Duitse Coronacommissie: “Iedereen die geen masker draagt vermoord een ander”

Duitse Coronacommissie: “Iedereen die geen masker draagt vermoord een ander”

26 september 2020 0 Door Indignatie redactie

De zevende hoorzitting van de Stichting Coronacommissie besprak de vraag of het dragen van maskers beschermt of schaadt. De longarts en epidemioloog Dr. Wolfgang Wodarg, de dokter en psychoanalyticus Dr. Hans-Joachim Maaz en de psycholoog Daniela Prousa.

De zevende bijeenkomst van de Coronacommissie van de Stichting om de coronamaatregelen opgedragen door de federale en deelstaatregeringen te onderzoeken en publiekelijk en juridisch te beoordelen, ging over de vraag of het dragen van maskers bescherming kan bieden tegen het coronavirus of juist schadelijk kan zijn.

Tijdens een urenlange hoorzitting op 6 augustus in Berlijn, lieten longarts en epidemioloog Dr. Wolfgang Wodarg, de dokter en psychotherapeut Dr. Hans-Joachim Maaz en de psychologe Daniela Prousa .

Wodarg heeft aanzienlijk bijgedragen aan de opheldering van de processen rond de zogenaamde “varkensgriep” in 2009 en bekritiseert vandaag de aanpak van de “coronacrisis”. In de eerste commissievergadering was hij zelf al uitvoerig ondervraagd als deskundige.

Als documenten voor de hoorzitting verwijst de commissie naar de aanbevelingen van het Federaal Instituut voor Drugs en Medische Hulpmiddelen (BfArM) over het gebruik van mond- en neusbeschermers in verband met het coronavirus en naar de databank “Dangerous Products in Germany” van het Federaal Instituut voor Veiligheid en Gezondheid op het werk (BAuA ). De aanbevelingen van BfArM stellen:

Dragers van de beschreven mond- en neusbeschermers kunnen er niet op vertrouwen om hen of anderen te beschermen tegen de overdracht van SARS-CoV-2, aangezien voor deze maskers geen overeenkomstig beschermend effect is aangetoond.

De BAuA schrijft over een “no-name” -product dat officieel wordt beschouwd als een mond- en neusbedekking:

Visuele inspectie van het product toont aan dat de materiaalsamenstelling, structuur en vorm niet geschikt zijn. Als gevolg hiervan kan een overmatige hoeveelheid deeltjes of micro-organismen het masker binnendringen en het risico op infectie vergroten als dit niet wordt gecombineerd met aanvullende beschermende maatregelen. / Het product voldoet niet aan de verordening betreffende persoonlijke beschermingsmiddelen.

Gehoor – beschermen of beschadigen de maskers?

RAPPORT VAN ARTS EN PSYCHOTHERAPEUT DR. HANS-JOACHIM MAAZ

In de inleiding verwijst Maaz naar drie dimensies waarmee bij de maskerkwestie rekening moet worden gehouden: de fysiek-medische, de psychologisch-psychologische en de sociale dimensie.

De psychologische dimensie wordt in wezen geassocieerd met angst en het masker is een symbool voor angst en ongerustheid.

Als ik een masker opzet, zegt het me: hier is een gevaar, ik ben in gevaar, ik moet mezelf beschermen. Dit is, om zo te zeggen, de verbeelding of het geloof. En als ik anderen zie met een masker op, realiseer ik me onwillekeurig: dit is iemand die zichzelf beschermt of die mij in gevaar kan brengen omdat hij iets wil tegenhouden met het masker, d.w.z. enig risico op infectie. Dat betekent in feite dat je met het masker permanent in een situatie van angst en ongerustheid verkeert. Er is gevaar en ik moet mezelf beschermen of ik ben zelf een bedreiging.

Met het masker zouden mensen in een situatie van permanente stress worden geplaatst. De effecten zijn onzeker, geremd en geïntimideerd gedrag.

Simpel gezegd, hij observeerde drie soorten mensen bij het gebruik van het masker:

Degenen die het masker graag opzetten vanuit een bijna ‘magisch-mythische’ overtuiging en geloofden dat ze erdoor werden beschermd. Ze gehoorzaamden een onderwerping, een gebod van gehoorzaamheid, en voelden dat ze bijzonder waardevolle en goede mensen waren. Je zou zeer gewelddadig en agressief kunnen zijn tegen mensen zonder masker en ze verantwoordelijk kunnen stellen voor bestaande tegenslagen als “bedreigingen” en “vijanden”. Dit gaat over in de sociale dimensie.

Dit probleem van geïntimideerd en geïntimideerd zijn heeft een aanzienlijke impact op sociaal gedrag.

Verplichte maskers dreigen steeds meer de samenleving als geheel op te splitsen in voor- en tegenstanders van het dragen van maskers. Het gaat niet langer alleen om de angst voor infectie, maar om de overdracht van verdere angsten naar het dragen van een masker.

We hebben allemaal een aantal innerlijke angsten: ben ik goed genoeg? Leef ik goed? Heb ik dit en dat goed gedaan? Ben ik ergens schuldig aan? Het risico bestaat dat deze innerlijke angsten worden omgeleid – naar de externe coronasituatie. Het projectiepad is als het ware het masker.

Dit geldt ook voor de tweede groep zeer heftige tegenstanders van het dragen van maskers. Ook hier bestaat het risico om met het masker andere lasten, interne motieven en protestredenen over te hevelen naar de externe situatie, waardoor het protest tegen het dragen van het masker bijzonder gewelddadig is.

Het masker als opgelegd symbool draagt ​​heel sterk bij aan het feit dat mensen kunnen projecteren: dat wil zeggen, de hoop op redding, op bescherming. En met de anderen als uitdrukking, nu kunnen ze eindelijk protesteren en boos en boos zijn. Je wordt in wezen afgeleid van echte conflicten in je leven, maar ook van de samenleving. Op dit moment is er dus een sociale strijd op symptoomniveau. Masker of niet.

Dan is er nog een derde groep, waaronder Maaz zelf, die op een rationele en redelijke en zo wetenschappelijk mogelijke manier probeerde een idee te krijgen van de waarde van het masker. Voor degenen die dan tot het besef komen dat het dragen van maskers absoluut onzinnig en zelfs gevaarlijk is geworden in termen van angstprojecties, zou dit resulteren in andere chronische stresstoestanden. Omdat ze gezien de maskervereiste elke dag hun onmacht en conflictsituaties ervoeren.

Het masker zelf zorgt voor een beeld dat in de geest werkt en linkt naar en onthoudt andere beelden in de geest van horrorscenario’s. Dit veroorzaakt permanent trauma of een permanente reactivering van emotioneel trauma.

Bestaande angsten zouden worden verschoven naar het coronaprobleem en dus verstoken van begrip en een oplossing. Dit is een gevaar op lange termijn.

Mensen krijgen weer mentale pijn, als je wilt. Alles wat op de een of andere manier werd afgezet, gekalmeerd, gecompenseerd en afgeleid, wordt nu in de ziel verscheurd, maar niet opgelost. Het is als het ware in een eenzijdige en absoluut verkeerde richting gericht. Voor veel mensen zal het erg lang duren voordat dit weer tot rust is gekomen. Er zullen steeds meer mensen komen die therapie nodig hebben. Het ziet er niet naar uit dat dit kan worden gerealiseerd. Elke dag hoe langer de vereiste maskering dit psychologische probleem verergert met alle gevolgen van dien.

De commissie ging in op de situatie van degenen die om gezondheidsredenen geen maskers kunnen dragen. Uiterlijk zijn ze niet te onderscheiden van degenen die door de gebruikelijke media en politiek worden bestempeld als zogenaamde “maskerknorren”. Als gevolg hiervan worden deze mensen in het openbaar minder met begrip voor hun eigen gezondheidssituatie ontmoet, maar soms agressief met uitsluiting en vijandigheid. De fronten werden verhard en de vraag was: hoe komen we daar weg?

Volgens Maaz zal deze tweedeling van de samenleving als gevolg van het masker door een toekomstige vaccinatie verder worden verergerd. Dit zijn splitsingsmechanismen die niemand kan vermijden.

Dit zijn in feite de ergste sociale gevolgen van het vijandig maken van de samenleving ten opzichte van elkaar in groepen. En erg bedreigend. Je kunt deze stemmen al horen. Als iemand geen masker wil dragen, dan wordt hij als bedreiging [genoemd]: het is jouw schuld dat onze maatregelen niet zo succesvol zijn. Dat betekent dat je gestigmatiseerd wordt, maar op een zeer bedreigende manier. Alsof de persoon die weigert een masker te dragen of zich later te laten vaccineren de schuld heeft van alle ellende of problemen van deze wereld.

Hij weet hoe moeilijk het is om met dergelijke splitsingsmechanismen om te gaan. Daarom is hij wanhopig met het oog op deze situatie. Omdat het verplichte educatieve werk, zoals de Coronacommissie, één ding is. Het andere en langduriger is juist dit aanwakkeren en activeren van reeds bestaande interne lasten en traumatiseringen, die afhankelijk van de leeftijd al decennia aan het werk zijn en eventueel gecompenseerd zouden kunnen worden door bijvoorbeeld een goede relatie, een goede baan of door samen te zijn. zelfs in aangenamere leefomstandigheden kunnen besparen. Deze trauma’s zijn gekalmeerd, maar niet verdwenen.

Ze worden weer geactiveerd. En dat zal betekenen dat we lange tijd emotioneel zwaar belaste, momenteel getraumatiseerde mensen zullen hebben (…). In de praktijk zal dit de sociale cohesie van onze samenleving lange tijd zwaar belasten.

Maaz bevestigde Wodargs beoordeling van de verleidelijkheid van mensen om concessies te doen als een uitweg uit de huidige noodtoestand en stress en om maatregelen te accepteren die onder normale omstandigheden niet zouden worden geaccepteerd. Door onzekerheid aan te wakkeren, kunnen mensen alle mogelijke verlossing wensen. Er zullen er heel veel zijn die illusoir willen vluchten om door vaccinatie te redden. Ondanks scepsis over de veiligheidsaspecten van de aangekondigde vaccinatie, staan ​​de hoop op bescherming en de ervaring van sociale erkenning op de voorgrond. Voor hem is dit een mechanisme dat mensen niet alleen ertoe kan aanzetten om zich mogelijk zelfbeschadigend te gedragen, maar ook om zich sociaal destructief te gedragen. Dit is bijvoorbeeld al te zien aan de toename van aanklachten en laster. Dit is waar sociale vijandigheid ontstaat die, als deze escaleert, kan leiden tot criminele handelingen.

Zijn hele professionele leven heeft zich beziggehouden met de dynamiek van volgers en handlangers. Blijkbaar kleine situaties die in het dagelijks leven kunnen worden waargenomen, zoals de beschrijving van een geval van verdachte beoordeling van een persoon zonder masker als potentiële dief, door de commissie uit brieven aangehaald, zijn in dit verband “slechte voorbeelden”. Je kunt zien dat er op gebieden met zeer individuele verantwoordelijkheden al een acuut potentieel voor angst en haat bestaat. Dit leidt tot gedrag dat sociale vijandigheid kan bevorderen.

Tot aan de zeer individuele besluitvormers, helemaal niet de politieke besluitvormers op hoog niveau, maar het wordt dan al overgenomen door de volgers. En daar is het vaak veel flagranter en kwaadaardiger en hatelijker dan voorgeschreven of zou moeten zijn.

Van zulke aangewakkerde sociale verdeeldheid tot volgelingen en medeplichtigen als – zogenaamd – “de goeden die gehoorzamen en alles doen” en “de anderen die zich op de een of andere manier verzetten”, ontstaan ​​autoritaire en totalitaire omstandigheden.

Het bijzondere is dat de volgelingen, die zichzelf zien als de succesvolle, de goede, die dit alles nu meemaken, niet langer beseffen dat ze een hoog potentieel voor haat beleven in de jacht op degenen die anders denken, dan critici. Dat betekent dat je innerlijke zielsproblemen nu als het ware gericht zijn op het volggedrag (…). Je voelt je dan bijzonder goed, maar je eigen, innerlijke, hatelijke, agressieve, onopgeloste mentale problemen moeten dan als het ware worden afgeleid. De volger, de ‘weldoener’, als je dat tussen aanhalingstekens zet, heeft vijanden nodig. Hij moet andere mensen aan de kaak stellen en vervolgen, anders kan hij zich als volgeling niet goed genoeg voelen.

In het oostelijke deel van Duitsland zijn er nog ervaringen uit de tijd van de DDR. Hij kent daar velen die nooit hadden verwacht zoiets nog een keer te zien, en het vandaag nog erger vinden. Uiteindelijk blijft de indruk bestaan ​​dat democratische en constitutionele voorwaarden heersen. Dat was het geval in de DDR-tijden. In die tijd zou men heel duidelijk hebben geweten wat er loog, verkeerd en hypocriet was. Dat ervaar je nu weer. De stelling DDR 2.0 geldt voor velen. Met hen beginnen de “twee gezichten” opnieuw, het officiële en het privé-gezicht, die ook in de DDR werden gecultiveerd ter bescherming en voor een betere oriëntatie. Velen zeiden niet meer wat ze echt dachten om nadelen te voorkomen. Hiervoor is er het streven om een ​​selecte groep vrienden en familieleden te ontmoeten en ideeën uit te wisselen, informatie in te winnen en te bevestigen. Zelfs in een kritische uitwisseling, of wat u denkt waar is.

Een duidelijk waarneembaar protest in het Oosten had te maken met deze ervaring in de DDR en met de teleurstelling dat ze zo’n herhaling van deze ervaring moesten meemaken, wat voor de meeste mensen onvoorstelbaar was. En het heeft te maken met de ervaring hoe mensen in het Westen sinds de hereniging op hen hebben gereageerd. Hij hoort zulke stemmen:

Wat keken de West-Duitsers op ons neer, met welke arrogantie, met welke verwijten, hoe we leefden en moesten leven. En nu wordt een democratisch systeem als het ware van de ene op de andere dag ondermijnd en loopt iedereen als een gek rond met gezichtsmaskers en gehoorzaamt al deze maatregelen zonder echt voldoende kritiek en protest te melden. In ieder geval niet in het Parlement. Voor Oost-Duitsers is dit een slechte herinnering aan onze geschiedenis.

In verband met de protesten tegen de Corona-maatregelen herinnerde de commissie aan de onmiddellijke reactie van politici en de media, die de demonstranten omschreven als ‘Corona-ontkenners’ en ‘Covidiots’ en daarmee dit deel van de bevolking als ‘onverantwoordelijk’ en ‘schuldig’. van de ontwikkelingen in de Corona-crisis in plaats van het beleid van de maatregelen kritisch in vraag te stellen. Dit schept een klimaat van “nog strengere maatregelen” en “rechtvaardige bestraffing” van de “schuldigen”. Bovendien blijft de angst voor de aantijgingen van een “tweede golf” behouden.

Volgens Maaz kan hij het mechanisme in machtsposities in de politiek en de media begrijpen en verklaren, waardoor het moeilijk wordt om fouten zoals buitensporige maatregelen toe te geven en deze politiek en in de media te corrigeren. Hetzelfde geldt voor het massale psychologische mechanisme van de neiging tot conformistische volgelingen en medeplichtigheid aan de ergste laster van degenen die anders denken en die wetenschappelijk anders argumenteren.

Maar (…) dat dit zich uitbreidt. Zijn de mensen die ons leiden echt zo ziek? Is de massa echt weer zo ziek? Als volger, zoals we in Duitsland al talloze keren hebben gezien. Hoewel ik als psychiater en psychoanalyticus veel ervaring heb met hoe mensen zijn, vind ik het erg moeilijk om dat te accepteren.

Dit is ook waar zijn hoop ligt in de Coronacommissie.

Dat duidelijk zou kunnen worden of er geen groots plan is dat op deze manier wordt uitgevoerd. Met behulp van bangmakerij, van paniek. Dat in de schaduw van deze intimidatie van mensen geleidelijk iets wordt gerealiseerd en geïmplementeerd dat ons hele leven zal veranderen en beïnvloeden. Deze vraag staat mij nog steeds open. Ik ben bang dat er zoiets bestaat.

Aan te nemen dat de machtigen en een groot deel van de massa zo ernstig verstoord zijn dat deze processen zo verdeeldheid zaaien, zo vijandig, zo hatelijk, is mogelijk, maar moeilijk te verdragen in zijn ervaring.

Er is ook geen grondwettelijk vereiste herziening van de maatregelen vereist door het Federale Constitutionele Hof, zei een commissielid. Wat Maaz verwees naar de woorden van de voormalige rechter van het Federaal Constitutioneel Hof Udo Di Fabio:

Als ik in Duitsland een staatsgreep wilde plegen, zou ik een coronapandemie bedenken.

Als er een politieke agenda is, is dat de meest geavanceerde manier om mensen bang te maken. Dit zorgt voor gehoorzaamheid. Omdat oerangst voor ziekte en dood het treft. Het handhaven van een maskervereiste houdt dit permanent in stand.

Helaas is, ondanks hun bijzondere positie in de samenleving, de bestaande kennis van de artsen die door Wodarg worden aangesproken, die relevante opheldering kunnen geven over alle medisch en epidemiologisch relevante feiten en reeds lang bekende kennis over het immuunsysteem en seizoensgebonden luchtwegaandoeningen, ook en vooral door coronavirussen, helaas alleen mogelijk. hoop beperkt. In het geval van ziekenhuizen is dit te begrijpen door de financiële prikkels voor coronabehandelingen. Ze worden gewoon omgekocht, zegt Wodarg.

Maaz ziet de leden van zijn beroepstak niet als zelfverzekerder dan anderen. Ook daar zijn er volgelingen en handlangers die geen moeilijkheden willen, en degenen die protesteren en proberen de zaak tot op de bodem uit te zoeken. Dat wordt waarschijnlijk nog erger als het daadwerkelijk om vaccinatie gaat, of het nu gaat om artsen die gedwongen worden te vaccineren, of dat ze hun praktijk moeten sluiten als ze zelf niet gevaccineerd zijn en als zogenaamde bedreigingen worden beschouwd.

Men kan alleen maar hopen dat artsen hun taak, hun kennis en hun ervaring echt gaan gebruiken en dat ze uit de dekking komen.

Dit geldt des te meer als de geplande vaccinatie genetische manipulatie van de eigen cellen omvat. Geen noodzakelijke langetermijnstudies en daarom kunnen nog geen betrouwbare bevindingen worden gedaan over hun risicopotentieel, vooral vanwege de extreem verkorte ontwikkeltijd.

Terugkomend op het dragen van een masker waarvan het gebruik niet zozeer medisch is, maar openlijk wordt verklaard als een “psychologisch instrument om u te herinneren aan een gevaarlijke situatie”, ziet Maaz juist dit als zeer problematisch.

In mijn ogen gaat het niet om de herinnering aan een infectiegevaar, maar om de permanente herinnering aan onderworpen zijn, gehoorzaam moeten zijn. Op deze manier wordt het chronisch. Daarom is het zo zorgwekkend. Het is net een uniform. Ik ben dan geen individueel persoon meer, ik ben gewoon een maskerdrager, zoals het hoort. (…) De andere kant wordt toegevoegd. Dat we met het masker ook een sociale afstand creëren. Dat van angst, maar ook dat van het gebrek aan communicatie via gezichtsuitdrukkingen.

Deze vorm van communicatie bestond al vóór de taalontwikkeling van zeer jonge kinderen. Ook als volwassenen verdienden we uiteindelijk de kost door ‘elkaar in de ogen te kijken’ en te zien of onze tegenhanger eerlijk, vriendelijk, fatsoenlijk enzovoort is.

Lees ook:  De reactie van Trump op het coronavirus zal iemand pijn doen TRUMP ZELF!

Als dit wordt verdoezeld, verliezen we een essentiële oriëntatie van communicatie en dus van de relatie. En dat is in feite de ontbinding van een menselijke samenleving wanneer we niet langer op de juiste manier gezichts- en fysiek kunnen begrijpen en communiceren.

Uiteindelijk is het toppunt van perversie dat degenen die hun gezicht met het masker bedekken, als bijzonder betrouwbaar worden beschouwd. De kwestie van “goed” en “slecht” wordt zichtbaar beperkt tot een enkel symbool, ongeacht de feitelijke menselijke kwaliteiten. Dit is de waanzin die op deze manier wordt geproduceerd. Hier zou men terug zijn bij de genoemde “slechte voorbeelden”, wanneer mensen zonder masker in alledaagse situaties met allerlei argwaan worden geconfronteerd, benadrukte een commissielid.

Je draagt ​​geen masker, en bij de volgende ademhaling wordt je vertrouwd om een ​​fles cola te stelen. Dus als je geen masker draagt, kun je ook stelen. Als je geen masker draagt, beroof je. Als je geen masker draagt, dood je. Omdat hij andere mensen wil besmetten.

Dit leidt ook weer tot de vraag in hoeverre men heeft geleerd van de geschiedenis.

Het dragen van een symbool om tot de goeden te behoren en om andere mensen te identificeren die een ander symbool gebruiken, we hebben dit verschillende keren meegemaakt in onze Duitse geschiedenis.

Evenzo heeft men in de Duitse geschiedenis gezien dat zowel de politiek als de wet de geneeskunde als ondersteunende wetenschap hebben gebruikt om agenda’s af te dwingen die vijandig zijn tegenover de mens of de samenleving verdelen. Naast psychiatrie moet hier ook de menselijke genetica worden genoemd.

Hoe kan het allemaal zijn? Dat is zijn centrale drijfveer om kritisch over deze dingen na te denken en niet alles zomaar te laten gaan, bevestigde Maaz met verwijzing naar het tijdperk van het nationaal-socialisme en de DDR.

Het besef dat psychodynamisch gezien, op basis van menselijk gedrag, dingen zich herhalen en doorgaan, hoewel de sociale bovenbouw compleet anders kan zijn, heeft me mijn hele professionele leven beziggehouden en bezorgd. (…) Als mensen niet mee veranderen, geen innerlijke ontwikkeling hebben, dan bestaat het gevaar dat de psychodynamica van maatschappelijk ongewenste ontwikkeling in tijden van crisis weer op gang komt.

Externe democratie mist wat hij interne democratie noemt. Wat hiermee bedoeld wordt, is dat ieder mens in wezen zijn eigen mentale zwakheden, leugens en hypocrisies kent en kan reguleren, die ieder van ons heeft. Anders behoort hij tot de splitsers van een samenleving en moet hij de delen in andere vinden die hij niet waarneemt of niet wil waarnemen omdat ze op de een of andere manier onaangenaam zijn of hem beangstigen in anderen en daar aanklagen en vechten.

Dit is goed in een externe democratie zolang er echte vrijheid van meningsuiting en pluraliteit is. Dan kunnen de bestaande persoonlijke ongeregeldheden elkaar compenseren. Maar in tijden van crises, zoals die we enkele jaren voor Corona meemaakten als financiële, klimaat- en migratiecrisis, gaat de neutraliserende externe interactie verloren en staan ​​mensen bloot aan hun onbeschermde innerlijke situatie. Dan kun je jezelf alleen een democraat noemen als je niet hoeft te vechten, misbruiken, haten, vervolgen of anderen haten, dat wil zeggen om je bij de splitsing aan te sluiten om projectief tegemoet te komen aan je eigen onopgeloste problemen.

En dat is waar we zijn. De sociale crisis. Mensen worden praktisch verstoken van hun belangrijkste vergoedingen die 40, 50 jaar hebben gewerkt. Of het werkt niet meer. En nu breekt het eigen democratische individuele onvermogen weer door en leidt tot verdeeldheid in de samenleving.

Voor hem is dit de herhaling of voortzetting van de psychodynamica van totalitaire toestanden. Om die last van hem te moeten zien. Zelfs als hij er iets van begreep, was hij flauwgevallen en kon hij er alleen maar over praten en protesteren. Maar hij kon het niet stoppen.

Kunst en haar vrije ruimtes zouden daarbij een belangrijke rol kunnen spelen, voegde Wodarg toe gezien de sombere vooruitzichten van Maaz. Op deze manier zou de essentie van gezichtsuitdrukkingen duidelijk kunnen worden gemaakt door bijvoorbeeld beroemde films te herwerken in een kunstproject en alle acteurs een masker te geven. Dan begrijp je meteen wat er verloren gaat als je ons allemaal een masker opzet. Kunstenaars zouden hier een enorme kans hebben om ons de alomtegenwoordige waanzin te laten zien.

RAPPORT VAN DIPLOMA PSYCHOLOOG DANIELA PROUSA

Momenteel werkt ze als afgestudeerd psycholoog in een afkickkliniek op het gebied van stress- en pijnmanagement. Daarvoor werkte ze ook met kinderen en jongeren in de psychotherapie.

Ze zag het als een onderzoeksgat dat eerdere onderzoeken naar het dragen van maskers vooral gericht waren op de voordelen ervan. Uw eigen onderzoek gaat dus over de diepere lasten van het dragen van een masker. De enquête was specifiek ontworpen als een zogenoemde research gap study en concentreerde zich op mensen die werden blootgesteld aan de stress van het dragen van een masker, d.w.z. geen studie van de algemene bevolking over deze vraag.

In juni gebruikte ze een uitgebreide vragenlijst om gegevens te verzamelen in Beieren en in heel Duitsland. Door de sterke respons is het onderzoek groter geworden dan oorspronkelijk gepland. Ze vroeg ook naar algemene variabelen over de spanningen veroorzaakt door de coronamaatregelen en over de persoon en de gezondheidstoestand zodat niet alles ten onrechte aan de maskers werd toegeschreven, en tenslotte specifieke vragen over deze spanningen vanwege de maskerregelgeving.

Hoe hoog het stressniveau is bij het dragen. Of men nawerking heeft, de zogenaamde psycho-vegetatieve aard. Dat betekent hartkloppingen, licht gewijzigde ademhaling, spierspanning, zweten. (…) Of hoe agressief dat je maakt. Volgens zijn eigen beoordelingsnormen. Of men daardoor het interpersoonlijke gebied anders waarneemt. Of de zelfervaring anders is.

In een speciaal deel van de studie werden mogelijke verstorende variabelen of andere beïnvloedende variabelen geregistreerd. Bijvoorbeeld welke politieke houding je hebt. Het kan zijn dat het “heel extreem” is om problemen te hebben met het dragen van een masker. Maar dat kwam niet uit de data naar voren. Of hoe hooggevoelig je bent, of hoe kritisch in je mentale houding.

De kwaliteit van de studie beantwoordt aan de huidige wetenschappelijke normen en is “voldoende representatief” in termen van leeftijd, geslacht en federale staten.

Met de resultaten was ze zelf verrast door de omvang van de ernstige gevolgen bij 60 procent van de mensen die momenteel worden blootgesteld. Ze definieerde het volgende als ernstige gevolgen:

Mensen die al aanzienlijke beperkingen ondervinden bij hun deelname aan het sociale leven. Dat is een prestatie die verankerd is in het Wetboek van Sociale Zekerheid.

Mensen die categorisch zeiden dat ze stopten met winkelen. Die hebben gekocht in het buitenland dicht bij de grens of die alles hebben laten bezorgen. Degenen die niet meer “durven” naar bijvoorbeeld de dokter en fysiotherapeut of naar kerkdiensten. Dit omvatte ook een terugtrekking in persoonlijk isolement als gevolg van ruzies en geschillen tussen familie en vrienden en op het werk. Evenzo het ervaren van sociale spanningen door beschuldigingen en discriminatie, zoals het niet correct dragen van uw masker. Daarnaast leidt aantasting van de zelfzorg in de gezondheidszorg als bijvoorbeeld veranderd winkelgedrag leidt tot voedingstekorten in verse producten zoals groenten en fruit.

Evenzo gaat het om die gevolgen waarbij bestaande reeds bestaande ziekten intensiveerden, bijvoorbeeld bij posttraumatische stressstoornissen als gevolg van ingrijpende ervaringen als bankovervallen of verkrachtingen, waarbij maskering van gezichten een rol speelt. Ook meer last van migraine en paniekaanvallen behoren tot deze categorie.

Een ander resultaat is dat het dragen van een masker veel psycho-vegetatieve lichaamsreacties opwekt.

Heel veel mensen hebben zeven of meer lichaamsreacties op stress. Iets als een duidelijke spierspanning, een beklemmend gevoel bij het ademen. Ze veranderen hun onvrijwillige ademhalingsritme. (…) Het is ook logisch dat mensen hartkloppingen beschrijven als de ademhaling op die manier verandert. Hoofdpijn (…), zweten, abnormaal gevoel.

Zulke dingen zijn heel gewoon. Bovendien hadden ze vaak een blijvend effect. Dit zijn correlaties die duidelijk wijzen op een oorzakelijk verband. Dit omvat ook een aanzienlijk verhoogd potentieel voor agressie, waarbij degenen die eraan lijden minder de maskers zelf ervaren dan de regelgeving erachter als trigger. Dit correleert duidelijk met de genoemde fysieke stressreacties en hun langere nawerkingen, die ook veel emotionele spanningen omvat, zoals wanhoop en piekeren met “gedachtencarrousels”: “Hoe lang zal het duren?”, “Wanneer zal het eindelijk stoppen?” “Ik voel me overgelaten aan de willekeur van de staat”, “ik zie de noodzaak niet in”.

De duur en de onduidelijkheid over de verdere duur van de maatregelen hadden voor driekwart van de respondenten al een belastend effect.

Het is ook interessant dat 95 procent van deze mensen zichzelf zou verdedigen als er geen dreiging met sancties zou zijn door de regelgevende autoriteiten of bijvoorbeeld uit het bedrijfsleven zou worden gezet. Dit maakt duidelijk welk potentieel voor resistentie bij de bevolking hierdoor wordt onderdrukt. Zo’n opgekropt stressniveau is op de lange termijn gevaarlijk, zowel sociaal-politiek als voor de persoonlijke gezondheidstoestand.

De groep van de belaste personen wordt gekenmerkt door persoonskenmerken waarvan men eigenlijk zou verwachten dat ze algemeen gewaardeerd worden.

Je bent bewust bovengemiddeld gezond. Ze zijn ook nogal hooggevoelig. De hooggevoeligheid is hier, net als de perceptie en gevoeligheid van mensen, oververtegenwoordigd. (…) Mensen die ook nog eens een zeer kritische houding hebben en die informatie goed in twijfel trekken.

Deze mensen zijn bijzonder getroffen en vormen vooral de groep van de lasten. Met hun werkelijk gewenste eigenschappen moeten ze als bijzonder bescherming waardig worden beschouwd.

Van de in totaal 1.010 respondenten met stress hadden slechts drie mensen een neutrale of positieve relatie met het dragen van een masker. Deze mensen zijn duidelijk ondervertegenwoordigd.

Als ik dit alleen als bescherming gebruik, dan laat ik minder stresshormonen vrij. Maar hoe kritischer ik ertegen ben, hoe meer stresshormonen ik vrijgeef en hoe meer gestrest ik ben.

Het dragen van maskers bepleiten komt overeen met het conformistische gedrag dat wordt gepromoot door de politiek en de media en is veel gemakkelijker. Het kost minder mentale en energetische inspanning om aan de kant van de “betere” te staan, ten koste van de ander. Helaas is in deze context het woord solidariteit al beschadigd. Er is ook behoefte aan cohesie onder de bevolking ten gunste van degenen die deze maatregelen als een last ervaren.

Aan de andere kant kan de mogelijkheid van agressie, die zinvol is om zichzelf te verdedigen en het masker af te schaffen, maar wordt onderdrukt, depressief maken en ook leiden tot psychosomatische klachten als gevolg van permanent verhoogde niveaus van stresshormonen. De studie vond depressieve effecten, vooral bij degenen die fysieke beperkingen ondervonden door het dragen van het masker.

Over het algemeen is de stress die vooral door het masker wordt veroorzaakt opmerkelijk.

De maskerspanning is veel hoger dan deze corona-spanning. (…) Deze maskerstress is iets speciaals. Natuurlijk, omdat het iets heel dicht bij het lichaam is. En wat is al een symbool. (…) Het is niet alleen stressvol als je ze zelf draagt, maar ook als je er mensen bij ziet. Omdat het op dit moment een symbool is voor mensen: voor onevenredige, onverklaarbare noodzaak en dus willekeur. En dat is een aanval die ze meemaken. Dit betekent dat veel mensen op de rand van een trauma staan.

Dit kan goed worden bewezen door de bijlage bij het onderzoek met honderden originele citaten.

Met het oog hierop is een evenredigheidstoets vereist, die nog niet is uitgevoerd, aangezien de focus meer op het voordeel dan op de schade lag. Er is ook een sociaal risico van dogmatisering als kritisch onderzoek van de maatregelen wordt vervangen door een in de psychologie bekende “regressie op het kind”, zoals kan worden waargenomen in crisissituaties. Men vertrouwt op de ouders of de heersers en staatsinstellingen, die al weten wat goed en goed voor ons is. En zelfs bij een potentieel kritische houding speelt je eigen veerkrachtgrens gewoon een rol, zodat je de maatregelen van de overheid om stress te vermijden niet echt in twijfel trekt.

De eerder uiteengezette mechanismen van projectie van andere angsten zouden er ook toe kunnen leiden dat voorstanders van maskers een kritisch onderzoek van de maatregelen afwijzen, omdat anders deze mogelijkheid van externalisering opnieuw in twijfel zou worden getrokken. Hoe concreter deze projectiemogelijkheid, hier op het concrete zichtbare en tastbare masker, hoe effectiever dit mechanisme is. Door deze concrete focus op “het masker op de mond”, dat ook overeenkomt met de ontwikkelingsfase van een kind, verdwijnt de ruimte voor andere, creatievere oplossingen, zoals speciale winkeltijden voor groepen met verschillende belastingen of maatregelen om het immuunsysteem te versterken.

Maar vooral in Duitsland wordt dit tegengegaan door het compromisloze moordargument van “anderen in gevaar brengen”, merkte een commissielid op. Aan de andere kant is het dragen van een masker op zichzelf een symbool en een rituele fetisj, met inachtneming waarvan men letterlijk zijn eigen plicht heeft gedaan.

Een dergelijke moralisering en dogmatisering van het dragen van een masker als een ‘heilige koe’ en de bijbehorende schuldgevoelens bij het overtreden ervan worden volgens Prousa bevestigd in de verklaringen van de studie, volgens welke mensen zich ‘criminelen’ of ‘moordenaars’ zouden moeten voelen als ze niet met alles meegingen. Zo’n buitensporige morele club is vooral asociaal.

Iedereen die dat propageert, elk medium dat het propageert, en iedereen die zoiets in commentaren schrijft (…) dit is een morele club die onze samenleving meer schade toebrengt dan Corona, veel meer dan wat dan ook, omdat het dat ook werkelijk doet veroorzaakt verdeeldheid en agressie in onze samenleving. En dat is een van de gevaarlijkste dingen.

Het gaat om mechanismen van ontmenselijking die in de psychologie bekend zijn, zoals die worden getoond in het Milgram-experiment . Kleinerende titels als ‘Covidioten’ verlaagden bijvoorbeeld de remmingsdrempel voor degenen die anders denken over het gebruik van geweld tegen hen.

Een ander aspect zijn sterke afweermechanismen.

Dat je niet wilt twijfelen aan wat we hier allemaal hebben aangepakt. Of er iets teveel, gerechtvaardigd of wat dan ook is.

Dit zet defensieve processen van ontkenning en verdeeldheid in gang om jezelf te beschermen tegen enorme stress en verlies van vertrouwen als dit alles onnodig of buitensporig blijkt te zijn.

Dan zouden mensen zich totaal hulpeloos voelen en een groot verlies van vertrouwen in instellingen ervaren, bang worden: Oh God, als ze niet zo voor ons zorgen, wat gebeurt er de volgende keer, hoe zorgen ze dan voor ons? Tot dan, om jezelf af te vragen: wat heb ik meegemaakt? Waarom merkte ik niet dat het niet nodig was? Het is eigenlijk zo existentieel. Dit is existentieel gerelateerd aan het zelfbeeld en het wereldbeeld. (…) In het ergste geval zou dat een enorme existentiële inzinking betekenen die velen niet eens zouden durven.

Dan zou niet alleen de keizer naakt staan, maar ook een groot deel van de bevolking zou zich schamen, aldus Wodarg nadrukkelijk.

Volgens Prousa passen ook de gebruikelijke zondebokmechanismen voor dergelijke bedreigende situaties en de zogenaamde dader-redder-slachtoffer-driehoek. De boosdoener die in de politieke media in extreme paniek wordt gepresenteerd, is het virus. De redder is momenteel het vaccin en voorlopig het masker en de voorschriften. De bevolking wordt afgeschilderd als het slachtoffer dat op de redder moet wachten. Zolang de dader niet is opgepakt door de reddingsoperaties, is er niets anders. Degenen die dit patroon volgden zonder na te denken, verdeelden de samenleving nog sneller door naar de anderen te wijzen. Degenen die eruit stappen, zijn schuldig en verdienen hun rechtvaardige straf.

In een dergelijke clericalisering van ‘goed’ tegen ‘kwaad’ wordt wetenschap, die leeft van permanente twijfel, uiteindelijk vervangen door moraliteit en onfeilbaarheid, benadrukte Wodarg en herinnerde hij aan het uitdrukkelijke verzoek van Lothar Wieler, voorzitter van het Robert Koch Instituut (RKI ), de maatregelen “niet in twijfel trekken”. Hier wordt men ook geconfronteerd met het probleem van politiek en economisch aanvaardbare wetenschap en onderzoek en het kanaliseren, verspreiden en handhaven ervan door corruptie, wat leidt tot het vervagen van lang bekende kennis, zoals we die momenteel ervaren met de focus op COVID-19.

CONCLUSIE EN VOORUITZICHTEN

Al deze ontwikkelingen in propaganda, moralisering en vernauwing van wetenschappelijke en medische kennis ‘tot een virus’ in plaats van een complexer begrip van wat er gebeurt, zijn symptomen van een ernstige sociale crisis en van een staat van geneeskunde die voor hem als arts angstaanjagend primitief is, vatte Maaz samen.

Dat blijkt ook uit het rechtsgebied, aldus een commissielid.

Dat in principe alles overboord wordt gegooid, alles wat je hebt qua wetenschappelijke methodologie, wat je hebt qua juridische methodologie, de consensus die de samenleving tot nu toe heeft gesteund, dat wordt overboord gegooid, het resultaat is al zeker, en nu het is alleen de vraag hoe we het resultaat het beste kunnen integreren in de samenleving.

De reductionistische focus “op het virus” gaat over veel, namelijk over ons mensbeeld, benadrukte Prousa. Er is geen navenant meer omvattende instantie met andere gelijkwaardige expertise van sociologen, psychologen en ethici in plaats van alleen de viruszware en epidemiologische visie van het RKI.

Dat is ook de belangrijkste reden voor de stress op mensen door de maskervoorschriften die ze in hun onderzoek onderzochten.

De meerderheid (…) lijdt onder de waargenomen disproportionaliteit, of het gebrek aan noodzaak, het gebrek aan bewijs, dat heel vaak voorkomt – de uitsluiting van bepaalde wetenschappers en ‘ik zie geen brede groep die om ons geeft en waarin iedereen zijn zegje doet’ . De meeste (…) die zich duidelijk belast voelen, hebben hier eigenlijk last van.

Uiteindelijk sprak Wodarg alle advocaten met angstaanjagende woorden toe. De huidige verordeningen ondermijnden het normale dagelijkse samenleven, dat voorheen wettelijk was geregeld. Er worden zaken gedaan die niet gereguleerd zijn, zoals maatregelen van particuliere beveiligingsdiensten. De rechterlijke instantie daarentegen is uiteindelijk de constitutionele hoven.

Als het constitutioneel hof in Duitsland bij de beoordeling van de gevaren naar het Robert Koch Instituut verwijst, dan kan men zelfs geen vertrouwen meer hebben in de rechtsstaat. Dit is een instituut dat afhankelijk is van instructies van de overheid die ons op deze rotzooi legt. En als het Constitutionele Hof niet de moeite neemt om de wetenschappelijke basis voor deze beslissingen in twijfel te trekken, dan kan er niet langer een beroep op het Constitutionele Hof worden gedaan. En dat gaat nu naar de advocaten. Wat is er aan de hand, beste verdedigers? Wat doe je eraan? Waarom laat je ons zo met rust? We hebben de regels, ze zijn van toepassing.

Lees ook:  Geert Wilders: ‘Ik vertrek in 2030 als leider van de PVV, in de tussentijd zal ik nooit opgeven!’

Comments

comments