Overheid door chantage: Jeffrey Epstein, Trump’s mentor en de duistere geheimen van het Reagan-tijdperk

Overheid door chantage: Jeffrey Epstein, Trump’s mentor en de duistere geheimen van het Reagan-tijdperk

17 februari 2021 0 Door Indignatie redactie

Afschuwelijk voor zowel het gemene misbruik van kinderen zelf als de huiveringwekkende implicaties van de overheid door chantage, werpt dit verwarde web van onsmakelijke allianties een luguber licht op de politieke geschiedenis van de VS vanaf de drooglegging tot en met het tijdperk van Trump.

Jeffrey Epstein, de miljardair die nu in de gevangenis zit op grond van federale aanklachten voor de sekshandel van minderjarigen, is in de weken na zijn arrestatie op 6 juli media-aandacht blijven trekken. Een deel van de reden voor deze aanhoudende media-interesse houdt verband met Epstein’s vermeende relatie met de inlichtingendiensten en nieuwe informatie over de ware omvang van de seksuele chantageoperatie die Epstein al decennia heeft geduurd.

Zoals  MintPress  vorige week  meldde , was Epstein in staat om deze smerige operatie zo lang uit te voeren, juist omdat hij slechts de laatste incarnatie was van een veel oudere, uitgebreidere operatie die begon in de jaren vijftig en misschien zelfs eerder. 

Beginnend met eerst met maffia-gekoppelde drankbaron Lewis Rosenstiel en later met Roy Cohn, Rosenstiel’s beschermeling en toekomstige mentor van Donald Trump, is Epstein’s slechts een van de vele seksuele chantage-operaties waarbij kinderen betrokken zijn die allemaal verbonden zijn met hetzelfde netwerk, dat elementen bevat van georganiseerde misdaad, machtige politici in Washington, lobbyisten en “fixers”, en duidelijke links naar inlichtingendiensten en de FBI. 

Dit rapport, deel II van deze serie getiteld ‘The Jeffrey Epstein Scandal: Too Big To Fail’, zal ingaan op de nauwe banden van Cohn met de regering-Reagan, die ook nauw verbonden was met hetzelfde georganiseerde misdaadnetwerk onder leiding van de beruchte maffia-figuur Meyer. Lansky, die werd besproken  deel I . Van bijzonder belang is het “Iran Contra” -netwerk, een groep van Reagan-functionarissen en medewerkers die een sleutelrol speelden in het Iran Contra-schandaal. Hoewel het jarenlang relatief onbekend is gebleven, waren veel sleutelfiguren in datzelfde netwerk en verschillende fronten voor de CIA die betrokken waren bij het doorsluizen van geld naar de Midden-Amerikaanse Contra-paramilitairen, ook bezig met het verhandelen van minderjarigen voor hun seksuele uitbuiting en gebruik in seksuele chantage-kringen. .

Verschillende van deze ringen hebben in de loop der jaren op een bepaald moment de krantenkoppen gehaald – van de ‘call boy-ring’ van Washington-lobbyist Craig Spence tot de Franklin-ring voor kinderseks en -moord van de Republikeinse agent Larry King, tot het schandaal dat zich omhulde de katholieke liefdadigheidsinstelling Covenant House in de late jaren tachtig. 

Maar zoals dit rapport zal aantonen, waren al deze ringen – en meer – verbonden met hetzelfde netwerk waarbij sleutelfiguren betrokken waren die gelinkt waren aan het Reagan Witte Huis en gelinkt waren aan Roy Cohn – wat de ware omvang van de smerige seksuele chantage-operaties en seks onthulde. ringen die betrokken waren bij de handel in kinderen binnen de VS en zelfs in Midden-Amerika voor hun uitbuiting door gevaarlijke en machtige pedofielen in de Verenigde Staten. 

Dit wirwar van onfrisse allianties is afschuwelijk voor zowel het gemene misbruik van kinderen zelf als de huiveringwekkende gevolgen van de overheid door chantage en werpt een luguber licht op de politieke geschiedenis van de Verenigde Staten vanaf de drooglegging tot aan de huidige tijd en Trump, een feit dat steeds duidelijker wordt naarmate er steeds meer informatie aan het licht komt met betrekking tot de Jeffrey Epstein-zaak.

“Roy kan iedereen in de stad repareren”

Sinds Donald Trump in 2015 op het politieke toneel is verschenen, begint de erfenis van zijn mentor, Roy Cohn, en de invloed van Cohn op zijn beroemdste beschermeling, hernieuwde media-aandacht te krijgen. Veel van de profielen over Cohn na de opkomst van Trump hebben zich uitsluitend gericht op bepaalde schimmige aspecten van Cohn’s geschiedenis, met  name zijn omgang  met  belangrijke figuren in de georganiseerde misdaad in New York , zijn corrupte transacties en zijn uiteindelijke schorsing. Sommige van deze afbeeldingen gingen zelfs zo ver dat  ze een label kregen Cohn als politiek machteloos. Hoewel bekend was dat Cohn in zijn carrière met een aanzienlijke hoeveelheid sleaze te maken had, merken dergelijke afbeeldingen van de man niet op dat hij een invloedsmachine van ongeëvenaarde macht had gecreëerd die enkele van de meest prominente mensen in de media en de politiek omvatte, evenals een kader van beroemdheden.

Cohn was nauw verbonden met tal van beroemdheden, beroemde politici en politieke agenten. Veel van zijn verjaardagsfeestjes trokken door de jaren heen   beroemde figuren zoals kunstenaar Andy Warhol, modeontwerper Calvin Klein en komiek Joey Adams, evenals  opmerkelijke politieke figuren,  waaronder voormalig burgemeester van New York Abraham Beame en toenmalig Assemblyman uit Brooklyn en toekomst. Senator Chuck Schumer, onder anderen. In 1979 woonde Margaret Trudeau, moeder van de huidige premier van Canada Justin Trudeau, het verjaardagsfeestje van Cohn bij, waar ze  beroemd  zijn zelfgemaakte verjaardagstaart omver wierp ; en natuurlijk was Donald Trump, die halverwege de jaren zeventig Cohn’s beschermeling werd, een regelmatig terugkerend evenement op sociale evenementen die ter ere van Cohn werden gehouden.

De politici, journalisten en beroemdheden die op Cohn’s exclusieve feesten waren uitgenodigd, zouden degenen zijn die ‘ openstaande rekeningen hadden bij Cohn’s’ favor bank ‘, zijn bijnaam voor zijn onofficiële balans van politieke gunsten en schulden die zeker werd geïnformeerd en beïnvloed door zijn uitgebreide betrokkenheid bij seksuele chantageoperaties vanaf de jaren vijftig tot ver in de jaren tachtig.

Veel van Cohn’s vriendschappen met beroemdheden werden gekweekt door zijn relatie met en frequente optredens in de beroemde en beroemde losbandige nachtclub Studio 54 in New York, die door Vanity Fair werd beschreven  als ‘het duizelingwekkende epicentrum van het hedonisme uit de jaren 70, een discokas van mooie mensen, eindeloze cocaïne en alle soorten seks. ” Cohn was lange tijd advocaat van de eigenaren van de club, Steve Rubell en Ian Schrager. 

Onder Cohn’s beste vrienden bevonden zich Barbara Walters, naar wie Cohn  in het openbaar  vaak zijn ‘verloofde’ noemde , en die hij later voorstelde aan het hoofd van het Amerikaanse Informatiebureau, Chad Wick, en andere high rollers in het Reagan Witte Huis. Toch was Walters slechts een van Cohn’s machtige vrienden in de media, een groep waartoe  ook  Abe Rosenthal, hoofdredacteur van de  New York Times , behoorde ; William Safire, oud-   columnist van de New York Times en   medewerker van New York Magazine ; en George Sokolsky van  The New York Herald Tribune ,  NBC  en  ABC​ Sokolsky was een bijzonder goede vriend van zowel Cohn als voormalig FBI-directeur J. Edgar Hoover, wiens betrokkenheid bij Cohn’s seksuele chantage-operatie wordt beschreven in deel I van deze onderzoeksserie. Sokolsky leidde jarenlang samen met Cohn de American Jewish League Against Communism en de organisatie noemde later de Medal of Honor naar Sokolsky.

Cohn was ook de advocaat en vriend van mediamagnaat Rupert Murdoch en, volgens  New York Magazine : “Wanneer Roy wilde dat een verhaal werd gestopt, een item werd ingebracht of een verhaal werd uitgebuit, belde Roy Murdoch;” en nadat Murdoch de New York Post had gekocht , ‘hanteerde Cohn de krant als zijn persoonlijke shiv’. Volgens  wijlen journalist Robert Parry begon de vriendschap tussen Murdoch en Cohn voor het eerst dankzij hun wederzijdse steun voor Israël. 

Cohn leunde ook op zijn  levenslange vriend  sinds de middelbare school, Si Newhouse Jr., om media-invloed uit te oefenen. Newhouse hield toezicht op het media-imperium dat nu  Vanity Fair, Vogue, GQ, The New Yorker  en tal van lokale kranten in de Verenigde Staten omvat, evenals grote belangen in kabeltelevisie. New York Magazine  merkte ook op  dat “Cohn zijn invloed in de vroege jaren ’80 gebruikte om gunsten voor zichzelf en zijn Mob-klanten te verkrijgen in Newhouse-publicaties.” Naast Newhouse werden de  andere middelbare schoolvrienden van Cohn , Generoso Pope Jr. en Richard Berlin, later de eigenaren van de  National Enquirer en de Hearst Corporation. Cohn was ook een goede vriend van een andere mediamagnaat, Mort Zuckerman, die – samen met Rupert Murdoch – vriendschap zou sluiten met Jeffrey Epstein.

Cohn’s vertrouwelingen in de media, zoals journalist William Buckley van  The National Review and  Firing Line,  vielen Cohn’s politieke vijanden – met name de oude Manhattan District Attorney Robert Morgenthau – vaak aan in hun columns, waarbij ze Cohn als anonieme bron gebruikten. Buckley, die historicus George Nash  ooit ‘de meest vooraanstaande stem van het Amerikaanse conservatisme en zijn eerste grote oecumenische figuur’ noemde ,  ontving de George Sokolsky-medaille  naast Cohn’s maffia-gelieerde cliënt en ‘Supreme Commander’ Lewis Rosenstiel van de door Cohn geleide American Jewish League Against Communisme in 1966. Buckley kreeg later een sterk afgeprijsde lening van $ 65.000 om een ​​luxe boot te kopen van een bank waar Cohn invloed had en wiens president Cohn volgens een artikel uit 1969  in  het tijdschrift LIFE  . 

Buckley – samen met Barbara Walters, Alan Dershowitz en Donald Trump – zou  later dienen als karaktergetuigen  voor Cohn tijdens zijn hoorzittingen wegens schrapping in 1986 en alles behalve Buckley zou later controverse trekken vanwege hun relatie met Jeffrey Epstein.

Met dit soort connecties is het geen wonder dat Stanley Friedman – een advocatenpartner van Cohn, die later werd opgesloten  wegens smeergeld en omkopingschandaal  toen hij diende als plaatsvervangend burgemeester van New York –   in 1980 tegen journalist Marie Brenner zei dat “Roy iedereen in de stad.”

Politiek alomtegenwoordig en polygaam

Roy Cohn’s “gunstbank” en zijn unieke positie als contactpersoon tussen de criminele onderwereld, de rijken en beroemdheden, en de belangrijkste media-influencers, maakten van hem een ​​kracht waarmee rekening moest worden gehouden. Toch waren het zijn politieke connecties met leidende figuren in zowel de Republikeinse als de Democratische partijen en zijn nauwe relatie met onder meer de oude FBI-directeur J. Edgar Hoover die hem en zijn duistere geheim voor een groot deel van zijn ‘onaantastbaar’ maakten. leven. Hoewel de meeste van zijn politieke invloed werd gesmeed in de jaren 1950, Cohn werd  zelfs  nog  krachtiger met de opkomst van Ronald Reagan.

Hoewel hij zijn hele leven nominaal verbonden bleef met de Democratische Partij, was Cohn een bekende “fixer” voor Republikeinse kandidaten en dit is duidelijk te zien aan zijn buitenmaatse rollen tijdens de presidentiële campagnes van Ronald Reagan in 1976 en 1980. Tijdens die laatste ontmoeting ontmoette Cohn  een  andere van zijn beschermelingen, Roger Stone, die hij berucht opdroeg  een flinke steekpenning  in een koffer achter te laten voor de deur van het hoofdkwartier van de liberale partij tijdens de campagne van 1980. Tijdens deze campagne ontmoette Cohn ook Paul Manafort – een medewerker van Stone en later de campagneleider van Trump in 2016 – en stelde hij beiden voor aan Donald Trump.

Cohn’s juridische partner, Tom Bolan, was ook een invloedrijke kracht in de Reagan-campagne en was  later voorzitter van  Reagan’s transitieteam in 1980. Reagan  noemde toen  Bolan, die hij beschouwde als een vriend, een directeur van de Overseas Private Investment Corporation, de ontwikkelingsfinancieringsinstelling van de overheid. , en hij was ook  de financiële medevoorzitter van New York  in de Reagan-campagne in zowel 1980 als 1984. Bolan stond  ook dicht  bij anderen in Cohn’s kring, zoals William F. Buckley Jr., Donald Trump en Rupert Murdoch.

Bovendien speelde Bolan een belangrijke rol bij het veiligstellen van federale rechters voor verschillende personen die later invloedrijk zouden worden,  waaronder de  toekomstige FBI-directeur Louis Freeh. Cohn was ook in staat om vrienden van klanten te krijgen die tot federale rechters werden benoemd,  waaronder  de zus van Donald Trump, Maryanne Trump Barry. Nadat Barry was aangesteld als federale rechter, belde Trump   Cohn om hem te bedanken dat hij namens zijn zus aan de touwtjes trok.

Hoewel Cohn geen openbare positie kreeg in de regering van Reagan, was hij niet alleen een “vuile bedrieger” die in de schaduw werkte tijdens de Reagan-campagnes. Hij werkte zelfs nauw samen met enkele van de meer zichtbare gezichten van de campagne, waaronder de toenmalige communicatiedirecteur van Reagan’s campagne in 1980 en de latere CIA-directeur, William Casey. Volgens  Christine Seymour – Cohn’s telefoniste van eind jaren zestig tot aan zijn dood in 1986, die naar zijn telefoontjes luisterde – waren Casey en Cohn goede vrienden en tijdens de campagne van 1980 belde Casey ‘Roy bijna dagelijks’. 

Seymour merkte ook op dat Nancy Reagan een van de andere meest frequente telefoonvrienden en beste vrienden van Cohn was en dat zij  ook een van zijn klanten was . Reagan, wiens invloed op haar man bekend was, stond zo dicht bij Cohn dat het grotendeels zijn dood door aids was die  haar  ertoe bracht ‘haar man aan te moedigen om meer geld te zoeken voor aids-onderzoek’. 

Voorafgaand aan de dood van Cohn, hebben Nancy en haar man Ronald  zijn plek veroverd  in een exclusief experimenteel aidsbehandelingsprogramma, ondanks de goed gedocumenteerde “non-respons” van de regering-Reagan op de aids-crisis van die tijd. Ronald Reagan was ook een vriend van Cohn en, volgens  wijlen journalist Robert Parry , “verwende hij Cohn, inclusief uitnodigingen voor evenementen in het Witte Huis, persoonlijke bedankbriefjes en vriendelijke verjaardagswensen” tijdens zijn presidentschap.

Gezien het feit dat Reagan zich sterk maakte voor het evangelische recht en ‘gezinswaarden’ promootte als president, lijkt de nauwe band tussen niet alleen hemzelf, maar ook zijn binnenste cirkel, met Cohn misschien vreemd. Reagan had echter, net als Cohn, nauwe banden met dezelfde georganiseerde misdaadfracties die onder Cohn’s klanten en filialen van dezelfde maffiafiguren zaten, dicht bij Cohn’s eigen mentor, Lewis Rosenstiel (zie  Deel I ).

Net als Cohn had Reagans  eigen mentor , Lew Wasserman, nauwe banden met de maffia. Wasserman, de lange tijd voorzitter van MCA en de bekende Hollywood mogul, staat bekend om niet alleen het maken van Reagan’s film- en tv-carrière, maar ook  het ondersteunen van  zijn succesvolle push-to-voorzitter van de Screen Actors Guild, die later politieke carrière Reagan’s gelanceerd worden . Bovendien was MCA een belangrijke financier van Reagans succesvolle gouvernementele bod in 1966 en, niet lang nadat Reagan president werd, sloot zijn regering  controversieel  een massaal onderzoek van het Ministerie van Justitie (DOJ) naar de banden van MCA met de georganiseerde misdaad.

Volgens Shawn Swords, een documentairemaker die Reagans banden met MCA onderzocht in  Wages of Spin II: Bring Down That Wall :

Ronald Reagan was een opportunist. Zijn hele carrière werd geleid door MCA – door Wasserman en [MCA-oprichter] Jules Stein, die opschepten dat Reagan kneedbaar was, dat ze konden doen wat ze wilden met hem … Dat ding over Reagan die hard is tegen de [georganiseerde] misdaad – dat is een misvatting . ” 

Swords ‘karakterisering van deze relatie wordt  ondersteund door  een niet nader genoemde Hollywood-bron die wordt aangehaald in een vrijgegeven DOJ-document, die Reagan’ een complete slaaf van MCA noemde die overal op zou bieden ‘.

Welke elementen van de georganiseerde misdaad waren verbonden met Wasserman? Als jonge man sloot Lew Wasserman zich aan bij de Mayfield Road Gang, die werd geleid door Moe Dalitz, een goede vriend van Meyer Lansky die,  volgens de FBI , een machtige figuur was in Lansky’s criminele onderneming, op de tweede plaats na Lansky zelf onder de leden van de Joodse menigte. 

Lew Wasserman zou later trouwen met Edith Beckerman, wiens vader  de advocaat van Dalitz was . Wasserman’s  beste vriend en advocaat , Sidney Korshak, had ook nauwe banden met Dalitz en werkte  ooit samen  met Lansky in het Acapulco Towers Hotel. Met name het tijdschrift  New West  verklaarde in 1976 dat Korshak de ‘ logische opvolger van Meyer Lansky’ was. ”Korshak paste als advocaat in een niche vergelijkbaar met Roy Cohn en  kreeg een reputatie  als brug tussen de georganiseerde misdaad en de respectabele samenleving.

Bovendien werd het DOJ-onderzoek naar MCA dat de Reagan-regering vernietigde naar  verluidt gestimuleerd  nadat het ministerie van Justitie had vernomen dat een invloedrijk lid van de Gambino-misdaadfamilie, Salvatore Pisello, zaken deed met het enorme entertainmentbedrijf. Op dat moment was de baas van de misdaadfamilie Gambino, Paul Castellano,  een cliënt  van Roy Cohn. 

Cohn, Murdoch en de contra’s

Hoewel Cohn’s invloed in de Reagan-regering en zijn vriendschap met de Reagan-familie en hun binnenste kring wordt erkend, is minder bekend hoe Cohn de geheime propaganda-inspanningen van de CIA ondersteunde die deel uitmaakten van het grotere schandaal dat bekend staat als Iran-Contra.

Cohn, wiens invloed op de pers al gedetailleerd is, smeedde nauwe banden met de directeur van het Amerikaanse informatiebureau, Chad Wick, en organiseerde zelfs  een lunch  ter ere van Wick die op grote schaal werd bijgewoond door invloedrijke figuren in de conservatieve pers, evenals senatoren en vertegenwoordigers. Kort daarna leidde de toenmalige CIA-directeur en Cohn-vriend William Casey een uitgebreide PR-campagne om de publieke steun voor Reagans Latijns-Amerikaanse beleid te versterken, inclusief de steun van de Contra-paramilitairen. 

Deze binnenlandse propaganda-inspanning was technisch onwettig en vereiste dat de CIA het werk uitbesteedde aan de particuliere sector om het risico op uitval te minimaliseren. Zoals Robert Parry   in 2015 meldde , nam Wick het voortouw bij het verkrijgen van particuliere financiering voor de inspanning en, slechts een paar dagen nadat Wick beloofde privéondersteuning te vinden, bracht Cohn zijn goede vriend, de mediamagnaat Rupert Murdoch, naar het Witte Huis.

Parry  merkte later op  dat, na deze ontmoeting, “documenten die zijn vrijgegeven tijdens het Iran-Contra-schandaal in 1987 en later uit de Reagan Library aangeven dat Murdoch al snel werd gezien als een bron voor de particuliere financiering” voor de propagandacampagne. 

Na die eerste ontmoeting werd Murdoch de belangrijkste media-bondgenoot van deze door Casey geleide propaganda-inspanning, en kwam hij ook steeds dichter bij het Reagan Witte Huis. Murdoch profiteerde bijgevolg  enorm  van het beleid van Reagan en zijn vriendschap met de regering, waardoor Murdoch zijn Amerikaanse mediabezit kon vergroten en in 1987 de Fox Broadcasting Corporation oprichtte.

“De man in de zwarte smoking”

Roy Cohn was niet de enige dicht bij de regering-Reagan die tegelijkertijd seksuele chantage-operaties uitvoerde waarbij kinderen werden misbruikt en uitgebuit. In feite waren er verschillende figuren, die allemaal directe connecties deelden met CIA-directeur William Casey en andere goede vrienden en vertrouwelingen van Cohn.

Een van deze personen was Robert Keith Gray, de voormalige voorzitter en CEO van de machtige in Washington gevestigde PR-firma Hill and Knowlton, die  60 Minutes  ooit “een ongekozen schaduwregering” noemde vanwege haar invloed in de hoofdstad. Volgens  de  Washington Post was Gray zelf “een van de meest gewilde lobbyisten in Washington” en een  verslaggever van Post  noemde hem ooit “een soort legende in deze stad, … de man in de zwarte smoking met sneeuwwit haar en een glimlach als een diamant. “

Toch was Gray veel meer dan een machtige PR-manager.

Gray, die eerder  een goede adviseur was  geweest van zowel Dwight D. Eisenhower als Richard Nixon, was een zeer succesvolle Republikeinse fondsenwerver die “geld inzamelt in klodders van zes cijfers”, aldus  een rapport uit 1974  in de  Washingtonian.  Hij kwam voor het eerst in nauw contact met wat de binnenste cirkel van Ronald Reagan zou worden tijdens Reagans mislukte presidentiële campagne in 1976 en later als adjunct-directeur communicatie tijdens Reagans campagne in 1980. In deze laatste functie zou hij direct onder William Casey werken, die later CIA-directeur werd. .

Gray zou de Inauguratiecommissie van Reagan medevoorzitter worden en daarna terugkeren naar de PR-business, waarbij hij  verschillende klanten aanneemt,  waaronder de Saoedische wapenhandelaar Adnan Khashoggi en hedgefondsmanager Marc Rich. Zowel Khashoggi als Rich zullen meer in detail worden besproken in deel III van dit rapport – met name Rich, die een aanwinst was van de Israëlische inlichtingendienst Mossad, en wiens latere criminele gratie door Bill Clinton grotendeels werd georkestreerd door leden van de Mega Group zoals Michael Steinhardt en Israëlische politici zoals Ehud Barak.

De connectie tussen Gray en Casey is bijzonder veelzeggend, zoals later werd onthuld door de voormalige senator van de staat Nebraska en vervolgens onderzoeker John DeCamp dat Gray  een specialist was  in homoseksuele chantage-operaties voor de CIA en naar verluidt had samengewerkt met Roy Cohn bij die activiteiten . Cohn en Gray kenden elkaar waarschijnlijk goed, want tijdens Reagan’s presidentiële campagne van 1980 belde Casey – de toenmalige baas van Gray – Roy Cohn “elke dag”, volgens Christine Seymour, de voormalige telefoniste van de telefooncentrale  .

Gray was een bekende medewerker van CIA-agent en marine-inlichtingenofficier Edwin Wilson, die in de jaren zeventig lid was van de raad van bestuur van Consultants International, een organisatie die Wilson had opgericht en die de CIA als dekmantelbedrijf gebruikte. Hoewel Gray probeerde afstand te nemen van Wilson nadat deze in 1983 was betrapt op het illegaal verkopen van wapens aan Libië, verklaarde een marine-evaluatie van Wilsons inlichtingencarrière, ontdekt  door journalist Peter Maas , dat Gray Wilson omschreef als een man van ‘onvoorwaardelijk vertrouwen’ en dat Gray en Wilson hadden al in 1963 ‘twee of drie keer per maand’ professioneel contact. 

Hoewel Wilsons belangrijkste specialiteit dekmantelbedrijven waren die werden gebruikt om heimelijk goederen te verschepen en te smokkelen namens de Amerikaanse inlichtingendienst, voerde hij ook seksuele chantage-operaties uit voor de CIA, vooral rond de tijd van het Watergate-schandaal, aldus zijn voormalige partner en collega-agent bij de CIA. , Frank Terpil.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief INDIGNATIE-nieuws klik hier om te registreren



Lees ook:  IS een rolmodel? De Amerikaanse president Trump bedreigt Iran met aanvallen op culturele locaties

Terpil  vertelde later aan  auteur en onderzoeksjournalist Jim Hougan: 

Historisch gezien was het een van de banen van Wilson’s Agency om leden van beide huizen [van het Congres] met alle mogelijke middelen te ondermijnen…. Bepaalde mensen zouden gemakkelijk kunnen worden gedwongen door hun seksuele fantasie in levende lijve uit te leven. Een herinnering aan deze gebeurtenissen [werd] permanent opgenomen via geselecteerde camera’s…. De technici die verantwoordelijk waren voor het filmen … [waren] TSD [Technical Services Division van de CIA]. De onwetende pornosterren maakten vorderingen in hun politieke carrière, van wie sommigen nog steeds in functie zijn. ” 

Volgens Terpil leidde Wilson zijn operatie vanuit de George Town Club, eigendom van lobbyist en Koreaanse inlichtingendienst Tongsun Park. Volgens  de  Washington Post heeft Park de club opgericht namens de Koreaanse Central Intelligence Agency “als een primair middel in een illegale poging om Amerikaanse politici en functionarissen te beïnvloeden”. De president van de George Town Club  ten tijde  van Wilson’s vermeende activiteiten op de locatie was Robert Keith Gray.

DeCamp  meldde later  dat Wilson’s activiteiten een spin-off waren van dezelfde seksuele chantage-operatie waarin Cohn betrokken raakte tijdens het McCarthy-tijdperk met Lewis Rosenstiel en J. Edgar Hoover.

Vader Ritter en zijn favoriete jongeren

De operatie die naar verluidt werd geleid door Gray en Wilson was niet de enige seksuele chantage-operatie die verband hield met Cohn’s netwerk of met invloedrijke Amerikaanse politici uit die tijd. Een ander pedofiel netwerk dat in het begin van de jaren negentig was verbonden met een naaste medewerker van de voormalige president George HW Bush, werd gerund als een dochteronderneming van de katholieke liefdadigheidsinstelling Covenant House, die werd opgericht en geleid door pater Bruce Ritter.

In 1968 vroeg Ritter  zijn superieur  – kardinaal Francis Spellman van het aartsbisdom New York – om toestemming om dakloze tieners, jongens en meisjes, in zijn huis in Manhattan op te nemen. Zoals opgemerkt in deel I van deze serie, werd Spellman beschuldigd van pedofilie en wijdde hij bekende pedofielen terwijl hij diende als de hoogste katholieke priester in de Verenigde Staten. Spellman was ook een naaste medewerker, cliënt en vriend van Roy Cohn, evenals van zijn advocatenpartner Tom Bolan, en Spellman zou ten minste een van Cohn’s “chantagepartijen” zijn gezien. Bovendien werkte de neef van Spellman, Ned Spellman,  voor  Roy Cohn, volgens  het tijdschrift LIFE  .

Ritter werd, net als Spellman en andere priesters die onder Spellman dienden, er  uiteindelijk van beschuldigd  seksuele relaties te hebben met veel van de minderjarige jongens die hij in huis had genomen, en dat hij Covenant House-fondsen besteedde aan weelderige geschenken en betalingen aan de kwetsbare tieners die hij uitbuitte. 

Een van de slachtoffers van Ritter, Darryl Bassile,  schreef hem een ​​open brief  een jaar nadat de prooi van de priester op tienerjongens door de pers aan het licht was gekomen: “Je had het mis als je je verlangens oplegde aan een 14-jarige. ​ ​ Ik weet dat je op een dag voor degene zult staan ​​die ons allemaal beoordeelt en op dat moment zal er geen ontkenning meer zijn, alleen de waarheid. “

Met name toen de activiteiten van Ritter in Covenant House in 1989 door de  New York Post werden onthuld, zou Charles M. Sennott, de  verslaggever van de  Post die het verhaal schreef,  later zeggen  dat ‘de wereldlijke machten meer dan het aartsbisdom of de franciscanen hem beschermden [Ritter ]. ” Het rapport van Sennott werd wreed  aangevallen  door columnisten in andere New Yorkse mediakanalen, machtige politici waaronder de toenmalige gouverneur van New York Mario Cuomo, evenals door kardinaal Spellmans opvolger, kardinaal John O’Connor.

De waarschijnlijke reden dat deze ‘seculiere machten’ de omstreden Ritter te hulp kwamen, die nooit werd beschuldigd van seksuele relaties met minderjarigen en alleen maar gedwongen werd ontslag te nemen, is dat Covenant House en Ritter zelf  diep verbonden waren  met Robert Macauley. , De kamergenoot van Bush sr. Bij Yale en  een oude vriend  van de familie Bush. Macauley werd door de New York Times omschreven  als ‘instrumenteel’ voor de fondsenwerving van het Covenant House nadat hij in 1985 lid was geworden van het bestuur en verschillende ‘andere rijke of goed verbonden mensen’ had aangetrokken, waaronder voormalige overheidsfunctionarissen en investeringsbankiers.

De organisatie van Macauley, de AmeriCares Foundation, die later werd beschuldigd van het  doorsluizen van geld naar de Contra’s  in Midden-Amerika, was een van de belangrijkste financieringsbronnen van Covenant House. Een van de leden van de AmeriCares-adviesraad was William E.Simon, de voormalige Amerikaanse minister van Financiën onder de regeringen van Nixon en Ford, die  ook  het Nicaraguaanse Freedom Fund leidde, dat hulp naar de Contra’s stuurde.

Het was ook bekend dat AmeriCares rechtstreeks samenwerkte met de Amerikaanse inlichtingendienst. Zoals de  Hartford Courant   in 1991 opmerkte : “Deskundige voormalige federale functionarissen, waarvan velen met een achtergrond in inlichtingenwerk, helpen AmeriCares te manoeuvreren in delicate internationale politieke omgevingen.”

Bovendien was bekend dat Ritter het landgoed van Macauley in Connecticut had bezocht en diende als vice-president van AmeriCares totdat hij gedwongen werd ontslag te nemen uit Covenant House. Met name de vader van George HW Bush, Prescott, zat ook in de adviesraad van AmeriCares  . Nadat George HW Bush vorig jaar stierf, verklaarde AmeriCares   dat hij “een belangrijke rol had gespeeld bij de oprichting van de gezondheidsgerichte hulp- en ontwikkelingsorganisatie.”

Jaren voordat Ritter werd onthuld als een pedofiel die jaagde op de kansarme en kwetsbare tieners die hun toevlucht zochten bij zijn liefdadigheidsinstelling, werd Covenant House zwaar geprezen door president Ronald Reagan, en kreeg zelfs een vermelding in zijn State of the Union-toespraak uit 1984, waarin Ritter One werd genoemd. van de “onbezongen helden” van het land. Van 1985 tot 1989 groeide het bedrijfsbudget van Covenant House van  $ 27 miljoen naar $ 90 miljoen  en het bestuur omvatte machtige personen, waaronder topmanagers bij IBM, Chase Manhattan Bank en Bear Stearns.

Het was in die tijd dat Covenant House uitgroeide tot een internationale organisatie, die vestigingen opende in verschillende landen, waaronder Canada, Mexico en elders in Midden-Amerika. De eerste vestiging in Midden-Amerika werd geopend in Guatemala en stond onder leiding van Roberto Alejos Arzu, een CIA-asset  waarvan de plantage  werd gebruikt om de troepen op te leiden die werden gebruikt bij de mislukte invasie van de CIA in de “Varkensbaai” van Cuba. Alejos Arzu was ook een medewerker van de voormalige door de VS gesteunde dictator van Nicaragua, Anastasio Somoza, en  een lid  van de Knights of Malta, een katholieke orde waartoe voormalig CIA-directeur William Casey en Roy Cohn’s wetspartner Tom Bolan ook behoorden. Alejos Arzu  werkte ook voor AmeriCares en was verbonden met verschillende Midden-Amerikaanse paramilitaire groepen. 

Bronnen van inlichtingendiensten die door  DeCamp worden  aangehaald, beweren dat de door Alejos Arzu geleide tak van Covenant House kinderen heeft geschonken voor een pedofiele kring in de Verenigde Staten. Jaren later werd Mi Casa, een andere door de VS gerunde liefdadigheidsinstelling in Guatemala die George HW Bush in 1994 persoonlijk met zijn vrouw Barbara had bezocht,  beschuldigd  van ongebreidelde pedofilie en kindermishandeling.

De ondergang van “Jay Gatsby uit Washington”

Nadat hij  in de jaren tachtig zijn baan als correspondent van ABC News had verlaten  , vond Craig Spence succes als een prominente conservatieve lobbyist in Washington. Spence zou spoedig merken dat zijn fortuin dramatisch verschuift toen in juni 1989 werd onthuld dat hij in de jaren tachtig kinderen had gepimpt naar de machtselite in de hoofdstad van het land in appartementen die waren afgeluisterd met video- en audio-opnameapparatuur. Net als Jeffrey Epstein, die een soortgelijke operatie leidde, werd Spence vaak vergeleken met Jay Gatsby, de mysterieuze, rijke figuur uit de bekende Fitzgerald-roman  The Great Gatsby.

In een  artikel in de New York Times uit  1982,   geschreven over Spence, werd gezegd dat zijn “persoonlijke telefoonboek en gastenlijsten voor feesten een ‘Who’s Who’ vormen in het Congres, de regering en de journalistiek” en verklaarde dat Spence “door zijn klanten werd ingehuurd voor wie hij weet als wat hij weet. ” Het was ook bekend dat Spence uitbundige feesten organiseerde, die de Times  omschreef als “glitter [ed] met notabelen, van ambassadeurs tot televisiesterren, van senatoren tot hoge ambtenaren van het ministerie van Buitenlandse Zaken.” Roy Cohn, William Casey en Roy Cohn’s vriend William Safire waren slechts enkele van de andere aanwezigen op Spence’s festiviteiten.

“Volgens meneer Spence”,  vervolgt het artikel in Times , “is Richard Nixon een vriend. Dat geldt ook voor [voormalig procureur-generaal onder Nixon] John Mitchell. ​ Senator John Glenn is ‘een goede vriend’ en Peter Ustinov [Britse acteur en journalist] is ‘een oude, oude vriend’. ”Met name  schreef Ustinov voor De Europese  krant kort nadat deze in 1990 werd opgericht door Robert Maxwell, de vader van Epstein’s vermeende mevrouw Ghislaine Maxwell en een bekende Mossad-agent.

Slechts zeven jaar nadat de Times  haar liefhebbende profiel van Spence had gepubliceerd, werd onthuld  dat zijn “glitterpartijen voor sleutelfunctionarissen van de Reagan- en Bush-regeringen, mediasterren en topofficieren” waren afgeluisterd om “gasten in gevaar te brengen”. Volgens  het explosieve rapport dat door de  Washington Times werd gepubliceerd , was Spence in verband gebracht met een ‘homoseksuele prostitiering’ met als klanten ‘regeringsfunctionarissen, lokale Amerikaanse legerofficieren, zakenmensen, advocaten, bankiers, congresmedewerkers, mediavertegenwoordigers en andere professionals ‘. Spence bood zijn gasten ook cocaïne aan als een ander middel om chantage te verkrijgen.

Volgens het rapport werd het huis van Spence “afgeluisterd en had het een geheime spiegel in twee richtingen, en … hij probeerde bezoekers te verleiden tot compromitterende seksuele ontmoetingen die hij vervolgens als hefboom zou kunnen gebruiken.” Een man  die met de Washington Times sprak,   zei dat Spence een limousine naar zijn huis stuurde, die hem naar een feestje bracht waar “verschillende jonge mannen probeerden bevriend met hem te worden”. Volgens DeCamp was het bekend dat Spence jonge kinderen voor seks aanbood aan bezoekers van zijn chantagepartijen, samen met illegale drugs zoals cocaïne.

Verschillende andere bronnen, waaronder een Reagan-ambtenaar van het Witte Huis en een sergeant van de luchtmacht die door Spence georganiseerde feesten hadden bijgewoond, bevestigden dat Spence’s huis vol stond met opnameapparatuur, die hij regelmatig gebruikte om gasten te bespioneren en op te nemen, en zijn huis bevatte ook een tweewegspiegel die hij gebruikte om af te luisteren.

Het rapport documenteerde ook Spence’s connecties met de Amerikaanse inlichtingendienst, met name de CIA. Volgens het  rapport van  de  Washington Times ‘pochte Spence vaak dat hij voor de CIA werkte en zei hij eens dat hij een tijdje zou verdwijnen’ omdat hij een belangrijke CIA-opdracht had ‘.’ ‘Hij was ook behoorlijk paranoïde over zijn vermeende werk voor het bureau, terwijl hij zijn bezorgdheid uitsprak “dat de CIA hem zou ‘dubbelkruisen’ en hem in plaats daarvan zou vermoorden en het dan als een zelfmoord zou laten lijken.” Niet lang nadat het  rapport van de  Washington Times over zijn activiteiten was gepubliceerd, werd Spence dood aangetroffen in het Boston Ritz Carlton en werd zijn dood al snel als zelfmoord bestempeld.

Het  rapport van de Washington Times   biedt ook een aanwijzing over wat Spence mogelijk voor de CIA heeft gedaan, aangezien het bronnen citeerde die beweerden dat Spence had gesproken over het smokkelen van cocaïne naar de VS vanuit El Salvador, een operatie waarvan hij beweerde dat er Amerikaans militair personeel bij betrokken was. . Gezien de timing van deze opmerkingen van Spence, de krachtige connecties van Spence en de betrokkenheid van de CIA bij de ruil van cocaïne voor wapens in het Iran Contra-schandaal, waren zijn opmerkingen mogelijk veel meer dan alleen maar opscheppen om indruk te maken op zijn feestgasten.

Een van de meest kritieke delen van het schandaal rond Spence was echter het feit dat hij ‘s avonds laat het Witte Huis had kunnen betreden tijdens de regering van George HW Bush met jonge mannen die  de  Washington Times omschreef  als’ call boys ‘.

Spence  verklaarde later  dat zijn contacten binnen het Witte Huis, die hem en zijn “call boys” toegang verleenden, “top level” ambtenaren waren en hij noemde specifiek George HW Bush’s toenmalige Nationale Veiligheidsadviseur Donald Gregg. Gregg werkte sinds 1951 bij de CIA voordat hij in 1982 ontslag nam om National Security Advisor te worden van Bush, die toen vice-president was. Voordat hij zijn functie bij de CIA neerlegde, had Gregg direct onder William Casey gewerkt en eind jaren zeventig  samen met  een jonge William Barr bij het tegenhouden van het congrescomité Pike en het kerkcomité, dat vanaf 1975 onderzoek deed naar de CIA. die ze moesten onderzoeken, waren  de ‘liefdesvallen’ van de CIA, of seksuele chantage-operaties die worden gebruikt om buitenlandse diplomaten naar afgeluisterde appartementen te lokken, compleet met opnameapparatuur en bidirectionele spiegels.

Barr zou later de procureur-generaal van Bush worden, en onder Trump opnieuw naar die positie stijgen. Bovendien werkte Barr’s vader voor de voorloper van de CIA, het Office of Strategic Services (OSS) en  rekruteerde hij  een jonge Jeffrey Epstein, die toen een middelbare school verliet, om les te geven aan de elite Dalton School, waar Epstein later werd ontslagen. Een jaar voordat hij Epstein in dienst nam, publiceerde Donald Barr een sciencefiction-fantasieroman  over seksslavernij . Met name in  hetzelfde jaar dat  Donald Barr Epstein in dienst nam, werkte zijn zoon voor de CIA. Bill Barr heeft oproepen geweigerd om zich terug te trekken uit de Epstein-zaak, ook al werkte hij bij hetzelfde advocatenkantoor dat Epstein in het verleden heeft vertegenwoordigd.

Donald Gregg is ook verbonden met Roy Cohn’s “invloedsmachine” door  het huwelijk  van zijn dochter met Christopher Buckley, de zoon van de conservatieve journalist William Buckley, vertrouweling en vriend van zowel Roy Cohn als Cohn’s advocaat, Tom Bolan.

De  Washington Times-  rapporten over Spence’s kinderseksring onthullen ook zijn nauwe banden met niemand minder dan de alomtegenwoordige Roy Cohn. Een van de bronnen van de  Times voor  het eerste verhaal  over het schandaal beweerde dat hij een verjaardagsfeestje voor Roy Cohn had bijgewoond dat Spence bij hem thuis had georganiseerd en dat CIA-directeur William Casey ook aanwezig was. Spence werd ook gezegd in het rapport dat hij vaak opschepte over zijn sociale metgezellen en noemde regelmatig Cohn en beweerde Cohn bij hem thuis te hebben ontvangen bij andere gelegenheden dan het bovengenoemde verjaardagsfeestje. 

“Bodies by God”

De onthulling van Craig Spence’s “call boy ring” leidde al snel tot de ontdekking van het beruchte Franklin kinderseksmisbruik en ritueel moordschandaal. Die smerige operatie werd vanuit Omaha, Nebraska, uitgevoerd  door Larry King , een prominente lokale Republikeinse activist en lobbyist die de Franklin Community Federal Credit Union leidde totdat deze door de federale autoriteiten werd gesloten. 

Begraven in een artikel uit mei 1989 in het onderzoek van de  Omaha World Herald  naar King’s Credit Union en sexring , is een veelzeggende openbaring: weg naar de Nicaraguaanse contra-rebellen. ” 

De mogelijkheid dat King’s frauduleuze kredietvereniging heimelijk de Contra’s financierde, werd ondersteund door  latere rapportage  door  Pete Brewton van de Houston Post , die ontdekte dat de CIA, in samenwerking met de georganiseerde misdaad, in het geheim geld had geleend van verschillende spaar- en kredietinstellingen aan geheime operaties financieren. Een van die S & L’s had Neil Bush, de zoon van George HW Bush, in het bestuur en had zaken gedaan met de organisatie van King.

Een andere link tussen King en het Iran Contra-team is het feit dat King  mede-oprichter was en vervolgens meer dan $ 25.000 had gedoneerd  aan een organisatie die is aangesloten bij de Reagan-regering, Citizens for America, die spreekreizen sponsorde voor luitenant-kolonel Oliver North en Contra-leiders . De toenmalige directeur van Citizens for America was David Carmen, die tegelijkertijd  een PR-bedrijf  leidde  met het  voormalige hoofd van geheime operaties bij de door Casey geleide CIA, zijn vader Gerald, die ook door Reagan was aangesteld als hoofd van de General Services. Administratie en naar een volgend ambassadeurschap.

Een van de onderzoeksjournalisten die onderzoek  deden naar de Craig Spence-ring vertelde DeCamp later  dat Spence’s ring verbonden was met King: 

De manier waarop we Larry King en zijn in Nebraska gevestigde callboy-ring ontdekten, was door door de creditcardbonnen van Spence’s ring te kijken, waar we King’s naam vonden. “

Het  werd later bleek  dat koning en Spence waren in hoofdzaak zakelijke partners als hun kinderhandel ringen onder een grotere groep die kreeg de bijnaam werden geëxploiteerd “Bodies door God.”

Hoeveel groepen precies opereerden onder deze overkoepelende groep, “Bodies by God”, is onbekend. Maar wat bekend is, is dat de ringen die door zowel King als Spence werden gerund met elkaar waren verbonden en beide ook verbonden waren met prominente functionarissen in de Reagan- en daaropvolgende George HW Bush-regeringen, waaronder functionarissen die banden hadden met de CIA en Roy Cohn en zijn netwerk.

Inderdaad had Spence, slechts enkele maanden voor zijn vermeende zelfmoord in het Boston Ritz Carlton,  aan de  Washington Times-  verslaggevers Michael Hedges en Jerry Seper, die het verhaal oorspronkelijk hadden gebroken ,  laten doorschemeren dat ze slechts de oppervlakte van iets veel donkerder hadden bekrast: 

Al deze dingen die je hebt ontdekt [met betrekking tot call boys, omkoping en rondleidingen door het Witte Huis], om eerlijk te zijn, zijn onbeduidend in vergelijking met andere dingen die ik heb gedaan. Maar ik ga je die dingen niet vertellen, en op de een of andere manier zal de wereld doorgaan. “

Het is ook de moeite waard om de rol van de FBI in dit alles op te merken, met name in het Franklin-schandaal over seksueel misbruik van kinderen. Inderdaad, Larry King’s ring voor seksueel misbruik van kinderen werd  snel en agressief verdoezeld  door de FBI, die een verscheidenheid aan onderhandse tactieken gebruikte om de realiteit van King’s smerige operatie te begraven. Hier is het belangrijk om te herinneren aan de sleutelrol die voormalig FBI-directeur J.Edgar Hoover speelde bij soortgelijke seksuele chantage-operaties waarbij kinderen werden misbruikt (zie  deel I ) en de nauwe relatie tussen Hoover, Roy Cohn en Lewis Rosenstiel, die later het voormalige recht van Hoover in dienst namen. -handman bij de FBI, Louis Nichols. 

Jaren later zouden  documenten die  door de FBI zijn vrijgegeven , aantonen dat Epstein in 2008 een FBI-informant werd, toen Robert Mueller de directeur van het Bureau was, in ruil voor immuniteit tegen de toen nog lopende federale aanklachten, een deal die niet doorging met de recente arrestatie van Epstein op een nieuwe federale kosten. Bovendien zou de voormalige FBI-directeur Louis Freeh  worden ingehuurd  door Alan Dershowitz, die wordt beschuldigd van het verkrachten van meisjes bij Epstein’s huizen en ooit een karaktergetuige was voor Roy Cohn, om de slachtoffers van Epstein te intimideren. Zoals eerder vermeld, werd Freeh’s eerdere benoeming als rechter bij de United States District Court voor het Southern District van New York  georkestreerd door  Cohn’s advocatenpartner Tom Bolan.

De doofpot van de Franklin-zaak door de FBI is dus slechts één voorbeeld van de aloude praktijk van het Bureau om deze pedofiele kringen te beschermen wanneer ze leden van de Amerikaanse politieke elite erbij betrekken en het Bureau voorzien van een gestage aanvoer van chantage. Het maakt het ook de moeite waard om de onpartijdigheid van een van de belangrijkste aanklagers in de Jeffrey Epstein-zaak, Maurene Comey , die de dochter is van voormalig FBI-directeur James Comey , in  twijfel te trekken .

De rot aan de bovenkant

Hoewel er verschillende sekshandeloperaties waren die verband hielden met zowel Roy Cohn als de machtshallen onder de regering van Reagan, lijkt het erop dat binnen enkele maanden na Cohn’s dood een ander individu een centrale figuur werd in het machtige netwerk dat Cohn had ontwikkeld.

Die persoon, Jeffrey Epstein, zou, na zijn ontslag van de Dalton School, door Alan “Ace” Greenberg, een goede vriend  van Cohn, worden gerekruteerd  om bij Bear Stearns te werken. Na Bear Stearns te hebben verlaten en te hebben gewerkt als een vermeende financiële ‘premiejager’ voor klanten die naar verluidt de  Iran-Contra-linked wapenhandelaar  Adnan Khashoggi zouden hebben omvat, zou Epstein in contact komen met Leslie Wexner, een miljardair dicht bij de Meyer Lansky- verbonden familie Bronfman, die zelf verbonden was met leden van georganiseerde misdaadsyndicaten die ooit door Cohn werden vertegenwoordigd.

In hetzelfde jaar dat Wexner zijn decennialange samenwerking met Epstein zou beginnen, zou een andere Cohn-vriend met banden met het Reagan Witte Huis en de Trump-familie, Ronald Lauder, Epstein een Oostenrijks paspoort bezorgen met de foto van Epstein, maar een valse naam. 

Lauder, Wexner en de Bronfmans zijn lid van een elite-organisatie die bekend staat als de Mega Group, waartoe ook andere met Meyer Lansky verbonden “filantropen” behoren, zoals hedgefondsmanager  Michael Steinhardt . Hoewel Epstein een aanzienlijke overlap deelt met het netwerk dat in dit rapport en  deel I van deze serie wordt beschreven, is hij ook diep verbonden met de Mega Group en zijn medewerkers, waaronder de vader van Ghislaine Maxwell, Robert Maxwell. 

Deel III van deze serie zal zich richten op de Mega Group en zijn banden met het netwerk dat is beschreven in Deel I en II. Daarnaast zal ook de rol van de staat Israël, de Mossad en verschillende wereldwijde pro-Israël lobbyorganisaties worden besproken in relatie tot dit netwerk van seksuele chantage-operaties en Jeffrey Epstein.

Het is hier dat de volledige breedte van het Epstein-schandaal in zicht komt. Het is een criminele en gewetenloze afpersingsoperatie die al meer dan een halve eeuw wordt geleid door invloedrijke figuren, verborgen in het volle zicht, waarbij de levens van onnoemelijk veel kinderen worden uitgebuit en vernietigd. In de loop der jaren heeft het vele takken gekregen en zich tot ver buiten de Verenigde Staten verspreid, zoals blijkt uit de activiteit van Covenant House in Latijns-Amerika en de eigen internationale inspanningen van Epstein om meer meisjes te rekruteren voor misbruik en uitbuiting.

Dit alles heeft plaatsgevonden met de volledige kennis en zegen van topfiguren in de wereld van ‘filantropie’ en in de Amerikaanse regering en inlichtingengemeenschappen, met grote invloed op verschillende presidentiële regeringen, met name sinds de opkomst van Ronald Reagan en doorlopend tot Donald Trump.



Lees ook:  CDA-Kamerlid Pieter Omtzigt niet de eerste en niet de laatste die moet verdwijnen

Comments

comments