We hebben een herstart van Europa nodig na de Corona-crisis

We hebben een herstart van Europa nodig na de Corona-crisis

22 september 2020 0 Door Indignatie redactie

De coronacrisis heeft Europa momenteel stevig onder controle. Maar oude problemen zijn nog steeds niet opgelost. We hebben daarom een ​​nieuwe start nodig na de coronacrisis, benadrukt onze auteur Frank Riess.

De coronacrisis is nog niet overwonnen. Het verlengt zijn uit de tijd verschoven uiterlijk, de wereldwijde uitbraak is uniek in de naoorlogse periode. Voor Europeanen waren dergelijke pandemieën decennia lang ver weg, “zoiets” gebeurde in Afrika en Azië, maar niet hier. Nu zijn wij ineens het probleem. Zogenaamde ontwikkelingslanden sluiten in paniek hun grenzen, waar Europeanen die voorheen aan het ontbijt zaten, worden ontsmet, en aanvallen zijn zelfs bekend omdat ze ook de schuld krijgen als “virusverspreiders”. Maar ook Afrikanen in China en Aziaten hier hebben ervaringen met uitsluiting. Dat heeft impact.

Ons leerperspectief en onze kijk op andere delen van de wereld roepen ook vragen op. Hoewel er in december 2019 al Aziatische meldingen van het virus waren binnengekomen, niet in de laatste plaats uit Taiwan, duurde het maanden voordat Europa actie ondernam. Sommigen vroegen zich af: zou zo’n vertraging ook zijn ontstaan ​​als het virus voor het eerst in de VS was toegeslagen? Onze vergelijking is typisch het ‘oude westen’: ja, Duitsland doet het beter dan andere Europese landen en de VS, maar Zuid-Korea, Taiwan, Singapore en misschien zelfs de Volksrepubliek China, zoals ze voor zichzelf beweren, waren daar niet eens beter in geslaagd Gevechten, waren deze landen niet veel beter voorbereid?

Nu is de foto allesbehalve uniform. Westerse democratieën – vooral de VS, Frankrijk, Italië, Spanje, Groot-Brittannië – lopen voor op het gebied van sterftecijfers en elders moet dienen als bewijs dat democratieën blijkbaar minder goed in staat zijn om met dergelijke crises om te gaan dan streng geregeerde autoritaire staten. Als hieraan populisme wordt toegevoegd – dit kan worden waargenomen buiten de zojuist genoemde landen, niet het minst in Brazilië en Mexico – wordt het problematisch. Iedereen die landen vergelijkt met alleen slachtofferstatistieken, maar hun omvang, hun ontwikkelingsniveau, de staat van hun gezondheidssystemen, de mate van armoede onder de bevolking en hun woonomstandigheden negeert, vergelijkt appels met peren. Bovendien hebben Zuid-Korea en Taiwan ook democratische systemen en kunnen ze de crisis blijkbaar goed het hoofd bieden,

En is de staat van dienst van de autoritaire staten echt positief? China werkt hard en agressief aan het verhaal van het helpen van anderen nadat het met succes het hoofd is geboden aan de interne crisis – ze houden er de voorkeur aan om te zwijgen over het uitbreken van de crisis, en met name een gebrek aan transparantie is het grootste tekort. Hoe betrouwbaar zijn de cijfers van zo’n systeem? Als er geen vrije pers en geen open burgermaatschappij is toegestaan ​​om officiële discoursen in twijfel te trekken en hun eigen onderzoek te doen, kan men alleen officiële informatie geloven – of niet. Ook het feit dat de uitbraak van het virus wekenlang schijnbaar verborgen was – of het nu “alleen” door lokale kaders was of met de bewuste deelname van het topmanagement – moet ook worden aangepakt. Soortgelijke vragen rijzen over Rusland.

VS en China als crisiswinnaars

Snel optreden bij crises versterkt de leidinggevenden overal, de parlementaire controles lijden eronder, de media staan ​​onder druk om geen paniek en valse berichten te verspreiden – en dat wordt vaak beslist door de regering, die bang is voor onafhankelijke controle over haar eigen acties. Wat mag staatsdwang doen, waar is het onevenredig in verhouding tot burgerlijke vrijheden – dat wordt ook in Duitsland besproken. In kwetsbaardere democratieën zou de bevordering van democratie over het algemeen een achterstand kunnen krijgen en zou het verlangen naar ogenschijnlijke stabiliteit nog dominanter kunnen worden, met verstrekkende gevolgen: “Leren leven met despoten”, zegt Stephen D. Krasner (Buitenlandse Zaken, maart / april 2020) en leidt noemde de noodzaak om pandemieën en nucleaire en biologische wapens te bestrijden als voorbeelden.

Bovenal speelt gegevensbescherming een speciale rol – en niet nieuw in de coronacrisis. Terwijl er in de Aziatische landen – zelfs in de democratische landen – weinig bedenkingen zijn bij het samenvoegen van gezondheidsgegevens, het gebruik van tracking-apps, het gebruik van videobewaking en gezichtsherkenning om mogelijke besmette mensen te identificeren en te controleren, is er in Europa en vooral in Duitsland opnieuw de grootste terughoudendheid. Naast het aanpakken van de huidige crisis, wordt het duidelijk dat het ons continent verder zou kunnen terugbrengen in de technologische race voor de toekomst met China en de technologiegiganten uit de VS. Data is de grondstof van de technologische toekomst – overal waar ze op grote schaal beschikbaar zijn, worden nieuwe oplossingen gecreëerd met behulp van kunstmatige intelligentie. Hoeveelheid telt, zoals men het goed doet in het huidige boek AI-Superpowers. China, Silicon Valley en de New World Order door Kai-Fu Lee. Het is niet voor niets dat Siemens-baas Joe Kaeser formuleert: “De VS en China komen waarschijnlijk sterker uit de coronacrisis.”

Scepsis over technologie neemt wraak

Door de coronacrisis krijgt de digitalisering een blijvende impuls. Ook hier fungeert de crisis lange tijd als katalysator voor voorzienbare tendensen, die in China op autoritaire wijze en in de VS zichtbaar zijn door de dominantie van Silicon Valley-bedrijven. Terwijl mensen in Duitsland en Europa zich bezighouden met de samenstelling van digitale raden en vooral met technologiebeoordeling, wordt elders actie ondernomen. Op dit gebied is onze balans van de crisis bijzonder ontnuchterend: slechts een paar scholen konden het face-to-face-onderwijs wekenlang echt compenseren met hoogwaardige digitale aanbiedingen, er is een gebrek aan technische apparatuur en de competentie van de leraren. Openbaar bestuur in het thuiskantoor betekende niet alleen stilstand in Berlijn. Het papierloze kantoor: een verre visie. Nu de druk om te moderniseren voor iedereen zichtbaar is, zal de arbeidswereld blijven veranderen, permanent en misschien wel sneller. Online verschuift er steeds meer, digitale conferentiesystemen zijn booming. Maar ook hier domineren Amerikaanse bedrijven; Duitse en Europese providers proberen wanhopig niches te bezetten. De technologische scepsis van een vergrijzende samenleving eist zijn tol, terwijl elders jonge bevolkingsgroepen moedige technologiegebruikers zijn geworden. Er ontstaat bijvoorbeeld een bloeiende start-upscene in de grote Afrikaanse steden – daar heerst een cultuur van ‘het eerst doen’. Dit heeft waarschijnlijk gevolgen op de lange termijn. digitale conferentiesystemen zijn in opkomst. Maar ook hier domineren Amerikaanse bedrijven; Duitse en Europese providers proberen wanhopig niches te bezetten. De technologische scepsis van een vergrijzende samenleving eist zijn tol, terwijl elders jonge bevolkingsgroepen moedige technologiegebruikers zijn geworden. Er ontstaat bijvoorbeeld een bloeiende start-upscene in de grote Afrikaanse steden – daar heerst een cultuur van ‘het eerst doen’. Dit heeft waarschijnlijk gevolgen op de lange termijn. digitale conferentiesystemen zijn in opkomst. Maar ook hier domineren Amerikaanse bedrijven; Duitse en Europese providers proberen wanhopig niches te bezetten. De technologische scepsis van een vergrijzende samenleving eist zijn tol, terwijl elders jonge bevolkingsgroepen moedige technologiegebruikers zijn geworden. Er ontstaat bijvoorbeeld een bloeiende start-upscene in de grote Afrikaanse steden – daar heerst een cultuur van ‘het eerst doen’. Dit heeft waarschijnlijk gevolgen op de lange termijn. Er ontstaat bijvoorbeeld een bloeiende start-upscene in de grote Afrikaanse steden – daar heerst een cultuur van ‘het eerst doen’. Dit heeft waarschijnlijk gevolgen op de lange termijn. Er ontstaat bijvoorbeeld een bloeiende start-upscene in de grote Afrikaanse steden – daar heerst een cultuur van ‘het eerst doen’. Dit heeft waarschijnlijk gevolgen op de lange termijn.

De crisis zou ook een zekere de-globalisering kunnen verergeren, die al duidelijk werd door het sterke protectionisme van een “America First” en een afnemende bereidheid om multilaterale reguleringssystemen opnieuw in te voeren, te hervormen of te versterken. Dat geldt voor het exportgerichte model, waarop de welvaart van de Bondsrepubliek Duitsland in wezen is gebaseerd en dat afhankelijk is van open markten, temeer daar ons land niet vreemd is aan een zekere scepsis over globalisering. De crisis laat zien hoe kwetsbare mondiale toeleveringsketens, een extreme arbeidsverdeling en het gebrek aan opslagplaatsen zorgen voor bevoorrading op strategisch belangrijke gebieden, zoals geneesmiddelen en medische apparatuur. De neiging om bepaalde producties ondanks hogere kosten ‘thuis’ te halen en te werken aan ‘strategische autonomie’, heeft zijn charme, maar ook gevolgen: zelfs vóór de crisis verminderde technologische vooruitgang het voordeel van goedkope arbeidskrachten in zogenaamde ontwikkelingslanden – nabijheid tot markten, juridische en voorzieningszekerheid en een functionerende infrastructuur werden belangrijker. Dit roept de vraag op hoe de landen van het mondiale zuiden perspectief kunnen bieden voor hun groeiende en zeer jonge bevolking en, met het oog hierop, de migratiedruk naar het noorden kan worden beheerst.

Lees ook:  Zeg nee!' Nu aan het begin Wat Europa kan doen om WO III te voorkomen?

Zwakke punten van multilateralisme

Even terzijde: het is voor Duitsland vooral duidelijk hoe belangrijk een Europese interne markt met uniforme voorschriften en normen is, en welke betekenis een dicht netwerk van vrijhandels- en investeringsovereenkomsten ook in de toekomst zal hebben. Om het belang van het vrije verkeer van werknemers in de Europese Unie (EU) in te schatten, was het op het hoogtepunt van de crisis voldoende om de Duitse aspergevelden te bekijken. Grensafsluitingen onderstrepen het belang van grensoverschrijdend woon-werkverkeer – voor allerlei soorten diensten, industriële productie, de zorgsector. Het is begrijpelijk dat burgers tijdens de crisis de eersten waren die naar hun natiestaat en hun eigen regering keken en hen vaak beloonden met hernieuwd vertrouwen als ze overtuigend handelden. Nationale actie alleen is echter niet voldoende om een ​​dergelijke crisis het hoofd te bieden. Nu de crisiservaringen moeten worden geëvalueerd, moeten veel processen worden geoptimaliseerd. Omgaan met en verwachtingen van reddingspakketten laten zien hoe oudere breuklijnen in de EU blijven bestaan ​​- de “zuinige vier”, het oordeel van het Federaal Constitutioneel Hof en het debat over het meerjarig financieel kader illustreren dit voldoende. De reden om jezelf zelfvoldaan een schouderklopje te geven, lijkt beheersbaar in Brussel, in de nationale hoofdsteden, maar ook in veel steden en dorpen. de uitspraak van het Federaal Grondwettelijk Hof en het debat over het meerjarig financieel kader illustreren dit voldoende. De reden om jezelf zelfvoldaan een schouderklopje te geven, lijkt beheersbaar in Brussel, in de nationale hoofdsteden, maar ook in veel steden en dorpen. de uitspraak van het Federaal Grondwettelijk Hof en het debat over het meerjarig financieel kader illustreren dit voldoende. De reden om jezelf zelfvoldaan een schouderklopje te geven, lijkt beheersbaar in Brussel, in de nationale hoofdsteden, maar ook in veel steden en dorpen.

De zwakheden en beperkingen van het multilateralisme werden ook duidelijk zichtbaar tijdens de crisis – niet in de laatste plaats met het oog op de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) – maar dat bleek niet alleen aan zichzelf te liggen. Veel staten in de wereld definiëren hun soevereiniteit voornamelijk door niet al te veel transparantie en controle toe te staan. Helaas is er geen effectief internationaal gezondheidsmanagementsysteem met sterke competenties. Bij acute crises is een WHO ook afhankelijk van landen die samenwerken, waarnemers het land binnenlaten en gegevens beschikbaar stellen. Je moet dit natuurlijk uit eigenbelang doen, maar de realiteit is anders. Het laat ook duidelijk zien Hoe zwaar de strijd om invloed binnen het systeem van de Verenigde Naties is – niet alleen bij de WHO is China bijzonder merkbaar als speler; als een acteur die specifiek gebruik maakt van het vacuüm dat de Verenigde Staten van Amerika creëren. Dat dit gaat veranderen: voorlopig niet erg waarschijnlijk!

Brute distributieconflicten in zicht

De vraag naar mogelijke geopolitieke gevolgen van de coronacrisis rijst onvermijdelijk. De gewichten zijn al een hele tijd aan het verschuiven en de aanspraak van de Volksrepubliek China op de macht is overal aanwezig. Gesteund door de economische hoogconjunctuur op de lange termijn, ‘diepe zakken’ en een strikte geopolitieke strategie, krijgt China voet aan de grond in regio’s die voorheen alleen andere geopolitieke actoren kenden: in de Indische Oceaan, maar vooral in Afrika en zelfs in Latijns-Amerika. Zelfs in Europa zorgen investeringen en economische afhankelijkheden ervoor dat Chinese verhalen de kop opsteken en dat de Europese Unie nauwelijks in staat lijkt op uniforme wijze op te treden tegen geformuleerde Chinese belangen. Dit wordt gemakkelijker gemaakt door de verandering in houding, houding en imago van de VS, maar ook door interne verlamming, gebrek aan zelfbewustzijn, aarzeling en slechte strategische communicatie van de EU; Het helpt met miljarden, maar niemand lijkt het op te merken. Het crisisbeeld van de Servische president Aleksandar Vučić, die de Chinese vlag kust en beweert dat daar alleen echte hulp vandaan komt, is indrukwekkend – een vertrouwen dat ook bij Duitse districtsbestuurders kan worden gevonden.

En imagoproblemen tellen, niet alleen op de lange termijn. De recent gepubliceerde studie van de Körber Foundation en het Pew Research Center levert hiervan een indrukwekkend bewijs. In de perceptie van de Duitse bevolking staan ​​China en de VS tegenover elkaar als het gaat om het belang van deze landen voor ons. Vierenveertig procent ziet Frankrijk als de belangrijkste internationale partner, maar slechts tien procent ziet de VS, die China op de voet volgt met zes procent van de vermeldingen. Dat heeft impact, bijvoorbeeld als het gaat om de defensiegereedheid van de Bondsrepubliek, passende begrotingen en de samenhang van de NAVO. Brutale distributieconflicten zijn te voorzien. Naast de echte onderbouwing van deze tendensen, werken verfijnde verhalen tot nepnieuws ook, houd zowel China als Rusland verantwoordelijk voor de overeenkomstige diensten van de EU – in het algemeen is de kwestie van de oorsprong van complottheorieën een belangrijk onderzoeksgebied. De EU heeft China al lang als een strategische rivaal aangemerkt. Alleen: het ene is de analyse, het andere is consequent handelen op basis daarvan!

Het ergste geval zou zijn als Duitsland en Europa zouden moeten kiezen tussen China en de VS, als de ontkoppeling, d.w.z. de ontkoppeling van economische en invloedzones, niet alleen economische gevolgen zou hebben. Het is duidelijk dat de systeemconcurrentie in volle gang is en dat met name de VS China heeft aangewezen als de enige relevante concurrent die moet worden beteugeld – het aanpakken van de coronacrisis is daar een zichtbaar voorbeeld van, buiten alle retoriek. “We zijn echt een Amerikaans-Chinese bipolaire strijd aangegaan”, concludeerde niet alleen Robert D. Kaplan (The National Interest, juli / augustus 2019) zelfs voor de coronacrisis. De vraag rijst: en waar is Europa? Veel menselijke problemen, zoals ook deze crisis laat zien, vereisen wereldwijde, gemeenschappelijke, op regels gebaseerde oplossingen. Bij het evalueren,

Gevolgen van lagere grondstofprijzen

De crisis roept de vraag op over welke economische prestaties de verschillende actoren in de toekomst zullen beschikken en welke gevolgen diepgaande economische omwentelingen zullen hebben voor het mondiale evenwicht. Als Duitsland het niet goed doet, zal het volgens een McKinsey-studie pas in 2028 weer groeien. In de crisis komt de rol van de staat in het economische leven weer in beeld – ook met nieuwe redenen om ondernemersvrijheid en de markteconomie te rechtvaardigen. De staat treedt bijna overal op als redder; Niet alleen vanuit het linker spectrum wordt meer invloed van hem geëist, met gevolgen voor de wereldwijde discussie over het systeem.

Het is geenszins zeker dat recent opkomende economische reuzen zich zullen ontwikkelen zoals ze voor zichzelf hopen. India is een bijzondere testcase, maar de andere BRICS-landen Brazilië en Zuid-Afrika en zelfs het Chinese model lijken voor sommigen wankeler dan vaak wordt aangenomen. Om nog maar te zwijgen van Rusland: de staat Poetin wordt met volle kracht getroffen door de drastische daling van de grondstofprijzen, de olie- en gasexport is het smeermiddel waarmee de samenleving geïmmobiliseerd is en haar eigen uitgebreide aanspraak op macht wordt militair onderbouwd. Het knarst hier. Wat voor Rusland geldt, is ook te vinden in het Midden-Oosten. Hoe de Saoedische kroonprins zijn transformatie-ideeën zal kunnen financieren in tijden van enorme begrotingstekorten, staat in de sterren;

Koppel een herstart met “Green Deal”

Op dit moment verdringen de huidige problemen van crisisbeheersing alle andere zonder aan relevantie in te boeten. Integendeel: we zouden kunnen ervaren dat andere crises verergeren doordat aandacht en middelen elders niet meer op dezelfde manier beschikbaar zijn. Een treffend voorbeeld is de beheersing van klimaatverandering. De benaderingen die worden gevraagd voor ecologische wederopbouw en noodzakelijke transformaties, bijvoorbeeld op het gebied van hernieuwbare energiebronnen of mobiliteit, zijn enorm. Nu zijn er echter steeds meer signalen dat in grote Aziatische landen bijvoorbeeld steeds meer eigen middelen zoals steenkool worden gemobiliseerd en dat de herstructurering wordt uitgesteld tot na het overwinnen van de crisis. Steeds weer toenemende armoede in Afrika of Latijns-Amerikaanse landen als Brazilië belooft niet veel goeds voor een zorgvuldig gebruik van natuurlijke hulpbronnen en biodiversiteit. Een voortschrijdende klimaatverandering zou op zijn beurt de druk om te migreren kunnen vergroten. Het behalen van de Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen (doelstellingen voor duurzame ontwikkeling, SDG’s) van de Agenda 2030 zou snel verder kunnen worden genegeerd dan ze al zijn.

Tegen deze achtergrond is de strategie van de Europese Commissie om “wederopbouw” – een term als herstart zou geschikter zijn – na de crisis te combineren met investeringen in de toekomst en de transformatie-ideeën van de Green Deal zeker de juiste. Of het kan worden gerealiseerd, is een van de lange lijst met vragen die hier worden gesteld.

Lees ook:  De Berlijnse muur hield mensen binnen. Onze nieuwe muren houden mensen buiten

Comments

comments