De keizerlijke rechtbank van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU)

De keizerlijke rechtbank van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU)

31 augustus 2020 0 Door Indignatie redactie

De ontmanteling van de scheiding der machten van de EU heeft bredere gevolgen, vooral voor het VK

Denk eens aan het volgende scenario: het hoogste gerechtshof van een land verklaart de acties van een democratisch onverklaarbare centrale bank ongrondwettelijk en in strijd met het internationale of EU-recht en bekritiseert zowel de regering als het parlement van het land omdat ze er niet in zijn geslaagd ervoor te zorgen dat de rechtsstaat wordt nageleefd . In reactie daarop lieten de regering en het parlement weten dat de centrale bank precies deed wat ze had moeten doen volgens uiterst geheime documenten die de centrale bank naar verluidt ter beschikking had gesteld van de regering en enkele parlementariërs – maar noch de rechtbank, noch het publiek. Tot op heden heeft niemand deze documenten gepubliceerd en het is onduidelijk wat ze zeggen en of ze überhaupt bestaan.

Waar zou een dergelijk scenario zich voordoen en wat zou de reactie zijn? Mogelijke kanshebbers zijn onder meer China, Rusland, India of veel van de zogenaamde bananenrepublieken of autocratische regimes in Latijns-Amerika, Afrika of Centraal-Azië. Onveranderlijk zou elke regering van zo’n “schurken” regime de afkeuring van de internationale gemeenschap, luidruchtige westerse media-kritiek, ngo’s die samenwerken met rechtse regeringen om internationale sancties op te roepen en, als de omstandigheden het toelaten, regimeverandering hebben opgelopen. Het land in kwestie is namelijk het huidige Duitsland en de politieke en media-reactie binnen of buiten het land is nihil.

Laten we het samenvatten. Op 5 mei oordeelde het Duitse federale constitutionele hof, het  Bundesverfassungsgericht  (BVerfG of FCC), dat het aankoopprogramma voor de publieke sector van de Europese Centrale Bank (ECB) – algemeen bekend als het QE-programma – in strijd was met EU-verdragen en het Duitse grondwettelijk recht. De FCC gaf de ECB een uitstel van drie maanden om de evenredigheid van haar monetair beleid aan te tonen en dat de maatregelen niet primair gericht waren op het redden van de voortdurend in strijd zijnde euro of het redden van praktisch insolvente regeringen of andere noodlijdende financiële instellingen. Anders zou de Bundesbank automatisch worden verboden om verder deel te nemen aan de obligatieaankopen van de ECB.

Door tot die conclusie te komen, negeerde de FCC een eerdere prejudiciële uitspraak van het omstreden Europese Hof van Justitie (EHvJ), die volgens de FCC duidelijk verder ging dan de aanvaardbare normen voor juridische interpretatie en daarom “objectief willekeurig” was. Onder Duitse soi disant grondwet – de zogenaamde Basic Law – de FCC heeft een bevoegdheid van het laatste redmiddel om herziening van alle EU-besluiten en hun Duits-wetgeving ten uitvoer gelegd op twee gronden.

Ten eerste als dergelijke handelingen ultra vires zijn – dwz ze overschrijden duidelijk de bevoegdheden die in de EU-verdragen aan de EU-instellingen zijn toegekend – en ten tweede als een EU-handeling de kernidentiteit van de Duitse grondwet schendt. De rechterlijke toetsing van de FCC is bedoeld om een ​​waarborg te bieden tegen elke bekwaamheid van de EU door middel van gerechtelijke wetgeving; een fenomeen dat in veel geavanceerde landen voorkomt en in de EU-context bekend staat als “competentiekruip” als resultaat van de vooringenomen, pro-integratiebesluitvorming van het Hof van Justitie.

De analyse van de FCC-rechters is duidelijk en vergist zich in ieder geval aan de kant van de voorzichtigheid doordat de Duitse rechters altijd, zoals in dit geval, elke rechtsonzekerheid hebben opgelost met verwijzing naar een beoordelingsmarge die aan de EU-instellingen is toegekend. De rechters oordeelden dat, tenzij de ECB de vereiste rechtvaardiging kon geven, de Bundesbank haar deelname aan de obligatieaankopen van de ECB op 5 augustus 2020 had moeten stopzetten. op grotere schaal obligaties blijven kopen dan voorheen. De FCC heeft een uitspraak gedaan, en niemand in Europa’s zelfverklaarde “modeldemocratie”, de EU of de pers lijkt er iets van te hebben opgemerkt.

De kern van het oordeel van de FCC is de bevinding dat de ECB haar monetairbeleidsdoelstelling, het waarborgen van prijsstabiliteit, overtreft en in plaats daarvan regeringen financiert die in strijd zijn met de EU-verdragen, zonder rekening te houden met de economische en sociale impact van haar beleid.

In de EU-verdragen wordt het voeren van algemeen economisch beleid, inclusief al het fiscale, financiële sectorondersteunings- en groeibeleid, voorbehouden aan de lidstaten. De ECB is verantwoordelijk voor het monetair beleid; waarvan de hoofddoelstelling wordt gedefinieerd in termen van prijsstabiliteit. Om te beslissen of de ECB haar op verdrag gebaseerde monetairbeleidsmandaat heeft geschonden, moesten de rechters beslissen of zij zich beperkte tot het waarborgen van prijsstabiliteit of in plaats daarvan andere doelstellingen nastreefde, zoals het verstrekken van goedkope financiering aan noodlijdende banken of regeringen.

Waar democratische controle ontbreekt, is gerechtelijk toezicht inderdaad des te belangrijker

De FCC accepteerde het (discutabele) punt van de ECB dat de bank enige speelruimte had bij het herinterpreteren van haar inflatiedoelstelling en dat de rechtmatigheid van haar maatregelen moet worden beslist aan de hand van een evenredigheidstoets die de fiscale, economische en sociale impact van de QE-programma afgezet tegen zijn geschiktheid en doeltreffendheid bij het bereiken van de gestelde monetairbeleidsdoelstellingen. De rechters concludeerden echter dat de ECB helemaal niet de vereiste evenredigheidsanalyse had verstrekt bij het beoordelen van de waarschijnlijke impact van haar beleid op zowel monetaire  als  bredere economische resultaten. In dit verband heeft de FCC ook het Hof van Justitie en de Duitse regering en het parlement aan harde kritiek onderworpen omdat zij de ECB hierover niet ter verantwoording hadden geroepen.

De EU-rechtbank en de Duitse autoriteiten boden de ECB in feite een onbeperkte marge van beleidsvrijheid, waardoor de ECB werd bevrijd van elk effectief gerechtelijk toezicht. De ECB mag dan onafhankelijk zijn van democratische controle, zoals de FCC duidelijk heeft gemaakt, maar is niet vrijgesteld van gerechtelijk toezicht. Waar democratische controle ontbreekt, is gerechtelijk toezicht inderdaad des te belangrijker. Het verzuim om dergelijk toezicht serieus te nemen, volgens de FCC, betekende dat het EHvJ zelf ultra vires had gehandeld  , dat wil zeggen in strijd met zijn plichten onder de EU-verdragen, terwijl de Duitse regering en de Bondsdag niet hadden voldaan aan hun grondwettelijke plicht om de De EU-instellingen respecteerden de verdragen waarop de bevoegdheden van de EU waren gebaseerd.

Een paar dagen nadat het vonnis in mei was uitgesproken, maakte de ECB duidelijk dat zij niet zou voldoen aan het verzoek van de FCC. Dienovereenkomstig had de ECB begin augustus niet de vereiste beoordeling verstrekt. In plaats daarvan herhaalde ECB-president Lagarde dat haar beleid evenredig was, zonder uit te leggen waarom ECB-obligatieaankopen geen significante economische beleidsimplicaties hadden. Volgens veel experts had ze dat ook niet kunnen doen, omdat veel van de programma’s van de ECB ronduit, hoewel zonder succes, gericht waren op het geven van economische stimulansen aan de noodlijdende economie van de eurozone in plaats van inflatie of deflatie in te dammen.

Begin juli kwam de Bondsdag tussenbeide. In plaats van de ECB aan te sporen zich aan het arrest te houden, namen de regerende meerderheidspartijen (Merkel’s CDU / CSU / SPD-coalitie) met de Groenen en de Liberale Partij een resolutie aan waarin werd gesteld dat de ECB rechtmatig had gehandeld – een zaak, zou men denken, voor de rechtbank om te beslissen. Eind juli keurde de Duitse minister van Financiën Olaf Scholz de resolutie goed. Ten slotte gaf de president van de Bundesbank Weidmann begin augustus aan dat ook hij de acties van de ECB boven de maat beschouwde – dezelfde Jens Weidman die eerder een van de meest luidruchtige critici van de ECB was geweest en voerde aan dat QE de chronische overbesteding van de eurozone niet kon oplossen. Terwijl de feiten binnenkomen om zijn waarschuwingen bijna elke dag te bevestigen, gaf hij uiteindelijk toe aan politieke druk van Frankfurt en Berlijn.

De Bondsdag en de Duitse regering waren natuurlijk partijen in de zaak voor de FCC, waar ze de ECB vervingen die had geweigerd te verschijnen. Ook de Bundesbank is een belanghebbende partij die voor de afwezige ECB getuigenis aflegde bij de FCC. Hoeveel rechtsstelsels zijn er waarin de verdachte en belanghebbenden in een constitutionele rechtszaak wegkomen om samen te werken met een afwezige partij – hier de ECB – om een ​​definitieve rechterlijke uitspraak aan te vechten. Ik ken er niet veel, behalve dat wil zeggen de zogenaamde Rechtsstaat (een staat die onder de wet valt).

De opheffing van de scheiding der machten heeft bredere gevolgen voor de Europese rechtsorde

En waar baseren de Bondsdag, de federale regering en de Bundesbank hun standpunten op? Niets anders dan de beweringen en documenten van Lagarde die door de ECB zijn meegedeeld aan de Duitse politieke organen. De meeste daarvan bevinden zich al jaren in het publieke domein, bevatten niets nieuws en zijn in feite dezelfde documenten die de grondwettelijke rechters hebben onderzocht en als onvoldoende beschouwd. Volgens het presidium van de Bundestag hebben Duitse parlementsleden – althans een aantal van degenen die hebben gestemd om de ECB vrij te pleiten – echter blijkbaar ook drie uiterst geheime ECB-documenten geraadpleegd die ook ter beschikking zijn gesteld aan de federale regering en de Bundesbank. In hoeverre dit daadwerkelijk is gebeurd, is onduidelijk. Evenzo onbekend is hun inhoud, wat de documenten eventueel zouden moeten bewijzen of dat ze zelfs bestaan, want natuurlijk ze zijn topgeheim en parlementsleden mogen hun inhoud niet onthullen of er zelfs maar over praten. Op zo’n valse basis is de ECB dus vrijgesproken en kan de uitspraak van het constitutionele hof nu als geschiedenis worden beschouwd.

Men zou zeker denken dat er iets moet gebeuren als de basisprincipes van de rechtsstaat zo duidelijk buiten beschouwing worden gelaten. De waarheid is: er gebeurt niets. Normaal gesproken hebben beslissingen van het Federale Constitutionele Hof automatisch rechtsgevolgen. Alle constitutionele organen, autoriteiten en rechtbanken zijn erdoor gebonden. Deze keer zal de rechtbank echter waarschijnlijk niet verder reageren. Dat meldden de Duitse gedrukte media begin augustus, met name door de invloedrijke Frankfurter Allgemeine Zeitung., daarbij verwijzend naar een van de constitutionele rechters. In theorie zouden de bijna 2000 klagers die hun zaak tegen de ECB op 5 mei hadden gewonnen, nu een nieuwe procedure kunnen starten om het Hof te vragen te onderzoeken of daadwerkelijk aan de vereisten van het arrest was voldaan. Een dergelijk proces kan, als het toelaatbaar wordt geacht, jaren aanslepen, net zoals de laatste zaak bijna vijf jaar in beslag nam.

Merkel, de federale regering en de Bondsdag namen heel goed wetende dat de acties van de ECB duidelijk in strijd waren met de verdragen en namen voorzorgsmaatregelen tegen een andere negatieve uitspraak van Karlsruhe. De uitspraak van de ECB was het laatste oordeel van de voormalige president van het Hof Vosskuhle, wiens opvolger in de bevoegde Tweede Senaat een voormalige academicus is die zeer dicht bij de Groenen staat en een bekend voorstander van het beleid van de ECB is. Bovendien werd Vosskuhle opgevolgd door Stephan Harbath, een voormalig bedrijfs- en financieel advocaat zonder juridische of publiekrechtelijke ervaring, die, voorafgaand aan zijn benoeming bij de FCC, een privépraktijk met zijn eigen advocaten- en lobbyfirma koos en een nationaal politicus was: eerst als een CDU-backbencher in de Bondsdag, vervolgens als feestzweep,

Het is duidelijk dat er iets verrot is in Duitsland

Laten we het samenvatten. De hoogste rechtbank van Duitsland oordeelde in mei dat het QE-programma van de ECB in strijd was met de EU-verdragen en verleende de ECB een uitstelperiode van drie maanden om zichzelf vrij te pleiten of haar wegen te herstellen. In hun oordeel noemden de rechters van Karlsruhe de juridische interpretatie van het Europese Hof van Justitie “juridisch onverdedigbaar” en “objectief willekeurig”. Ten slotte hebben de rechters zowel de federale regering als de Bondsdag gecensureerd op grond van het feit dat beide instellingen hun grondwettelijke plicht om ervoor te zorgen dat de EU-instellingen de grenzen van hun bevoegdheden, zoals vastgelegd in het EU-recht, niet nakwamen. De ECB weigerde vervolgens om zich aan het besluit te houden en nadat de termijn was verstreken, besloten de federale regering en de Bondsdag dat het vonnis zinloos was.

Het is duidelijk dat er iets verrot is in Duitsland. Tot overmaat van ramp was er geen verontwaardiging in de binnenlandse media en geen externe controle. Als een andere regering of parlement afgezien van een paar bien pensantEU-staten hadden simpelweg een oordeel van hun eigen hoogste gerechtshof genegeerd, de Duitse regering en de EU zouden de eersten zijn geweest die een dergelijke flagrante schending van de rechtsstaat veroordeelden. Hongarije en Polen zijn al gecensureerd door het Europees Parlement en de Commissie omdat ze de invloed van de regering op rechterlijke benoemingen vergroten, terwijl in Duitsland alle rechters van het constitutionele hof worden benoemd door of met steun van de regeringspartijen. Veel rechters zijn lid van politieke partijen, en sommigen zijn voormalige hoge parlementariërs en ministers. In dergelijke omstandigheden was het oordeel van de FCC in mei een klein wonder, ook al werd het snel begraven.

De de facto degradatie van de FCC tot een adviesorgaan dat de uitvoerende macht en de wetgevende macht naar believen kunnen negeren, is echter in de eerste plaats een Duitse aangelegenheid. Als de meeste Duitsers, hoewel onvoldoende geïnformeerd door de door de overheid gefinancierde media en nog steeds niet geneigd zijn om de officiële mening in twijfel te trekken, de acties van hun regering accepteren, zo zij het maar. In werkelijkheid heeft de geleidelijke ontmanteling van zelfs de meest bescheiden waarborgen die worden geboden door een onvolmaakte scheiding der machten echter bredere gevolgen voor de Europese rechtsorde, inclusief het VK, dat hoopt tegen het einde van het jaar een duurzame handelsrelatie met de EU op te bouwen. .

In hun QE-arrest censureerden de Duitse rechters niet alleen de Duitse regering en de ECB, maar ook het Hof van Justitie. De prejudiciële uitspraak van het HvJ, die de ECB vrijsprak, “paste niet langer aanvaarde beginselen van juridische methodologie toe”; de uitspraak was daarom “objectief willekeurig” en “eenvoudigweg onhoudbaar vanuit een methodologisch perspectief.” De FCC verklaarde verder dat het EHvJ het evenredigheidsbeginsel verkeerd heeft toegepast en zijn belangrijkste rechterlijke toetsingsfunctie heeft afgewezen om ervoor te zorgen dat de EU-instellingen de op het Verdrag gebaseerde beperkingen van hun bevoegdheden en prerogatieven respecteren; waardoor “het beginsel van overdracht” – dat de ultieme soevereiniteit van de lidstaten beschermt – “zinloos” wordt.

Het Europese Hof van Justitie is geen onpartijdige scheidsrechter, maar een keizerlijk hof

Doordat de Duitse regering en de ECB gezamenlijk het oordeel van de FCC weerleggen, blijft het EHvJ de onbetwiste scheidsrechter over de interpretatie van de EU-verdragen, inclusief de juridische interpretatie van de verdragsbeperkingen op de bevoegdheden van de EU. Het EHvJ is echter geen onpartijdige scheidsrechter, maar een keizerlijk hof dat in zijn besluitvorming wordt bezield door de hoofddoelstelling van een “steeds hechter wordende unie” tussen de samenstellende leden van de Unie. Deze inherente vooringenomenheid in de beraadslagingen van het EHvJ is duidelijk vanaf het begin. Het Hof van Justitie heeft de beginselen van de suprematie en van de directe werking van het EU-recht juridisch vastgelegd, die geen basis hadden in de EU-verdragen en die vreemd zijn aan het internationaal recht zoals uiteengezet in het Verdrag van Wenen. Het EHvJ doet niet, zoals de FCC terecht opmerkt,

Een van de knelpunten in de huidige handelsbesprekingen tussen de EU en het VK is dat de EU erop aandringt dat de Britse regelgeving wordt afgestemd op een hele reeks EU-handels- en concurrentieregels en, cruciaal, de jurisdictie van het Hof van Justitie over centrale aspecten van een dergelijke overeenkomst. Tot dusverre heeft de Britse regering zich tegen dergelijke eisen verzet omdat het onaanvaardbaar zou zijn als het VK als onafhankelijke partij bij een internationale overeenkomst zich zou onderwerpen aan de hoogste rechtbank van de andere partij. De Britse regering heeft op dit punt zeker gelijk, niet in de laatste plaats omdat in bijna al haar andere EU-handelsovereenkomsten, waaronder de recente handelsovereenkomsten met Canada, Japan of Singapore, en zelfs haar overeenkomsten met de kleine staten San Marino en Andorra, geschillen schikking is niet toegewezen aan het Hof van Justitie, maar aan onafhankelijke arbitragetribunalen. Vermoedelijk,

Het is te hopen dat, zelfs nu de deadline van de handelsbesprekingen nadert, de Britse regering de toenemende druk zal blijven weerstaan ​​om tegen bijna elke prijs tot een akkoord te komen. Als het VK daarentegen instemt met de uiteindelijke jurisdictie van het HvJ over de meeste handelsregels tussen de EU en het VK, zou elk toekomstig belangrijk geschil worden opgelost in het voordeel van de EU en tegen het VK. Het EHvJ komt uiteindelijk op voor de belangen van de EU en de handhaving van het EU-recht tegen andere partijen. Het feit dat Duitsland, wiens politieke establishment zich irrationeel inzet voor een “steeds hechter wordende unie”, zichzelf primair als een vazalstaat van de EU ziet, is voor het VK geen reden om een ​​soortgelijk station en zijn taken te accepteren.

Comments

comments