Het ziektedividend een wereldwijd drama

Het ziektedividend een wereldwijd drama

4 februari 2021 0 Door Indignatie redactie

Gezondheid is het grootste gevaar voor ons economisch systeem, omdat alleen zieke, onwetende en afhankelijke mensen gezonde winsten mogelijk maken. Exclusieve print van “zieke kinderen”.

EU- en mondiale organisaties

Niet alleen op nationaal niveau zijn er een aantal zeer invloedrijke mensen en organisaties die opkomen voor bedrijven, maar niet voor de gezondheid van mensen. Internationaal zijn er andere belangrijke, zo niet belangrijkere spelers in de strijd om mondiale controle over onze voedselvoorziening. Hier zijn een paar voorbeelden.

1. Het International Life Sciences Institute (ILSA)

Het instituut is in 1978 opgericht in Washington DC, VS. De leden van deze organisatie zijn voornamelijk voedings- en drankenbedrijven, industriële landbouw, chemische bedrijven en farmaceutische reuzen.

Dit instituut is georganiseerd in 16 afdelingen, die op hun beurt wereldwijd, regionaal en landspecifiek werken. 51 procent van de Raad van Commissarissen komt uit de private sector en omvat bedrijven als Monsanto, Nestlé en Coca-Cola. Danone, DSM, Unilever, Südzucker, DuPont, BASF, Pfizer en nog veel meer zijn nog steeds lid. Dit zijn praktisch dezelfde groepen die ook nauw samenwerken met onze boerenvereniging en haar voorzitter Joachim Rukwied.

Het officiële doel van de ILSA – volgens haar eigen website – is om de gezondheid en het welzijn van het publiek te verbeteren. Dit gebeurt door wetenschappers, overheden en het bedrijfsleven rond een onafhankelijke tafel samen te brengen. Hoe deze constellatie ooit onafhankelijk zou moeten zijn, is twijfelachtig.

Samen moet het wetenschappelijke inzicht op het gebied van nutriënten, voedselveiligheid, risicobeoordeling en milieu worden verbeterd. De ILSA is nauw betrokken bij de beslissingen over welke voedingsmiddelen in de EU en Duitsland als gezondheidsbevorderend of schadelijk worden verklaard. De organisatie is betrokken bij de beslissingen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en heeft een netwerk met Duitse organisaties zoals het Max Rubner Instituut. Het heeft een ongelooflijke hoeveelheid stroom, wordt bijna uitsluitend gefinancierd door de industrie en is volkomen onbekend bij de Duitse bevolking. Als je het instituut nader bekijkt, wordt het duidelijk: hier handelt u uitsluitend in het belang van de corporaties die dit instituut vertegenwoordigt.

2. Codex Alimentarius (CA)

Het Beierse Staatsinstituut voor Landbouw schrijft over deze organisatie:

“De Codex Alimentarius is een verzameling normen voor voedselveiligheid en productkwaliteit die voor het eerst in 1963 werd gepubliceerd door de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO) en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) van de Verenigde Naties. De Codex coördineert de eerlijke handel in voeding op internationaal niveau en zorgt voor de bescherming van de gezondheid van de consument met behulp van uniforme normen …

Aan het begin van de jaren zestig erkenden de FAO en de WHO de noodzaak om een ​​internationale voedselwet te creëren – vandaar afgeleid van het Latijn: Codex Alimentarius – om de gezondheid van de consument te beschermen met het oog op de wereldwijde toename van de voedselhandel. Sindsdien heeft de Codex Alimentarius een grote impact gehad op de kwaliteit en zekerheid van de wereldwijde voedselvoorziening en heeft hij een belangrijke bijdrage geleverd aan het bevorderen van de voedselhandel. “

Hier wordt dienovereenkomstig besloten welke residuen van bestrijdingsmiddelen zijn toegestaan ​​of welke residuen van diergeneesmiddelen als onschadelijk voor de mens worden beschouwd. Het bepaalt welke dieetvoeding op de markt is toegestaan ​​en hoe de voedseletikettering precies moet plaatsvinden, alles wat met voedselhygiëne te maken heeft en nog veel meer. Er zijn verticale commodity-commissies die individuele producten aannemen, zoals de productie van fruit en groenten, vetten en oliën, cacao- en suikerproducten, zuivelproducten, vlees- en visproducten, granen, genetische manipulatie en nog veel meer.

De Codex Alimentarius bepaalt wat, hoe en wanneer geproduceerd mag worden door de wereldwijde voedingsindustrie en al haar helpers. Deze organisatie is praktisch de machtigste voedselautoriteit ter wereld. 168 staten maken momenteel deel uit van deze Codex. En zelfs als de CA niet wettelijk bindend is, doet hij aanbevelingen die door de meeste landen worden aanvaard. De gestelde normen worden ook door de Wereldhandelsorganisatie (WTO) gebruikt als hulpmiddel bij de besluitvorming bij handelsgeschillen en geven daarmee een bijzonder gewicht. Op de website van het federale ministerie van Landbouw staat ook:

“Het is de taak van de Codex Alimentarius-commissie om de gezondheid van consumenten wereldwijd te beschermen, eerlijke handelspraktijken in de internationale voedselhandel te waarborgen en het normalisatiewerk in de voedingssector op internationaal niveau te coördineren. Codex-normen vormen de basis waarop de lidstaten van de Codex Alimentarius-commissie hun levensmiddelenwetgeving moeten harmoniseren. “

Dat de Codex Alementarius niet voldoet aan de taak om de gezondheid van consumenten wereldwijd te beschermen, blijkt uit het feit dat we wereldwijd groter en zieker worden. En het is in een razend tempo sinds de oprichting van deze organisatie in de jaren zestig.

Geïnteresseerde partijen kunnen zich een weg banen door een aantal rapporten over corruptie en verstrengeling van CA-functionarissen , de adviserende wetenschappers, de agrochemische en farmaceutische industrie, evenals voedingsbedrijven en mondiale overheden die ook onder de invloed staan ​​van juist deze bedrijven. Dat is ook spannend, maar het bewijst alleen wat we al weten: als er zoveel geld op het spel staat, wordt het bedrijfsleven altijd betrokken bij haar belangen.

3. Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EBL / EFSA)

De  European Food Safety Authority (EBL of Engels: European Food Safety Authority, EFSA) is een agentschap van de Europese Unie. Hun taak is om voorlichting te geven over bestaande en opkomende risico’s in verband met de voedselketen en hierover wetenschappelijk advies te geven. Het werk van het bureau omvat alle kwesties die een directe of indirecte impact hebben op de voedsel- en voederveiligheid, waaronder diergezondheid en dierenwelzijn, gewasbescherming en plantgezondheid. EFSA is opgericht in 2002 en is gevestigd in Parma, Italië.

De EFSA onderhoudt nauwe contacten met de voedingsmiddelenindustrie. De Süddeutsche Zeitung schreef in een artikel op 27 oktober 2011:

“EFSA’s ‘onafhankelijke’ experts en hun banden met de industrie: senior medewerkers van de Europese voedselinspectie EFSA werken nauw samen met de industrie. Naast hun toezichthoudende rol werken ze ook voor grote voedingsbedrijven zoals Nestlé, Kraft Foods, Unilever en anderen. Je zou ze eigenlijk moeten beheersen. Anti-lobbyorganisaties hebben hier scherpe kritiek op, omdat ze de onafhankelijkheid van het bureau in gevaar zien. De consumenten blijven achter. “

In 2013 las een artikel op Spiegel online :

“De voedselautoriteit van de EU kan lobbyisten niet uit de weg ruimen. EFSA zorgt voor de veiligheid van voedsel: het controleert additieven, genetisch gemodificeerde planten en verpakkingen. De meerderheid van de wetenschappers in het EU-agentschap hebben echter nauwe banden met de industrie die ze feitelijk volgen – hoewel dat zou moeten veranderen.

Volgens een nieuwe studie heeft 59 procent van de experts in de wetenschappelijke comités directe of indirecte banden in precies die bedrijfstakken die door de overheid moeten worden gereguleerd. En dit zijn vele krachtige en goed uitgeruste industrieën: de commissies beoordelen bijvoorbeeld de risico’s van additieven in voedsel, van gifstoffen in de voedselketen, verpakkingen, genetisch gemodificeerde organismen of pesticiden en hun residuen. “

Deutschlandfunk schreef in een artikel op 13 juli 2017 over de uitspraken van EFSA en glyfosaat:

“Glyfosaat-tegenstanders bekritiseren datamanipulatie. Wetenschappers maken ernstige aantijgingen: de classificatie van glyfosaat door de EU-instellingen als ‘niet-kankerverwekkend’ is ‘ernstig verkeerd’. In studies is de datasituatie ‘ten gunste’ van de onkruidverdelger veranderd. Er is ook een vermoeden van partijdige invloed.

‘Ons doel is om de Commissie daadwerkelijk nog eens naar de gegevens te laten kijken, en dan moeten ze eigenlijk tot de conclusie komen dat er iets mis is met de voorstellen van ECHA en EFSA.’

De toxicoloog Peter Clausing. Samen met statistiekdeskundige Christopher Portier van het Pesticide Action Network (PAN) onderzocht hij zorgvuldig de wetenschappelijke beoordeling van glyfosaat door de EU-instellingen ECHA en EFSA en kwam tot de conclusie dat hun classificatie van het actieve ingrediënt als ‘niet-kankerverwekkend’ is. verkeerd zou moeten zijn.

‘Ze hebben ongelijk omdat ze hun eigen regels negeerden, omdat ze de bestaande dosisafhankelijkheid in de onderzoeken tenietdoen, omdat ze de herhaalbaarheid van de bevindingen van hetzelfde type in verschillende onderzoeken ontkennen, hoewel ze verifieerbaar zijn en omdat ze zogenaamde’ historische controles ‘dat ze het op een ernstig verkeerde manier toepassen, het in het veld brengen om de bestaande bevindingen te verzwakken en teniet te doen.’ ”.

Dat deze autoriteit al lang niet meer een instelling is, of misschien nooit is geweest, die de veiligheid van de Europese bevolking beschermt, blijkt ook uit de instructies op de voedseletikettering.

De details van onze voedseletikettering

De EFSA is de autoriteit die de Europese Commissie heeft geadviseerd om allergenen en andere additieven die nu verplicht zijn op al het voedsel – verpakt en onverpakt – in heel Europa te specificeren. Als je deze details goed bekijkt, zul je zien dat de nieuwe verplichte voedseletikettering de algemene gezondheid van mensen niet beschermt, maar totaal andere dingen veroorzaakt.

Vermeend gevaarlijke stoffen

Sinds december 2014 moeten de volgende 14 allergenen worden gespecificeerd voor alle voedingsmiddelen in kinderdagverblijven, scholen, kantines, restaurants en supermarkten.

  1. Glutenbevattende granen, namelijk tarwe (zoals spelt- en khorasantarwe), rogge, gerst, haver of hun hybride soorten 2. Schaaldieren zoals krabben, garnalen, krabben, kreeften, enz.
  2. Eieren
  3. vis
  4. pinda’s
  5. soja
  6. Melk (inclusief lactose)
  7. Noten, namelijk amandelen, hazelnoten, walnoten, cachunoten, pecannoten, paranoten, pistachenoten, macadamianoten, Queensland-noten
  8. selderij
  9. mosterd-
  10. Sesam zaden
  11. Zwaveldioxide en sulfieten (vanaf 10 milligram per kilogram of liter)
  12. Zoete lupinen
  13. Weekdieren (bijv. Slakken, mosselen, inktvis enz.)

Als je deze lijst goed bekijkt in verband met essentiële voedingsstoffen, productieprocessen en gezondheid, dan valt het volgende op:

  • Met uitzondering van zwaveldioxide en sulfieten, een additief dat wordt gebruikt om wijn en gedroogd fruit te bewaren, zijn alle naar verluidt potentieel gevaarlijke voedingsmiddelen die hier worden vermeld van originele en wijdverbreide oorsprong. In onbewerkte of ambachtelijke vorm consumeren mensen deze producten al duizenden jaren. Alle hier genoemde voedingsmiddelen zijn ook bijzonder goede leveranciers van de essentiële voedingsstoffen die zo belangrijk voor ons zijn.
  • Slechts ongeveer 1 tot 4 procent van de bevolking reageert allergisch op deze voedingsmiddelen, met symptomen in zeer verschillende mate. Dit zijn mensen die hun eigen immuunsysteem in de war hebben gehad en nu vechten tegen stoffen die eigenlijk bijzonder belangrijk zijn voor ons mensen. Een kritische blik op de nutriëntenvoorziening van deze mensen zou met grote waarschijnlijkheid aantonen dat ze überhaupt allergieën ontwikkelden, voornamelijk door ondervoeding en ondervoeding.
  • Deze lijst beschermt dus niet de brede massa van de bevolking, maar veroorzaakt een totaal andere dynamiek. Al deze voedingsmiddelen worden nu permanent door het publiek als “potentieel gevaarlijk” beschouwd. Dit veroorzaakt algemene onzekerheid. Het resultaat is zeer waarschijnlijk dat mensen veel van deze producten minder zullen consumeren en zo hun gezondheid verzwakken. Voor kleine bedrijven, kantines en ouders is er naast de toch al grote verwarring op het gebied van voeding nu ook een hoge administratieve last. Voor de corporaties betekent deze ontwikkeling het volgende:
  1. De agro-voedingsindustrie verhoogt de verkoop van haar producten en kan de vaak dure en complexe grondstoffen zoals mosterd, noten, zaden, schaaldieren en weekdieren eenvoudigweg besparen en vervangen door glutenvrije tarwe of lactosevrij magere melkpoeder.
  2. Het is zeer waarschijnlijk dat deze verandering zal leiden tot hogere ziektecijfers, waardoor de verkoop van farmaceutische producten zal toenemen.
  3. Beide ontwikkelingen betekenen enorme winsten voor de respectieve bedrijven en hun investeerders, d.w.z. de financiële sector en grote investeerders.

Zoete lupinen – een speciaal geval

Vooral de zoete lupine is interessant op deze lijst. Deze opnieuw opkomende peulvrucht is gevaarlijk voor verschillende bedrijfstakken. De feiten:

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief INDIGNATIE-nieuws klik hier om te registreren



Lees ook:  Welke prijs heeft de nieuwe democratie? Goldman Sachs komt Europa slopen
  1. Lupinen worden van oudsher in heel Europa gekweekt en winnen nu steeds meer aan belang onder voedingsbewuste mensen.
  2. Lupinen bevatten een hoog eiwitgehalte en bevatten alle aminozuren die essentieel zijn voor het menselijk organisme. Deze peulvrucht is daarom ideaal als vleesvervanger en regionaal diervoeder. De zaden van lupinen leveren ook vitamine E en belangrijke sporenelementen zoals kalium, calcium, magnesium en ijzer.
  3. De plant is extreem zuinig, kan zowel hitte als kou verdragen, heeft praktisch geen kunstmest en pesticiden nodig en kan overal in Europa worden geteeld. Daarnaast verrijkt het de bodem met stikstof en verbetert zo de bodemkwaliteit voor toekomstige zaden. Lupinen hebben zelf weinig of geen bemesting nodig. Dit geldt ook voor hun volgende teelt.
  4. Als Europese boeren weer regionaal lupines telen en de bevolking ze opeet, brengt dit de verkoop, omzet en winstgevendheid van de volgende bedrijfstakken in gevaar: de intensieve landbouw, de productie en verkoop van pesticiden en meststoffen, de productie van diervoeder en de distributie van genetisch gemodificeerde soja en maïs, maar ook tarwe, de wereldwijde logistieke industrie en alle andere takken van de economie die afhankelijk zijn van deze industrieën.

Lupines zijn dus echt gevaarlijk, maar niet voor de menselijke gezondheid. Dit is de verklaring waarom een ​​product dat de meeste burgers tot een paar jaar geleden helemaal niet kenden, sinds 2014 wordt genoemd als een van de grootste voedselgevaren in Europa.

Naar verluidt onschadelijke stoffen – additieven en meer

Men zou kunnen stellen dat 1 tot 4 procent van de mensen in Europa ook recht heeft op bescherming en dat potentieel gevaarlijke stoffen daarom geëtiketteerd moeten worden. Ik ben het er eigenlijk mee eens. Maar als het echt om de bescherming van mensen zou gaan en niet om economische belangen, dan zouden we totaal verschillende en inderdaad verplichte labels zien, zowel wat betreft de aanwezigheid als de exacte hoeveelheid stoffen die schadelijk zijn voor de gezondheid. Dat is niet het geval.

Voor alle bereide maaltijden in kinderdagverblijven en schoolkantines, restaurants, bedrijfskantines, ziekenhuizen en verpleeghuizen geldt:

U hoeft niet eens te tonen:

  • Residuen van bestrijdingsmiddelen
  • Residuen van farmaceutische producten en hormonen uit de bio-industrie
  • Genetisch gemodificeerde organismen binnen de toegestane hoeveelheden
  • Resten van plastic, smeeroliën, zware en lichte metalen etc. uit productieprocessen en verpakkingen
  • Alcoholgehalte

Weergegeven, maar alleen als een algemene term, zonder onderscheid te maken tussen de werkelijk gebruikte stoffen en zonder kwantitatieve informatie:

  • “Zoetstoffen” : natuurlijke en geraffineerde suikers worden hier samengevat, evenals een aantal onschadelijke en twijfelachtige suikervervangers.
  • “Met conserveermiddel” of “geconserveerd” : dit omvat stoffen die onschadelijk zijn voor de gezondheid of gunstig zijn voor de gezondheid, zoals vitamine C, vitamine E of bètacaroteen, evenals twijfelachtige stoffen met bijbehorende waarschuwingen. De tweede groep omvat additieven met de woorddelen benzeot, sorbaat, sorbine, sulfiet, – butylhydro-.
  • “Smaakversterker” : hier worden synthetische glutamaat, chlorideverbindingen of andere chemische stoffen, evenals natuurlijke en onschadelijke stoffen zoals het aminozuur L-cysteïne samengevat.
  • “Met kleur” : dit omvat natuurlijke kleurstoffen – waaronder biochar, paprika-extract, lycopeen, luteïne, rode biet en nog veel meer – evenals chemische en gezondheidsbedreigende stoffen. Dit zijn namelijk aluminium of E102, E119, E120, E122, E123, E124, E127, E129, E131, E132 en nog een paar; deze hoeven niet te worden weergegeven.
  • “Met antioxidanten” : dit zijn stoffen die zowel onschadelijk voor de gezondheid als heilzaam zijn – vitamine C, vitamine E, bètacaroteen of lecithine – maar ook stoffen met ernstige bijwerkingen. Deze omvatten gebutyleerd hydroxytolueen (E321) alle gallaten en sulfieten. Al deze stoffen kunnen allergische reacties veroorzaken en kleine kinderen worden gewaarschuwd voor overmatig gebruik.
  • De toevoegingen nitraat, nitriet, fosfaat en zwavel moeten in het algemeen echter zonder specifieke hoeveelheden worden aangegeven. Hoe absurd dit informatiebeleid van de kant van de EU is, wordt duidelijk als we kijken naar de volgende cijfers – het jaarlijkse dodental in Groot-Brittannië, een land met 66 miljoen inwoners:
  • Hart- en vaatziekten: 160.000 (grootste risico van voeding: hoge zoutconsumptie en fosfaatadditieven)
  • Alcoholsterfte: 7.700
  • Sterfgevallen door voedselallergieën: 10

Conclusie: groot voordeel voor bedrijven, weinig gezondheidsbescherming voor burgers! Met betrekking tot de EU-brede etiketteringsplicht voor voedsel, verklaar ik:

  1. Het voordeel voor de algemene bevolking van verplichte allergeeninformatie is twijfelachtig.
  2. Stoffen die gevaarlijk zijn voor de gezondheid maar geen officiële toevoegingen zijn, hoeven niet te worden aangegeven.
  3. Verplichte informatie over additieven, waarvan sommige erg gevaarlijk zijn, is op veel plaatsen niet specifiek en kan niet worden begrepen door leken. Stoffen die gevaarlijk zijn voor de gezondheid en niet-gevaarlijk, worden op één hoop gegooid en het is voor de consument onmogelijk om een ​​persoonlijk risico te bepalen.

Deze bijzondere mengelmoes van verplichte labels betekent een enorm voordeel voor een aantal branches. Het stelt ons in staat om goedkope en laagwaardige stoffen voor de productie van ons voedsel te produceren en te verwerken zonder mogelijke gevaren te onthullen.

Deze etiketteringsplicht creëert geen prikkels om gezondheidsbevorderende productieprocessen of natuurlijke en onschadelijke additieven te gebruiken. Kleine bedrijven die biologisch en artisanaal hoogwaardig, maar duurder voedsel produceren, blijven achter.

De EFSA is erin geslaagd het Europees Parlement te misbruiken om een ​​totaal misleidend en schadelijk informatiebeleid af te dwingen voor meer dan 500 miljoen mensen. Dit is een garantie voor groei en hogere inkomsten voor de bedrijven ten koste van de gezondheid van de bevolking.

Het is opmerkelijk dat de afzonderlijke naties van de EU niet hardop schreeuwen en zich verdedigen tegen dergelijk absurd paternalisme. Dit is waarschijnlijk een teken dat maar heel weinig mensen tegenwoordig de verbanden begrijpen tussen de aanbevelingen van de toezichthoudende autoriteiten, de algemene slechte gezondheid van de bevolking en de economische belangen van enkelen.

4. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO)

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) is op haar beurt de coördinerende autoriteit van de Verenigde Naties en verantwoordelijk voor de internationale volksgezondheid. De WHO is opgericht op 7 april 1948 en het hoofdkantoor is gevestigd in Genève. Dit is niet ver van het hoofdkantoor van de Zwitserse bedrijven Nestlé , Roche en Novartis . De lidstaten omvatten 194 landen wereldwijd. Dus praktisch alle landen ter wereld.

De WHO heeft bijzondere nadruk gelegd op infectieziekten en op het bevorderen van de algemene gezondheid van de wereldbevolking. Het is duidelijk dat dit doel, zeker in de afgelopen 40 jaar, niet is bereikt en steeds minder wordt bereikt. Het enige dat u hoeft te doen, is opnieuw naar de wereldwijde ziektestatistieken te kijken.

Ook hier zou je kunnen vragen: waarom is dat zo? Het antwoord is opnieuw heel eenvoudig en houdt verband met de vraag wie financiert de WIE ?

Oorspronkelijk werd de WHO ooit uitsluitend gefinancierd door de lidstaten. Maar dat is sinds de jaren 90 niet meer het geval. Ondertussen wordt slechts 24 procent van de kosten van de WHO gedekt door de lidstaten. De rest, 76 procent, is afkomstig van vrijwillige bijdragen, stichtingen, internationale organisaties, ngo’s en de particuliere sector. De WHO- projecten zijn deels georganiseerd als “publiek-private partnerschappen” en dus grotendeels gefinancierd vanuit de economie.

De op een na grootste donor, na de VS, is nu Bill Gates, voormalig CEO en oprichter van Microsoft. Gates financiert de WHO grotendeels via haar Bill and Melinda Gates Foundation . De twee belangrijkste WHO- projecten zijn:

  • De Global Alliance for Vaccination and Immunization Gavi, 75 procent ($ 750 miljoen) gefinancierd door de Bill and Melinda Gates Foundation . Met andere woorden, tot voor kort de rijkste man ter wereld, die nu veel geld verdient met aandelenwinsten uit farmaceutische producten en Coca-Cola . Hier is het antwoord waarom we moeten vaccineren tegen steeds meer ziekten, maar niet het immuunsysteem van mensen met een gezond dieet moeten versterken.
  • De wereldwijde alliantie voor verbeterde voeding (GAIN). Dit initiatief is in 2003 opgericht met het vermeende doel om ondervoeding te voorkomen, vooral in ontwikkelingslanden. Dit doel moet worden bereikt door kunstmatige vitamines en mineralen in basisvoedsel te mengen en meer “geoptimaliseerde” en genetisch gemodificeerde zaden te kweken. De sponsors zijn wederom de Bill and Melinda Gates Foundation en een aantal regeringen en ngo’s, die op hun beurt worden gefinancierd door de agrochemische, voedings- en farmaceutische industrie. Verborgen in deze financieringsstructuur is het antwoord op de vraag waarom Nestlé verrijkte Maggi-blokjes en suikerproducten mag verkopen als gezond voedsel in Afrika en Azië in plaats van de WHO instrueert de lokale bevolking om uit te leggen hoe je biologische landbouw beoefent, hoe je alle essentiële voedingsstoffen uit wilde kruiden uit de regio haalt en hoe je je eigen darmflora versterkt.

Een ander voorbeeld: studie van Europese kinderen

Een ander en opnieuw twijfelachtig initiatief van de WHO is bijvoorbeeld de European Childhood Survellance Innitative (COSI) . Sinds 2007/2008 zijn in 36 landen in Europa regelmatig gegevens verzameld over de fysieke conditie en ontwikkeling van basisschoolkinderen. Er zijn al 250.000 kinderen onderzocht.

Voor dit onderzoek hebben we in oktober 2018 ook een vragenlijst voor onze zoon ontvangen. En net als bij de reeds genoemde grootschalige onderzoeken – GRETA, DINO, KIGS WELLE 2 – krijg je veel vragen. Er wordt informatie verkregen over het geboortegewicht en de lengte van het kind, het borstvoedingsgedrag van de moeder, de weg naar school, sportbeoefening en enkele oppervlakkige informatie over eetgedrag: wordt het geconsumeerd en werkt het met groente en fruit, vis, vlees en zuivelproducten , eiergerechten, hartige snacks en suikerhoudende frisdranken Eet kinderen regelmatig in fastfoodrestaurants? Hoe is de algemene toestand van het kind? Als ze vrienden hebben en ze te licht of te zwaar zijn, wordt er ook naar gevraagd. Daarnaast zijn er enkele vragen over het opleidingsniveau van de ouders en chronische ziekten in het gezin.

  • Hoe is de specifieke voorziening van alle essentiële voedingsstoffen?
  • Hoeveel en onder welke omstandigheden kan een kind in de middagzon spelen? Wat is de vitamine D-waarde van het kind?
  • Wat is de kwaliteit van het voedsel dat u eet? Zijn ze biologisch geproduceerd of niet?
  • Is er een mogelijke belasting van de stofwisseling door medicatie of andere verontreinigende stoffen?

Het volgende wordt duidelijk: zelfs met deze studie en dergelijke oppervlakkige gegevensverzameling, zal het onmogelijk zijn om duidelijke opties voor actie te definiëren waarmee we de gezondheid van onze kinderen kunnen verbeteren. Je zou je kunnen afvragen: is dat precies het doel?

Men denkt: zelfs over de WHO zijn er altijd krantenkoppen met aantijgingen van corruptie. Duidelijke belangenconflicten en banden tussen senior executives en tal van farmaceutische en voedingsbedrijven worden regelmatig bekritiseerd in de pers. Ook verdacht is het feit dat hoe meer de WHO zich heeft bemoeid met de mondiale zorgen van haar lidstaten, de wereldbevolking zieker en niet gezonder is geworden. In dezelfde periode stegen de winsten van de bedrijven, wiens producten de WHO nu promoot, aanzienlijk.

Bovendien kan het volgende worden afgeleid: het is zeker geen toeval dat de meeste van ‘s werelds machtigste bedrijven in de voedings- en farmaceutische industrie ofwel uit de VS komen, en dus tot de grootste donor van de WHO behoren , ofwel hun hoofdkantoor hebben in een van de kleinste landen ter wereld, Zwitserland, en beheer uw wereldwijde zaken vanuit de directe omgeving van deze wereldorganisatie.

Ter verdediging van de WHO moet echter worden gezegd dat er zeker veel mensen in deze organisatie zijn die echt geven om het welzijn van de mensheid. Maar zelfs al deze mensen mogen geen echt duidelijke aankondigingen en aanbevelingen doen. De aanbevelingen zouden eenvoudig en effectief zijn: eet alleen natuurlijk en biologisch geproduceerd voedsel, zorg ervoor dat deze voedingsmiddelen het volledige spectrum van noodzakelijke voedingsstoffen omvatten, pas op voor gifstoffen, oefen matig, ga in de zon en vermijd te veel stress. Het geheel kon worden ondersteund met een paar duidelijke maaltijdplannen, die probleemloos op vijf A4-pagina’s zouden passen. De basisregels die ik in het vorige hoofdstuk voor onszelf heb opgesteld, hebben evenveel ruimte nodig.

Maar als de WHO deze instructies duidelijk en duidelijk zou verspreiden, zou dat een financiële ramp zijn voor de industrieën die de WHO nu grotendeels direct of indirect financiert. Het zou ook duidelijk zijn dat voor deze relatief eenvoudige regels voor een gezonde levensstijl zeker niet zoveel autoriteiten, instituten en stichtingen nodig zijn. De WHO , evenals verschillende andere voedsel- en gezondheidsautoriteiten, zouden dan moeten uitleggen waarom we deze instellingen financieren met het geld van onze belastingbetalers.

Conclusie: een wereldwijd drama

De bevolking moet ervan uitgaan dat, vooral in de westerse wereld, is er geen enkele overheid of instelling, geen ministerie en geen associatie van staten, geen wereldwijde verenigingen, geen grote onderzoeksinstellingen of grote niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) die niet ontvangen betalingen van de economie zijn tegenwoordig afhankelijk.

Ook geldt: De topbeslissers in al deze sociale stuurorganen zijn precies die mensen die überhaupt de afhankelijkheid van de economie hebben vastgesteld. Deze onderlinge afhankelijkheid en onderlinge afhankelijkheid betekent dat er steeds meer randvoorwaarden moeten worden gecreëerd en verder ontwikkeld die de groei van het bedrijfsleven ondersteunen. Deze drang naar groei is echter in tegenspraak met gezonde voeding en een intacte ecologie en dus ook met de gezondheid van mensen.

En vanwege deze onderlinge afhankelijkheid en afhankelijkheid krijgen we niet de echt relevante informatie van een van deze staten of organisaties die we nodig hebben om onze gezondheid te behouden. En om dezelfde reden gaat de toename van levensstijlziekten in bijna elk land ter wereld in een stroomversnelling.

Lees ook:  Worden we nou belazerd, of belazeren we onszelf?


Comments

comments