Een nieuwe schandalige uitspraak van het Europese Hof van Justitie: de EU mag geen asielzoekers meer weigeren

Een nieuwe schandalige uitspraak van het Europese Hof van Justitie: de EU mag geen asielzoekers meer weigeren

11 augustus 2020 1 Door Indignatie redactie

Een nieuwe schandalige uitspraak van het Europese Hof van Justitie (EHvJ), die op 16 juli werd gepubliceerd, maar weinig aandacht kreeg in de media (dossiernummer C-517/17 ), breekt alle dammen. Dit besluit doet twijfels rijzen over de functionaliteit van het Europese asielstelsel. De hoogste EU-rechtbank, wiens jurisprudentie bindend is voor alle lidstaten, heeft de actie toegekend van een asielzoeker uit Eritrea die asiel had aangevraagd in Duitsland, hoewel hij al als vluchteling was erkend in Italië.

Het verantwoordelijke federale bureau voor migratie en vluchtelingen (BAMF) wilde de man daarom in het kader van een nieuw proces overdragen aan de Italiaanse autoriteiten. Volgens de bepalingen van de relevante Dublinverordening ligt de verantwoordelijkheid voor asielzoekende onderdanen van derde landen meestal bij de lidstaat waar de persoon voor het eerst het zogenaamde Schengengebied is binnengekomen.

De begeleidende procedurele richtlijn 2013/32 bepaalt daarom dat een verzoek om internationale bescherming in bijvoorbeeld Duitsland als niet-ontvankelijk kan worden beschouwd als deze bescherming al is verleend door een ander EU-land, in dit geval Italië. Het EHvJ heeft de hindernissen voor terugkerende migranten in dergelijke gevallen nu aanzienlijk verhoogd.

De Luxemburgse rechters benadrukten dat de afwijzing van een asielaanvraag alleen mogelijk is als de betrokkene vooraf de gelegenheid heeft gehad persoonlijk te worden gehoord. Op deze hoorzitting – en dat is de kern van de zaak – moet de verzoeker niet alleen kunnen zeggen of een andere lidstaat hem daadwerkelijk internationale bescherming heeft verleend.

Lees ook:  Soros en het Europees Hof voor de rechten van de mens

Ongelooflijke omstandigheden

Integendeel, hij moet ook en precies in staat zijn om alle specifieke omstandigheden van zijn zaak te presenteren, zodat de asielautoriteit – in Duitsland de BAMF – op basis van deze informatie kan beslissen of de asielzoeker ernstig gevaar loopt te worden overgebracht naar het EU-land van eerste binnenkomst. onmenselijke of vernederende behandeling «in de zin van het Handvest van de grondrechten van de EU. Mocht dit het geval zijn, dan is de terugkeer van de betrokken persoon zoals bepaald in de Dublinverordening niet toelaatbaar. De vluchteling verblijft dan waarschijnlijk in de lidstaat waarnaar hij illegaal is vertrokken – en in de meeste gevallen is dat Duitsland!

De BAMF zal in de toekomst per geval zorgvuldig moeten nagaan of het redelijk is een vluchteling terug te sturen die al in een andere lidstaat is erkend. De autoriteit moet voor de rechtbank kunnen aantonen dat de relevante bepalingen van het EU-Handvest van de grondrechten, dat bindend is voor de hele Unie, ook daadwerkelijk worden nageleefd in het land van bestemming. Of in de praktijk aan deze eis wordt voldaan, leidt waarschijnlijk tot langdurige en controversiële discussies. Indien nodig kunnen ontoereikende huisvestingsmogelijkheden of vijandigheid van de lokale bevolking in een lidstaat voldoende zijn om de deportatie van een vreemdeling onmogelijk te maken.

Lees ook:  Ongehoord: Wie vertegenwoordigt het 'ongehoorde' gedeelte van het Nederlandse volk?

De Duitse asielindustrie en zijn advocaten zullen beslist buitengewoon creatief zijn als het gaat om het vinden van nieuwe redenen die wijzen op een onmenselijke behandeling van hun protégés in het land van bestemming. Het is daarom te voorzien dat het toch al relatief kleine aantal overdrachten vanuit Duitsland naar andere EU-landen als gevolg van deze uitspraak verder zal afnemen.

Oordeel veroorzaakt een aantrekkingskracht

Bovendien moet worden gevreesd dat in de toekomst veel meer ‘beschermingszoekers’ die al in Italië of andere Schengenlanden zijn geregistreerd of als vluchteling zijn erkend, hun weg zullen vinden naar het sociale paradijs van Duitsland zodra de nieuwe uitspraak van het Europese Hof van Justitie plaatsvindt. is rondgekomen.

Het vonnis van de Luxemburgse rechter zal waarschijnlijk veel verdeeldheid zaaien in de EU. Als bijvoorbeeld Duitse rechtbanken herhaaldelijk oordelen dat deportaties naar een bepaalde lidstaat voor asielzoekers niet toelaatbaar zijn vanwege de ‘onredelijke’ omstandigheden die daar heersen, kan dit leiden tot politieke geschillen, die allesbehalve bevorderlijk zijn voor de veel ingeroepen ‘Europese geest’. In het algemeen rijst de vraag hoe het HvJ tot de veronderstelling komt dat het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie niet volledig in individuele landen kan worden gerespecteerd.

De naleving van de grond- en mensenrechten die daar door alle lidstaten zijn gecodificeerd – evenals de naleving van de Europese regelgeving inzake migratie en asiel – is een essentiële voorwaarde voor de open grenzen in Schengen-Europa. Als aan dit vereiste feitelijk niet meer zou worden voldaan, zou ook het afzien van nationale grenscontroles in twijfel moeten worden getrokken!

Lees ook:  EU: de vragen van 750 miljard euro en of we als Nederlandse burger worden genaaid

HvJ vernietigt quotaverordening

De beslissing van het Hof van Justitie heeft echter nog een andere consequentie, die tot dusverre blijkbaar niemand op het scherm heeft gezien:

Als vluchtelingen ondanks formele verantwoordelijkheid niet mogen worden teruggestuurd naar andere lidstaten omdat ze daar met onmenselijke of vernederende behandelingen worden bedreigd, dan zou de zinvolheid van de door Brussel en Berlijn gewenste quotaverordening voor de verdeling van asielzoekers binnen de EU als kern van een nieuw Europees asielbeleid ernstig zijn. vraag. Het is te voorzien dat veel migranten die zijn toegewezen aan een “onaantrekkelijk” gastland, bijvoorbeeld in Oost-Europa, zullen proberen illegaal naar hun “gewenste staat” te reizen over de open binnengrenzen van de EU – in de verwachting daar permanent te kunnen blijven. Precies deze verwachting wordt versterkt door de huidige uitspraak van het Hof van Justitie.

Het resultaat: ondanks het quotum zou het merendeel van de »vluchtelingen« in Duitsland terechtkomen. De vermeende ontslag, die Duitse politici graag beweren om dit model voor het publiek smakelijk te maken, zou niet alleen uitblijven, het zou zelfs het tegenovergestelde effect hebben. Omdat het vluchtelingenquotum aan degenen die over de hele wereld willen emigreren, aangeeft dat de Europese Unie fundamenteel bereid is hen te accepteren.

In combinatie met de hoop uiteindelijk een nieuw huis te vinden in het beloofde Duitsland – eventueel via een omweg via een andere EU-lidstaat – zou de migratiedruk op Europa aanzienlijk toenemen. Het resultaat zou niet minder, maar meer illegale immigratie zijn. Maar tenminste delen van het politieke establishment lijken dit doel na te streven!

Recht om persoonlijk te worden gehoord in asielprocedures

Het EHvJ moest beslissen welke gevolgen het heeft voor de rechtmatigheid van de beslissing van een asielautoriteit waarmee een verzoek om internationale bescherming als niet-ontvankelijk werd afgewezen op grond van het feit dat de verzoeker al was erkend als vluchteling in een andere lidstaat, indien deze afwijzing niet was voorafgaand aan het horen van de aanvrager.

In het kader van een juridisch geschil tussen de heer A. (volgens zijn eigen verklaringen een burger van Eritrea) en de Bondsrepubliek Duitsland over de wettigheid van een beslissing van het Federaal Bureau voor Migratie en Vluchtelingen, waarin hem asiel werd geweigerd zonder voorafgaand persoonlijk hoorzitting, vraagt ​​de Duitse BVerwG de HvJ EG over de interpretatie van de procedurerichtlijn 2013/32. Volgens deze richtlijn kunnen lidstaten een verzoek om internationale bescherming als niet-ontvankelijk beschouwen als een andere lidstaat deze bescherming al heeft verleend. Voordat de asielautoriteiten een dergelijk besluit nemen, moeten zij de verzoeker echter in de gelegenheid stellen persoonlijk te worden gehoord. De BVerwG is van mening dat dit verduidelijking behoeft

Het Hof van Justitie antwoordde de BVerwG als volgt:

De artikelen 14 en 34 van Richtlijn 2013/32 / EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor het verlenen en intrekken van internationale bescherming moeten zodanig worden geïnterpreteerd dat ze in strijd zijn met een nationale verordening op grond waarvan een schending van de De verplichting om de persoon die om internationale bescherming verzoekt in de gelegenheid te stellen persoonlijk te worden gehoord voordat een beslissing over niet-ontvankelijkheid overeenkomstig artikel 33, lid 2, onder a), van deze richtlijn wordt genomen, leidt er niet toe dat de beslissing wordt teruggedraaid en dat de zaak wordt terugverwezen naar de asielautoriteit, tenzij deze bepaling de aanvrager in staat stelt om in het kader van de beroepsprocedure in één van de gevallen bedoeld in art.15 van de basisvoorwaarden en waarborgen die van toepassing zijn op de richtlijn, om persoonlijk alle omstandigheden te presenteren die tegen de beslissing ingaan, en ondanks deze stelling kan er geen andere beslissing worden genomen.

De persoonlijke hoorzitting over de ontvankelijkheid van het verzoek om internationale bescherming zou de verzoeker naar het oordeel van het HvJ niet alleen de gelegenheid moeten geven om aan te geven of een andere lidstaat hem daadwerkelijk internationale bescherming heeft verleend, maar vooral de verzoeker de gelegenheid moeten geven om op al zijn of haar omstandigheden te antwoorden. een specifiek geval uit te spreken, zodat de asielautoriteit kan uitsluiten dat hij in geval van overbrenging naar die andere lidstaat ernstig gevaar loopt te worden blootgesteld aan onmenselijke of vernederende behandelingen in de zin van het Handvest van de grondrechten van de EU. De persoonlijke hoorzitting over de ontvankelijkheid van het verzoek waarin de procesrichtlijn voorziet, is van fundamenteel belang.

Als de asielautoriteit in eerste aanleg geen hoorzitting houdt, kan de doeltreffendheid van het recht om in de latere fase van de procedure te worden gehoord alleen worden gegarandeerd als een dergelijke hoorzitting bij de rechtbank plaatsvindt met een beroep tegen de niet-ontvankelijkheidsbeslissing van de asielautoriteit en met inachtneming van eenieder. voorwaarden uiteengezet in de procedurerichtlijn.

In het onderhavige geval blijkt uit verduidelijkingen van de BVerwG dat het Duitse recht het recht van de verzoeker op persoonlijk gehoor in beroepsprocedures niet consequent garandeert in geval van niet-nakoming van de plicht om verzoeker in eerste aanleg de gelegenheid te geven om voor de asielautoriteit te worden gehoord . Bovendien, hoewel de interpretatie en toepassing van nationale bepalingen in overeenstemming met het EU-recht ervoor kan zorgen dat elke verzoeker wordt gehoord, staan ​​de nationale regels voor gerechtelijke procedures niet toe dat alle voorwaarden voor een persoonlijke hoorzitting die in de procedurerichtlijn zijn vastgelegd voor een hoorzitting voor het hof van beroep gegarandeerd.

Uiteindelijk moest de BVerwG onderzoeken of de heer A. in de gelegenheid werd gesteld of nog kon worden gegeven voor een persoonlijk gehoor, met volledige inachtneming van de fundamentele voorwaarden en waarborgen die van toepassing zijn op het hoofdgeding, zodat hij hem persoonlijk kon spreken in een taal die hij sprak Toepassing van de betrokken grond van niet-ontvankelijkheid in zijn persoonlijke zaak. Mocht de BVerwG tot de conclusie komen dat deze mogelijkheid in de beroepsprocedure niet kan worden gegarandeerd, dan moet zij het niet-ontvankelijkheidsbesluit intrekken en de zaak terugverwijzen naar de asielautoriteit.

Bron: persbericht van het Hof van Justitie v. 16 juli 2020

Waardeer dit artikel!!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine donatie klik dan hier. Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.

Comments

comments