President van het Constitutionele Hof waarschuwt voor Merkels “Corona-regime

President van het Constitutionele Hof waarschuwt voor Merkels “Corona-regime

20 oktober 2020 0 Door Indignatie redactie

De critici van de steeds meer totalitaire coronastaat Duitsland worden talrijker en prominenter. Nu heeft het hoofd van het Grondwettelijk Hof van Rijnland-Palts, Lars Brocker, een vernietigende getuigenis afgelegd in de politiek. De topadvocaat spreekt heel openlijk over de ongrondwettelijke coronaregels van de federale overheid.

“Ongrondwettelijk” en “Corona-regime voor speciale rechten” zijn de laatste aantijgingen tegen het coronabeleid van de Duitse regering. Maar terwijl de nieuwsprogramma’s nu het gevoel hebben dat elke nieuwe Telegram-post van popster Michael Wendler wordt gehyped als een “bericht”, heerst er grote stilte over het ongrondwettige coronabeleid van de bondskanselier. Angela Merkel houdt duidelijk van haar zelfgekozen rol als hardliner.

Niet met de grondwettelijke schending (artikel 16a van de basiswet), die sinds 2015 elke dag voortduurt, en illegale massa-immigratie uit voornamelijk moslimlanden van herkomst. Zelfs in het licht van 2.645 islamitische terroristische procedures door de federale openbare aanklager sinds 2015 en meer dan 1,3 miljoen misdaden door vluchtelingen, blijft de bondskanselier volgens gegevens van BKA niet alleen inactief, maar duwt hij zelfs de toestroom op gang.

Bijvoorbeeld toen onlangs een viercijferig nummer werd ingevlogen vanuit het brandstichtingskamp Moria, waar in het grote aantal reeds afgewezen en vaak criminele Afghanen de toon zetten.

Van de SED tot de Merkeldictatuur

Sinds de Corona-crisis, die door de politiek en de media wordt aangewakkerd met een verraderlijke angst- en paniekcampagne, lijkt de kanselier haar socialistische agenda de vrije loop te hebben gelaten.

Reisverboden, zelfs binnen Duitsland, het zogenaamde huisvestingsverbod, oproepen om medeburgers aan de kaak te stellen en de permanente laster en criminalisering van oppositie en critici, als covidiotes, rechtsextremisten of complottheoretici, zijn ondertussen een gemeenschappelijk machtsinstrument geworden van de federale overheid en haar regeringsconforme media.

Geleerd is geleerd, en als cynicus kun je het alleen maar volledig erkennen – niemand kan de getrainde FDJ-secretaris voor agitatie en propaganda, Angela Merkel, over dit onderwerp voor de gek houden. Historici en hedendaagse getuigen hebben al lang bewezen dat Merkel een belangrijk lid was van de SED-dictatuur, wat Merkel ontkent. Op n-tv.de haalt het artikel DDR past Merkel in :

»Gunther Walther, hoofd van de FDJ-groep aan het Academie-instituut, zegt:› Angela Merkel was de secretaris voor agitatie en propaganda. ‹Merkel had altijd ontkend dat … Merkel zelfs toen al doelgericht was en zich in overeenstemming met het systeem gedroeg. ‘

Van de SED tot de Merkel-dictatuur, de parallellen met Duitsland in 2020 zijn zo beangstigend dat de auteur in zijn bestseller Pas op voor dictatuur in detail de opkomst van Merkel en haar connecties met IM’s en de staatsveiligheid uitlegt heeft onderzocht en bewezen.

Zelfs dan kon de socialistisch-totalitaire staat alleen aan de macht blijven door de oppositie te bespioneren, aan de kaak te stellen , te verstoren en te criminaliseren. De stad Essen verandert nu snel haar bijna 600.000 inwoners in blokcontrolekamers en biedt hen een online aanklachtportaal om buren aan te melden. Overtredingen van de staatscoronabescherming kunnen anoniem worden doorgegeven aan de autoriteiten aldaar.

De buurvrouw draagt ​​geen masker? Is er tegenover een kinderfeestje? Het café op de hoek bedient één gast meer dan toegestaan? Daar zijn geen grenzen aan opzegging. Zelfs foto’s die zonder toestemming van de getroffenen zijn gemaakt, kunnen daar anoniem worden geüpload.

De liberale veteraan, Wolfgang Kubicki, vicepresident van de Bondsdag, sprak over een “aanklachtportaal” dat “absoluut illegaal is en onmiddellijk moet worden verwijderd”.

Corona speciaal rechtenregime in plaats van een democratische scheiding der machten

De president van het Grondwettelijk Hof van Rijnland-Plant, Lars Brocker, brengt nog zwaardere wapens ter sprake. Haar aantijgingen zijn systemisch van aard en daarom des te ernstiger. De constitutionele advocaat en daarmee de bescherming van de grondwet drukt fundamentele kritiek uit op het optreden van de regering Merkel in de coronacrisis. We zitten al in de tiende maand van het Berlijnse Corona-regime en toch worden de parlementen in de federale en deelstaatregeringen permanent gepasseerd wanneer ze zelfs de meest ernstige dwangmaatregelen en inbreuken op de privacy opleggen.

In plaats van de verplichte tussenkomst van het parlement, zoals voorgeschreven door de grondwet en de hoogste gerechtelijke uitspraken, heeft de federale regering volgens de voorzitter van het Grondwettelijk Hof een »speciaal coronawetregime« ingevoerd. Zijn exacte woorden zijn:

»Al maanden formuleren administratieve rechtbanken in heel Duitsland zorgen in hun beslissingen over het voorheen grotendeels uitvoerende regelgevende regime van de Corona-verordeningen. Deze duidelijke waarschuwingen worden nog niet voldoende opgemerkt. “

Constitutionele hoven zouden coronavoorschriften kunnen vernietigen

Hij verwijst naar de uitgevaardigde voorschriften van de Corona-verordeningen, die door administratieve rechtbanken “van de ene op de andere dag” kunnen worden uitbetaald omdat ze het parlementaire voorbehoud en dus de grondwet schenden.

De volgende woorden van de hoedster van de grondwet hebben het potentieel om een ​​ernstige regeringscrisis te veroorzaken of zelfs de omverwerping van de regering – tenminste in een functionerende democratie:

“Het bijzondere juridische regime van corona-verordeningen, dat losgekoppeld is van de parlementaire wetgevende macht, komt steeds meer in conflict met de grondwettelijke vereisten van de grondwet (…) omdat de uitvoerende macht alleen blijft optreden.”

Gezien de huidige aanscherping van de dwangmaatregelen is de betrokkenheid van de staatsmacht van de Bondsdag vanwege grondwettelijke vereisten noodzakelijk. Iedereen die de ernstigste beperkingen van de grondrechten sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog met verordeningen heeft geregeld, moet ook worden verweten dat het “Merkeliaanse Corona-beleid” elke vorm van democratische legitimatie mist.

Als criticus van de federale regering en haar dwangmaatregelen in de schaduw van de Corona-crisis , is dit punt precies de elementaire kern van de regering-Merkel. De indruk stolt dat de wetgeving opzettelijk wordt genegeerd en genegeerd door de Bondsdag, omdat de federale overheid zich bewust is van de ongrondwettigheid van veel van haar dwingende coronamaatregelen.

Coronamaatregelen: gebrek aan inhoudelijke discussie

De angst voor de opschorting van beschermende en fundamentele rechten, de angst dat het parlementaire systeem mondiger wordt, is minstens zo gerechtvaardigd als de angst voor Corona.

De afgelopen weken is er een verhit debat geweest over de maatregelen om de pandemie in te dammen. Zijn ze gerechtvaardigd, afgemeten, zonder alternatief? Of overdreven, overbodig en niets met gezondheidsbescherming te maken? Op dit (gezondheids) front worden grote kalibers gebruikt: Er is sprake van “transversaal front”, van “complottheorieën”. Aan de andere kant zijn er waarschuwingen tegen een “hygiënedictatuur”, een “noodtoestand”. Hoog tijd dus om op expeditie te gaan in de trant van de modewoorden.

Het (regeringsgezinde) kamp verenigt alle partijen in de Bondsdag, zowel als regering als als oppositiepartij. Het varieert van de DIE LINKE-partij tot de SPD, de CSU / CDU en de AfD.

Aan de andere kant is er een kamp dat deze maatregelen als “onevenredig” beschouwt en de staat beschuldigt van aantasting van eigendomsrechten. Het heeft geen parlementaire stemming en is niet vertegenwoordigd in het parlement. Dit kamp laat zijn stem horen in een noodtoestand, op straat en in de niet-gemonopoliseerde media.

Hieronder vallen ook “demonstraties”, in overeenstemming met de afstandseis, met beschermende maskers, onder omstandigheden die de betekenis van een demonstratie tot absurditeit reduceren: soms mogen slechts 20 mensen hun naam laten opnemen, soms mag zelfs een demonstrant zijn eigen mening niet geven aankondigen (door middel van een poster). Deze zorgvuldig uitgekozen “demonstraties”, als u er niet aan wilt wennen, zijn geen demonstraties van de deelnemers, maar een demonstratie van politiegeweld, van staatsgeweld. Ondertussen verzamelen duizenden zich, ongeacht de vereiste afstand, bij elkaar gekropen zonder gezichtsmasker – en de politie kijkt toe.

Terwijl het eerste kamp de maatregelen in grote lijnen rechtvaardigt en elkaar prijst voor het vermogen van de staat om te handelen, zoekt het andere kamp naar terminologie, voor de kwalificatie van een staat die niet de normale staat is. Termen als “noodtoestand”, “hygiënische dictatuur”, “einde van de democratie” en “staatsgreep” zijn in omloop.

Dat brengt het eerste kamp op gang – over alle partijlijnen heen: ze beschuldigen hen van het verspreiden van “complottheorieën”. Het is niet bijzonder origineel en het is ook behoorlijk saai. De tweede allround beschuldiging is om de niet-gecorrigeerde ervan te beschuldigen dat ze een “kruisfront” zouden vormen. Ook dat behoort nu tot het standaardrepertoire.

Deze beschuldiging maakt het behandelen van de ingediende kritiek tot een ondergeschikte kwestie. Het “argument” is de schuldige aan contact, dwz met wie dit protest “samen” wordt gearticuleerd. De zorgvuldig uitgekozen “demonstraties” worden regelmatig gescand om vast te stellen dat neonazi’s, Reichsburgers & Co. ook aanwezig waren.

Dit betekent dat de discussie over de inhoud van de kritiek van tafel is. De beschuldiging van het vormen van een ‘kruisfront’ is in deze context niet zonder enige ironie: bij het zoeken naar ‘redenen’ om dit protest in diskrediet te brengen, werken regerings- en oppositiepartijen, staatsgetrouwe media en linksen (hetzij als antifascisten of antiracistische groepen) ) samen. De vraag of een dergelijke interactie (effect) niet even goed voldoet aan de criteria van een “cross-front” wordt niet gesteld door deze coalitieleden.

Als je dit squeeze-argument buiten beschouwing laat, dan gaat het over iets heel wezenlijks: met de beschuldiging “complottheorie” en “frontaal” wil men één ding uit de weg ruimen: de dringende noodzaak om de beschuldigingen af ​​te handelen.

Het gaat om de zeer fundamentele vraag of de grondrechten voor de bescherming van gezondheid en leven hinderlijk zijn, d.w.z. een stap terug moeten doen, of dat gezondheid alleen kan worden verdedigd met de “integriteit” van de grondrechten.

Grondrechten vs. Gezondheidsrechten

De effectiviteit en bescherming van eigendomsrechten is een essentieel kenmerk dat een (burgerlijke) democratie onderscheidt van een dictatuur. Wie deze democratie wil, die dit constant benadrukt (in ieder geval bij vieringen en op de verjaardag van de basiswet), moet zichzelf deze vragen stellen en antwoorden geven – in plaats van de “samenzweringstheorie” rond deze kwestie te spannen.

  • Wat is er waar met de beschuldiging dat de beperking / opschorting van basisrechten niet dient om pandemieën te bestrijden, maar juist om de beschermingsrechten jegens de staat verder te ondermijnen?
  • Werd de pandemie gebruikt als voorwendsel om de slinkende zeggenschap over de uitvoerende macht verder te beperken?
  • Wat betekent het als de weinige stemmen die er commentaar op geven, gedempt zijn, niet eens in publiekrecht-privaat discours verschijnen – en al was het maar als melaatsen?
  • Wat moet er gebeuren met de beschuldiging van de “staatsgreep”? Beschrijft dit precies de enorme verschuivingen in de institutionele structuur (uitvoerend / wetgevend / gerechtelijk)?

Het verdient veel respect dat Thomas Moser hierover een zeer goed en leerzaam artikel heeft geschreven, dat kan helpen om een ​​einde te maken aan “de spookspelen” rond en onder links. Dus hoe zit het met de beschuldiging van massale ontmanteling van grondrechten? Aan Thomas Moser schrijft op Telepolis :

25 maart 2020 was een zwarte dag voor de BRD-democratie. Vanwege het coronavirus lagen in de Bondsdag twee belangrijke wetten en een eigen reglement van orde ter stemming. Ten eerste de wet betreffende het aanvullend budget voor de financiering van de noodtoestand voor een bedrag van 122 miljard euro extra. Ten tweede de wijziging van de Infectiebeschermingswet, die bepaalt wie de leiding heeft in geval van een “epidemie van nationale reikwijdte”.

De quasi soevereine vaststelling dat er een epidemische situatie bestond, was in eerste instantie aan het parlement. Maar toen droeg het bij wet niet alleen de verdere uitvoerende actie over aan de federale minister van Volksgezondheid, maar ook de wetgevende mogelijkheid om de wet zelf weer te wijzigen en maatregelen op te leggen bij verordeningen zonder de deelname van de federale raad. Op 25 maart 2020 heeft de Bondsdag zijn eigen machteloosheid doorstaan. (…) In de Bondsdag op 25 maart keurde een zeldzaam front van alle parlementaire fracties van de Linkse Partij tot de AfD de twee essentiële coronawetten goed. Het is geen beleid dat de AfD uitsluit, integendeel, een beleid dat het integreert.

Dus wanneer vertegenwoordigers en aanhangers van de Corona-regering de critici beschuldigen van het verspreiden van complottheorieën, dan ensceneren ze die ‘obscure, duistere krachten’ zelf om af te leiden van het voor de hand liggende: wat er in deze Corona-dagen gebeurt, is niet te wijten aan een ‘duistere hand’. . Het parlementaire systeem zelf is waar het allemaal gebeurt. Het heeft zichzelf ontkracht. Thomas Moser merkt op:

Vrijheid van controle is wat de coronawet mogelijk heeft gemaakt. En ze grepen het: de heersers, de institutionele oppositie, de gevestigde media. Het was bijvoorbeeld niet zo dat hier geheime samenzweerderingsakkoorden plaatsvonden, maar eerder dat vergelijkbare belangen en disposities samenvielen.

Rolf Gössner, advocaat en co-redacteur van het tijdschrift Ossietzky, komt tot een vergelijkbare conclusie :

De parlementaire democratie lijdt ook onder de “Corona-crisis”: de oppositie lijkt verlamd en de democratische controle is ondermijnd. De aanscherping van de Wet Infectiebescherming, waarop onder meer de contactverbodsmaatregelen zijn gebaseerd, is in een versneld proces uitgevoerd – zonder hoorzittingen van deskundigen en zonder beleidseffectenrapportage, hoewel het maatregelen van grote betekenis zijn.

Op deze nieuwe rechtsgrondslag kan de Bondsdag nu tijdelijk de zogenaamde epidemische situatie van nationaal belang afkondigen zodra een ‘ernstig risico voor de volksgezondheid’ wordt vastgesteld – met als gevolg dat vergaande bevoegdheden en beslissingsbevoegdheden worden overgedragen van het parlement aan de minister van Volksgezondheid. Direct na de wetswijziging eind maart 2020 heeft de Bondsdag deze gezondheidsnoodsituatie publiekelijk uitgeroepen. Het federale ministerie van Volksgezondheid is dus tot 1 april 2021 gemachtigd, onverminderd de bevoegdheden van de deelstaten, bevelen of verordeningen uit te vaardigen zonder de toestemming van de Bondsraad.

(…) Bovendien is de federale minister van Volksgezondheid overeenkomstig de Infectiebeschermingswet gemachtigd om uitzonderingen te maken op de toepasselijke wetten. Dergelijke voorschriften ondermijnen de constitutionele binding van de regering aan wetten. Dergelijke algemene machtigingen van de federale uitvoerende macht zonder parlementaire controle en betrokkenheid van de staat (Bundesrat) ondermijnen de grondwettelijke principes van de scheiding der machten en federalisme, en daarom zijn deze normen van machtiging naar de mening van veel grondwettelijke experts ongrondwettelijk.

De gunst van het uur

Om de vraag te beantwoorden of de pandemie wordt gebruikt voor andere doeleinden dan het beschermen van mensenlevens, hoef je niet in een glazen bol te kijken. Het is voldoende om naar historisch vergelijkbare gebeurtenissen te kijken. Dit omvat zeker “9/11”, dwz alles wat volgde op de terroristische aanslagen in de VS in 2001. “9/11” introduceerde een paradigmaverschuiving in het symboliseren van de vijand.

Tot dan werd het communisme beschouwd als het grootste (rode) gevaar in het Westen, waarmee men interne en externe bewapening en militarisering rechtvaardigde. Na de implosie van het Oostblok brak de (externe) vijand weg. “9/11” bood de ideale gelegenheid om de vermiste vijand te vervangen. Sindsdien is er veel gerechtvaardigd met de strijd tegen “islamisme”. Het staat buiten kijf dat deze “strijd” ook bijna alle westerse samenlevingen heeft veranderd en heeft bijgedragen tot een aanzienlijke uitholling van democratische verworvenheden.

Ze vochten niet alleen tegen het “islamisme”, maar ondermijnden ook elementaire basisrechten en vernielden het internationaal recht. Dit omvat bijvoorbeeld de de facto permanente oorlogstoestand van de NAVO (met behulp van constante uitbreidingen van de hulpverlening), met gelijktijdige uitbreiding van oorlogshandelingen die niet gebaseerd zijn op een geval van verdediging (zoals het gebruik van killer drones).

Het virus van “islamisme”, dat toen nieuw was, werd voor veel dingen gebruikt, ook in Duitsland. De advocaat Jessica Hamed verklaarde in een interview :

Duitsland reageerde op de terroristische aanslag in 2001 met de zogenaamde antiterreurwetten. Op deze manier zorgde de staat voor uitgebreide interventies, waarmee de monitoringmogelijkheden van de staat werden versterkt. Een bijzonder kritische maatregel hierbij was die van het bewaren van gegevens. Er waren en zijn tal van kritiekpunten, bijvoorbeeld van de voormalige federale minister van Justitie Leutheusser-Schnarrenberg.

De definitieve verduidelijking van de wettigheid door het Europese Hof van Justitie is momenteel in behandeling. De wettelijke vertegenwoordiger professor Matthias Bäcker zei op 27 september 2019: “Een nationale verordening die voorziet in algemene en willekeurige gegevensbewaring is niet toelaatbaar. Uit de totaliteit van de opgeslagen gegevens kunnen zeer nauwkeurige conclusies worden getrokken over het privéleven van mensen.” De bovengenoemde wetten zijn beperkt in de tijd, maar zijn veelal keer op keer uitgebreid. Dit toont aan dat de staat uiterst terughoudend is om de door hem gecreëerde interventiemogelijkheden terug te nemen.

In dat interview voegde advocaat professor David Jungbluth toe:

Een kijk op de geschiedenis, bereid om te leren, laat zien hoe de juridische situatie zich heeft ontwikkeld in vergelijkbare “noodsituaties”. Hier moeten de wetgevende maatregelen na 11 september 2001 in gedachten worden gehouden, die een latent terroristisch aanslagscenario opriepen, wat niet alleen de reden was voor de voortdurende inzet van de Bundeswehr in Afghanistan tot op de dag van vandaag, maar ook voor Schily’s ‘Otto-catalogus’ in die aanzienlijke beperkingen op grondrechten hebben geconstateerd. Zelfs als het horrorscenario van een islamistisch-terroristische aanslag op de westerse wereld die alles overspoelde tot op de dag van vandaag onrealistisch is gebleven, zijn de wetten ooit aangenomen en de daarop gebaseerde maatregelen blijven bestaan, en zijn onlangs zonder meer verlengd tot 2021. “

De permanente toestand van een noodtoestand

Toen in 2001/2002 de talrijke, meer dan 30 aanscherping van wetten in de Duitse Bondsdag werden aangenomen, gebeurde dit met het oog op een buitengewone situatie. In die tijd wist bijna niemand wat er zou gebeuren met de aanscherping van de wet en of ze in detail daadwerkelijk zouden helpen bij het bestrijden van het “islamisme”. De aanscherping in wetgevingspakketten I en II omvat:

  • De aanscherping van het verenigingsrecht
  • De uitbreiding van artikel 129, met als doel het strafbaar stellen van oprichting / ondersteuning van een terroristische organisatie uit te breiden tot buitenlandse organisaties (artikel 129b)
  • Uitgebreide toegang tot bank- en vluchtgegevens van verdachten
  • De dataretentie, waarmee de vervolgende organen toegang hebben tot mobiele telefoongegevens bij de providers
  • Aanmaak van een “terrorismebestrijdingsdossier” dat wordt gedeeld door de politie en de geheime dienst
  • De beperking van het post- en telecommunicatiegeheim
  • De aanscherping van de immigratiewetgeving

Onder de indruk dat de wereld aan het schudden was, gaf de Duitse Bondsdag zijn goedkeuring en werd rekening gehouden met de weinige waarschuwende stemmen voor zover deze aanscherping in de tijd beperkt was. Na vijf jaar moet worden nagegaan of de wetswijzigingen daadwerkelijk hun doel dienen, om ze eventueel ongedaan te maken. Dus wat gebeurde er in het verslagjaar 2007? Niets – of in ieder geval: “Met de introductie van de ‘Anti-Terrorism Amendment Act’ in januari 2007, werden ze vervolgens uitgebreid en hun inhoud uitgebreid.” (Historische debatten: strijd tegen terrorisme, sas / 14-08-2017 / documenten van de Bondsdag )

Hoe zit het met alle aanscherping van de wet in 2020? Het werd niet alleen stilzwijgend voortgezet en doorgewuifd met een meerderheid in de Duitse Bondsdag. Ze bouwden daarop voort en voegden er iets aan toe, zoals het ‘Joint Anti-Terrorism Center in Berlin’ of de uitbreiding van toegangsrechten, zoals Hans-Christian Ströbele in 2011 uitlegde :

Bij het opvragen van de gegevens van banken, de voorwaarden waaronder dit kan worden toegepast, zodat de bescherming van de Grondwet de rekeningen bij de banken kan opvragen, die steeds meer versoepeld zijn. Dat heeft de grote coalitie gedaan, zodat het altijd makkelijker gaat, en het is nu zelfs de bedoeling dat ze via een datavereniging informatie over alle banken kunnen krijgen.

De beschuldiging dat men alleen een “noodtoestand” gebruikt om de beperking van basisrechten normaal te maken, is meer dan terecht.

Een staatsgreep voor een jaar?

De beschuldiging van de “staatsgreep” suggereert een staatsgreep, de “criminele” uitschakeling van een oppositie, een macht die niet kan worden uitgeschakeld met de bestaande middelen. Maar daar kan geen sprake van zijn! Zoals beschreven was er geen institutioneel verzet dat opzij moest worden gezet. De verschuiving van de eerdere “scheiding der machten” naar de rand van een “soevereine noodtoestand” (Carl Schmitt: Hij die beslist over de noodtoestand is soeverein) had de goedkeuring van de regering en de oppositie.

Het echt gevaarlijke is echter dat de AfD is aangemoedigd en uitgenodigd om verder te marcheren om hun postfascistische ideeën te implementeren. Want als morgen de AfD wordt gevraagd of ze de bestaande orde, de grondwet respecteren, dan hoeven ze niet meer te doen alsof en kunnen ze met een brede grijns antwoorden: Maar ja, wij respecteren de grondwet, net als jij .

Maatschappelijke onrust pleit in de regel voor een staatsgreep, die niet meer in het parlement kan worden ingeperkt, die zelfs met repressieve middelen niet meer kan worden opgelost. Dat is echt uitgesloten. Buitenparlementair links is niet allemaal zwak. Ze is zo gedesoriënteerd dat je er duizelig van wordt. En het wordt volkomen bodemloos als ze zich door de politietactiek laat veranderen in een speeltje, zoals Thomas Moser uitlegt :

Op 1 mei nam de politie haar toevlucht tot een truc. Uren voordat de zaterdagactie onder de naam “Hygiënedemo” zou beginnen, werd de plaats toegewezen aan een Antifa-groep, die een bijeenkomst hield onder het motto “Geen discriminatie van reptielenmensen”. Tegelijkertijd zette de politie een groot gebied af. De plaats was al bezet met een demo en 20 mensen, niemand mocht daar naar toe, stond er. In feite was de plaats praktisch verlaten. Met de hulp van de Antifa slaagde de politie erin een demonstratie te voorkomen die van week tot week groeide.

Eerst en vooral zou het gaan over samen begrijpen hoe we de Corona-tijden kunnen begrijpen. Het is hopelijk begrijpelijk dat de ‘Corona-crisis’ en de officiële overwinning ervan alles bieden wat autoritaire tot postfascistische ideologieën en programma’s in de kaart speelt.

In plaats van energie en tijd te gebruiken om enthousiast te worden over alles wat ontbreekt of mis is in de huidige protesten, is het doel om een ​​protest te organiseren en een platform te creëren dat rechtse toe-eigening tegengaat.

Zolang links alleen let op de (juiste) afstand en niet alles doet om de common sterk en betoverend te maken, zal het straks een lijnrechter zijn in een leeg stadion om toe te zien op naleving van de regels.

Comments

comments