Een verboden onhygiënisch parkbankgesprek over het dagelijks leven in Corona-tijden.

Een verboden onhygiënisch parkbankgesprek over het dagelijks leven in Corona-tijden.

4 december 2020 0 Door Indignatie redactie

O, denkt de oude vrouw na een lange wandeling in het park, een bankje zou nu leuk zijn. Wat goed, vervolgt ze, dat de speeltuin er aan komt, met een bijzonder groot aantal banken.

Maar de oude vrouw heeft pech. Vanwege het ongewoon warme weer voor de tijd van het jaar, is er nergens gratis, dus neemt ze een snelle beslissing om naar de dichtstbijzijnde bank te gaan, waarop een jonge vrouw zit. De oude vrouw weet precies dat ze volgens de huidige regels niet mag vragen of ze mag gaan zitten. Maar wat kun je doen als je benen pijn doen, en zo doet ze het.

Tot haar grote opluchting heeft de jonge vrouw er niets tegen en beweegt ze zich niet van haar af, ook al draagt ​​ze geen masker. Dit is ook een bemoedigend teken voor de oude vrouw, maar voor de zekerheid zegt ze niet alleen dankjewel, maar voegt ze eraan toe: “Ik hoop dat ik je niet in verlegenheid heb gebracht met mijn verzoek.”

De jonge vrouw lacht kort, volkomen onverwacht, maar het is een bittere lach die klinkt als berusting of groot verdriet. Het antwoord van de jonge vrouw klinkt hetzelfde als ze zegt: “Mijn hemel, nee! Maak je daar geen zorgen over! Ik ben niet bang voor infectie, maar ik ben erg bang voor wat er met ons zal gebeuren na Corona. “

“Bedoel je te zeggen,” antwoordde de oude vrouw, lichtelijk geschokt door de heftig gesproken woorden, “dat je de maatregelen erger vindt dan de ziekte zelf?” Zelfs terwijl ze deze vraag stelde, merkte de oude vrouw dat ze er stiekem naar zocht. Ze hoopt op bevestiging, want dat komt overeen met haar eigen kijk op de dingen, die meestal niet door anderen wordt gedeeld. En ze zal niet teleurgesteld zijn.

“Dat is precies zoals het is!” Bevestigt de jonge vrouw met een tonus op de borst en voegt eraan toe: “Ik ontken niet dat deze ziekte bestaat en dat mensen er ondragelijk aan kunnen overlijden, maar vanwege het bezoekverbod moeten de zieken volledig eenzaam sterven. Het is niet eens duidelijk hoe nuttig zo’n brutale aanpak is. In ieder geval las ik pas onlangs dat de WHO-gezant die verantwoordelijk is voor Covid-19 begin oktober in een interview zei dat een lockdown alleen in het begin op zijn plaats kan zijn. Stel je voor dat! De WHO beschouwt de lockdown zelf niet als een bijzonder geschikt instrument. Maar je hoort er hier nauwelijks iets van, en dat maakt me verschrikkelijk boos! ‘

Terwijl de jonge vrouw de laatste paar woorden zei, herinnert de oude vrouw zich haar eigen gedachten die al een tijdje steeds vaker door haar hoofd gingen. Ongeacht of het nu om radio, televisie of kranten gaat: overal wordt gewaarschuwd, en slechts zeer, zeer zelden spreken stemmen die wijzen op het gebrek aan informatieve waarde van absolute getallen of wijzen erop dat ‘besmet’ in de meeste gevallen niet hetzelfde betekent met “ziek” is.

Dus de oude vrouw knikt instemmend, ook al is het verhaal van de WHO gloednieuw voor haar. Luid zegt ze: “Als dit echt zo is bij de WHO, kan men niet meer begrijpen waarom we nu een tweede lockdown hebben die nauwelijks verschilt van de eerste en waarmee zelfs geen einde in zicht is. In plaats daarvan ziet het er nu naar uit dat Kerstmis ook voor ons kan worden verwend. “

“Je zegt iets!”, Zucht de jonge vrouw. ‘Ik maak me nu al zorgen over hoe ik mijn kleintje moet leren als we dit jaar misschien niet naar oma en opa kunnen. Soms denk ik dat ik het zeker ga doen, maar dan moet ik verwachten dat de ene of de andere buur het ons vertelt. “

‘O jee,’ zegt de oude vrouw spijtig, ‘dat zou verschrikkelijk zijn! Maar geloof het of niet, dit soort angsten zijn al bij me opgekomen. Een paar dagen geleden was ik op bezoek bij een getrouwd stel. We waren maar met vijf mensen, maar uit meer dan twee huishoudens. Om te voorkomen dat de buren een kijkje zouden nemen in het appartement, hadden de gastheren de gordijnen dicht gedaan voordat we aankwamen. Toen dacht ik ook: Mijn God, zijn we die tijd weer? ‘

Deze verontrustende vraag legt beide vrouwen een tijdje het zwijgen op. Plots komt er een kleine jongen naar haar toe rennen die van ver schreeuwt: “Mama, mama, kijk!” Het is de oude vrouw natuurlijk meteen duidelijk dat hiermee de jonge vrouw naast haar wordt bedoeld. Des te opgewondener kijkt ze nu naar het tafereeltje dat zich afspeelt tussen moeder en zoon.

Nog steeds buiten adem van het rennen, opent de kleine zijn rechterhand, die iets glimmends heeft dat eruitziet als een wasmachine. “Mama”, vraagt ​​het kind opgewonden, “mag ik de opa cadeau doen?” De moeder glimlacht als ze het gevonden item van haar zoon aanneemt en in haar jaszak stopt. Daarna geeft ze haar zoon een kus en verzekert ze hem dat opa natuurlijk dit mooie cadeau krijgt.

Zodra het kleintje weg is, stralend van geluk, wordt het gezicht van de jonge vrouw erg bedroefd. ‘Weet je,’ legt ze met tranen in haar ogen uit aan de oude vrouw, ‘mijn kleine Tobi bedoelt zijn andere opa, mijn vader, die een paar maanden geleden plotseling stierf. Dat was vreselijk genoeg, maar toen moesten we eeuwig wachten voordat een iets groter aantal rouwenden de begrafenis kon bijwonen. Misschien is dat precies waarom het zo belangrijk is dat mijn zoontje iets voor zijn grootvader meeneemt, wat een mooie steen kan zijn of een bijzonder glanzende kastanje. En als hij dan voorzichtig zijn geschenken op het graf legt, tranen mijn hart elke keer bijna. “

Overweldigd door een spontaan medeleven, omhelst de oude vrouw de jonge moeder, beide vrouwen die niet op afstand nadenken over de noodzaak om afstand te bewaren. Dat gebeurt alleen als een slecht geschoten voetbal voor hun voeten rolt en hen eraan herinnert dat ze in het openbaar zijn.

De vrouwen breken uit hun omhelzing met een ietwat verlegen glimlach. Ze blijven maar even zitten, tot de jonge vrouw weer het woord neemt: “Dat heeft me echt goed gedaan! Dank je!!! Maar in deze context denk ik automatisch aan de term ‘nieuw normaal’, die nu overal wordt gebruikt. Hoe kan iets normaal zijn als mensen niet eens meer vrijwillig dichtbij mogen komen? De mens is tenslotte een sociaal wezen, en als hem deze mogelijkheid wordt ontnomen, is dat geen nieuw normaal, maar gewoon marteling! “

Helaas is dat maar al te waar, denkt de oude vrouw, en ze komt meteen met een ander punt dat tegen de stroom in gaat en waar ze dan ook meteen op ingaat: “Persoonlijk vind ik de maskers ook verschrikkelijk. Nu niet zozeer vanwege de problemen met in- en uitademen, maar omdat je nauwelijks iets kunt lezen op de gezichten van andere mensen. Er zijn bijna geen verschillen meer met de robots die op mensen zijn gemaakt! “

“Auweia!” Roept de jonge vrouw zo luid uit dat een wandelaar die net langskwam met zijn hond zich verbaasd omdraait. Dus gaat ze wat stiller verder: “Je hebt een echt vat geopend! Ik bedoel het zo:

Alles wordt al jaren in de richting van kunstmatige intelligentie geduwd, tot en met de transformatie van mensen tot transhumanistische wezens, die met behulp van overal geïmplanteerde chips volledig controleerbaar en controleerbaar gemaakt kunnen worden.

Ik sluit in ieder geval niet uit dat dergelijke intenties ook een rol kunnen spelen bij de lockdowns. “

Maar dat gaat de oude vrouw te ver, en daarom haast ze zich om tegen te spreken: “Mijn beste jonge vrouw, ik heb zoiets eerder gehoord, maar is dat niet precies wat de complottheoretici ons willen laten geloven? Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat er iemand is die zelfs maar in dergelijke plannen geïnteresseerd zou kunnen zijn. “

‘Nou’, geeft de jonge vrouw vrijelijk toe, ‘ik kan dit ook niet echt bewijzen, maar er zijn tenminste boeken waarin mensen zoals Klaus Schwab, die het World Economic Forum oprichtte, openlijk over dergelijke plannen spreken. worden al lang gevolgd. Het is dus niet helemaal uit de lucht gegrepen. Ik weet niet of de nieuwe genetisch gemanipuleerde vaccins hierin een rol zullen of moeten spelen, maar ik weet zeker dat we rekening zullen moeten houden met de afschaffing van contant geld. En dat alleen al zou behoorlijk intens zijn. Dan kan worden nagegaan waar, wat en hoe vaak we hebben gewinkeld, of we vaker schulden hebben, hoe vaak en aan welke culturele evenementen we hebben deelgenomen, welke boeken we het liefst lezen en ga zo maar door. In elk geval:

Lees ook:  COVID-19 Plandemic: EXPERIMENT in het manipuleren van de wereld

Het hoofd van de oude vrouw tolt geleidelijk. Zoveel gedachten tegelijk en dan zelfs sombere toekomstperspectieven! Het is maar goed dat Bill Gates ook niet werd genoemd! In elk geval, zegt de oude vrouw bij zichzelf, kan ik persoonlijk gewoon niet geloven dat er serieuze voorbereidingen moeten worden getroffen in de richting van een mensheid die versmolten is met computers. Het probeert het dus te omzeilen door het feit aan te pakken dat er weinig weerstand is tegen de huidige maatregelen en dat niet weinig burgers pleiten voor nog hardere maatregelen.

Maar voordat de jonge vrouw kan antwoorden, is de kleine Tobi weer verschenen. Maar dit keer gaat het over iets anders: “Mama, Fredis Mama zegt dat Fredi alleen met zijn broer kan spelen, anders wordt hij ziek. Maar Fredi is mijn vriend! ‘De jonge vrouw wordt bleek van pure woede, maar probeert zichzelf te beheersen. ‘O, lieverd,’ zegt ze sussend tegen haar zoon, hem stevig omhelzend, ‘dat is niet aardig, maar je moet je er vandaag aan houden. Daarna praat ik met Fredi’s mama, en tot die tijd blijf je gewoon spelen met de andere kinderen. OK?”

De oude vrouw is volkomen verbaasd hoe snel de kleine zich laat overtuigen door zijn moeder en vrolijk springt naar de speeltuin. ‘Weet je,’ is de jonge moeder verontwaardigd, buiten gehoorsafstand van haar zoon, ‘dat is wat ik misschien het meest haat aan het hele verhaal. Zelfs de zeer jonge kinderen worden overal bij betrokken, en dan moeten ze zich ook schuldig voelen! Volgens het motto: als je niet wilt dat iemand door jou sterft, moet je voor een lange tijd alle contacten die voor jou belangrijk zijn, afzien. Dat alleen al is ongelooflijk wreed, maar dan zijn er ook de kinderen die misschien niet worden aangesproken, maar die tijdens een lockdown veel vaker dan normaal worden geslagen of zelfs seksueel worden misbruikt. En het voor altijd dragen van een masker laat natuurlijk ook zijn sporen na. Het is gewoon rot! “

De oude vrouw knikt bedroefd. Zelf heeft ze vaak nagedacht over de gevolgen, vooral voor de kinderen, wat haar terugbrengt bij de vraag waarom zoveel mensen dit allemaal gewoon verdragen. “Angst en schaamte”, antwoordt de jonge vrouw prompt, “angst voor haar eigen dood, angst voor straf en schaamte, want langzamerhand dringt het tot mensen door dat de schade uiteindelijk veel groter zal zijn dan het voordeel, en dat is precies waarom ze nu niet in staat om toe te geven alle bevelen zonder kritiek te hebben opgevolgd. Dan zouden ze medeplichtig zijn aan de ellende, en het is voor je eigen gemoedsrust beter vast te houden aan eerdere gehoorzaamheid en gewoon geen twijfel te laten rijzen. ‘

Dat is sterk spul, denkt de oude vrouw, maar er kan nog steeds een kern van waarheid in zitten. In ieder geval herinnert ze zich ineens een artikel dat ze onlangs las en dat ging over de zelfvernietiging van het Parlement. Op dat moment besefte ze voor het eerst dat Duitsland al maanden geregeerd werd door verordeningen die door het parlement waren aangenomen.

Dus zegt ze aarzelend:

‘Ik kan niet beoordelen of wat je zegt waar is. Maar ik heb gemerkt dat er lange tijd geen echte scheiding der machten is geweest, wat op de lange termijn zeker niet goed is voor de democratie. Het gevaar bestaat immers dat de grondrechten lange tijd beknot kunnen worden, en dat is echt een punt waarop de parlementariërs in ieder geval een stem zouden moeten hebben als de bevolking ervan wordt uitgesloten. Hopelijk is het waar dat het parlement straks daadwerkelijk betrokken wordt bij de hervorming van de Infectiebeschermingswet zodat het ministerie van Volksgezondheid eindelijk weer op zijn plaats kan worden gezet. Met andere woorden: nu vertrouw ik tenminste nog

Meteen daarna denkt de oude vrouw aan een ander heel belangrijk punt, zodat ze de sceptische glimlach van de jonge vrouw volledig mist:

“Met alle nare gevolgen van de maatregelen van dien, hebben we het nog niet eens gehad over toenemende armoede overal. Ik denk er niet eens aan hoeveel mensen hun baan of bedrijf definitief zullen verliezen. Onlangs raakte ik in gesprek met een man die er een beetje zenuwachtig uitzag en net de schappen in een supermarkt vulde. Van hem leerde ik dat hij eerder de kost had verdiend als fulltime lid van een theatergezelschap, wat toen al veel geluk had gehad, en dat hij nu slechter dan goed door het leven zou moeten komen. En waarschijnlijk zelfs voor een lange tijd, want er is weinig uitzicht op herplaatsing, zeker op artistiek gebied. “

Alsof de jonge vrouw op dit onderwerp had zitten wachten, herinnert ze zich levendig: „Ja, ja, ja, zo zal het aflopen als de ene stilstand op de andere volgt. Zelf werk ik parttime als secretaresse in een filiaal van een kledingbedrijf, maar we weten al dat we het ondanks wat financiële hulp niet volhouden. Ten slotte is er, naast alle andere problemen, ook de enorme toename van online handelen. En dan wat? Ik ben werkloos en krijg als alleenstaande moeder nauwelijks kansen op de arbeidsmarkt, die uiteindelijk fors is gekrompen. Hopelijk ben ik dan ook niet dakloos! “

Na een korte pauze, waarin de jonge vrouw diep adem haalt, vervolgt ze: “En wat betekent dat voor mijn toekomstige pensioen? Zal ik dan ook in de ouderdomsarmoede glijden en voor een beetje extra inkomen statiegeldflessen moeten inzamelen, terwijl de rijken en rijken tegelijkertijd in luxe kunnen leven? Het is zo overduidelijk oneerlijk! Zoveel problemen zouden in één klap kunnen worden opgelost als de absurd rijken van deze wereld meer verantwoordelijk zouden worden gemaakt. Maar nee! Het woord solidariteit lijkt alleen op anderen van toepassing te zijn! “

Hoewel de oude vrouw deze opvattingen volledig deelt, wil ze er liever niet bij betrokken raken om te voorkomen dat de jonge vrouw nog meer van streek raakt. Bovendien schaamt ze zich er bijna voor dat ze zelf nog een toereikend pensioen heeft, al is dat natuurlijk onzin, aangezien de wetten die al jaren een steeds groter wordende kloof tussen arm en rijk creëren, niet door haar zijn gemaakt. zijn.

Maar de oude vrouw wil niet verder zonder enige connectie en bevestigt daarom dat solidariteit vrij vaak wordt gevraagd door degenen van alle mensen die er het minst afhankelijk van zijn. Maar dan gaat ze verder met de vraag of er in plaats van de huidige maatregelen met al hun gruwelijke gevolgen, betere alternatieven zijn om zowel het huidige virus als de aangekondigde virussen de komende jaren het hoofd te bieden.

“Ja, zelfs velen”, beaamt de jonge vrouw sneller dan verwacht over het nieuwe onderwerp, “maar dit zijn maatregelen waar onze lieve politici niet over willen horen. Het enige wat we hoeven te doen is ons realiseren dat de meeste van de nieuwere virusgerelateerde ziekten zoönosen zijn, d.w.z. infectieziekten die worden overgedragen van dieren op mensen, van dieren met wie we normaal gesproken geen contact zouden hebben als we niet in hun leefgebied waren. zou met de dag meer vernietigen. In plaats van verder opruimen, zouden we op grote schaal herbebossing en renaturatie moeten doen en tegelijkertijd de industriële landbouw met zijn bio-industrie en zijn monoculturen terug in een ander kanaal brengen. Dit alles zou natuurlijk ook van belang zijn voor het voldoen aan de klimaatdoelen, maar waarschijnlijk zal precies het tegenovergestelde van dit alles gebeuren als meer mensen stoppen met werken voor het behoud van onze planeet en een einde maken aan de allesverslindende uitbuitende ideologie van groei. Daarom stel ik me niet eens de toekomst van Tobi voor. “

Met deze woorden kijkt de jonge vrouw onwillekeurig op haar horloge en is geschokt als ze beseft dat ze zo snel mogelijk naar huis moet om deel te nemen aan de videoconferentie die binnenkort van start gaat, die twee keer per week is voor alle medewerkers van haar bedrijf die in het thuiskantoor werken. wordt gehouden. Ze verontschuldigt zich haastig bij de oude vrouw, maar vergeet nog steeds niet te vermelden hoeveel ze van het gesprek genoot en dat ze rond deze tijd bijna elke dag hier zou zijn.

Nadenkend en tegelijkertijd spijtig, zorgt de oude vrouw voor de jonge vrouw die zich haast. Ze voelt zich een beetje getroost door het vooruitzicht dat we binnenkort weer met haar kunnen praten. Er zou zeker geen tekort zijn aan onderwerpen om over te praten. Ze kunnen bijvoorbeeld praten over het heen en weer gaan op scholen of de situatie in ziekenhuizen, waar mensen nu vaak voortijdig overlijden omdat er nog niet genoeg personeel is.

En dat, zo vervolgt de oude vrouw, omdat ze moeizaam opstaat, heeft waarschijnlijk iets te maken met de verdomde privatiseringen, waarbij, zoals ze uit eigen ervaring weet, eerst mensen worden gered ten gunste van hogere winsten. Maar wie kan al deze waanzin stoppen, vraagt ​​ze zich af en haalt berustend haar schouders op. Maar dan komt plotseling het verhaal van de WHO bij haar terug. Dat zou geweldig zijn als de kwestie van de lockdown, die daar anders werd beoordeeld, echt goed zou zijn!

Geïnspireerd door deze gedachte vervolgt de oude vrouw haar weg naar huis. Ze besluit haar neefje zo snel mogelijk te bellen, zodat hij het verhaal voor haar op internet kan checken. En als de bevestiging komt, blijft de oude vrouw oorlogszuchtig denken, ik zal ervoor zorgen dat al mijn buren en kennissen erachter komen.

Lees ook:  Italië: Slechts 12% van de "Covid19-sterfgevallen" lijst Covid19 als oorzaak
Vond je dit stuk leuk? Overweeg om een ​​kleine fooi te geven en deze met je vrienden te delen, zodat ik kan blijven schrijven. Ik zou elke vorm van ondersteuning op prijs stellen.

Het is eindelijk 2021 ...

… En nog nooit is er zo gretig uitgekeken naar een nieuw jaar. De Covid-19-vaccins, het openen van de horeca en uitgaansleven, de aankomende verkiezingen in Nederland, het Joe Biden-voorzitterschap, de last-minute Brexit-deal: hoewel er grote uitdagingen blijven bestaan, is er reden voor hoop. Met een nieuw jaar in het verschiet, doen we er alles aan om indrukwekkende blogs te leveren waarop u altijd kunt vertrouwen.

Wij geloven dat iedereen toegang verdient tot informatie die is gebaseerd op wetenschap en waarheid, en tot analyse die is geworteld in autoriteit en integriteit. Daarom hebben we een andere keuze gemaakt: onze rapportage open houden voor alle lezers, ongeacht waar ze wonen of wat ze kunnen betalen. Dit betekent dat meer mensen beter geïnformeerd, verenigd en geïnspireerd kunnen worden om zinvolle actie te ondernemen.

In deze gevaarlijke tijden is een naar waarheid zoekende wereldwijde alternatieve mede zoals TIndignatie essentieel. We hebben geen aandeelhouders of eigenaar van een miljardair, wat betekent dat onze blogs vrij is van commerciële en politieke invloed - dit maakt ons anders. Wanneer het nog nooit zo belangrijk is geweest, stelt onze onafhankelijkheid ons in staat om de machthebbers onbevreesd te onderzoeken, uit te dagen en bloot te leggen.

Lees ook:  Zowel de Trump als de investeerders wedden alles op een versneld coronavirusvaccin… maar wat als ze per ongeluk een medische tijdbom op Amerika loslaten?
In een jaar van ongekende elkaar kruisende crises in 2020, hebben we precies dat gedaan, met onthullende journalistiek die een reële impact had: de onhandige aanpak van de Covid-19-crisis niet alleen in ons landje Nederland, de Black Lives Matter-protesten en de tumultueuze Amerikaanse verkiezingen.

Als er ooit een tijd was om je bij ons aan te sluiten, dan is het nu. Uw financiering stimuleert onze bloggers, het beschermt onze onafhankelijkheid en zorgt ervoor dat we voor iedereen open kunnen blijven. U kunt ons door deze uitdagende economische tijden heen ondersteunen.

Elke bijdrage, hoe groot of klein ook, maakt echt een verschil voor onze toekomst. Steun  indignatie al vanaf € 1 - het duurt maar een minuut. Dank je.


Comments

comments