De ondergang van de VS is dichtbij

De ondergang van de VS is dichtbij

10 mei 2020 0 Door Indignatie redactie

In minder dan drie decennia, slechts een oogwenk in historisch opzicht, zijn de Verenigde Staten van ‘s werelds enige supermacht naar een gigantisch wrak gegaan dat hulpeloos is voor het coronavirus en de rest van de wereld de schuld wil geven van zijn eigen tekortkomingen . Zoals de journalist Fintan O’Toole onlangs in de Irish Times opmerkte:

‘In de afgelopen twee eeuwen hebben de Verenigde Staten in de rest van de wereld een breed scala aan gevoelens losgemaakt: liefde en haat, angst en hoop, afgunst en verachting, ontzag en woede. Maar er is één emotie die tot nu toe nooit op de VS is gericht: jammer. ‘

Juist. Maar hoe en waarom is deze beklagenswaardige toestand ontstaan? Is het allemaal de schuld van Donald Trump, zoals velen nu aannemen? Of is het proces eerder begonnen?

Het antwoord voor elke serieuze student van de imperiale politiek is het laatste. Inderdaad, een fascinerende e-mail suggereert dat het omslagpunt begin tot midden 2014 plaatsvond, lang voordat Trump voet aan wal zette in het Oval Office.

De e-mail is verzonden van de Amerikaanse generaal Wesley Clark naar Philip Breedlove, de opvolger van Clark als NAVO-commandant in Europa, en is gedateerd 12 april 2014 en betreft gebeurtenissen in de Oekraïne die onlangs uit de hand liepen. Een paar weken eerder stond de regering-Obama bovenaan de wereld dankzij een nationalistische opstand in Kiev die een licht pro-Russische president, Viktor Janoekovitsj, had verjaagd. Champagneglazen klonken ongetwijfeld in Washington nu de Oekraïne stevig in het westerse kamp was. Maar toen ging alles mis. Ten eerste greep Vladimir Poetin de controle over het Krim-schiereiland, de locatie van een uiterst belangrijke Russische marinebasis in Sebastopol. Toen kwam er een pro-Russische opstand in Donetsk en Luhansk, twee Russisch sprekende provincies in het verre oosten van Oekraïne. Plots viel het land uit zijn voegen,

Op dat moment schoot Clark van zijn briefje af. Hij vertelde Breedlove al: “Poetin heeft de passiviteit van de VS in Georgië en Syrië gelezen als de zwakte van de VS.” Maar nu, dankzij de alarmerende wending in de Oekraïne, deden anderen hetzelfde. Zoals hij het zei:

‘China volgt de aandacht. China zal binnen vijf jaar vier vliegdekschepen en luchtruimdominantie hebben in de westelijke Stille Oceaan, als de huidige trends zich voortzetten. En als we Oekraïne weg laten glijden, verhoogt dit zeker de risico’s van conflicten in de Stille Oceaan. China zal zich afvragen of de VS zich dan zouden doen gelden voor Japan, Korea, Taiwan en de Filipijnen, de Zuid-Chinese Zee? … Als Rusland Oekraïne inneemt, zal Wit-Rusland toetreden tot de Euraziatische Unie en, presto, de Sovjet-Unie (in een andere naam) zal terugkomen …. De Baltische staten noch de Balkan zullen zich gemakkelijk verzetten tegen de politieke verstoringen die door een heropleving van Rusland mogelijk worden gemaakt, en wat heb je aan een NAVO-veiligheidsgarantie tegen interne ondermijning? …. En dan zullen de VS een veel sterker Rusland vinden, een afbrokkelende NAVO en [een] grote uitdaging in de westelijke Stille Oceaan.

De e-mail spreekt boekdelen over de mentaliteit van de leidinggevenden. Het is denkbaar dat de regering-Obama nog tijd had om de boel om te draaien – als dat tenminste een beetje flexibiliteit had getoond, een bereidheid tot compromissen en ook de bereidheid om op te staan ​​tegen de ultra-nationalisten die de anti-nationalisten hadden geleid Janoekovitsj komt in opstand en verzet zich tegen alles wat maar op een evenwichtige nederzetting slaat.

Lees ook:  Elsevier: Geachte Frans Timmermans, corona is even belangrijker

Maar in plaats daarvan deed het het tegenovergestelde. In de jaren zestig hadden koude krijgers betoogd dat als Vietnam ‘viel’ voor de communisten, Thailand, Birma en zelfs India zouden volgen. Maar de stelling die Clark nu naar voren bracht, was nog extremer, een super-domino-theorie die beweerde dat een kleine etnische opstand in een deel van de wereld die maar weinig mensen in Washington op de kaart konden vinden, onduldbaar was omdat het de hele internationale structuur zou kunnen veroorzaken ontwarren. De NAVO, de Amerikaanse controle over de westelijke Stille Oceaan, de overwinning op de Sovjets – alles zou verloren gaan omdat een paar duizend mensen erop stonden hun moedertaal Russisch te spreken.

Waarom zo’n stijfheid? Het echte probleem was niet zozeer een confrontatiemindset, maar een fenomeen dat de historicus Paul Kennedy eind jaren tachtig had geïdentificeerd: ‘imperial overstretch’. Net als andere rijken daarvoor, hadden de VS zich na vijfentwintig jaar van ‘unipolariteit’ zo overmatig uitgebreid dat strategen hun handen vol hadden om een ​​steeds gammelere structuur bij elkaar te houden. De zenuwen stonden op scherp en daarom was een etnische opstand die mogelijk in een eerder stadium van de Amerikaanse imperiale ontwikkeling was ondergebracht, niet langer draaglijk. Omdat de rebellen in botsing waren gekomen met de imperiale prioriteiten van de VS, vormden ze een fundamentele bedreiging en moesten ze daarom met de grond gelijk worden gemaakt.

Behalve één ding: de structuur was zo zwak dat elke nieuwe bulldoze-operatie de zaken alleen maar erger maakte. Opstandelingen bleven standhouden in Donetsk en Loehansk dankzij Russische steun, terwijl de regering in Kiev steeds corrupter en onstabieler werd. In het Midden-Oosten was de situatie zo verwarrend dat Amerikaanse bondgenoten zoals Saoedi-Arabië en Qatar geld en wapens naar ISIS stuurden terwijl het door Oost-Syrië en Noord-Irak raasde en naar Bagdad trok. Dankzij de onrust die het Amerikaanse beleid losliet, zouden miljoenen wanhopige vluchtelingen snel hun weg naar Europa vinden, waar ze een krachtige nativistische reactie zouden veroorzaken die tot op de dag van vandaag voortduurt. De Amerikaanse hegemonie veranderde in een nachtmerrie.

Het was niet anders in een Amerika dat door het wahhabistische terrorisme werd geschokt en ontzet door oorlogen in het Midden-Oosten die nergens heen gingen en nooit leken te eindigen. Donald Trump reed een golf van ontevredenheid het Witte Huis binnen door te beloven ‘het moeras leeg te laten lopen’ en de troepen naar huis te brengen. Het is denkbaar dat hij precies dat had kunnen doen toen hij eenmaal in functie was – als hij tenminste serieus was geweest met het verkleinen van het Amerikaanse imperialisme en in staat was op te staan ​​tegen de CIA. Maar de ‘inlichtingengemeenschap’ sloeg terug door een klassieke destabilisatiecampagne te lanceren gebaseerd op het thema van Russische heimelijke verstandhouding, terwijl de ideeën over het buitenlands beleid van Trump nog meer een puinhoop bleken te zijn dan die van Obama.

Dus de ineenstorting nam toe, en daarom is Amerika nu zo’n hulpeloze reus. Een gekke man staat aan het roer, maar het beste wat de Democraten kunnen doen, is een kandidaat voordragen die lijdt aan de vroege stadia van seniele dementie, die misschien een verkrachter is om op te starten. Niemand weet hoe de zaken vanaf dit punt zullen verlopen. Maar twee dingen zijn duidelijk. De ene is dat het proces niet is begonnen onder Trump, terwijl de andere is dat het ongetwijfeld zal doorgaan, ongeacht wie er in november wint. Als de instorting eenmaal is begonnen, is het onmogelijk om te stoppen.

OPMERKING VAN DE REDACTIE: Indignatie.nl is een onafhankelijk nieuwsbron voor ieder die op de hoogte wil blijven van het Nationale en Internationaal nieuws vaak in de vorm van opinies. Als u ons wil helpen met een kleine donatie voor onze schrijvers en medewerkers te ondersteunen, en gezond te blijven.
Lees ook:  De CIA's medeplichtigheid aan recente wereldwijde wreedheden onthuld


Comments

comments