Het fotogenieke gezicht van Europa’s blanke nationalisme

Het fotogenieke gezicht van Europa’s blanke nationalisme

12 november 2020 0 Door Indignatie redactie

De COVID-19-crisis vormt een fundamentele uitdaging voor het populistische radicale rechts in Europa, en Nederland vormt daarop geen uitzondering.

Radicaal rechts-populisme in Nederland is het afgelopen decennium grotendeels in verband gebracht met Geert Wilders en zijn Partij voor de Vrijheid (PVV). In de voetsporen van wijlen Pim Fortuyn, vestigde Wilders zich als een van West-Europa’s meest uitgesproken voorstanders van anti-islamitische retoriek, wiens vaak buitensporige en opruiende tirades een aanzienlijke invloed hadden op populistisch radicaal rechts, zowel in Europa als daarbuiten.

Sinds begin 2019 wordt Wilders echter opgevolgd door een nieuwe ster op het populistische toneel: Thierry Baudet. Met zijn Forum voor Democratie (FvD) won Baudet de provinciale verkiezingen van 2019, die bepalend zijn voor de samenstelling van de Nederlandse senaat. Daarentegen behoorde de PVV van Wilders tot de  grootste verliezers  van die verkiezingen.

Baudet behoort tot een nieuw type West-Europese populistische leiders (Tom van Grieken van het Belgische Vlaams Belang is een andere), wiens keurige en flamboyante houding ver verwijderd is van die van Jean-Marie Le Pen, Umberto Bossi of Christoph Blocher. Baudet is gepromoveerd in de rechten, doceerde enige tijd aan de universiteit en schreef regelmatig voor een van de grootste kranten van het land, NRC Handelsblad. Hij is een zelfbevorderende liefhebber van kunst en klassieke muziek, toont prominent een vleugel in zijn kantoor, citeert poëzie en is de  trotse auteur van twee romans .

Brussel of Kuala Lumpur?

Tegelijkertijd is hij echter ook het nieuwe, zeer fotogenieke gezicht van het blanke nationalisme in West-Europa – zo oordeelde een Nederlandse rechtbank onlangs. Bij het begin van de procedure klaagde Baudet een Nederlandse tv-presentator aan omdat hij had gesuggereerd dat hij had gezegd dat “de EU een vooropgezet plan heeft om het blanke Europese ras te vervangen door Afrikaanse immigranten.” In werkelijkheid had  Baudet gezegd  dat de Europese Unie naar zijn mening veerdiensten aan het opzetten was “om immigranten van Afrika naar Europa over te brengen, om de nationale identiteit te verzwakken, zodat er geen natiestaten meer zullen zijn.”

De rechtbank verwierp de bewering van Baudet met het argument dat de televisiepresentator niets anders had gedaan dan de essentie van veel van Baudets eerdere uitspraken te parafraseren. In feite beschuldigde Baudet in zijn toespraak aan de vooravond van zijn overwinning in 2019 dat het politieke establishment in Europa niets dan minachting had voor zijn eigen cultuur. Het was deze ‘oikofobie’ (de eigen angst of zelfhaat) van de politieke, culturele en intellectuele elite van Europa die een fundamentele bedreiging vormde voor ‘onze boreale wereld’, verwijzend naar de noordelijke regio’s van de wereld – een  eufemisme  voor wit of, erger nog, Aryan.

Baudet  herhaalde zijn opvattingen  in een lang interview waarin hij werd uitgeroepen tot de “dandy van rechts” in Europa, volgens het conservatieve Zwitserse nieuwsmagazine Weltwoche, een krant die nauw aansluit bij de Zwitserse radicaal-rechtse Zwitserse Volkspartij (SVP). Baudets antwoorden waren even openhartig als onthullend. Baudet erkende onder meer dat hij ‘de klok terug wilde draaien’. Volgens hem was de hele geschiedenis van de moderniteit, beginnend met de Franse Revolutie, een gigantische fout die het belang van geworteldheid en ‘ingebedheid’ fundamenteel ondermijnde, het meest prominent weerspiegeld in de esthetiek.

Zoals Baudet het verwoordde, is dit de reden waarom in de late 19e  eeuwse Europese architectuur “ornamenten en gevels, evenals het gebruik van natuurlijke materialen, zo belangrijk werden gevonden: ze hielpen bij het creëren van een goed thuisgevoel voor de geestelijk daklozen.” Daarom zijn gebouwen in Brussel tegenwoordig niet te onderscheiden van “die in Kuala Lumpur en Pyongyang”.

Volgens Baudet zijn dit afwijkingen die worden veroorzaakt door de snode invloed van cultureel marxisme op de elite van de hedendaagse samenleving, die ‘betoverd’ is door het idee dat ‘wat de utopie in de weg staat’ de ‘burgerlijke manier van leven van gewone mensen is. ” Dit is wat de belangrijkste projecten van de hedendaagse elite bezielt – de bevordering van massa-immigratie, “klimaatmystiek” en vooral de ontbinding van nationale identiteiten via de Europese Unie – die allemaal krachtig aan de kaak worden gesteld door Baudets radicaal-rechtse partij.

Dit alles wordt gecombineerd met een zekere mate van superioriteitsgevoel van het fascistische type dat aanwezig is in Baudets herkauwers, vooral wanneer hij beweert ‘de leidende intellectueel in Nederland’ te zijn, het eens is met de suggestie van de interviewer dat hij ‘een kroonjuweel van de elite’ is. of wanneer hij bevestigt dat “de samenleving een elite nodig heeft die voorop loopt”.

Lees ook:  Zes dodelijke maanden te laat waarschuwt Bob Woodward ons dat Trump liegt over COVID

Weinig gewonnen

Helaas, in het licht van de duizenden mensen die  over de hele wereld door  COVID-19 omkomen , zijn filosofische overpeinzingen van weinig nut – tenzij men een nietzscheaanse ethiek onderschrijft van de survival of the fittest. Dit kan de instinctieve reactie van Donald Trump zijn geweest  , in ieder geval tijdens de eerste weken van de pandemie. In West-Europa gaat het nergens heen. Net als in andere nationale contexten, zoals  Frankrijk  en  Italië , vormt de COVID-19-crisis een fundamentele uitdaging voor het populistische radicale rechts in Europa, en Nederland vormt daarop geen uitzondering.

Anders dan in het Vlaamse deel van België, waar het Vlaams Belang een hoge vlucht heeft genomen in de peilingen, hebben beide radicale rechts-populistische partijen het in Nederland moeilijk gehad om politieke grip te krijgen. Inderdaad, recente peilingen hadden beide partijen aanzienlijke steun verloren, met name Boudet’s Forum for Freedom. Als er bijvoorbeeld  eind maart verkiezingen waren geweest  , zou de laatste vijf zetels hebben verloren; Wilders ‘Party for Freedom, drie. Samen zouden de twee partijen ongeveer 17% van de stemmen hebben verzameld. Dit was een aanzienlijk verlies van ongeveer 5% ten opzichte van de periode vóór de pandemie: eind februari stonden de twee partijen samen op ongeveer 22%.

Dit lijkt misschien wat verrassend. Beide partijen staan ​​bekend om hun vijandigheid jegens de EU, en in deze crisis heeft de Europese Unie zeker weinig gedaan om haar imago te verbeteren. De diepe vijandigheid die losbarstte tijdens het debat over de beste manier om met de economische gevolgen van de crisis om te gaan – met name over de kwestie van de zogenaamde corona-obligaties – deed twijfels rijzen over de toekomst van de EU, vooral in landen als  Italië.  en Spanje, beide traditioneel EU-vriendelijk. In theorie had de slechte reactie van de EU op de crisis het fortuin van het Nederlandse radicale populistische rechts moeten vergroten, aangezien het hun felle anti-EU-standpunt leek te bevestigen. In werkelijkheid hebben ze er weinig tot niets van geprofiteerd.

Geert Wilders probeerde wel een monopolie op de crisis te krijgen, waarbij hij de kwestie van de overheveling van gelden uit de EU-begroting naar Marokko aan de orde stelde. Eind maart merkte Wilders op dat Marokko (“geen EU-lid, met iets meer dan 500 COVID-19-zaken”) € 450 miljoen ($ 496 miljoen) had ontvangen; Nederland, met meer dan 17.000 besmettingen met het coronavirus, kreeg slechts € 25 miljoen om de crisis het hoofd te bieden. Feit was echter, zoals  aangegeven  door Belgische leden van het Europees Parlement, dat de twee fondsen weinig tot niets met elkaar te maken hadden. Desalniettemin kan er voor Wilders maar één gevolg zijn: ‘ Nexit’ .

Gedeukte afbeelding

Het Nederlandse populistische radicale rechts heeft misschien niet geprofiteerd van de crisis in termen van zijn potentiële electorale fortuin. Dit betekent echter niet dat ze irrelevant zijn geworden. Integendeel. Tijdens de recente bittere ruzie over de vraag hoe om te gaan met de economische gevolgen van de pandemie, waren de Nederlanders bijvoorbeeld bijzonder hardnekkig en onverzettelijk, zo niet ronduit beledigend, jegens de zuidelijke lidstaten van de EU.

Lees ook:  President Trump zoekt een ander slachtoffer

Comments

comments