië bestuurd en er is in tien jaar geen enkele Republikein verkozen tot staatsbureau in Californië. Maar sinds 2000 hebben de Republikeinen het presidentschap en de Amerikaanse senaat 60 procent van de tijd gecontroleerd en het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden 70 procent van de tijd. Acht van de afgelopen twintig jaar is er zelfs een Republikeinse trifecta geweest – gelijktijdige controle over het Witte Huis en beide huizen van het Congres. Terwijl Donald Trump in 2016 46 procent van de nationale volksstemming won, ontving hij slechts 32 procent in Californië, het op twee na laagste percentage van alle staten in het land. De dag na de verkiezingen werd #Calexit een toonaangevende hashtag voor sociale media. Toen Gavin Newsom in 2018 campagne voerde voor de gouverneur, vertelde hij de kiezers dat ze de volgende ‘leider van het verzet’ voor de president selecteerden.

Vier jaar presidentschap van Trump hebben veel Californiërs hun tanden laten knarsen, maar de staat neemt de afscheiding nog lang niet serieus. Ja, Californië is mislukt in zowel de handtekeningen van 2017 als 2018, en de Nationale Partij van Californië is nog steeds geen “gekwalificeerde” politieke partij die automatische stembiljetplaatsing heeft gekregen. Een overwinning van Trump in november kan echter de stemming van de staat veranderen. Ja, Californië hoopt dat ook. De  huidige leider voorspelt:  “Als Trump in 2020 wordt herkozen, zal Californië aandringen op afscheiding.” De voormalige president stemde in 2016 zelfs voor Trump  als een soort leninistische strategie  om de tegenstellingen tussen Californië en de rest van het land te vergroten.

Lees ook:  Facebook introduceert labels op door de staat beheerde mediakanalen

Toch zijn de belemmeringen voor een tweede Bear Flag Revolt formidabel en, in tegenstelling tot de hoop van de California National Party en Yes California, zijn er veel minder betekenisvolle parallellen tussen Schotland en Californië dan op het eerste gezicht. In tegenstelling tot het Verenigd Koninkrijk zijn de Verenigde Staten een federale republiek waarin de staten machtige en semi-soevereine entiteiten zijn die aanzienlijke autonomie van de nationale regering kunnen uitoefenen. Als Californië niet van federaal beleid houdt, kan het (en vaak al) zijn eigen beleid volgen. In tegenstelling tot het VK hebben de VS een presidentieel systeem met een onafhankelijke wetgever. In de VS veroorzaakt dit vaker wel dan niet verdeeldheid in de regering en tempert het de angst voor een onwelkome president. Ten slotte zorgt het eenentwintigste amendement ervoor dat Trump niet meer dan acht jaar als president zal dienen,

Maar het belangrijkste is dat Californië niet de verdiensten heeft van een echte natie. Hoewel de traditionele definitie van een natie gedeelde ras, religie en taal benadrukt, onderscheidt geen van deze het hedendaagse Schotland van de rest van het Verenigd Koninkrijk. Wat Schotland tot een natie maakt, is het historische en eigentijdse gevoel van eigenwaarde. Schotten hebben een sterke identiteit die is gebaseerd op een geschiedenis van 900 jaar als een onafhankelijk koninkrijk, gevolgd door 300 jaar als een juridisch onderscheiden onderdeel van het Verenigd Koninkrijk. Het leven van Californië als onafhankelijke republiek duurde minder dan een maand en voorafgaand aan de goudkoorts woonden er amper 7000 Spaanse, Mexicaanse of Amerikaanse kolonisten in de huidige staatsgrenzen.

Ondertussen wordt de diepe historische herinnering van Schotland ondersteund door een opmerkelijk stabiele bevolking. Bij de meest recente telling werd 83 procent van de inwoners van Schotland daar geboren (een hoger totaal dan welke Amerikaanse staat ook), terwijl 93 procent werd geboren in het Verenigd Koninkrijk (hetzelfde percentage in het buitenland geboren als Nebraska). Het gebrek aan historische wortels in Californië wordt verergerd door de kortstondige aard van de huidige bevolking. Slechts 54 procent van de inwoners werd geboren in de staat, terwijl slechts 72 procent werd geboren in de VS. In 2018 had meer dan 2 procent van de bevolking van Californië minder dan een jaar in de staat gewoond. Een gebied vol met geboren en getogen autochtonen met lokale afstamming die eeuwen teruggaat, kan vechten voor onafhankelijkheid. Een plek vol transiënten die constant op zoek zijn naar het volgende ticket in of uit, zal dat niet zijn.

Maar als onafhankelijkheid niet aan de horizon van Californië ligt, kan een decentralisatie van de politieke macht naar de staten dat wel zijn. Het huidige publiek kibbelt over de bevoegdheid om ‘fase 2’ van de pandemie binnen te gaan en te beheren, is het topje van de speer. Bezorgdheid over een tweede golf van de pandemie, verergerd door beweging tussen staten met verschillende sluitingsdata en praktijken, zal de gouverneurs ertoe verleiden hun grenzen meer te maken dan simpele lijnen op een kaart. De aanzienlijke omvang en diversiteit van het land is het perfecte uitgangspunt voor een balkanisering van ‘fase 2’-praktijken die een jaar of langer duren. Verschillende staatscapaciteiten en politieke waarden bepalen de verschillende balansen tussen privacy en volksgezondheid via elk mogelijk regime van ‘testen en traceren’.

Als Amerika’s grootste staat is Californië goed gepositioneerd om de federalistische golf te volgen. Maar het sterke ideologische streven naar open grenzen en maximale sociale diversiteit zal een gedecentraliseerd Amerika moeilijk te managen maken. Terwijl gouverneur Newsom het graag heeft over Californië dat zijn overtollige medische voorraden naar andere staten ‘exporteert’, is de minder geprezen en veel belangrijkere export de bevolking. In 2018 vertrokken bijna 700.000 inwoners van Californië, bijna 2 procent van de staatsbevolking, naar andere delen van het land, terwijl een onnoemelijk aantal meer naar het buitenland verhuisde. Californië is een populaire ontmoetingsplaats voor immigranten om voet aan de grond te krijgen in Amerika en vervolgens door te gaan naar aantrekkelijkere staten zoals Texas, Arizona en Nevada.

Een overwinning van Trump in november zou Californië uiteraard in grote moeilijkheden brengen met een groot deel van de rest van het land op het gebied van immigratiebeperking en grenshandhaving. In reactie daarop zouden Californiërs hun eigen autonome immigratiebeleid kunnen gaan opeisen, zoals Schotland nu zoekt en Quebec al heeft. Om ervoor te zorgen dat het afzonderlijke systeem van Californië niet de staart wordt die met de grotere nationale immigratiehond kwispelt, moeten er verblijfsvereisten voor immigranten in Californië worden opgelegd. Tijdelijke fase 2-beperkingen op interne mobiliteit zouden gemakkelijk de infrastructuur kunnen genereren voor een meer permanent systeem om een ​​asymmetrisch gedecentraliseerd immigratieregime te dienen.

Californië is al begonnen het onderscheid tussen ingezetene en burger uit te wissen. Het stelt niet-staatsburgers (zowel legale als illegale inwoners) in staat om te stemmen bij sommige lokale verkiezingen, om deel uit te maken van de raden en commissies van de deelstaatregering en om op de staat gebaseerde coronavirushulpfondsen te ontvangen. Een Californië met een eigen immigratiebeleid bovenop zijn eigen ontluikende gevoel van ‘ingezetene’ zou een Californië zijn dat een echte stap naar onafhankelijkheid heeft gezet. En net als de veelheid aan Engelse kiezers die nu kijkt naar de voortdurende onafhankelijkheidseisen van Schotland, zou de rest van de Verenigde Staten perfect bereid kunnen zijn zo’n Californië te laten gaan.

OPMERKING VAN DE REDACTIE: Indignatie.nl is een onafhankelijk nieuwsbron voor ieder die op de hoogte wil blijven van het Nationale en Internationaal nieuws vaak in de vorm van opinies. Als u ons wil helpen met een kleine donatie voor onze schrijvers en medewerkers te ondersteunen, en gezond te blijven.
Lees ook:  De opkomst van de totale wereld controle is in de VS al aan de gang


How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating / 5. Vote count:

No votes so far! Be the first to rate this post.

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Comments

comments