Hoe repareer je de ziel van de natie?

Hoe repareer je de ziel van de natie?

4 november 2020 0 Door Indignatie redactie

Zelfs nadat we de eerste resultaten van de Amerikaanse verkiezingen ergens in de komende dagen kennen, kunnen we op geen enkele manier anticiperen op de nasleep.

Bijna elke commentator wist dat het enige aan deze presidentsverkiezingen was dat alles wat volgde op de datum van de stemming onzeker zou zijn. Geïnspireerd door peilingen die Joe Biden de afgelopen twee of drie maanden consequent een aanzienlijke voorsprong hadden gegeven, voorspelden sommigen een democratische aardverschuiving. Maar in dat geval voelden dezelfde commentatoren zich onzeker over hoe de overgang zou verlopen en, serieuzer, hoe de natie zou kunnen worden bestuurd. Sommige experts vroegen zich zelfs af of het bestuurd kon worden.

Maandag publiceerde The New York Times een artikel met de titel “Onverschrokken door pandemie, Amerikanen bereiden zich voor om uitspraak te doen over Trump.” De auteur, Shane Goldmacher, vatte de sfeer van de laatste fase van de campagne als volgt samen: “Terwijl de heer Trump en Joseph R. Biden Jr. door de belangrijkste staten van het slagveld renden in een waanzinnig laatste zetje om stemmen, de 2020 verkiezingen waren aan de gang in een land met urgente problemen: een ongecontroleerde volksgezondheidscrisis, een gehavende economie, diepe ideologische verdeeldheid, een nationale afrekening over ras en onzekerheid over de vraag of de uitkomst van de stemming zal worden betwist. “

De columniste Lisa Lerer van The Times, die tijdens de campagne consequent haar voorkeur voor Biden had getoond, publiceerde op de vooravond van de verkiezingen een artikel met de titel: “Win of verlies, de partijen van Trump en Biden zullen in onzekerheid duiken.”

Hier is de 3D-definitie van vandaag:

Onzekerheid:

De permanente staat van democratie in de Verenigde Staten sinds het begin van de 21e eeuw, die waarschijnlijk nog decennia zal voortduren.

Contextuele opmerking

Op woensdagochtend claimde president Donald Trump voorspelbaar de overwinning, ruim voordat alle stemmen waren geteld. Realistischer vatte Business Insider de aanhoudende onzekerheid samen. Grace Panetta en Madison Hall publiceerden hun live resultaten en concludeerden – met wat Democraten zullen zien als een sprankje hoop – dat “het onduidelijk blijft hoe de race zal verlopen, en er zijn meer scenario’s waarin Biden uiteindelijk wint dan Trump.” 

Het enige waar de meeste Amerikanen in dit tijdperk van steeds grotere onzekerheid niet op hoopten, waren ‘meer scenario’s’. In een land dat de afgelopen vier jaar gewend is geraakt aan een scenario dat is geschreven door een voormalige reality-tv-presentator, leken peilingen in de aanloop naar de verkiezingen een verlangen naar een soort van stabiliteit te weerspiegelen. Emily Badger citeerde de verkiezingen voor de verkiezingen en merkte in een ander Times-artikel op dat “kiezers links en rechts zeggen dat ze bezorgd zijn over de stabiliteit van de Amerikaanse democratie.” Ze citeert een Biden-supporter in Ohio, een staat die Trump nu lijkt te hebben gewonnen, die haar angsten als volgt uitdrukte: “We wankelen gewoon, en het is beangstigend als iedereen eruit komt.”

Tijdens een bittere en verwarde primaire campagne beweerde de Democratische Partij de persoonlijkheid te hebben geïdentificeerd die stabiliteit en verkiesbaarheid het best vertegenwoordigde: Joe Biden. Of de voormalige vicepresident het uiteindelijk voor de deadline van december voorbij het kiescollege haalt, valt nog te bezien. Als hij wint, zullen de Democraten zijn overwinning als een triomf voor stabiliteit aanreiken, maar de natie is het misschien niet eens. Terwijl de Democraten zichzelf feliciteren met hun goede oordeel, kan de rest van het land, en vooral zijn jeugd, de toekomst in plaats daarvan als “eng als alle ontsnapping” beschouwen.

Goldmachers artikel in The Times schetst een grimmig beeld van de nabije toekomst. “Een groot deel van het land voelde zich gespannen”, schrijft hij, voordat hij een bouwvakker in Los Angeles citeert die volgens hem druk bezig is een winkelpui te betreden in afwachting van ernstige burgerlijke onrust: “Iedereen begint in paniek te raken”, legt de arbeider uit.

Zelfs nadat we ergens in de komende dagen het eerste resultaat kennen, kunnen we op geen enkele manier anticiperen op de nasleep. Zullen er rechtszaken, protesten, hertellingen, verdere manipulaties, voorstellen voor grondwetswijzigingen of een regelrechte burgeroorlog zijn? Zullen de miljoenen dodelijke wapens die mensen hebben opgeslagen als voorbereiding op een conflict, worden gebruikt?

Lees ook:  Het einde van het financiële systeem

David Dayan daarentegen maakt de verbazingwekkende bewering dat “Donald Trump goed is geweest voor de democratie.” De basis van zijn bewering is dat miljoenen Amerikanen die voorheen onverschillig waren, politiek geëngageerd zijn geworden, en niet alleen bij het stemmen, hoewel de statistieken op dat punt wel het verhaal vertellen van een recordopkomst. De meeste commentatoren dachten dat een hoge opkomst een voordeel zou zijn voor Biden. Het lijkt niet het geval te zijn geweest.

Historische notitie

Aan de vooravond van de verkiezingen, in een artikel over de kwetsbaarheid van de Amerikaanse natie, ging de oprichter van Fair Observer, Atul Singh, uit van een paar metaforen voor de huidige staat, niet alleen van de Amerikaanse politiek, maar van het land als geheel. De eerste was het idee van een natie die met touw bij elkaar wordt gehouden. De tweede was de slogan die Joe Biden sinds het begin van zijn campagne herhaaldelijk als drumbeat gebruikte, zijn vaak herhaalde bewering dat de verkiezing een ‘strijd om de ziel van de natie’ was. Bij nader inzien lijken deze twee metaforen antinomisch tot op het punt van tragische tegenspraak. Hun antinomie vat het existentiële dilemma samen dat deze verkiezing aan het licht heeft gebracht.

In de platonische en aristotelische filosofietraditie was het idee van de ziel synoniem met essentie. Het duidde het metafysische principe aan dat verantwoordelijk was voor de identiteit van elke entiteit, levend of onbezield. De essentie of ziel definieerde en verenigde alle verschillende bestanddelen van een entiteit. Een essentie betekent dus de aanwezigheid van een actieve kracht – de ziel – die de integriteit van een ding of een persoon verzekert.

Zelfs een stoel of een schoen, of enig ander menselijk artefact, kan een ziel of essentie hebben, hoewel in tegenstelling tot levende wezens, hun integriteit wordt opgelegd en verzekerd van buitenaf – vanuit de geest van de ontwerper of fabrikant – in plaats van gematerialiseerd door de werking van dynamische organische principes binnen het object zelf. Het DNA van een stoel, of een natie, ligt in de geest van degenen die zijn identiteit hebben gegeven en die zich inzetten om deze te behouden.

Als we iets beschrijven dat met een touwtje bij elkaar moet worden gehouden – een stoel bijvoorbeeld – dan geeft dat aan dat de essentie ervan niet langer aanwezig is, tenminste als voldoende actieve kracht om de integriteit te behouden en het doel te bereiken. Op een gegeven moment kunnen we besluiten om de stoel te demonteren en als brandhout te gebruiken. In het beste geval kan de snaar zijn nuttige levensduur verlengen, maar dat is op zichzelf een erkenning van de afwezigheid van zijn “ziel”.

Joe Biden zou het duidelijk niet eens zijn met Atul Singh’s beschrijving van een natie die met touwtjes bij elkaar wordt gehouden. Zou hij zijn oppositie in filosofische termen willen formuleren, dan zou hij een beroep kunnen doen op een vorm van cartesiaans dualisme en beweren dat een gevluchte essentie kan terugkeren of misschien opnieuw wordt geïnjecteerd omdat de ziel en het lichaam verschillend en autonoom zijn. Maar de bron van Biden’s retoriek is waarschijnlijker het populaire morele dualisme dat kinderen leren in de Catechismus van engelen en duivels die vechten voor de controle over de ziel van iedereen (of die van elk kind).

Als politicus ziet Biden logischerwijs elke kwestie als een kwestie van beslissen wie de touwtjes in handen heeft. Als hij door het Electoral College effectief tot president wordt verklaard – en als die verkiezing niet wordt vernietigd door het Hooggerechtshof van Donald Trump – zal het probleem waarmee hij te maken krijgt wanneer hij aantreedt, zijn hoe hij een alomtegenwoordige entiteit kan besturen die politici als Biden liever ontkennen: onzekerheid . Emily Badger sloot haar artikel af met een citaat van Yale-historicus Beverly Gage: “Als mensen echt het vertrouwen hebben verloren in het idee dat je dingen kunt oplossen en ze beter kunt maken, dan is dat geen geweldig politiek moment om in te zijn.” Vooral als het ding dat je het liefst wilt repareren ‘de ziel van de natie’ is.

Lees ook:  Washington draait gasoorlog op hoger pitje

Comments

comments