Beschaving in een korset

Beschaving in een korset

22 februari 2021 0 Door Indignatie redactie

Juist die krachten die kwamen om de macht te bekritiseren, zijn uit angst loyale jachthonden geworden in dienst van wereldmeesters. Deel 1/4.

Deel 1: van opportunisme tot virusuitbraak

I.

Het was in het voorjaar van 2020. De gespecialiseerde advocaat voor medisch recht Beate Bahner is mislukt met haar rechtszaak tegen de inperking van de grondrechten. In de discussiegroep waaraan ik deelnam, een linkse discussiegroep naar zijn zelfbeeld, brak gejuich uit. Een rechtse, sociaal-darwinistische vrijheidsideologie was geblokkeerd. Even later verdedigde een gevestigde linkse criticus van het neoliberalisme zijn zwijgen gedurende lange coronaweken en wees erop dat het neoliberale concept van vrijheid te vinden was in het verzet tegen de coronamaatregelen.

Als deze tekst zoekt naar de kern van de beschavingssuper-GAU, dan speelt het falen van links een prominente rol. Of links heeft gefaald of dat het gepraat over mislukking uiteindelijk gebaseerd is op een projectie of zelfs een hersenschim en links, op basis van wat er werkelijk in inherent was, helemaal niet heeft gefaald of, afhankelijk van de optica, niet kon en kon niet anders doen falen had , die ook wordt nagestreefd – niet historisch, de ander kan doen, maar in een essayistische gedachte. De belangrijkste gedachtegang staat in de lopende tekst. De commentaren worden hier en daar uitgebreid, geven voorbeelden van wat er is gezegd, illustreren en onderbouwen.

De kwestie van het falen van links is daarom geen marginale vraag, omdat de ineenstorting van de beschaving, aan de rand waarvan dit falen plaatsvindt, mogelijk het einde van de mensheid of Homo sapiens zal blijken te zijn, en omdat een linkse , idealiter gedacht en feitelijk gegeven – beide zijn echter al een knelpunt, dat in wezen van invloed is op het verlaten ervan – dat in het beste geval dit einde van de mensheid had kunnen voorkomen.

De reflectie kan leiden tot inzichten die uiteindelijk ‘iets aan de linkerkant’ niet zullen redden – dat is ook niet de bedoeling en, gegeven de situatie, waarschijnlijk achterhaald – maar geeft het einde in ieder geval een reden. De mensheid heeft misschien zo veel en zo weinig verdiend, en sommige pathos is toegestaan ​​zolang het niet ontaardt in kitsch. Dat een einde van de mensheid met figuren als Blair, Schröder en Fischer, maar vooral met de huidige staf van Links, SPD en Groenen – buiten Duitsland is het nauwelijks beter – niet te stoppen kan of zou zijn geweest, dat zal snel blijken. Daarna wordt het complexer.

Voor het vervolg van de lezing gaan we daarom uit van een ‘iets achtergelaten’, men kan het opvatten als rechtvaardigheid, sociaal evenwicht, misschien zelfs als solidariteit tussen autonome subjecten met gelijke rechten en de weg daarheen als emancipatie. Waarom niet Liberté , Égalité , Fraternité : gemakkelijk te onthouden. Liberté zou er natuurlijk bij zijn – in de eerste plaats.

II.

Er is een linkse mislukking die veel mensen die zichzelf als links bestempelen, of die zichzelf jarenlang als links hebben bestempeld, het erover eens zijn. Het is de mislukking die tot uiting is gekomen in figuren als Blair, Schröder, Fischer, die tot 2020 zullen voortduren en in Duitsland voor het gehele managementpersoneel van ‘linkse partijen’ of partijen, maar ook vakbonden en verenigingen, die zelf in die zin definiëren of hebben eerder gedefinieerd het is van toepassing.

Deze mislukking begon in de vorige eeuw – de historische lijnen gaan verder terug – op grotere schaal. Strikt genomen was het geen mislukking; een mislukking zou betekenen dat men zich richt op iets waarvan bepaalde zwakheden betekenen dat het niet kan worden bereikt. Integendeel, mensen die actief waren in linkse partijen en die macht eisten – neoliberaal aangeduid als ‘verantwoordelijkheid’ – erkenden dat ze afstand moesten nemen van linkse slogans om dichter bij de macht te komen waarnaar ze zochten. Bovendien realiseerden ze zich dat het door het kapitaal getolereerde parlementaire verkiezingsmechanisme hun alleen een kans zou geven als ze hun programma’s en slogans daarop zouden afstemmen.

Dit inzicht werd op zijn beurt door de macht gesmeed, aangezien de strategen van het kapitaal al in de jaren vijftig erkenden (1) dat ze hun doelen beter konden bereiken met figuren uit het politieke toneel die aan de linkerkant geschreven waren dan met conservatieven of liberalen. In ieder geval voor de radicale fase van het vernietigen van de sociale markteconomie, die nodig was als tussenoplossing, en haar delicate vleugje democratie als epifenomeen, waren de linksen essentieel om dit vlot te laten verlopen.

Linkse veehouders blijken ook efficiënt te zijn in het voltooien van de laatste fasen om een ​​gedigitaliseerde IT-slaaf te worden.

Daarom waren en zijn er nog steeds twee kanten die elk van de ander profiteren: de strategen van techno-capital in een langdurig systemisch respect en de linkse carrièremakers voor hun persoonlijk voordeel. In dit opzicht was het geen mislukking, aangezien de Blairs en Schröders en Fischers niet van plan waren een beleid te voeren dat kritisch was ten aanzien van het kapitaal.

Dit verschilt van usurpatie, die alleen plaatsvindt op het moment dat er uitvoerende macht wordt gegeven; een usurpatie die net zo dubieus is, maar begrijpelijker in de inhoud, voor zover het zou kunnen worden toegeschreven aan een poging tot maar onmogelijke implementatie van het “links iets” in leidinggevende functies. De hier bedoelde usurpatie vond vooraf plaats. Namelijk met als doel aan de macht te komen. En voor zover het een gepland verraad is – altijd op voorwaarde dat er “iets” was om te verraden – en geen mislukking.

Je zou ook kunnen denken dat de mensen in linkse partijen en de bewegingen die dicht bij hen staan collectief hadden gefaald toen ze modellen als Blair, Schröder, Fischer en nog veel meer op leiderschapsposities brachten. Maar zelfs op dit niveau blijft het alleen een mislukking voor zover de promotie van geschikte carrièremakers zou hebben aangenomen dat met deze mensen een linkse, kapitaalkritische politiek zou zijn gevoerd. Het zou daarom moeten worden verduidelijkt of er werkelijk sprake was van een misleiding of een perceptieprobleem of dat de meerderheid van deze partizanen ook niet ‘aan de macht’ zouden willen komen, vooral omdat macht kantoren en zekerheden in de war brengt.

Een “Hitler” -model is alleen denkbaar als er genoeg “Hitler” in de menigte is.

Hetzelfde geldt voor Blair, Schröder en Fischer, vooral omdat deze modellen al lang voor de verkiezingen transparant en expliciet de kant van het kapitaal hadden gekozen en er na hun troonsbestijging nauwelijks pogingen waren om ze kwijt te raken. De usurpatie moet breed zijn uitgewerkt en roept daarom vragen op over het linker zelfbeeld bij uitstek: over “links zijn”, linkse denkpatronen, inhoud en waarden en hoe deze zo gemaakt worden dat ze zo gemakkelijk kunnen worden toegeëigend.

Het “falen” van mensen of het “verraad” of welke investering dan ookCollectief misleid zijn patronen die aan de oppervlakte blijven. Ze vertonen symptomen. Hetzelfde geldt uiteindelijk voor de infiltratie en infiltratie die hebben plaatsgevonden, inclusief de smokkel van informanten door de staatsveiligheid en andere organen. Het spreekt voor zich dat strategische infiltratie niet alleen leidt tot persoonlijke intriges, maar ook inhoudelijk beïnvloedt en “belast”. Dit verandert echter niets aan het feit dat een collectief dat voor iets opkomt in de naam van een bepaalde inhoud, om welke reden dan ook in detail, bereid is afstand te nemen van deze inhoud – het “iets achtergelaten” dat in deze tekst wordt verondersteld. Dit weggaan kan op zijn beurt niet worden verklaard zonder dat de inhoud wordt verwijderd.

Het probleem ligt dus dieper. Usurpatie door machtsstructuren die lijnrecht tegenovergestelde linkse posities, of de gevoeligheid ervoor, lijken te tegenspreken, lijkt een essentieel onderdeel te zijn van de linkse politiek. Voordat ik met dit proefschrift een laag dieper ga, wil ik graag enkele consequenties concretiseren die voortkomen uit de eerste laag van deze gedachtegang.

III.

Linkse politiek, in uitvoerende functies, verschilde in wezen niet van conservatief-burgerlijk-liberale voorgangers, integendeel: zoals gesuggereerd door strategen van de bedrijven, maar ook van het militair-industriële complex, bleken protagonisten die naar links schreven te zijn veel betere marionetten van kapitaal. In synergie hiermee werd het protestpotentieel dat nog bestond in de buurt van linkse partijen grotendeels stilgelegd.

Een constellatie van linkse figuren in het partijboek voerde vervolgens een neoliberaal beleid om de solidariteit op alle niveaus van de samenleving en van het geopolitieke wereldgendarmentum uit te bannen – in een brede stijl vanaf de jaren negentig (2). Dit resulteerde in de schijnbaar paradoxale constellatie dat echt kapitaalgedreven projecten om kritiek terug te trekken uit machtscentra, zoals genderisme, identiteitspolitiek en vooral de alomvattende verminking van taal door neoliberale Newspeak, waarvan de oorsprong essentieel is Delen in reclametaal (PR, propaganda) en de valse of omgekeerde semantiek die daar werd gecreëerd (3) werden echt linkse projecten – enerzijds omdat andere,

In dit verband moet worden opgemerkt dat het volledig binnenstebuiten keren van al het leven naar bedrijfsmodellen of het terugbrengen van actie tot efficiëntie en winst ook de eliminatie van tradities zoals rituelen, culturele gebruiken en gebruiken impliceert. Huis en veiligheid, voor zover ze niet wereldwijd kunnen worden gecommercialiseerd, verstoren het streven naar winst. Dat is een van de redenen waarom het kapitaal links heeft geïnstalleerd om de schapen te bewaken bij het uiteenvallen van oude, winstremmende identiteiten, en vervolgens met vurigheid – het voormalige emancipatieproject verdraaien – de met kapitaal compatibele vervangende identiteiten die niets te maken hebben met autonome onderwerpen en had veel te maken met direct bruikbare bronnen, om uit te roepen:

Met de verminking van taal, waarvoor in de jaren negentig de term politieke correctheid de overhand kreeg, volgde de gerichte vernauwing van het discours, dat wil zeggen het zegbare en denkbare.

Dit bleek bijzonder fataal te zijn voor ‘iets links’ – bijzonder slim opgezet door het kapitaal – omdat op dit moment, begin jaren negentig, een zekere bereidheid tot een open discours een van de laatste, zo niet de laatst overgebleven kiezers waren een soort linkse politiek, een bereidheid die de linkse klantenkring kenmerkte, vooral in de jaren zeventig en tachtig – al grotendeels een officiële klantenkring en losgekoppeld van werkgroepen – en werd bijvoorbeeld in medeleven uitgedrukt voor zinnen als “macht van de staat komkommersalade” ter gelegenheid van de jeugdonrust in Zürich van de jaren tachtig weerspiegeld.De sympathie voor ‘staatskritische’ standpunten en de eetlust voor komkommersalade kwam al snel tot een einde in de jaren negentig, en daarmee verdween een laatste, op de een of andere manier nog herkenbare, unique selling point van de (salon) linkerzijde (5), deze zichzelf politiek en geopolitiek, maar ook grotendeels sociaal-politiek al gediend aan kapitalistische krachten.

Deze volledige rotatie met betrekking tot misschien wel het laatste kenmerk dat links in ieder geval een beetje herkenbaar heeft gehouden, vertegenwoordigt natuurlijk niet de oorzaak, maar toont het effect dat kan worden opgevat als een spiraalvormig effect met betrekking tot het verduisteren van elke vorm van linkse identiteit.

Nu was het tijd om door te gaan met de vernauwing van het discours – onder de term politieke correctheid– te worden opgevat als een project van links, maar van links dat alles had opgegeven wat links was, en als het deze tolerantie van het discours was geweest die zojuist aan het einde werd genoemd. Conservatieve en rechtse analisten slachten deze 180 graden betrokkenheid van de linkse politiestaat – die symptomatisch is voor een Anetta Kahane (6) met Stasi-traditie – soms met smaak af. Men kan het begrijpen. Maar ze zien, bewust of onbekwaam, over het hoofd dat het linksen zijn die symbiotisch verbonden zijn met het kapitaal en hun sympathie voor het subversieve, voor wat kritiek is op de staat en in het algemeen voor ontwrichtende elementen in productieketens, volledig verloren hebben, dat nog steeds werd gekoesterd. in de jaren zeventig en begin jaren tachtig.

Als linksen, die in de jaren zeventig grotendeels kritisch waren over het leger in het algemeen en militaristische oplossingen voor problemen in het bijzonder, enthousiaste voorstanders van oorlog zijn geworden – de overgang van Willy Brandt naar Helmut Schmidt was een van de initiatiefnemers – kan dit ook worden gelezen paradigmatisch. Politici als Rudolf Scharping en Joschka Fischer in het kabinet van Schröder belichaamden voorbeeldig deze affiniteit voor oorlog, om nog maar te zwijgen van de huidige linkse en groenen, die posities bekleden die niet verschillen van militaristisch-imperialistische politiek van een fascistische stijl. Duitsland verdedigen in de Hindu Kush: dit is niet alleen het idee van Ursula von der Leyen en Heiko Maas, het is een echt imperialistisch idee – van pacifisme, ooit gevoeld in dit ‘iets links’,

Lees ook:  De moord op Ahmaud Arbery is een echo van slavenpatrouilles

Maar geheel zonder kritiek van links – we gaan er vanuit dat er inhoudelijk iets tastbaars is – is dit verraad niet gebleven. Kritiek kwam niet op in het hoofdkantoor van de partijen, maar in het bredere bereik van degenen die stemden of af en toe stemden of tot voor kort stemden, evenals van analisten die zichzelf zien en zichzelf als links beschouwen. Het behoeft geen betoog dat dit wel en niet invloed kan hebben op het verloop van deze partijen. De nabijheid van de macht was het doel van de inspanningen en de persoonlijke verweving met macht en kapitaal maakt ondertussen elk cognitief proces onmogelijk. Wat echter verrassend kan zijn, is dat deze kritiek ook geen invloed had op de inhoud zelf.

Een diepgaande discussie over links zijn, over linkse posities, linkse denkpatronen en waarden heeft de afgelopen 20 jaar niet of slechts gedeeltelijk plaatsgevonden (8).

Dit droeg bij aan een begrijpelijke, maar uiteindelijk desastreuze conclusie: verraders zijn slecht, maar wat ze verraden blijft goed. En dus klaagden de afgelopen jaren steeds meer analisten en theoretici, en in het bijzonder politici van de Linkse Partij – hier zou ook een Sahra Wagenknecht moeten worden geclassificeerd – dat links zijn linkse postulaten was vergeten, met name: geen politiek meer voor mensen met een laag inkomen, voor arbeiders, maar voor identiteiten en daardoor zelf een kapitalistische partij worden.

Sterker nog, en vooral Rainer Mausfeld (9) deed het goed in het Duitstalige gebied: dat ze ook volledig opgeslokt zou zijn door de machtsstructuren – via onderwijs, media, taal etc., cognitief en psychologisch. In feite was dit waar, de analyses waren precieze, blootgestelde machtsmechanismen en toonden aan dat het westerse parlementarisme allang een electorale oligarchie met totalitaire structuren was geworden (10).

Echter, deze analyse, hoe correct het ook was en is, laat en laat “iets links” onaangeroerd en onberispelijk achter. Het volstaat te zeggen dat er opnieuw een beleid voor de arbeiders, voor de lagere klassen moet worden gevoerd op basis van sociale solidariteit. Door in deze zin op mislukking te focussen, was het mogelijk om te overleven zonder te kijken naar wat het einde van elk emancipatorisch project en dus elk streven naar vrijheid voorbereidt en moet voorbereiden . En dit kwam aan het licht met de tweede mislukking van links, veroorzaakt door de “pandemie”: dit keer geen verraad, eerder een ontmaskering. En als het dragen van maskers tot ontmaskering leidde, is dat alleen oppervlakkig paradoxaal.

IV.

In 2020 gebeurde er iets dat de linkse theorie op een heel andere manier uitdaagde, fundamenteler dan de carrièrespellen van de Blairs, Schröders en Fischers. Het feit dat afstandsslogans werden gehoord van de bekende linkse opportunisten en dat het vooral linkse regeringen waren – in Duitsland bijvoorbeeld rood-rood-groen in de stad Berlijn – die de democratiebewegingen in een bijzonder totalitaire manier was te wijten aan de mislukking of het verraad op het eerste niveau vindt plaats om redenen van kansen, wat te verwachten is, omdat het personeel aan de linkerkant al lang deel uitmaakte van het systeem.

De nieuwe dimensie bestond erin dat het ook critici van het linkse opportunisme waren – dus geen carrièremakers, althans niet qua zelfbeeld, maar vaak ambtenaren – die ofwel plotseling stil vielen of actief de kant van het systeem kozen. “Blijf thuis” slogans suggereerden, na de begeerde Lockdowns en een vaccinatie, die simpelweg vanwege de nalatigheid van hun toelating mensen degradeert tot proefpersonen, ook de zwaksten in de samenleving wilden zien.

Dit gedrag werd aanvankelijk gerechtvaardigd door het feit dat het verzet tegen de maatregelen was gegraveerd met een neoliberaal concept van vrijheid. Hierop voortbouwend konden in deze resistentie allerlei soorten “onkruid” worden aangetroffen (11). In de aanklacht tegen dit veronderstelde concept van vrijheid en het onkruid dat erin wordt aangetroffen, werd en wordt echter iets uitgedrukt waardoor politiek links verouderd is in termen van menselijke waardigheid en wat in wezen de reden is voor het falen: het is de onhandigheid van links in omgaan met Vrijheid die lange tijd verborgen is geweest – de vrijheid die werd gegeven aan de mensen, inclusief gemarginaliseerde groepen, bijvoorbeeld in de jaren zeventig en tachtig (12), was te wijten aan een constellatie, niet aan een ideologie.

Onhandigheid klinkt onschuldig en wekt joviale gevoelens op. De onhandige zijn knap. Maar als er bedreigingen zijn, reëel of geënsceneerd door de media, verandert onhandigheid in haat en strijdbaarheid. Haat en strijdbaarheid zijn bedoeld om alles wat met de dreiging te maken heeft, te elimineren. Deze eliminatie is nodig omdat er door de onhandigheid geen mogelijkheid is om op een soevereine – autonome, emancipatorische manier met een dreiging om te gaan. Gehoorzaamheid blijft onhandig. Het koppelt het gevaar aan wat de onhandigheid veroorzaakt: vrijheid. Virus en vrijheid aan de ene kant, strijdbaarheid en bescherming aan de andere kant: zo is de wereld dan verdeeld.

In het “links iets” is de staat de autoriteit die optreedt als redder in geval van onhandigheid. Hij is de macht die verondersteld wordt het kapitaal te sussen, of liever de autoriteit van sociaal evenwicht – die als wachtwoord wordt gehandhaafd.

Het verlangen naar de staat komt voort uit onhandigheid, en in geval van gevaar is de staat de beschermende autoriteit tegen vrijheid, die onhandigheid aan het licht brengt. En als je het lied van virussen en dood naar links zingt – dit is niet geheel verrassend voor materialisten – dan verandert onhandigheid in paniek.

En de roep om bescherming wordt een militante kreet. Uiterlijk op dit punt stort elke reflectie over macht, dwz over de staat en het geweld dat eraan inherent is als een bureaucratisch lichaam op zich, ineen, hoewel deze reflectie als kritiek op de macht slechts in rudimentaire vorm werd gegeven en op momenten dat de links was niet zelf in leidinggevende functies. Het feit dat de roep om bescherming is voor een staat die mensen disciplineert en uitbuit tegen de bodem in dienst van het kapitaal, maakt de paradoxale constellatie compleet. Een paradox die gemakkelijk wordt verdoezeld door virussen en de dood (13).

Deze constellatie – en dat is de inhoud van de ontmaskering die heeft plaatsgevonden – leidt nu tot “verbroedering” in solidariteit bij bedreigingen van het kwaad . Deze verbroedering is echter in feite geen broederschap, aangezien het niet plaatsvindt onder autonome subjecten in Liberté, maar eerder onder vaccinaties en dus farmaceutische doeleinden. Het is fascistische bundeling – Fasces: staaf, bundel – uit noodzaak. De ontbering is het gevolg van de onhandigheid ten opzichte van de vrijheid waaruit het virus is voortgekomen. Het is dus het gevolg van een fundamenteel onvermogen van niet-autonome proefpersonen. In die zin heeft Corona de bundelingals politiek programma van links en in die zin was solidariteit aan de linkerkant – en was dat niet een belangrijk kenmerk? – nooit een beslissing of een houding ten opzichte van de ander, maar een verbintenis die de eigen ellende compenseert.

Deze onhandigheid ten opzichte van vrijheid moet nader worden onderzocht, omdat het – en niet opportunisten à la Blair, Schröder, Fischer en, als anticipatie, zelfs buitenlanders die het linkse denken zouden hebben overgenomen – uiteindelijk de reden is waarom linkse denkpatronen zo naadloos samenkomen. met strijdbaarheid, politiestaat en bewaking. De solidaire die we hier naar voren brengen is de fascistische alliantie en, esthetisch gezien, kitsch. Als het gaat om het grote offer, maakt kitsch er deel van uit – zelfs als een kalmerende bijwerking (14).

Het is nog steeds nodig om loyaliteit aan de staat na te streven, die verweven is met onhandigheid. Een paradoxale loyaliteit aan de staat vanuit het oogpunt van een (veronderstelde) ‘iets achtergelaten’: paradoxaal gezien het falen van de staat als instantie van sociaal evenwicht en nog meer gezien de leidende rol van de staat bij het breken sociale en sociaal-markteconomische structuren, maar ook paradoxaal gezien het gebaar van de staat als disciplinair orgaan tegen de bodem.


Deel 2 verblindt het geloof van links in de staat, verbindt het met hun onhandigheid in het omgaan met vrijheid en laat zien hoe tuchtiging, brutaliteit en een perverse klassenstrijd voortkomen uit deze onhandigheid. Dat er de afgelopen decennia een zeer precieze kritiek is geweest op macht en kapitalisme en dat politiek links niet alleen deze kritiek niet heeft erkend en zich eigen heeft gemaakt, maar dat het zich volledig onderdanig ten dienste van de sluier heeft gesteld van kracht staat ook centraal in de gedachtegang.


Bronnen en opmerkingen:

(1) Dit wordt weerspiegeld in de uitvoering door de CIA van het Congres voor Culturele Vrijheid, waardoor veel “linkse intellectuelen” zich lieten verleiden. De strategische sporen gaan echter veel verder terug. Principes van (kapitaal) machtscontrole en -bescherming werden al voorbereid en beschikbaar gemaakt in de jaren twintig, dertig en veertig, niet in de laatste plaats op het gebied van psychologische, media- en propagandatechnologie, bijvoorbeeld door de leesbare geschriften van Walter Lippmann, Edward Bernays en Harold Lasswells .
(2) In 1990 nam de SP (sociaaldemocratische partij) de politie in de stad Zürich over. Als gevolg daarvan was de politie niet minder streng, integendeel. Ze liep verschillende keren over niet-betrokken mensen in achtervolgingen. Linkse politici die jaren eerder luid hadden geprotesteerd tegen brute politiepraktijken, bleven nu zwijgen of bedachten gronden voor rechtvaardiging. Voor mij, toen nog geloven in het “iets links”, een ervaring met een paradigmatisch karakter – een schok.
(3) Maar de reden hiervoor ligt nog fundamenteler in het slijpen van de opleiding, waarover ik aan het einde van het essay zal praten.
(4) De “vrij” van de 27 geslachten en was niet zo libertéontworpen. Integendeel, het streven naar controle was in alle activisme vastgelegd. Het doel was niet de autonomie – de voortdurende aanscherping van het seksuele strafrecht is hiervan een voorbeeld – maar de uitbreiding van het staatstoezicht – tot en met het doktersspel met kinderen. De vermeende opwaardering van homoseksualiteit werd ingegeven door de bedoeling het te temmen en in het systeem te integreren. Niet de “kruisende, autonome, stoute” homo’s van de 20ste eeuw, niet dissidenten als Pier Paolo Pasolini of Jean Genet, waren het doel van de vermeende liberalisering, maar slimme homo’s die geschikt waren als consument.
(5) In de afgelopen jaren is de situatie, volgens mijn perceptie, zelfs verdraaid in zoverre intellectuele tolerantie was en is soms meer te vinden in liberale en conservatieve kringen.
(6) Voormalig werknemer van de Stasi en voorzitter van de Amadeu Antonio Foundation, die zich inzet voor de strijd tegen xenofobie en antisemitisme en bijgevolg laster en aanklacht gebruikt. Als ik dit hier benadruk, gaat het niet om het diskwalificeren van de persoon die het label “Stasi” gebruikt. Ieder mens kan zich ontwikkelen, veranderen, daar bestaat geen twijfel over. Ik noem het omdat Kahane inderdaad (en niet volgens de etiquette) pleit voor de vernauwing van wat kan worden gedacht en gezegd.
(7) Ook op dit gebied een politieke ommekeer: het zijn nu meer rechtse partijen die vrede als argument gebruiken.
(8) In Duitsland kan men op politiek niveau het mislukte project “Stand up” classificeren als een poging in deze richting; en er werden ook inspanningen geleverd in de Labour Party, onder voorzitterschap van Jeremy Corbyn – maar zo’n fundamenteel discours is moeilijk te voeren in samenlevingen waar onderwijs is vervangen door het bedrijfsleven (hierover meer in het laatste deel van het essay); het discours kreeg in beide gevallen nauwelijks diepgang en werd gedaan met twee of drie bewegingen (in Groot-Brittannië werkte de antisemitismeclub).
(9) Vergelijk zijn lezingen op sociale media, die hij samenvat in het boek “Why are the lambs silent” (2018).
(10) Gevel-democratie is niet de primaire focus van dit essay. Het is echt en mogelijk omdat de epistemologische super-GAU die we in dit essay schetsen, werkt. Vanuit het oogpunt van kapitaal is het natuurlijk bedoeld omdat het in het ergste geval wordt opgeslagen. Uitgangspunt hierbij is de verwevenheid van onderwijs en bedrijfsleven, die ik in het laatste deel van dit essay behandel.
(11) Met “Weed” verwijs ik naar Ödön von Horváths roman “Jugend ohne Gott”, gepubliceerd in 1937, die handelt over de realiteit van het nationaal-socialisme in het dagelijks leven. De metafoor van onkruid laat zien hoe alles wat niet in overeenstemming is met de orde, dwz alles wat wegvalt, verstoort, ontaardt, in het denken van de gemeenschap (dat in die tijd wordt opgeroepen zoals het nu weer in deze is) als iets om worden uitgeroeid is gedacht. De term “Covidioten” sluit aan bij deze metafoor. En het was de co-voorzitter van de SPD, een zogenaamd linkse partij, die de term op het retorische slagveld bracht. Het groteske dat met de term wordt geassocieerd, blijkt uit het feit dat links zich concentreert op de afbakening tegen rechts of wat het definieerde als rechts, zwoer – en de strijdterm “Covidioten” fungeerde en fungeert nog steeds als een dergelijke afbakening – en bevond zich in lijn met Markus Söder. Gaat u met een Söder en haalt u deze rechts in, dan hoeft u zich geen zorgen meer te maken over afbakening vanaf rechts.
(12) Dat wil niet zeggen dat er op dat moment echte vrijheid was en vooral dat deze vrijheid ‘bedoeld’ was. Maar om strategische redenen moest het beoogde feodale kapitaalsysteem in de jaren zeventig – ook met betrekking tot het nog echte communisme – tijdelijk wat vrijheden toelaten of iets meer democratie. Bovendien was deze meer vrijheid ook economisch mogelijk omdat het Westen in die tijd in nog grotere mate hulpbronnen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika kon gebruiken tegen belachelijke prijzen.
(13) Een paradoxaal figuur, zoals het kan worden gezien vanuit het “linkse standpunt”: om de vrijheid weer te laten regeren, moet er virusvrij zijn. Met dit in gedachten hebben virussen van nature de overhand. Om deze stand van zaken te veranderen en de virussen te beheersen, moet er kapitaal zijn dat de virussen van de mens afneemt – via de farmaceutische industrie. Maar kapitaal is de regel van slavernij (op de een of andere manier bruist de helft van Marx nog steeds in het hoofd). Daarom is het kapitaal van Gates gewoon geen kapitaal, maar vaccinatie. Het is het goede in de strijd tegen het slechte. Op deze manier redt vaccinatie geen mensen, maar kapitaal en geeft het de glans van solidariteit, een aureool (en Francis is aan boord). Het hele cijfer speelt zich af zonder enig medisch bewijs. Als iemand om dit bewijs vraagt, introduceert hij het kwaad, door de logica van de figuur te volgen, de solidariteit van het kapitaal in twijfel te trekken (via verwijzingen naar twijfelachtige steekproeven, testprocedures, bewijs van effectiviteit, bijwerkingen tot aan de dood …) en in feite degenen die ‘links’ schrijven te dwingen om zich los te maken van het kapitaal en dus ook van vaccinatie. Maar dan staan ​​ze daar weer weerloos … vrijheid van virussen is hun hoogste en enige vrijheid. En alles begint opnieuw … Voor hen is vrijheid van virussen de hoogste en enige vrijheid. En alles begint opnieuw … Voor hen is vrijheid van virussen de hoogste en enige vrijheid. En alles begint opnieuw …
(14) In de discussiegroep waar ik in het begin over sprak, werden kritische bezwaren tegen de pandemische enscenering met de (tv) foto van de dokter en de verpleegster uit Bergamo (de klassen komen samen, de geslachten zo verdeeld!) Opgevoed in een zelfopofferende strijd verslagen tegen dood en verderf.

Lees ook:  Oregon (VS) heeft zojuist alle drugs gedecriminaliseerd - wat kan Nederland leren van de VS en portugal


Comments

comments