In Het Westen – Propaganda, Hysterie En Echt Slechte Adem!

In Het Westen – Propaganda, Hysterie En Echt Slechte Adem!

1 juni 2020 0 Door Indignatie redactie

Als het niet zo tragisch was, zou het lachwekkend zijn: de politieke rovers in Noord-Amerika en Europa roken, spugen en rollen hun ogen naar het plafond. Ze wijzen de vingers in alle richtingen en roepen onsamenhangend “China!”, “Rusland!”, “Venezuela en Cuba!”, “Iran!”; “Jij jij jij!”.

China en Rusland bouwen stilletjes aan een nieuwe wereld, met gloednieuwe infrastructuur, fabrieken en hele wijken voor de mensen. Er worden ziekenhuizen gebouwd, evenals universiteiten, parken, concertzalen en openbaarvervoersnetwerken. Beide landen doen dit allemaal snel en geruisloos en met grote vastberadenheid. En ondanks sancties en embargo’s schreeuwen ze nooit terug naar de kwijlende, boze mond van de westerse goeroes van hersenspoeling.

Het verschil tussen het Westen en de twee machtige bondgenoten in het Oosten is enorm. In feite is het geen verschil, maar een regelrecht contrast.

Het is niet zo dat China en Rusland perfecte landen zijn. Nee. Perfectie is deprimerend en wordt nagestreefd door religieuze fanatici en (godzijdank zonder succes) door modebladen. Ik weet niet eens wat het werkelijk betekent, filosofisch – perfectie.

Wat ik wel weet, is dat in zowel China als Rusland de mensen op de eerste plaats komen. Hun levensstandaard staat centraal in bijna alle inspanningen van de geplande economieën. Peking en Moskou en de meeste van hun bureaucratieën bestaan, zodat de mensen langer, beter en zinvoller leven. De steden en dorpen zijn ontworpen om burgers beter opgeleid en gezonder te maken, terwijl ze genieten van een dieper cultureel leven.

Rusland bezoeken, van Vladivostok tot Kaliningrad, evenals China, van Guangzhou tot Urumqi; het is duidelijk zichtbaar, onmiskenbaar.

Westerse massamedia en westerse regeringen stopten met het stellen van alle basisvragen en verhinderden dat anderen deze in het openbaar stelden. Vragen als: “Wat willen we echt van het leven?” ‘Waar zijn we bang voor?’ ‘In wat voor samenleving willen we leven?’

Zeg serieus: wil je echt, echt, in een land wonen waar jij en je gezin met de nieuwste Maserati of Lamborghini zouden kunnen rijden, op een weg die wordt omringd door besmette sloppenwijken? Doe je? Wil je winkelen in winkelcentra waar de toiletten zijn gedecoreerd met marmer en vergulde kranen, terwijl mensen sterven, op slechts 100 meter afstand, zonder basale sanitaire voorzieningen en fatsoenlijke medische zorg?

Wil je leven in een bubbel of in je kleine land dat het verdomd goed doet, simpelweg omdat het vroeger een aantal enorme gebieden koloniseerde en het tot op dit moment indirect blijft koloniseren? Of in een land dat er prat op gaat nooit iemand rechtstreeks te koloniseren, maar dat al decennia en eeuwen ‘investeert’ in het westerse expansionisme. Let op, deze keer noem ik geen namen, geen wijzende vingers. Ik laat de lezer de lege plekken invullen.

Noem me naïef, maar ik heb altijd gedacht dat de meeste mensen een veilig leven willen leiden, vol kennis en cultuur, zonder de angst om ziek te worden, met misdaadgolven die uit ellende groeien, zonder de pre-bezetting van hoe ze gaan betalen voor het dak boven hun hoofd, morgen en over een maand, of zelfs over tien jaar.

Hoeveel mensen in het Westen zijn bang, versteend? Ik heb het over onnodige angsten; angsten die gemakkelijk kunnen worden weggenomen? Hoevelen zijn depressief, zelfs wanhopig; suïcidaal, op giftige pillen die ze krijgen, zodat ze de dag door kunnen komen?

En hoeveel mensen in de neokolonies leven in absolute armoede? in Afrika en het Midden-Oosten, in Latijns-Amerika, Azië en Oceanië?

Is het allemaal nodig? Is het niet helemaal absurd?

De massamedia en de academische wereld in het Westen en in haar koloniën dienen nu het regime, dat voornamelijk bestaat uit bedrijven en hun PR-gevels – de zogenaamde gekozen regeringen.

De manier waarop het westerse politieke systeem functioneert, komt zelden aan bod. Nogmaals, er worden geen grote vragen gesteld. Waaronder een van de meest essentiële: “Waarom kiezen de meeste mensen in Noord-Amerika en Europa die hun eigen systeem verachten, dezelfde individuen en partijen te blijven kiezen die ze zeggen te haten? Waarom worden ze steeds voor de gek gehouden bij het weven van hun eigen strikken? ‘

Is dit echt, echt vrijheid en democratie?

In Rusland en China zijn mensen veel meer tevreden met de systemen die ze hebben.

Mensen zijn ook, bijna altijd, veel meer tevreden met de revolutionaire systemen waarvoor ze vochten en wonnen, in landen als Venezuela en Cuba, Iran en Bolivia voordat het Westen besloot om ze, meedogenloos en zonder pardon, van hen weg te nemen. Natuurlijk, als er vreselijke sancties worden opgelegd of zelfs embargo’s; als moordplots en terroristische aanslagen worden losgelaten door westerse huurlingen en hun bondgenoten, kan het leven niet gelukkig, evenwichtig en plezierig zijn. Kijk maar naar Syrië. Maar het is niet de schuld van het socialisme of het communisme, het is niet de fout van de systemen die anders zijn, toch?

Eerlijk gezegd: geen enkel echt communistisch of socialistisch systeem heeft zelfs de kans gehad om ononderbroken te bloeien of zichzelf te ontwikkelen. Ze zijn altijd aangevallen, mishandeld en in stukken gebroken door de westerse legers, belangen, bondgenoten of huurlingen.

Het is omdat alle communistische systemen vastberaden vochten tegen kolonialisme, imperialisme en plundering.

Het zou interessant zijn om te zien wat er zou gebeuren als er geen interventie, geen smeercampagnes, geen embargo’s en geen oorlog zouden zijn. Misschien zouden de meeste communistische landen floreren?

En toch bloeien China en Rusland ondanks al deze door het Westen opgelegde horror.

Noord-Amerika en Europa zijn in paniek. Ze trillen letterlijk. Hun elites zijn in totale overdrive en proberen nieuwe formules, nieuwe beledigingen uit te vinden om de twee wereldwijde koplopers te bevuilen.

De grootste angst die ze hebben is: wat als de rest van de wereld het zou merken? Wat als sommige landen van kant zouden gaan wisselen, allianties. En sommige landen doen precies dat! Alles verandert plotseling, evolueert. Er wordt nu gediscussieerd in de Filippijnen en Mexico, in Kenia en op zoveel andere plaatsen.

Lees ook:  De sociale media-pandemie

De meeste mensen in de gekoloniseerde landen zijn nog steeds te bang om te dromen. Ze durven niet te geloven dat een andere wereld mogelijk is; dat pogingen om een ​​veel betere planeet te bouwen niet opnieuw zouden worden verdronken in die spreekwoordelijke badkuipen van bloed. Velen zijn als gijzelaars die jarenlang in een smerige kelder worden bewaard, niet meer gewend aan de zonnestralen, levend in constante angst. Het Stockholm-syndroom lijkt alomtegenwoordig te zijn.

Kunnen grote en onmiskenbaar succesvolle landen, zoals China en Rusland, absoluut volkomen ongelijk hebben? Kunnen ze door en door slecht zijn? Als ze de westerse media lezen, luisteren naar overheidsfunctionarissen in Noord-Amerika en Europa, zijn ze precies dat: bedrieglijk, sinister en gevaarlijk voor hun eigen volk en voor de wereld.

Er is absoluut niets positiefs geschreven (in het Westen) over landen die besloten hebben of gedwongen werden hun eigen weg te gaan: China, Rusland, maar ook Noord-Korea, Syrië, Iran, Venezuela, Cuba en zelfs Zuid-Afrika.

Ze worden geconfronteerd met een spervuur ​​van negativiteit, cynische stoten en beledigingen. Elk succes wordt in twijfel getrokken en gekleineerd. Bijna elk nieuwsbericht wordt geïntroduceerd met een sarcastisch vraagteken. Leiders worden bespot.

In het Westen is de journalistiek vrijwel gestorven. Duizenden schrijvers worden losgelaten door hun zakelijke mediakanalen, op zoek naar de ‘donkerste geheimen’ in China, Rusland en andere niet-westerse landen. Positieve verhalen mogen alleen worden benadrukt als ze voorkomen in het Westen of in de neokolonies van het Westerse rijk.

Dit alles komt omdat het regime wanhopig vecht voor zijn voortbestaan. Omdat het niemand meer kan inspireren. Het kan geen optimisme bieden of motiveren met enthousiaste idealen. Zijn tegenstanders besmeuren is “het beste wat hij kan doen”.

Rusland en China kunnen niet concurreren met de propagandamachines van het Westen. En ze proberen het niet meer. Vroeger, maar ze gaven het al geruime tijd geleden op.

In plaats daarvan ontwikkelen ze nieuwe sociale concepten voor hun mensen, werken ze aan de implementatie van een ecologische beschaving en aan het verbeteren van de levensstandaard voor iedereen.

In plaats van ruzie, wijzende vingers en beledigende tegenstanders, marcheren Rusland en China onomkeerbaar naar voren.

Deze zelfverzekerde mars zal de mensheid hoogstwaarschijnlijk redden van een dreigende ineenstorting, van de vreselijke lijdensweg van kannibalisme, dat door het westerse marktfundamentalisme en een meedogenloze dictatuur van 1% wordt gepromoot als “democratie” en “vrijheid”.

China en Rusland zijn misschien niet perfect, maar wat er in het Westen gebeurt, is monsterlijk.

Wat er in het nieuwe type kolonies van het Westen gebeurt, is gewoon een misdaad tegen de menselijkheid, van West-Papoea tot het Midden-Oosten, de Democratische Republiek Congo en het huidige Braziliaanse Amazonegebied, om maar een paar grondig geplunderd, verwoeste delen van de wereld.

En er is totale stilte als het gaat om deze misdaden. De westerse media zijn stil, gehoorzaam en gedisciplineerd.

De verwoeste, gewonde delen van de wereld zweven stilletjes naar zowel Rusland als China. Ze hebben tientallen jaren en eeuwen enorm geleden. Ze hebben geen tranen meer in hun ogen; geen bloed in hun aderen. Ze lezen geen propagandabladen. Ze hebben littekens, honger en zijn ziek. Ze moeten overleven, ze hebben snel een reddingslijn nodig. Ze hebben een sterke, vastberaden arm nodig om op te leunen.

Rusland en China staan ​​klaar om te helpen. Nu onmiddellijk en onvoorwaardelijk.

En ze weten het – in Londen, Washington, Parijs, Berlijn, Canberra, Ottawa! Ze weten het en ze doen er alles aan om het proces te stoppen. Om de slachtoffers het zwijgen op te leggen. Om de wereld onder controle te houden. Om te blijven plunderen. Om te beslissen wie moet leven en wie er moet sterven, wanneer en hoe.

Het is een slecht leven. Helemaal niet goed. Voor de planeet, zelfs voor de meerderheid van de mensen in het Westen.

Er moeten grote vragen worden gesteld; essentiële.

Rusland, China, Iran, Venezuela, Cuba – ze stellen en beantwoorden die vragen, niet altijd met woorden, maar door hun eigen samenleving op te bouwen, vaak tegen alle verwachtingen in.

Hoe harder de westerse propagandisten schreeuwen, hoe duidelijker het is dat ze bang zijn. Diep van binnen weten ze dat ze ongelijk hebben en dat hun dagen geteld zijn.

Ik hoef in dit essay niet eens over COVID-19 te schrijven. Veel mensen die deze regels lezen, zijn zich terdege bewust van het verschrikkelijke falen en het schandelijke gebrek aan solidariteit in het Westen.

De volgende keer, wanneer je luide kreten en beledigingen hoort, vreselijk slechte adem ruikt en met de vinger naar Rusland en China wijst, zoek een stoel, ga zitten en stel jezelf kalm, heel kalm, op zijn minst een paar basisvragen:

‘Is dit de wereld waarin ik wil leven?’

“Als de wereld waarin ik leef me bang maakt, me frustreert, me ongelukkig maakt, waarom zou ik dan haar ideologen en propagandisten vertrouwen?”

“Misschien is de reden waarom de westerse heersers landen als Rusland en China haten, verachten en vrezen, omdat ze eigenlijk iets wezenlijks goeds doen voor onze planeet en de mensen! Als ze dat doen, moet ik ze dan niet steunen? ‘

Andre Vltchek is filosoof, romanschrijver, filmmaker en onderzoeksjournalist. Hij heeft oorlogen en conflicten in tientallen landen behandeld. Vijf van zijn nieuwste boeken zijn “China Belt and Road Initiative”, “China and Ecological Civilization” met John B. Cobb, Jr., “Revolutionary Optimism, Western Nihilism”, een revolutionaire roman “Aurora” en een bestverkocht werk van politiek niet -fiction: “Exposing Lies Of The Empire”. Bekijk hier zijn andere boeken. BekijkRwanda Gambit, zijn baanbrekende documentaire over Rwanda en DRCongo en zijn film / dialoog met Noam Chomsky “On Western Terrorism”. Vltchek verblijft momenteel in Oost-Azië en Latijns-Amerika en blijft over de hele wereld werken. Hij is te bereiken via zijn website, zijn Twitter en zijn Patreon.

Lees ook:  Een kat in het nauw

Comments

comments