Coronavirus Heeft Alles Blootgelegd Wat Er Mis Is Met De EU

Coronavirus Heeft Alles Blootgelegd Wat Er Mis Is Met De EU

3 februari 2021 0 Door Indignatie redactie

De Europese Unie is opgericht, zo beweren haar verdedigers, om vrede in Europa te stichten en zich af te wenden van het geweld en de vernietiging van het verleden. Er kan een sterke stroom van idealisme in die bewering zitten, en een gebrek aan erkenning dat de lauweren van vrede misschien beter gedragen kunnen worden door de NAVO , maar er zijn er maar weinig die echt een hekel hebben aan de bewering zelf. Nationale concurrentie zorgt voor spanning, die intens en destructief kan worden. Het is veel beter om dergelijke concurrentie uit te bannen door instellingen op te richten waar iedereen van profiteert.

Voor de liberale internationalist is de Europese Unie de hoop van alle naties, aangezien zij een vaccin aanbiedt voor de plaag van het nationalisme zelf. Tegen deze achtergrond werd steun voor Brexit op de een of andere manier gezien als beschamend, niet alleen voor Brexiters in het VK , maar ook voor het VK zelf. Velen bekritiseerden de hyperbolische bewering van David Cameron dat stemmen voor Brexit zou kunnen leiden tot een ‘ derde wereldoorlog ‘ die hij voerde toen hij zich realiseerde dat de peiling veel te dichtbij was om te troosten. Voor de meeste mensen was het een verbijsterende en ietwat wanhopige opmerking, maar het is volledig in overeenstemming met de ideologie die de Europese integratie bezielt en heeft een nobele stamboom onder de gelovigen. Dienovereenkomstig betekende het verlaten van de EU een onontkoombare wending naar oorlog.

Als je de krantenkoppen van de Britse en Europese pers leest van de afgelopen week, zou je kunnen denken dat er oorlog is. Enkele weken geleden verklaarde de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, dat de kracht van de Europese samenwerking na de COVID-noodsituatie had laten zien dat het ‘Europa’s moment’ was. Vandaag wordt ze geconfronteerd met woedende oproepen tot ontslag, aangezien Europa merkt dat het geen vaccins heeft en tienduizenden vermijdbare sterfgevallen te wachten staat. De oorzaak? Een Europa van bureaucratische zelfgenoegzaamheid en misvormde prioriteiten, wiens eerste instinct toen het gebrekkig werd bevonden, was om het Britse bedrijf dat sommige van hun vaccins produceerde zonder winstoogmerk de schuld te geven en te eisen dat het VK wordt gestraft voor hun vooruitziende blik. Allemaal omdat ze traag hadden gehandeld, prioriteit hadden gegeven aan collectieve onderhandelingsmacht en onderhandeld hadden over zowel de prijs als de wettelijke verplichtingen, in plaats van risico’s te nemen met betrekking tot snelle vaccinontwikkeling en gestroomlijnde levering zoals de Britten deden. Het moment van Europa is inderdaad aangebroken, en het is niet opbouwend.

Een functie, geen bug.

Neutrofielen zijn eindelijk gedwongen te erkennen dat de EU een reeks slechte oordelen heeft gevormd, maar ze beweren ook dat dit slechts één incident is. Ze voegen er vaak aan toe dat het VK geluk heeft gehad, een verder vreselijke crisis heeft gehad en een onsmakelijk jingoisme heeft getoond over dit, onvermijdelijk vluchtige, succes. Europa zal herstellen, en de structurele voordelen van omvang zullen opnieuw aantonen dat het VK een internationale irrelevantie is, alleen nu zal de EU minder reden hebben om het VK vriendelijk of zelfs eerlijk te behandelen. De EU, zo beweren ze, is een ‘macht maximaliserende actor’ en het VK zal hun lelijke triomfalisme betreuren.

De moeilijkheid bij het handhaven van een dergelijke positie is dat het overduidelijke onzin is. De EU heeft zich precies gedragen zoals ze altijd doet, zoals ze was bedoeld. De noodzaak om altijd samen te werken betekent dat ze traag zijn, terwijl snelheid soms de enige belangrijke kwestie is. De wens om hun beslissingen te nemen van baanbrekende betekenis, omzoomd met noties van solidariteit en deugd, vertraagt ​​hen verder met de zoektocht naar narratieve perfectie boven de pragmatische behoefte om iets gedaan te krijgen. Het zijn de langzame kudde, het konvooi dat ten prooi valt aan de wolvenroedel, moeilijk te bewegen maar soms gemakkelijk een voor een op te rapen. Het VK daarentegen werd geconfronteerd met het probleem in zeer moeilijke omstandigheden en lijkt het te hebben opgelost, met vaccinaties die 1% van de volwassen bevolking per dag benaderen. En verre van triomfalisme, hoewel volkomen gerechtvaardigd, heeft premier Boris Johnson er alleen maar op gewezen dat zonder de vroege inspanningen van het VK de EU verder achterop zou lopen dan zij is, terwijl ze aanbiedt om te helpen wanneer hij kan. Wat een brutaliteit.

In normale omstandigheden is grootte van belang, maar in uitzonderlijke omstandigheden zijn beslissingen belangrijk. Beslissingen en snelheid. De EU kan, ondanks haar omvang, buitengewoon log zijn, en de verantwoordingsmechanismen die binnen haar werkzaam zijn, zijn omslachtig, vaak met opzet. Het betwisten van de belangen van veel verschillende landen is niet eenvoudig en ook niet gemakkelijk ongedaan te maken als er fouten worden gemaakt. Deze traagheid en overleg zijn echter ingebouwd in de instellingen van de EU. Alles verzet zich tegen innovatie en wendbaarheid. Terwijl het VK de gootsteen gooide Bij elke moeilijkheid schuwde de EU plechtig dergelijke vulgaire probleemoplossing, maar kauwde in plaats daarvan op de moeilijkheid van de pracht van Michelinsterren, zonder rekening te houden met ‘les plongeurs’ boven het kanaal. Deze vertraging en bureaucratische traagheid zijn kenmerkend voor het hele project van de Europese Unie, en onthullen dat het ongeschikt is voor snelle aanpassing, platvoetig als het er toe doet, en een dunne huid als het zo in het openbaar wordt getoond.

Schaal versus concurrentie

Lees ook:  Groot-Brittannië onbeheerst door Brexit gevolgen onvoorspelbaar

De geschiedenis weegt zwaarop Europa. Het nationalistische verleden heeft de instellingen geconditioneerd om collectieve oplossingen te zoeken. Eenmaal gecentraliseerde bevoegdheden worden nooit teruggegeven aan het nationale niveau. In het begin van de COVID-crisis hadden Frankrijk, Duitsland, Italië en Nederland een consortium gevormd, en ze liepen niet ver achter op de bliksemsnelheid van de Britten bij het aanbieden van fondsen voor onderzoeks- en productiefaciliteiten voor nog niet bewezen vaccins. Helaas werden hun activiteiten overgenomen door de Europese Commissie, die verklaarde dat de EU samen moet optreden om gevaarlijke en politiek schadelijke concurrentie om schaarse vaccins te voorkomen. Niemand twijfelde destijds aan deze logica, maar het is gebaseerd op een nulsom-aanname over de productiecapaciteit van vaccins die eenvoudigweg geen eerlijke beschrijving van de realiteit is. Productielijnen kunnen vanaf nul worden gemaakt. Anders, minder geoptimaliseerde technologieën kunnen in gebruik worden genomen. Innovatie en aanpassing komen naar voren. Het probleem waarmee we worden geconfronteerd, kan worden getransformeerd door louter vindingrijkheid.

De uitschakeling van concurrentie is echter een kenmerk van EU-regelgeving geworden en is in zekere zin het hele punt van het hele project. De functionalistische logica van het collectiviseren van de reguleringssfeer om aanhoudende druk te genereren voor verdere integratie in de vorm van ‘spillover-effecten’, is vanaf het begin een belangrijk onderdeel van het integratieproces geweest. Maar een dergelijke strategie is, net als bij vaccins, allemaal gebaseerd op een veronderstelde nulsom-stabiliteit in markten en ontwikkelingsstrategieën op de lange termijn. Het kan mettertijd met succes schaalvergroting genereren en de kosten van zakendoen in de hele Unie verlagen, waardoor het concurrentievermogen en de productiviteit toenemen. Regelgevende concurrentie heeft echter ook voordelen en kosten. De voordelen zijn dat innovatie en aanpassing worden gekoesterd, die na verloop van tijd alles transformeren. Inderdaad,

In haar streven om technische functies te centraliseren, heeft de EU ernaar gestreefd collectieve voordelen te genereren door de schaalvoordelen na te streven. Maar met het vertrek van het VK heeft de eerste gelegenheid om die voordelen te testen aangetoond dat ze illusoir zijn. Het VK had altijd een sterke farmaceutische sector en was voorheen gastheer van het Europees Geneesmiddelenbureau, maar het echte voordeel kwam van hun vrijheid om zich aan te passen, waarbij het beste medische advies werd gecombineerd met een flinke dosis geld om een ​​durfkapitaalinvesteerder te steunen om eenvoudig de best mogelijke kandidaten te vinden en een portefeuille van hoop verwerven. Eén persoon, één probleem, één plan en een stopwatch, en allemaal uitgevoerd terwijl de EU nog bezig was met de tweede versie van haar scopingmemorandum, of zoiets.

Nationalisme is een Farmacon

Lees ook:  Is een Amerikaanse president ooit slechter geweest in politiek?

De beroemde Franse poststructuralistische filosoof Jacques Derrida trok ooit een les uit Plato’s gebruik van de term ‘farmacon’, de wortel van onze moderne ‘apotheek’. Hij legde uit dat de term twee betekenissen heeft in zowel ‘genezen’ als ‘gif’ als er te veel wordt toegediend. Hij gebruikte dit woord om iets uit te leggen over zijn filosofie van deconstructie, die eerder berust op de noodzakelijke onbepaaldheid tussen twee betekenissen dan op een reductie tot de ene betekenis boven de andere. De vaccinatieproblematiek veroorzaakt nu al breuken in heel Europa vanwege één simpele verdenking die bijna niemand durft te schetsen; dat het niet alleen een fout aan het licht brengt, maar de centrale breuklijn die het hele project bedreigt. Dit fiasco kan niet aan Von der Leyen, of aan enig individu, worden toegeschreven, het is een fiasco door institutioneel ontwerp en heeft de Europese farmacon blootgelegd.

Hoewel Europa heeft geprobeerd te ontsnappen aan zijn afschuwelijke verleden van nationale rivaliteit die tot oorlog heeft geleid, ging het streven naar meer integratie de afgelopen jaren gepaard met een relatieve achteruitgang op internationaal vlak. Hoe meer de EU lijkt te integreren, hoe langzamer ze groeit. Hoe groter het wordt, hoe disfunctioneer het lijkt. Eurofles dromen van het voltooien van het project en het bereiken van de status van een strategische actor, waarbij waarden worden geprojecteerd waar ze hun aandacht ook vestigen. Maar wanneer was de laatste echt Europese nieuwe technologie? Welk Europees land lijkt nu trouwens meer tevreden dan in de jaren negentig? Waarom is het op een na grootste, en misschien wel meest dynamische en innovatieve lid van de EU, gewoon vertrokken? Nationale rivaliteit is de farmacon; gevaarlijk in overmaat, maar absoluut essentieel voor de gezondheid. Nationalisme is een motivator en eist verantwoording. Het VK had iets te bewijzen, en bewees het. De EU had iets te weerleggen en faalde. Misschien was het hele Europese project fundamenteel verkeerd opgevat? Misschien heeft het, in zijn poging om oorlog te elimineren door kleine rivaliteit en inefficiënte concurrentie te voorkomen, slechts de kloppende hartslag van een heel continent tot bedaren gebracht? De geschiedenis, die gewoonlijk wordt opgeroepen om dergelijke zaken te beoordelen, tikt ongeduldig met haar voet. Hoe kan Europa internationaal concurreren als het weigert concurrentie toe te staan? tikt ongeduldig met zijn voet. Hoe kan Europa internationaal concurreren als het weigert concurrentie toe te staan? tikt ongeduldig met zijn voet. Hoe kan Europa internationaal concurreren als het weigert concurrentie toe te staan?

Hoewel we Europa’s rol als vredesproject prijzen, kunnen we ons soms herinneren dat Kants essay ‘On Perpetual Peace’ een meditatie was over een grap over een kerkhof. En terwijl we zien hoe het VK het Britse volk vóór bijna de hele wereld vaccineert, terwijl Europa in plaats daarvan voor een eindeloze lockdown staat , kunnen we misschien allemaal zien wat velen in het geheim al decennia lang vermoedden. Dat de Europese Unie niet het antwoord is op de problemen van Europa, maar de bron ervan. Het VK daarentegen heeft door vastberadenheid en focus voor de verandering iets goed gedaan en voelt nu opnieuw de opwinding van de nationale trots die zo lang gekleineerd is. En daarvoor moest ik de EU verlaten. Dat zullen ze niet vergeten. Ik vermoed dat ook niet de rest van Europa, hoe graag de Europese Commissie ze ook zou willen.



Lees ook:  Is realisme in het buitenlands beleid van de VS realistisch?

Comments

comments