Amerika: Het fascisme versmelt het privékapitalisme en de staat

Amerika: Het fascisme versmelt het privékapitalisme en de staat

12 september 2020 0 Door Indignatie redactie

Het bekijken van de GOP-conventie leek een beetje op binge-kijken naar de parade van de afgelopen jaren van niet al te subtiele tekenen van beginnend fascisme. We zagen extreem nationalisme, immigranten tot zondebok en buitenlanders in het algemeen, blanke suprematie, ‘sterke (narcistische) man’-regering, agressief buitenlands beleid en hysterisch roodgevechten. Die tekenen weerspiegelen hoe de steeds groter wordende crisis van het kapitalisme zowel centrumlinks (Democraat) als centrumrechts (GOP) ondermijnt en de politiek verder naar rechts en verder naar links verschuift. Trump vertegenwoordigt anti-centrumrechts, Bernie Sanders anti-centrumlinks. De meeste kapitalisten willen geen van beide; het centrum heeft de afgelopen 75 jaar heel goed voor hen gewerkt. Terwijl dat politieke centrum implodeert, geven Amerikaanse kapitalisten de voorkeur aan rechts boven links. Ze zien het verschil tussen fascisme en socialisme heel duidelijk.

Fascisme kan inderdaad “hier gebeuren”, maar op een unieke manier. Het fascisme heeft, net als alle andere systemen, verschillende vormen. Toen 20e-eeuwse fascismen vorm kregen in Italië, Duitsland, Japan en Spanje – om maar een paar belangrijke voorbeelden te noemen – werkte hetzelfde basissysteem anders samen met de specifieke geschiedenis en omstandigheden van elk land. Het fascisme waar het Amerikaanse kapitalisme nu naar toe leidt, zal ook unieke kenmerken vertonen.

Het fascisme dat hier vorm krijgt, is niet in de eerste plaats het grove politieke theater dat de hedendaagse wannabe-fascisten bieden. Het hof maken van blanke supremacisten en andere extreme nationalisten door het Trump-regime, het kwaadaardige zondebok van immigranten, Latinx en Afro-Amerikanen, en het aanmoedigen van politierepressie zijn maar al te vaak contraproductief. Die symbolen lijken genoeg op veel van de verschrikkingen van het 20ste-eeuwse fascisme dat ze te gemakkelijk als gevaarlijk worden herkend. Tegenwoordig gaan de Verenigde Staten stiller en effectiever richting het fascisme via hun snel evoluerende kredietsysteem. Het is tijd om lenen te ontmaskeren als een pad naar fascisme.

De huidige door crisis geteisterde kapitalistische economie is meer afhankelijk van krediet dan ooit in de geschiedenis van het systeem. Krediet ondersteunt meer dan ooit de koopkracht van consumenten en van overheidsprogramma’s. Kapitalisten zijn afhankelijk van die koopkracht. Bedrijven hebben nu routinematig meer directe schulden dan ooit in de geschiedenis van het land. Zombiebedrijven – degenen wier winsten niet langer volstaan ​​om hun automatische schulden af ​​te lossen – spelen nu een aanzienlijke rol in het Amerikaanse kapitalisme.

Ooit waren het vooral particuliere entiteiten – rijke families, banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen – die de belangrijkste kredietverstrekkers aan bedrijven waren. Ze kochten en hielden de bedrijfsobligaties en schuldbewijzen aan. Nu verkopen die particuliere geldschieters hun bedrijfsobligaties steeds vaker aan de Federal Reserve. Dat gebeurt wanneer de bedrijfsleningen worden verpakt in door activa gedekte effecten die aan de Federal Reserve worden verkocht. Meer recentelijk heeft de Fed de marktaankoop gedaan van op de beurs verhandelde fondsen (ETF’s) bestaande uit bedrijfsobligaties en bedrijfsobligaties rechtstreeks van hun particuliere emittenten. Het heeft ook “kredietfaciliteiten” rechtstreeks beschikbaar gesteld aan bedrijven, belastingvrije entiteiten en gemeenten. Als laatste (en snel groeiende) geldschieter wordt de staat steeds meer de sociale basis van krediet.

Belangrijke deals en intieme relaties tussen grote niet-financiële bedrijven en hun banken trokken ooit de speciale aandacht van carrièrepolitici, studenten van het kapitalisme en ook van critici van het kapitalisme. “Financieel kapitalisme” werd een belangrijk nieuw concept. Terwijl krediet zich verspreidde naar alle aspecten van het kapitalisme en steeds centraler werd in het functioneren ervan, kwam er een nieuwe term naar voren, ‘financialisering’. Ooit grotendeels privé, is dat niet langer het geval.

Misschien moeten we deze laatste fase noemen: “financiële staat van de staat.” De centrale bank van de staat is steeds belangrijker geworden in het beheersen van de voorwaarden en kredietroutes in het kapitalisme. Dat wordt steeds duidelijker toen het kapitalisme van de internetcrisis van 2000 naar de subprime-hypotheekcrisis van 2008 en daarna slingerde. Kredietverstrekking door de Federal Reserve is nu cruciaal voor de overgang van het Amerikaanse kapitalisme door de megacrisis van COVID-19 en daarbuiten. Het is cruciaal voor het overleven van het kapitalisme.

De Federal Reserve verstrekt nu kredieten in historisch ongekende dimensies. Terwijl ze hun systeem draaiende houden, tasten kapitalisten, de Federal Reserve en de rest van de regering hun weg naar een fascisme in Amerikaanse stijl. Stap voor stap erkennen ze hun wederzijdse afhankelijkheid en voelen ze de mogelijkheden van krediet als het cement – en misschien wel het enige cement – om een ​​alliantie tussen hen samen aan te gaan. Ja, ze maken zich zorgen over hun nieuw gecreëerde geldberg en hoe deze zou kunnen afwijken van het opblazen van de aandelenmarkt tot het opblazen en verstoren van andere markten. Maar die bezorgdheid werd overschaduwd door de urgentie om vandaag een ernstig struikelend kapitalisme te redden. Kapitalisten die ooit klaagden over torenhoge overheidstekorten en exploderende staatsschulden, zijn meestal stil. Ze weten dat het voortbestaan ​​van het kapitalisme een massale overheid, bedrijven, en huishoudensschulden en hun monetarisering door de Federal Reserve. Het systeem leert zijn elites over de noodzaak van een overgang van kapitalisme naar fascisme. Alleen voor veel van de betrokkenen is die overgang nog niet helemaal bewust of zichtbaar.

Lees ook:  Voor iedereen die denk dat Trump hun held is lees dit maar eens...

Fascisme is wat er gebeurt in het kapitalisme wanneer werkgevers het gevoel hebben dat (1) de geaccumuleerde problemen van hun systeem het vermogen om ze op te lossen overtreffen en (2) een sterke (vaak dictatoriale) staatsinterventie nodig is om het kapitalistische systeem te laten overleven. Fascisme kan ook het antwoord van het kapitalisme zijn wanneer de slachtoffers van de ongelijkheden van het kapitalisme (economisch, politiek en cultureel) en instabiliteit (conjunctuurcycli) deze niet langer tolereren. Als en wanneer de critici van het kapitalisme – vooral socialisten – een voldoende massabewustzijn opbouwen en massaorganisaties mobiliseren die het kapitalisme bedreigen met grote hervormingen of met revolutie, kunnen kapitalisten een alliantie zoeken met een sterke politieke tegenkracht om een ​​fascisme op te bouwen. Zo’n sterke tegenkracht kan een politicus of een politieke partij zijn die tot de verbeelding spreekt van massa’s slachtoffers van het kapitalisme, maar niet het kapitalisme de schuld geeft, maar eerder immigranten of etnische of religieuze minderheden. Als dergelijke politici of partijen het socialisme aanvallen en zich ertegen verzetten en kapitalisten een massabasis bieden die ze nodig hebben, maar die ze niet hebben, zullen kapitalisten hen steunen. Het fascisme – een samensmelting van particuliere kapitalisten en een staat die hun systeem versterkt – zal zijn ontstaan ​​zodra een fascistische partij de staatsmacht verwerft. Waar socialisten voorstander zijn van systeemverandering, pleiten fascisten voor nationalisme, opgevat als een samensmelting van privékapitalisme en het staatsapparaat om een ​​of ander nationaal ideaal te verheffen. kapitalisten zullen hen steunen. Het fascisme – een samensmelting van particuliere kapitalisten en een staat die hun systeem versterkt – zal zijn ontstaan ​​zodra een fascistische partij de staatsmacht verwerft. Waar socialisten voorstander zijn van systeemverandering, pleiten fascisten voor nationalisme, opgevat als een samensmelting van privékapitalisme en het staatsapparaat om een ​​of ander nationaal ideaal te verheffen. kapitalisten zullen hen steunen. Het fascisme – een samensmelting van particuliere kapitalisten en een staat die hun systeem versterkt – zal zijn ontstaan ​​zodra een fascistische partij de staatsmacht verwerft. Waar socialisten voorstander zijn van systeemverandering, pleiten fascisten voor nationalisme, opgevat als een samensmelting van privékapitalisme en het staatsapparaat om een ​​of ander nationaal ideaal te verheffen.

In tegenstelling daarmee is socialisme wat er met het kapitalisme gebeurt als werknemers het gevoel hebben dat de opgebouwde problemen van het kapitalisme de bereidheid van de werkgevers of het vermogen van het systeem om ze op te lossen te boven gaan. Socialisten zijn die slachtoffers en critici van het kapitalisme die het zien als het probleem en systeemverandering als de enige echte oplossing. Met systeemverandering bedoelden socialisten typisch combinaties van gesocialiseerd (niet privé) eigendom van productiemiddelen, centraal geplande (niet-markt) distributies van middelen en producten, en democratische (niet-hiërarchische) organisaties van ondernemingen van het type arbeiderscoöperatie. Socialisten zijn al lang geïnteresseerd in het verwerven van staatsmacht als middel om systeemverandering te bewerkstelligen. Hoeveel en hoever de systeemverandering precies zou moeten reiken, is fel bestreden onder verschillende soorten socialisten, en over die kwesties wordt nog steeds fel gedebatteerd. Socialisten van Marx tot nu hebben zich eveneens vaak met anarchisten verbonden rond een doel dat velen deelden: wat Lenin ‘het wegkwijnen van de staat’ noemde. Socialisten hebben gewoonlijk internationalisme bepleit – “arbeiders van de wereld verenigen zich tegen het kapitalisme” – als tegen het nationalisme van de fascisten. Dit zijn enkele belangrijke verschillen tussen fascisme en socialisme.

Het fascisme versmelt het privékapitalisme en de staat. De politieke macht dwingt vervolgens de basisregels van het kapitalisme af: de economische dominantie van de grootaandeelhouders en hun topbestuurders en managers. In het fascisme strekt die dominantie zich uit van economische tot ook politieke en culturele aspecten van het sociale leven. Het gaat veel verder dan de norm in niet-fascistische samenlevingen die gebaseerd zijn op kapitalistische economieën. Vakbonden worden bijvoorbeeld onderdrukt of omgezet in overheidsinstanties. Alle zelfstandige arbeidsactiviteiten zijn verboden. Een ander voorbeeld: het openbaar onderwijs wordt geherstructureerd om te dienen en rechtstreeks in de werkgelegenheid te dienen. Monetair beleid, wisselkoersen en handelsbalansen worden beheerd om nationalistische doelstellingen te bereiken. Culturele instellingen worden opnieuw geconfigureerd en gereorganiseerd om het fascisme te vieren. In de vroege geschiedenis van sommige fascistische partijen, socialistische kritiek op het kapitalisme werd overgenomen en herhaald om aanhangers van de arbeidersklasse aan te trekken. Toen die partijen eenmaal hun deals en allianties met kapitalisten hadden gesloten, werden die vroege socialistische kritiek het zwijgen opgelegd en werden hun auteurs verdreven of erger.

In het fascisme nemen de grootaandeelhouders en de door hen gekozen raden van bestuur alle belangrijke beslissingen van de particuliere onderneming (wat te produceren, hoe en met welke technologie en hoe de netto-inkomsten of winsten te gebruiken), net als in het particuliere kapitalisme. Hoge overheidsfunctionarissen oefenen echter grote invloed uit op de beslissingen van bestuurders of kunnen zich bij hen voegen om zitting te nemen in de raden van bestuur. De fascistische staat legt de tegenstanders van het kapitalisme doorgaans het zwijgen op, meestal omdat hun activiteiten verraderlijke ontrouw vormen. Het vernietigt eveneens de politieke partijen van socialisten, communisten en andere critici van het kapitalisme. De werkgevers in het fascisme van hun kant vieren en financieren de fascistische partij en de staat die ze leidt.

De overgang van het Amerikaanse kapitalisme van een privé- naar een staatssysteem voor kredietcreatie wordt nu als noodzakelijk beschouwd door beide samenstellende partners. Particuliere kapitalisten enerzijds, en de politieke topkringen in beide grote partijen anderzijds, versmelten aldus tot een bepaald soort fascisme. De financialisering van de staat vergemakkelijkt die fusie. Dat sommige partners het niet eens zijn met Trump en zijn traditionele manipulaties van fascistische symbolen, verandert niets aan de overgang naar het fascisme die aan de gang is en wordt geaccepteerd door de instemmende partners.

Lees ook:  Democraten haasten zich om stukken van impeachment klaar te hebben om te stemmen rond Thanksgiving

Comments

comments