David Gelernter: The Making of a Trumpista

David Gelernter: The Making of a Trumpista

17 oktober 2020 0 Door Indignatie redactie

De niet-aflatende steun van David Gelernter voor Donald Trump is grotendeels gebaseerd op een gevoel van nostalgie – een van de bepalende facetten van radicaal rechts-populisme.

Na vier jaar Trump-presidentschap is het nog steeds niet helemaal duidelijk waarom een ​​aanzienlijk aantal kiezers in 2016 hun stem uitbrengen voor een kandidaat die overduidelijk maakte dat hij veel van de meest basale karaktereigenschappen miste die nodig waren om in aanmerking te komen voor Amerika’s hoogste politieke kantoor. Aan het einde van zijn ambtstermijn, beladen met enkele van de ergste gevallen van corruptie, bedrog en duidelijke incompetentie, verbaast het ons waarom iemand met een goed verstand Donald Trump nog steeds zou steunen. Maar volgens de meest recente peilingen doet ongeveer 40% van de in aanmerking komende kiezers dat nog steeds.

In een vorig artikel heb ik geprobeerd uit te leggen waarom evangelicals en grote delen van traditionele katholieken in hoge mate bij Trump blijven, ondanks zijn duidelijke morele tekortkomingen die fundamenteel in strijd zijn met de leerstellingen van de Bijbel. Blijkbaar maakt het ze niet zoveel uit, zolang Trump maar doet alsof hij hun zorgen serieus neemt. Dit betekent het herstellen van de traditionele centrale rol van het christendom in de Amerikaanse samenleving, het ‘valoriseren’ van christelijke overtuigingen die te lang zijn onderworpen aan spot en minachting, en het actief promoten van de ene kwestie die voor hen het belangrijkst is: de omkering van Roe v.Wade, die Amerikaanse vrouwen in een positie bracht. waar ze vrij waren om te kiezen wat ze met hun lichaam wilden doen.

Talloze waarnemers hebben geschreven over de tweede groep Trump-aanhangers, de blanke supremacisten – blanke kiezers die geobsedeerd zijn door en bezorgd zijn over de snel veranderende samenstelling van de Amerikaanse bevolking. Ze zouden waarschijnlijk minder om abortus kunnen geven, gezien het feit dat abortus significant vaker voorkomt bij Afro-Amerikaanse dan bij blanke vrouwen. In 2008 waren de abortuscijfers onder zwarte vrouwen zelfs vijf keer zo hoog als onder blanke vrouwen; onder Spaanse vrouwen, twee keer zo hoog. Voor doorgewinterde blanke supremacisten is dit duidelijk goed nieuws, gezien hun angst om “out-birth” te worden door niet-blanken. Trump’s “duwtje, knipoog knipoog” als het ging om de blanke supremacist Proud Boys-misdadigers tijdens het eerste debat met Joe Biden was een duidelijk beroep op de blanke supremacistische stem.

 Amerikaanse Entropie

Er is weinig geschreven over een derde groep, die misschien wel de meest interessante van allemaal is, gezien hun ideële houding, die een gemakkelijke classificatie ontgaat. Een van de meest paradigmatische vertegenwoordigers, zou ik willen voorstellen, is David Gelernter, een briljante professor in computerwetenschappen aan de Yale University, een iconoclast en intellectuele buitenbeentje, wiens intellectuele nieuwsgierigheid veel verder reikt dan zijn hoofdvakgebied.

Gelernter verwierf in 1993 bekendheid – een klein beetje roem waar hij zeker zonder had gekund – als een van de slachtoffers van Ted Kaczynski, beter bekend als de Unabomber. De professor verloor een hand bij de terreuraanslag en liep ernstige schade op aan interne organen en een van zijn ogen. Gelernter wekte Kaczynski’s woede op voor zijn enthousiaste steun aan technologische vooruitgang. Technologische innovatie, zo beschuldigde de brief van de Unabomber aan Gelernter, was alleen mogelijk omdat “techno-nerds” zoals hij het “onvermijdelijk” maakten. En daarmee een lijst met negatieve gevolgen, zoals inbreuk op de privacy en aantasting van het milieu.

De aanval bevestigde wat Gelernter al enige tijd vermoedde: dat Amerika vijandig was geworden tegenover technologie en pessimistisch over de toekomst. Hoe kon dit gebeuren? Volgens een langdurige New York Times blootvanaf 1995 hadden de Verenigde Staten volgens Gelernter iets van een “technologische en economische utopie bereikt – en het land implodeerde vervolgens met zijn eigen succes.” Terwijl hij de tweede wet van de thermodynamica opriep, beweerde hij dat “de entropie van de Amerikaanse samenleving” “enorm was toegenomen” en dat er geen manier was om de zaken weer in elkaar te zetten. Wat overbleef was een terugtocht naar pure nostalgie, een verlangen naar een tijd waarin er nog een sterk besef van burgerdeugden bestond, toen er sterke morele waarden en strikte regels voor seks en huwelijk en de interactie van mensen en autoriteiten waren.

Aan de andere kant bleef er een sterk gevoel over dat de Amerikaanse beschaving achteruitging, wat de verontwaardiging en verontwaardiging van Gelernter veroorzaakte. De belangrijkste reden: de invasie van ‘ moreel relativisme ‘ in de structuur van de Amerikaanse samenleving in de nasleep van ’68, die fataal had ondermijnd wat tot dusverre Amerikanen als Amerikanen bij elkaar had gehouden, hun manier van leven – sterke aloude morele principes.

Spoel zo’n 20 jaar vooruit. Het jaar is 2016 en Donald Trump is naar voren gekomen als de Republikeinse koploper in de race om het presidentschap. Gelernter heeft partij gekozen. In zijn oog , is er maar één manier om de Amerikaanse natie van Hillary Clinton te beschermen, en dat is om te stemmen voor Donald Trump. Zeker, Trump was niets anders dan “een infantiele vulgair” die “alle klasse en kalmte had van een slecht verwekte 12-jarige jongen.” Maar dit was niets vergeleken met mensen als Clinton en Obama, die “derderangs tiran” die niets dan minachting heeft voor gewone mensen, die “niets kan schelen wat mensen denken”.  

Trump, aan de andere kant, is iemand die de ‘lege jeneverfles [kiezers] hebben gekozen om door het raam te gooien’, als gevolg van de erkenning van kiezers van ‘de diepe minachting voor Amerika en Amerikanen die mevrouw Clinton en president Obama delen en hun beangstigende gebrek aan emotionele band met dit land en zijn mensen. “

Minachting voor democratie

In het licht van wat er is gebeurd sinds het begin van deze pandemie, met een president zonder enig gevoel van menselijke empathie voor de tienduizenden slachtoffers van zijn ongevoeligheid, en met schaamteloze minachting voor zelfs de mensen in zijn directe omgeving, klinken deze observaties griezelig vooruitziend, zij het in een fundamenteel tegenovergestelde zin. Helaas lijkt Gelernter tot dusver teruggeschrokken te zijn geweest voor het aanpakken van Trump’s verkeerde aanpak van de COVID-19-crisis. Zelfs iconoclasten lijken moeite te hebben met cognitieve dissonantie.

In mijn boek komt dit neer op intellectuele oneerlijkheid – de weigering om zijn onwankelbare steun toe te kennen aan een man die liever het risico loopt het weefsel van de Amerikaanse democratie te vernietigen dan zijn nederlaag toe te geven. Maar ja, het ondermijnen van de constitutionele orde, het ondermijnen van bestaande instellingen en het vervalsen van de verkiezingsresultaten was een van de kenmerken van populistische regimes, van Perón tot Chavez, van Morales tot Maduro. Populisten hebben weinig liefde meer voor democratie als het niet goed gaat. Ironisch genoeg beschuldigde Gelernter eind 2015 in een commentaar voor de ultraconservatieve Washington Examiner het Amerikaanse links omdat het schijnbaar ‘zijn smaak voor democratie had verloren’.

Tegenwoordig is minachting voor democratie een van de kenmerken van het Trumpisme. Zoals een van zijn volgelingen in de Senaat onlangs het standpunt van zijn partij herhaalde, was Amerika geen democratie, noch was democratie een doel. Amerika was een republiek, toegewijd aan het nastreven van materieel geluk, en dat is alles. Voor neutrale waarnemers was en blijft het bezwaar van de Republikeinen om hun land een democratie te noemen, zoals John Haltiwanger schrijft voor Business Insider, “verbonden met het feit dat Republikeinen reden hebben te vrezen voor een systeem waarin een meerderheid van de Amerikanen meer te zeggen heeft. ” En gezien de richting van de Amerikaanse demografie, lijkt angst te veranderen in een nachtmerrie die, wat sociologen noemen, ‘morele paniek’ teweegbrengt.

Het is deze morele paniek die het uithalen van Gelernter naar links zou kunnen verklaren in een commentaar van de Wall Street Journal uit 2018 met de titel ‘The Real Reason They Hate Trump’. Met ‘zij’ verwees hij duidelijk naar ‘links’. De centrale stelling van Gelernter was dat links Trump haatte omdat Trump ‘een typische Amerikaan was – behalve overdreven’. Het haten van Trump, beweerde Gelernter, betekende het haten van ‘de gemiddelde Amerikaan – man of vrouw, zwart of wit’. En het haten van de gemiddelde Amerikaan betekende het haten van Amerika, wat het is, waar het voor staat, wat betekent dat het ‘ uitzonderlijke en unieke bestemming’ is .

Dit was op zichzelf geen nieuwe gedachte. Al in 2005 had Gelernter in een essay over “Anti-Amerikanisme en zijn vijanden” dat in Commentary verscheen, betoogd dat Amerika “superieur was aan alle andere – moreel superieur, dichter bij God.” Amerikanen waren Gods nieuwe uitverkoren volk, “een uniek collectief instrument van God in de aangelegenheden van de naties”, met een duidelijke “goddelijke missie voor de hele mensheid”.

Degenen die Amerika haatten, deden dat omdat ze een hekel hadden aan de Amerikaanse interpretatie van het christendom, zo niet het christendom zelf. De focus van Gelernter lag destijds vooral op het islamitisch fundamentalisme, niet verwonderlijk na 9/11. In de jaren die volgden, verschoof de focus van Gelernter steeds meer naar wat hij geloofde dat de binnenlandse vijanden van het amerikanisme waren – liberaal links, dat het idee verwierp dat de VS bedoeld was als het grootste graafschap ter wereld. Dit was natuurlijk een idee dat Trump blijkbaar van harte omarmde, geïllustreerd door zijn campagneslogan ‘Make America Great Again’.

Lees ook:  Het falen van de eindtijdse sekte

De beschuldiging dat ze hun eigen natie haten, was een van de belangrijkste standpunten van populistisch radicaal rechts tegen links, niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in Europa. In beide gevallen was de rechtse beschuldiging dat links de rechten van minderheden op een fatsoenlijk leven verdedigt, niet uit bezorgdheid voor universele mensenrechten, maar omdat ze hun ‘eigen’ mensen haten, die in werkelijkheid altijd op de eerste plaats zouden moeten komen omdat ze hun eigen mensen haten. eigen land en alles waar het voor staat. Bij deze lezing heeft links niets dan minachting voor hun eigen land, omdat ze het niet echt als hun thuis beschouwen. Hun huis is ergens anders, waar dan ook (in de zin van David Goodhart), in de lege ruimte tussen Berlijn, Londen, New York en Parijs, altijd in beweging, nergens thuis, en zeker niet in hun eigen land.

Gevoel voor nostalgie

Gelernter’s onwankelbare steun voor Donald Trump, ondanks zijn twijfels over het lompe gedrag van de president, was grotendeels gebaseerd op dat gevoel van nostalgie dat een van de bepalende facetten is van het hedendaagse radicale rechtse populisme, zowel in de Verenigde Staten als in Europa. . Heimwee naar het ‘kleine stadje Amerika’ van zijn jeugd – Gelernter groeide op op Long Island – zijn ‘pleidooi voor het verleden’ onherroepelijk verloren gegaan, weerspiegeld in zijn boek over de Wereldtentoonstelling van 1939, informeerde zijn intellectuele traject na de Unabomber-aanval, van techno-nerd tegen Trump-apoloog.

Daarbij uitte Gelernter zijn twijfels over een hele reeks kwalen en kwaden die naar zijn mening de postmoderne Amerikaanse samenleving waren overkomen, elk toe te schrijven aan liberaal links. Tegelijkertijd nam hij de belangrijkste stijlfiguren over die centraal staan ​​in het hedendaagse radicale rechts-populisme, in Europa en de VS.

Politieke correctheid: in 2016 schreef Gelernter een essay in de Washington Examiner waarin hij beweerde dat politieke correctheid ‘het grootste probleem was waarmee Amerika momenteel wordt geconfronteerd’. Politieke correctheid, zo beweerde hij, was eigenlijk een verkeerde benaming en verhulde “de werkelijke aard van deze kracht, die invasief linksisme of liberalisme van de denkpolitie of uitgezaaid progressivisme zou moeten worden genoemd.” De belangrijkste slachtoffers – de traditionele Amerikaanse mainstream, ‘blanke mannen uit de arbeiders- en middenklasse en hun gezinnen’, waren woedend over de verwoesting die de politieke correctheid al decennia lang in de Amerikaanse samenleving had aangericht, ‘nog verergerd door de platte weigering van de meest serieuze Republikeinen om de confrontatie aan te gaan. het.”

Maar nu was er hoop, want met Donald Trump was er eindelijk een GOP-kandidaat die het aandurfde om tegen politieke correctheid op te komen. Hij was de enige kandidaat die de juiste woorden vond om een ​​beroep te doen op zijn ‘kansarme, onclassicistische supporters’ die voelen dat ‘dat hun kinderen elke dag vol linkse gal zitten op school en universiteit’, maar niet de ‘tijd of zet hun kinderen recht. “

Feminisme: In een artikel uit 2008 dat verscheen in The Weekly Standard, Bill Kristol’s neocon-vlaggenschip gepubliceerd door Rupert Murdoch’s News Corporation-imperium, viel Gelernter het Amerikaanse feminisme aan omdat het de Engelse taal had gedegradeerd. In het verleden, zo beweerde de auteur , was Engels er voor iedereen geweest. Beginnend “in de jaren zeventig en tachtig begonnen arrogante ideologen het Engels om te bouwen tot zware artillerie om de grenzen van de nieuwe feministische staat te verdedigen.” Dit was grotendeels in overeenstemming met zijn eerdere beschuldiging dat prominente Amerikaanse feministen ‘vrouwen in de rol van zwarte slachtoffers wierpen, mannen als de onverdraagzame blanke onderdrukkers’. Feministen vielen routinematig vrouwen aan die hun gezin verkozen boven een carrière. Maar, zoals Gelernter het te zetten in een commentaar artikelvanaf 1996 zouden moeders thuis moeten blijven. Als ze dat niet deden, was dat niet in de eerste plaats het resultaat van economische noodzaak of sociale druk om de ‘Joneses’ naast de deur bij te houden, maar omdat feministen hen ervan hadden overtuigd dat een vrouw ‘respect waardig’ is om te doen wat mannen doen ”(een regel uit Goethe’s“ Egmont ”). Nogmaals, er is een sterke vleug nostalgie in de analyse, een verlangen naar de tijd vóór ‘Moederschaprevolutie’, perfect weerspiegeld in de zwart-wit tv-serie ‘Laat het aan Beaver’.

Niet alleen een theorie

Evolutie: het is algemeen bekend dat een van de belangrijkste kiesdistricten van Donald Trump evangelicals zijn. Evangelicals stemden op Trump, niet omdat ze geloofden dat Trump een toegewijde christen was. Integendeel: ze stemden op hem omdat ze geloofden dat hij het christendom zou herstellen naar zijn rechtmatige plaats in het centrum van het Amerikaanse leven en, even belangrijk, dat hij al het mogelijke zou doen om Roe v.Wade ongedaan te maken door anti-abortusrechters aan te stellen. het Hooggerechtshof. Een van de belangrijkste dogma’s onder Amerikaanse fundamentalistische christenen is het geloof dat God de wereld en de mensen heeft geschapen gedurende een periode van zes dagen (op de zevende nam hij een pauze en rustte hij), zo’n 10.000 jaar geleden.

Het spreekt voor zich dat het darwinisme voor evangelicalen de bête noire bij uitstek is. Zeker, in de afgelopen decennia is het darwinistische paradigma onder de loep genomen. Een aantal van haar stellingen, in het licht van nieuwe empirische bevindingen, is aangevochten en herzien.

Darwinisme is echter niet alleen een theorie die onderhevig is aan wetenschappelijke vervalsing, maar ook een credo. En wat het Amerikaanse radicale populistische rechts betreft, is het ook als zodanig behandeld. Dit zou kunnen verklaren waarom Gelernter’s alom bekende kijk op het onderwerp, “Darwinisme opgeven”, in 2019 verscheen in de Claremont Review of Books. Een nogal obscuur tijdschrift, de Claremont Review kreeg bekendheid met de publicatie van “The Flight 93 Election”, een pro-Trump-polemiek die in september 2016 op haar website verscheen. “Gepubliceerd onder het pseudoniem Publius Decius Mus, vergeleek het essay de Amerikaanse republiek met een gekaapt vliegtuig, met een stem voor Donald J. Trump als de riskante, maar existentieel noodzakelijke, natuurlijk.”

In de jaren die volgden, de Claremont recensie draaide in “de academische huis van Trumpism.” Onder deze omstandigheden Gelernter’s essay over het darwinisme neemt een “ meta-politieke ” betekenis, een bevestiging van een onderdeel van de stam. Het volgt logischerwijs uit een zin in zijn essay over politieke correctheid, zijn opmerking dat “politieke correctheid stelt dat christenen een voorbije kracht zijn, reactionair, naïef en irrelevant.”

Menselijke verantwoordelijkheid voor de opwarming van de aarde: in juni van dit jaar vond ongeveer tweederde van de Amerikanen dat de federale regering meer zou moeten doen met betrekking tot klimaatverandering. Meer dan driekwart vond dat de VS prioriteit zou moeten geven aan hernieuwbare energiebronnen. In 2016 voerde Donald Trump campagne op een platform dat beloofde dat hij steenkool zou besparen en tegelijkertijd andere fossiele brandstoffen zou promoten. Het pleidooi verzekerde hem van cruciale steun in van steenkool afhankelijke staten in de Appalachen, zoals West Virginia en Kentucky.

Steenkool staat bekend als een belangrijke veroorzaker van antropogene klimaatverandering. Dit is natuurlijk als je gelooft, zoals de meeste wetenschappers doen, dat mensen de verantwoordelijkheid dragen voor de opwarming van de aarde en klimaatverandering. Trump, zoals bekend, niet. In de radicale rechts-populistische doctrine is klimaatverandering slechts een ‘hoax’, zoals Trump beweerde tijdens de campagne, en de bezorgdheid over klimaatverandering is niets anders dan alarmisme uitgelokt door liberaal links als een nieuwe truc om het kapitalistische systeem te ondermijnen en te voorkomen Amerikanen leefden alsof er geen morgen was.

David Gelernter komt binnen. Begin 2007 behoorde Gelernter tot de voorlopers van de functie van wetenschapsadviseur voor de regering-Trump. Hij werd destijds onder de loep genomen, onder meer op het gebied van de opwarming van de aarde. Toen hij erop werd gedrukt, gaf hij toe dat hij niet geloofde dat mensen verantwoordelijk waren voor klimaatverandering, ook al merkte hij op dat hij niet in staat was een weloverwogen oordeel te vellen. Zoals hij het in een interview plaatstemet The Scientist: “Het bewijs dat ik heb gezien, heeft me er niet van overtuigd dat de oorzaak van deze opwarming van de aarde of een merkbare bijdrage [eraan] menselijke activiteit is.” Uiteindelijk deed het er niet toe. Ondanks zijn omarming van het klimaatscepticisme, werd hij niet genomineerd. Misschien was hij, ondanks zijn eigen afkeer van intellectuelen, een te grote intellectueel voor een president die niets dan minachting voor hen had getoond. Gezien de status van David Gelernter als een vooraanstaande Amerikaanse wetenschapper en intellectueel met brede interesses ver buiten zijn directe vakgebied – en dus niet bepaald de “typische” Trump-supporter – is zijn traject van techno-nerd naar een overtuigd Trumpista meer dan fascinerend.

Om de een of andere reden is Gelernter het afgelopen jaar opmerkelijk stil geweest. Niets over de opmerkelijke staat van dienst van de president met betrekking tot COVID-19, niets over de uitbarsting van door racisme geïnspireerd geweld tijdens de ambtsperiode van Trump en de Black Lives Matter-beweging. Het zou ook interessant zijn om zijn mening te lezen over Trumps nominatie voor het Hooggerechtshof van een moeder die zeker geen gevolg heeft gegeven aan zijn advies om thuis te blijven.

Ik heb via e-mail contact opgenomen met Gelernter om erachter te komen wat hij vond van Trumps flagrante minachting voor het lijden van de slachtoffers van COVID-19 (“Het is wat het is”), een weerspiegeling van zijn overduidelijke minachting voor de gemiddelde Amerikaan. Hij reageerde nooit. En toch, om de een of andere reden, vermoed ik dat Gelernter in november niet opnieuw voor Trump zal vallen.

Lees ook:  Postorderpresidium: democraten zullen er alles aan doen om Trump in november te verslaan

Comments

comments