Belfast Murderers, Saddam Hussein en de mislukkingen van de Amerikaanse ‘Intelligence’

Belfast Murderers, Saddam Hussein en de mislukkingen van de Amerikaanse ‘Intelligence’

30 april 2020 0 Door Indignatie redactie

Eind juli 1990 schreef ik een verhaal voor The Washington Times waarin ik voorspelde dat president Saddam Hoessein van Irak binnen een maand heel Koeweit zou veroveren, waarschijnlijk binnen twee weken.

De hele Amerikaanse gemeenschap van inlichtingendiensten van $ 90 miljard per jaar kreeg geen idee dat dit zou gebeuren, ook al staarden de waarschuwingssignalen hen in het gezicht:

Mijn buitenlandse redacteur van die tijd was niet gek. Hij was een buitengewoon succes in het vak en was een briljante journalist en administrateur, maar hij had bijna geen ervaring met het Midden-Oosten. Hij sloeg het dak over deze ‘fantasie’. We hebben er ruzie over gemaakt, maar hij was de buitenlandse redacteur en hij had de macht.

Dat artikel zou u vandaag moeten kunnen ophalen uit de LexisNexis-database. Er staat dat Saddam een ​​kleine hap uit de Koeweitse gebieden of olievelden kan nemen om zijn ongenoegen over het Koeweitse olieproductiebeleid te uiten. Dat is alles wat mocht lopen. Binnen 48 uur bezette het Iraakse leger heel Koeweit.

Niemand anders in de Amerikaanse inlichtingengemeenschap van $ 30 miljard per jaar of enige journalist of analist in het hele Midden-Oosten, van Israël tot Saoedi-Arabië, had zo’n voorspelling gedaan. Ik heb jarenlang over dit verhaal gegeten.

Wie was mijn bron voor deze verbazingwekkende inside-track informatie? Was het de CIA of de Mossad? De Saoedi’s of de Koeweiti’s? Nee. Mijn bron was veel beter dan een van hen en hij had niet beter geplaatst of betrouwbaarder kunnen zijn. Het was Saddam zelf. Ik had alleen maar zijn toespraken van de afgelopen maand bestudeerd en geconcludeerd dat hij precies meende wat hij zei.

Waarom kreeg ik de toespraken van Saddam – waarin hij zijn bedoelingen niet geheimmaakte – juist, terwijl de hele buitenlandse politiek, journalistiek en inlichtingendienst in Washington het helemaal bij het verkeerde eind had?

Omdat ik een ervaring had, ontbrak het bijna allemaal. Ik herinnerde me uit de tijd dat ik een jonge redacteur van een misdaad- en terrorismebureau was die in Belfast begon, dat enkele van de ergste paramilitaire terroristen in de protestantse, loyalistische en katholieke nationalistische paramilitaire groepen zichzelf vroeger met zwaar drinken op de hals haalden en zichzelf in moorddadige woede uitlokten uitgaan met het doden van spreuken. Een in het bijzonder, kapitein Lennie Murphy, commandant van de West Belfast Brigade van de Ulster Volunteer Force, informeler maar veel nauwkeuriger in de volksmond bekend als “The Shankill Butchers”.

Martin Dillon, een van de beste onderzoeksjournalisten die ooit van 1968 tot 1998 de 30-jarige problemen van Noord-Ierland heeft besproken, vertelde het volledige huiveringwekkende verhaal van Murphy en zijn bende in zijn klassieke werk ‘The Shankill Butchers’. (New York, 1989). Murphy was een folteraar. Hij en zijn collega’s pasten de grote Belfast-traditie van hoogwaardige lichttechniek aan om garages en kelders geschikt te maken voor hun eigen verbeterde ondervragingstechnieken. Ter herinnering aan een populair ochtendtelevisieprogramma voor jonge kinderen, noemden de terroristen deze martelkamers ‘Romper Rooms’.

Hogere politieagenten raakten maar al te bekend met deze ‘Romper Rooms’. Ze herkenden altijd de veelbetekenende tekens erin. Het beton op de vloeren is recentelijk gelegd. De vloeren werden altijd onder een hoek of helling gelegd om ervoor te zorgen dat het bloed van de “ondervragingsverdachten” gemakkelijk bergafwaarts naar de riolering kon stromen. Er was altijd een uitstekende afvoer.

Geluidsisolatie om het horen van geschreeuw te voorkomen was natuurlijk heel eenvoudig maar ook overbodig. De angst die de martelbendes veroorzaakten was zo overweldigend dat ze wisten dat niemand ze ooit zou melden.

Een heel eind van Lennie Murphy naar Saddam Hussein? Helemaal niet. Want ik herinnerde me dat Saddam een ​​man van actie was, niet alleen woorden. Hij was een prominente ondervrager – we zouden zeggen folteraar – tijdens de kortstondige Eerste Ba’ath Republiek Irak in 1963, een tijdperk dat ik levendig beschrijf in mijn boek uit 2008: ‘De politiek incorrecte gids voor het Midden-Oosten’.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief INDIGNATIE-nieuws klik hier om te registreren



Lees ook:  Onderschat het gevaar van Trump niet - zelfs niet op het punt van een nederlaag

In juni en juli 1990 las ik Saddams steeds angstaanjagende retoriek tegen Koeweit toen zijn toespraken werden opgenomen en vertaald in de Foreign Broadcast Information Service-publicaties van het State Department.

Bij het lezen van die toespraken kwam de herinnering aan Lennie Murphy, zo charismatisch, zo goed begroet, zo goed ontvangen, zo oppervlakkig charmant in zijn favoriete pubs in het Shankill Road-district van West-Belfast, levendig bij me terug. Want Lennie heeft nooit koud gedood. Hij had een liquidatie nodig. Hij moest een dodelijke woede opbouwen.

Ten eerste zou er veel te veel ‘gedronken worden’, zoals de onnavolgbare rapporten van de Royal Ulster Constabulary van de dag zouden zeggen, daarna zou het gesprek donkerder worden, zou de woede toenemen en alle pers, informele drinkvrienden, groupies en hangers-on zou de tekens correct lezen, hun zenuwachtige excuses stotteren en de bar uitgaan (het was meestal ‘The Brown Bear’) in de vochtige, scherpe en winderige nacht van Belfast.

Niemand zou vluchten. Niemand rende in die jaren ooit door de straten van West-Belfast, vooral niet ‘s nachts: er waren minstens een half dozijn verschillende gewapende organisaties, om nog maar te zwijgen van de Noord-Ierse politie en het Britse leger, die in de verleiding zouden komen om je neer te schieten zicht als je dat deed.

Dan, niet lang daarna, stapelden Lennie en zijn strijdersgroep van broers, die verschrikkelijker en vruchtbaarder waren in hun moorden dan Jack the Ripper in zijn slechtste voorstelling, in hun zwarte oude taxi’s in Austin en zouden de straten doorkruisen, op zoek naar iedereen die plausibel was Katholiek om te ontvoeren en vervolgens een paar uur met afschuw te ‘verhoren’ voordat ze hen met een bijna onthoofde spleet over de keel wegsturen. Ze werden niet voor niets ‘de slagers’ genoemd.

Dergelijke verhalen behandelen is ver verwijderd van de pseudo-intellectuele pretenties van de denktanks en mediagemeenschappen in Washington, met hun zogenaamd geleerde discussies over politieke theorieën van Hans Morgenthau en zijn soortgenoten. Maar het staat veel dichter bij de echte wereld.

Lennie Murphy ontmoette zijn welverdiende einde op 16 november 1982 door toedoen van een Special Action Squad van het Provisional Irish Republican Army, de Provos. Hij kreeg een grote paramilitaire begrafenis van de UVF met een erewacht. Een salvo van drie schoten werd over zijn kist afgevuurd en een pijper speelde ‘Abide With Me’. Op zijn grafsteen stond het opschrift ‘Here Lies a Soldier’. Overlijdensberichten in de krant Belfast Telegraph brachten treurende eerbetuigingen, waaronder execrable sentimentele poëzie, aan deze seriemoordenaar van meer dan 40 volledig onschuldige mensen.

Het was minder dan acht jaar vanaf het moment van tijdige ondergang van Lennie Murphy tot de escalatie van de retoriek door Saddam vóór de invasie van Irak. Een andere wereld, een andere plek. Maar ik herkende de parallel.

Mijn originele, onversneden verhaal dat Saddams invasie van Koeweit voorspelde, stond nooit in The Washington Times, dus ik heb er nooit een Pulitzer-nominatie uit gehaald. Dat maakte niet uit. Ik had al zo’n nominatie, zou er uiteindelijk nog twee krijgen en ben altijd te bot gezegd geweest over de wreedheden van wat voorbijgaat voor de moderne Amerikaanse journalistiek om ooit te verwachten dat ze een van de dingen daadwerkelijk zouden winnen.

Wat betreft de 17 grote Amerikaanse inlichtingendiensten (er zijn ook talloze kleinere) met alleen al 100.000 fulltime werknemers in het driestatengebied van Washington, DC, hun onwetendheid en incompetentie is vandaag nog groter.

Maar ik heb wel een onvergetelijke les geleerd over de universele aard van psychopathische gedragspatronen. En ik leerde een oude, harde, wrede les opnieuw uit de meedogenloze straten van Belfast:

Bij het bedekken en kijken naar de wereld is het essentieel voor persoonlijk en nationaal overleven om te proberen altijd het ondenkbare te denken. Want zeker als de dag op de nacht volgt, ergens rond deze uitgestrekte en gevaarlijke wereld van ons, zijn er altijd bekwame mensen die ondenkbare dingen plannen – en zeker om ze te doen.



Lees ook:  De Trump Cult-bijeenkomst Dag 2

Comments

comments