Waarom streeft Europa naar revolutie?

Waarom streeft Europa naar revolutie?

2 november 2020 0 Door Indignatie redactie

Alle ogen blijven gericht op de Amerikaanse verkiezingen en op het doorgronden van de gevolgen ervan. Maar in de schaduw van ‘The Election’ zijn er andere ‘bewegende delen’: Duitsland bood Washington zojuist ‘een liefje deal’ aan waarin Europa – met Duitsland als leider – accepteert om Amerika’s volledige spectrumstrategie van het isoleren en verzwakken van Rusland en China. En in ruil daarvoor vraagt ​​het de VS om in te stemmen met het Duitse leiderschap van een ‘machtspolitieke’, Europese entiteit die op gelijke voet wordt gebracht met de VS.Dat wil botweg zeggen dat Duitsland op zoek is naar ‘supermacht’-status, bovenop een EU-imperium voor het nieuwe tijdperk. Poetin erkende een dergelijke mogelijkheid (Duitsland streeft ernaar een supermacht te worden) tijdens zijn recente toespraak tot Valdai .

Maar de andere ‘bewegende delen’ van dit bod zijn ook volop in beweging: ten eerste hangt de truc van Duitsland af van hun hoop op een overwinning van Biden, die al dan niet kan plaatsvinden. En ook dan zoekt president Macron voor zichzelf, en voor Frankrijk, waarbij het leiderschap van Europa – waarbij deze laatste – tot op zekere hoogte – afhankelijk is van een ‘no deal’-Brexit die aan het einde van het jaar plaatsvindt, die verder zou verzwakken een gedesanimeerde en vervagende Merkel. Frankrijk plant eerder de ‘Grote Reset’ van Europa: een regelgevende en waarden afgedwongen ‘ruimte’, ondersteund door een gemeenschappelijk fiscaal en schuldenregime dat de economische infrastructuur van Frankrijk zou herstellen.

Dit alles roept veel vragen op: als Trump zou winnen, kan van hem worden verwacht dat hij elke Duitse (of Franse) ambitie om een ​​deel van de Amerikaanse macht weg te putten doorboort, hoe mooi de Duitse FM die ook omhult, aangezien de VS niet zozeer de macht verliest, maar zoals het verkrijgen van “een sterke partner op gelijke voorwaarden”. Huh!

Het idee dat Europa dit partnerschap kan benutten door de liefdevolle Duitse toewijding aan “het Westen als waardensysteem”, dat “in zijn geheel in gevaar is”, en dat alleen Duitsland en de VS samen sterk kunnen houden – lijkt een beetje een dagdroom. Zelfs wanneer suiker verpakt met “verdediging tegen de onmiskenbare Russische honger naar macht en Chinese ambities voor wereldwijde suprematie”. Ten eerste is er nog steeds Trump, en ten tweede –

China en Rusland zien duidelijk het spel. Toch lijken de Europese leiders te verwachten dat de eerste zal doorgaan alsof er niets aan de hand is. Annegret Kramp-Karrenbauer denkt van wel (ze is zowel minister van Defensie als voorzitter van de CDU, Merkels eigen partij). In termen van het in bedwang houden van “China’s agressief gecontroleerde staatskapitalisme”, stelt ze voor om een ​​Europese handelswereld te creëren die alleen openstaat voor diegenen die de liberale, op regels gebaseerde orde willen versterken en ondersteunen – en waaraan andere staten zich moeten ‘onderwerpen’ (Macron’s woorden). Dit zijn de botten van hoe Brussel voorstelt om ‘strategische autonomie’ te bereiken (de term van Charles Michel).

Hier zijn enkele fragmenten van de ‘deal’ van Annegret Kramp-Karrenbauer, gegeven in een toespraak van 23 oktober :

“… Bovenal heeft Amerika ons gegeven wat we ‘Westbindung’ noemen… Westbindung is en blijft voor mij een duidelijke afwijzing van de historische verleiding van equidistance. Westbindung verankert ons stevig in de NAVO en de EU en verbindt ons nauw met Washington, Brussel, Parijs en Londen. Het plaatst ons duidelijk en terecht tegen een romantische fixatie op Rusland – en ook tegen een onliberale corporatieve staat die partijen en parlementen [dwz China] verwerpt … Westbindung is het antwoord op de beroemde “Duitse vraag”, de vraag waar Duitsland voor staat … Alleen Amerika en Europa samen kunnen het Westen sterk houden en het verdedigen tegen de onmiskenbare Russische honger naar macht en Chinese ambities voor mondiale suprematie … Om de gever te zijn [in een proces van ‘geven en nemen met de VS’, zou een stevige machtspolitieke houding. Om ambitieus het geopolitieke spel te spelen. Maar zelfs als je dit alles bekijkt, zijn er nog steeds enkele Amerikanen die er niet van overtuigd zijn dat ze de NAVO nodig hebben. Ik begrijp dat. Omdat er nog één ding ontbreekt: dat is dat de Europeanen zelf krachtig optreden als het erop aankomt. Zodat de Verenigde Staten Europa kunnen zien als een sterke partner op voet van gelijkheid, niet als een jonkvrouw in nood. Zoals je kunt zien: het Duitse dilemma is ook een Europees dilemma. We blijven afhankelijk [van de VS], maar moeten tegelijkertijd aan onszelf komen. Om Europa op deze manier te versterken, moet Duitsland een sleutelrol spelen… waardoor het onafhankelijker en nauwer met de Verenigde Staten kan opereren… ”. Ik begrijp dat. Omdat er nog één ding ontbreekt: dat is dat de Europeanen zelf krachtig optreden als het erop aankomt. Zodat de Verenigde Staten Europa kunnen zien als een sterke partner op voet van gelijkheid, niet als een jonkvrouw in nood. Zoals je kunt zien: het Duitse dilemma is ook een Europees dilemma. We blijven afhankelijk [van de VS], maar moeten tegelijkertijd aan onszelf komen. Om Europa op deze manier te versterken, moet Duitsland een sleutelrol spelen… waardoor het onafhankelijker en nauwer met de Verenigde Staten kan opereren… ”. Ik begrijp dat. Omdat er nog één ding ontbreekt: dat is dat de Europeanen zelf krachtig optreden als het erop aankomt. Zodat de Verenigde Staten Europa kunnen zien als een sterke partner op voet van gelijkheid, niet als een jonkvrouw in nood. Zoals je kunt zien: het Duitse dilemma is ook een Europees dilemma. We blijven afhankelijk [van de VS], maar moeten tegelijkertijd aan onszelf komen. Om Europa op deze manier te versterken, moet Duitsland een sleutelrol spelen… waardoor het onafhankelijker en nauwer met de Verenigde Staten kan opereren… ”. het Duitse dilemma is ook een Europees dilemma. We blijven afhankelijk [van de VS], maar moeten tegelijkertijd aan onszelf komen. Om Europa op deze manier te versterken, moet Duitsland een sleutelrol spelen… waardoor het onafhankelijker en nauwer met de Verenigde Staten kan opereren… ”. het Duitse dilemma is ook een Europees dilemma. We blijven afhankelijk [van de VS], maar moeten tegelijkertijd aan onszelf komen. Om Europa op deze manier te versterken, moet Duitsland een sleutelrol spelen… waardoor het onafhankelijker en nauwer met de Verenigde Staten kan opereren… ”.

Drie belangrijke geopolitieke kwesties kruisen elkaar: ten eerste is Duitsland politiek aan het metamorfoseren, op een manier die verontrustende parallellen vertoont met zijn overgang in de Europese setting van vóór WO1. Kortom, de ‘Duitse kwestie’ is weer aan de oppervlakte (maar niet in AKK manier): Als de Berlijnse Muur viel, Rusland steunde de hereniging van Duitsland en opgespeld hoop gevestigd op Duitsland als partner voor het grote eenwording project: de bouw van een ‘ Groot Europa ‘.

Lees ook:  De Trump-hand slaat weer toe

Het bleek een hersenschim te zijn: Duitsland steunde de integratie van Rusland niet, maar was voorstander van de uitbreiding van Europa en de NAVO tot aan de Russische grenzen. De EU vormde – onder druk van de VS – een Groter Europa dat uiteindelijk alle staten van Europa zou omvatten, behalve Rusland .

Maar door dit te doen, absorbeerde West-Europa in de EU de tumor van Oost-Europese neuralgie op Rusland. Berlijn heeft de hele tijd ingespeeld op de diepgewortelde vijandigheid van Amerika jegens Rusland – meer als een instrument om zijn Europese ruimte uit te bouwen tot aan de Russische grens. Duitsland heeft dus prioriteit gegeven aan het verzachten van Oost-Europese antipathieën, boven elke echte poging tot een relatie met Rusland. Nu wil Duitsland het ‘opnieuw spelen’: in een interview in juli zei Annegret Kramp-Karrenbauer dat de Russische leiding “geconfronteerd moet worden met een duidelijk standpunt: we zijn goed gesterkt en in geval van twijfel, klaar om onszelf te verdedigen. We zien wat Rusland doet, en we laten de Russische leiders er niet mee wegkomen ”.

Nou: hou me één keer voor de gek … maar twee keer voor de gek …? De aflevering van Navalny was de druppel. Het was een flagrante leugen. Merkel en Macron wisten dat het een leugen was. En ze wisten dat Moskou het ook wist. Toch gaven ze er allebei de voorkeur aan om de Russophobes een ander ‘bot’ te gooien. Moskou gaf ze op.

Lees ook:  'Boogaloo'-gelovigen denken dat er een burgeroorlog komt. De vuurwapenbedrijven zijn openlijk marketing voor hen.

De echte puzzel is waarom Moskou dit stuk zo lang heeft volgehouden. Het antwoord ligt misschien bij de Russische tweekoppige adelaar, wiens hoofden in tegengestelde richting zijn gericht: de ene richting Europa en de andere richting Azië. Merkels overduidelijke bedrog is het oprekken en testen van het sociale vertrouwen in Rusland, gewoon te ver. De Russische elites mogen dan naar Europa neigen, maar hun basis kijkt naar het oosten. Navalny was de vernederende druppel die de kameel brak

Nu hoopt Macron – nog steeds energiek, maar zelf politiek verzwakt – de kracht van Merkel (in mercantilistische termen) verder uit te putten door een Britse no-deal Brexit te ontwikkelen die het enorme handelsoverschot van Duitsland met Groot-Brittannië zou schaden, op het moment dat Duitsland markten verliest. in Rusland (en nu mogelijk in China); en wanneer Amerika, als Trump wordt herkozen, waarschijnlijk een handelsoorlog met Europa zou beginnen.

Merkels hand verzwakken – dat wil zeggen – door zich te verzetten tegen een Europees gezamenlijk schuldinstrument, samen met een gemeenschappelijk fiscaal beleid, is het doel, zodat Frankrijk kan putten uit Duitse fiscale middelen die in een ‘gemeenschappelijke pot’ zijn geplaatst en vervolgens worden ingezet om de Franse economie.

Het Brusselse plan voor een ‘Grote Reset’ – het transformeren van de Europese economie en de sociale sfeer – door middel van automatisering en technologie is, zoals Tom Luongo heeft opgemerkt, waanvoorstellingen: “[W] Het is mij vrij duidelijk geweest dat de Europese waanvoorstellingen die het kan onderwerpen de wereld onder haar rubriek, haar regels en normen opdringen aan de rest van ons, inclusief China, [terwijl] de VS opnieuw toestaat om op te treden als haar proxy – [zoals Europa] probeert zijn [‘machtspolitieke] status te behouden is waanvoorstellingen ”.

Lees ook:  Boris Johnson heeft gewonnen Dank aan de Duitse verkiezingswerkers Merkel en von der Leyen!

Waarom?

‘Waanvoorstellingen’, want hoewel China een “agressief gecontroleerd staatskapitalisme” mag zijn in Euro-spreken, is het ook een belangrijke “beschavingsstaat”, met zijn eigen specifieke waarden . Brussel mag hun regelgevingsruimte ‘open’ noemen, maar het is duidelijk exclusief en niet multilateraal. De actie van deze politiek duwt de wereld alleen maar naar een scheiding van verschillende regelgevende gebieden – en naar een diepere recessie.

In de praktijk, terwijl de eerste fase Covid de neiging had om steun te verlenen aan de zittende regeringen van Europa, doet deze huidige infectiepiek de steun voor de gevestigde exploitanten versnipperen. In heel Europa vinden steeds meer protesten en rellen plaats. Afleveringen van geweld worden met afschuw onthaald door de autoriteiten, die vermoeden dat de georganiseerde misdaad en radicale groeperingen aan het werk zijn om een ​​politiek wildvuur te veroorzaken. En dat potentieel is er heel erg.

Bij de structurele werkloosheid die al in de eerste fase bestond, moet nu nog een golf van mogelijk onomkeerbare werkloosheid worden toegevoegd, (opnieuw) in de dienstensector. Voor kleine bedrijven en zelfstandigen is het een nachtmerrie. Het is niet verrassend dat de woede toeneemt naarmate degenen die hun middelen van bestaan ​​verliezen, constateren dat ambtenaren en de middenklasse in het algemeen deze episode vrijwel ongedeerd doormaken.

Europese regeringen zijn overrompeld. Er is absolute verwarring nu regeringen proberen om de economie in leven te houden, door de geïnfecteerden uit overweldigende ziekenhuizen binnen te houden – geen van beide bereiken. Dit vertegenwoordigt de kosten van de ‘zomeropening’ om het toeristenseizoen te redden. Niemand staat op hun balkon deze avonden met kookpotten te bonzen in gemeenschappelijke solidariteit. Tegenwoordig hebben protesten en rellen hun plaats ingenomen.

In deze toenemende woede wordt een donkere achterdocht ingevoegd. Sommigen beschouwen Covid misschien als pure samenzwering; anderen niet. Toch is het geen ‘samenzwering’ om te geloven dat Europese regeringen willens en wetens de pandemie hebben gebruikt om hun instrumenten voor sociale controle te vergroten (ondanks dat ‘afstand nemen’ een echte medische inperkingsstrategie is). Werd dit overeengekomen in afwachting van de veranderingen die impliciet zijn verbonden aan de ‘Grote Reset’? We weten het niet. Toch hebben westerse regeringen van meet af aan hun maatregelen als ‘oorlog’ bestempeld – en als oorlog die een door de staat geleide economie in oorlogstijd en een openbare naleving in de oorlogstijd vereiste.

Terecht of ten onrechte, het wordt een cultuuroorlog. Boventonen van de woede in de straten van de VS. Nogmaals, duistere vermoedens dat het culturele leven wordt gesloten om Europeanen voor te bereiden op het verdrinken van hun culturele identiteit in een grote smeltkroes van Brussel. Deze angsten zijn misschien misplaatst, maar ze zijn ‘daarbuiten’ en viraal.

Het is het politieke weefsel en de maatschappelijke cohesie van Europa – en de leiders zijn niet alleen in de war: ze zijn bang.

Het zou inderdaad een hoogmoedige waanvoorstelling zijn als Europese leiders door zouden gaan met de automatisering ‘Great Reset’ en nog meer structurele werkloosheid zouden toevoegen aan een stapel, die al dreigde om te vallen, onder zijn groeiende gewicht (tot massaprotest). Willen ze revolutie?

Comments

comments